Εμβληματική μορφή του αγώνα για την εξάλειψη των ανισοτήτων και των διακρίσεων, φυλακισμένος για 27 χρόνια προτού γίνει ο πρώτος μαύρος πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής στις πρώτες εκλογές χωρίς φυλετικούς διαχωρισμούς, ο Νέλσον Μαντέλα έχει ξεχωριστή θέση στην ιστορία του 20ού αιώνα ως μαχητής εναντίον του τελευταίου ρατσιστικού καθεστώτος στον δυτικό κόσμο. Ως φοιτητής αγωνίστηκε για να δοθούν πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα στις πάμπολλες ομάδες αυτοχθόνων στην Νότιο Αφρική.Το 1944 μπήκε στην οργάνωση «Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο» (ANC), ιδρύοντας μαζί με άλλους και τη Νεολαία του ΑΝC.

Στην πολιτική θεώρηση του Μαντέλα θα μπλέκονταν ο αντιαποικιακός αγώνας, η μάχη κατά των θεσμοθετημένων διακρίσεων βάσει φυλής, ο μαρξισμός και ακόμη και η αρχή της αντίστασης χωρίς βία του Μαχάτμα Γκάντι.

Το 1960 το Εθνικό Αφρικανικό Κογκρέσο κηρύχθηκε παράνομο. Μαζί του πέρασε στην παρανομία και ο Μαντέλα, που απομακρύνθηκε από την αρχή της μη βίας. Τελικά, συνελήφθη ξανά, κατηγορήθηκε για σαμποτάζ και απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης και καταδικάστηκε το 1964 σε ισόβια.

Με τον Μαντέλα στη φυλακή και την ηγεσία του εξόριστη, τα μέλη του ANC οι αυτόχθονες της Νοτίου Αφρικής προχωρούσαν σε εξεγέρσεις που κατέληγαν σε αιματηρή καταστολή. Τα στελέχη του ANC που βρίσκονταν στο εξωτερικό επέλεξαν να ξεκινήσουν εκστρατεία στη διεθνή κοινότητα εναντίον του Άπαρτχαϊντ γύρω από ένα πρόσωπο -τον φυλακισμένο Νέλσον Μαντέλα. Εντός και εκτός Νοτίου Αφρικής, ο Μαντίμπα έγινε το σύμβολο της καταπίεσης και το σύμβολο του αγώνα για ελευθερία και ισότητα.

Οι εξελίξεις, στις οποίες συνέβαλε και η διεθνής κατακραυγή, οδήγησαν στην αποκατάσταση του ANC και την απελευθέρωση του Μαντέλα στις 11 Φεβρουαρίου του 1990.

Τιμήθηκε, μαζί με τον τότε πρόεδρο της χώρας Φρέντερικ ντε Κλερκ, με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1993. Στις εκλογές του επόμενου χρόνου, το ANC κέρδισε με απόλυτη πλειοψηφία και στις 9 Μαΐου ο Μαντέλα εξελέγη από το νέο Κοινοβούλιο ο πρώτος πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής. Ο Νέλσον Μαντέλα έφυγε από τη ζωή στις 5 Δεκεμβρίου του 2013.

Ο Γιώργος Μπίζος κέρδισε διεθνή φήμη ως ο δικηγόρος του νοτιοαφρικανού θρυλικού ηγέτη και στενού φίλου του, Νέλσον Μαντέλα, τον οποίο υπερασπίστηκε στον πολύχρονο αγώνα του κατά του απαρτχάιντ.

Υπήρξε επίσης ένας από τους αρχιτέκτονες του νέου συντάγματος της Νότιας Αφρικής.

Τον θάνατο του διακεκριμένου ποινικολόγου ανακοίνωσε ο πρόεδρος της χώρας Σίριλ Ραμαπόσα τονίζοντας ότι ο Γιώργος Μπίζος «συνέβαλε τα μέγιστα στη δημοκρατία μας».

«Μόλις πληροφορήθηκα ότι ο αετός των δικαστηρίων της χώρας μας, ο Τζορτζ Μπίζος, απεβίωσε» ανέφερε ο Νοτιοαφρικανός πρόεδρος στους δημοσιογράφους, χαιρετίζοντας αυτό το «κοφτερό μυαλό».

Η οικογένειά του ανακοίνωσε ότι «πέθανε ήρεμος στο σπίτι του από φυσικά αίτια».

Ανακοίνωση εξέδωσε και το Ίδρυμα Νέλσον Μαντέλα, το οποίο έκανε λόγο για «έναν ακόμη γίγαντα της νοτιοαφρικανικής ιστορίας αλλά και του παγκόσμιου αγώνα για δικαιοσύνη».

Ο Γιώργος Μπίζος έγινε ευρύτερα γνωστός για τη δουλειά του στο πλάι του Νέλσον Μαντέλα. Οι δυο τους γνωρίστηκαν ενώ σπούδαζαν νομική στο Γιοχάνεσμπουργκ ενώ στη συνέχεια ο Μπίζος εκπροσωπούσε τον φίλο του Μαντέλα σε μια σειρά από νομικές υποθέσεις.

Ήταν μάλιστα ένας από τους δικηγόρους που τον εκπροσώπησαν στη δίκη του με την κατηγορία της προδοσίας, η οποία ξεκίνησε το 1956.

Επίσης ήταν στο πλευρό του κατά την περιβόητη δίκη της Ριβόνια το 1964, όταν αυτός και άλλοι ακτιβιστές κατά του απαρτχάιντ καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη με την κατηγορία της προσπάθειας ανατροπής της κυβέρνησης.

Μάλιστα, αποδίδεται στον ελληνικής καταγωγής δικηγόρο η προσθήκη της φράσης «αν χρειαστεί» («if needs be») στον διάσημο λόγο του Μαντέλα κατά τη δίκη, όπου δήλωσε έτοιμος ακόμη και να πεθάνει.

Μετά την κατάργηση του απαρτχάιντ, ο Μπίζος συνέβαλε στη συγκρότηση της Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης, έργο της οποίας ήταν να ερευνήσει τα πολιτικά εγκλήματα του προηγούμενου καθεστώτος.

Ο Γιώργος Μπίζος γεννήθηκε το 1927 στο Βασιλίτσι Μεσσηνίας. Έφυγε το 1941 μαζί με τον πατέρα του και έφτασαν ως πρόσφυγες στη Νότια Αφρική, όπου αργότερα σπούδασε νομικά και άρχισε να δικηγορεί το 1954. Για τους αγώνες του τιμήθηκε από πολλούς διεθνείς οργανισμούς.

Το 2010 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του, «Οδύσσεια προς την ελευθερία».