Παρά τις αμερικανικές διαβεβαιώσεις για ασφαλή διέλευση, οι ναυτιλιακές εταιρείες προσαρμόζουν τις διαδρομές τους με βάση το ρίσκο που βλέπουν στην πράξη.

Τα δεδομένα της ναυσιπλοΐας αποκαλύπτουν ποια πλευρά επηρεάζει περισσότερο τις αποφάσεις των πλοιοκτητών στο κρίσιμο αυτό πέρασμα.

Οι δύο παράλληλες διαδρομές

Πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, τα Στενά του Ορμούζ λειτουργούσαν ως ενιαίος θαλάσσιος διάδρομος, χωρίς διαχωρισμούς σε “ιρανικές” και “ομανικές” ζώνες. Η πορεία των πλοίων καθοριζόταν από την ασφάλεια, τους εμπορικούς όρους και τα λιμάνια προσέγγισης, χωρίς τον φόβο στρατιωτικών αντιποίνων.

Η σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν κατακερμάτισε τη θαλάσσια οδό σε δύο βασικές διαδρομές:

Η Βόρεια (Ιρανική) διαδρομή: Κινείται παράλληλα με τις ιρανικές ακτές (κοντά στα νησιά Λαράκ και Κεσμ) και οδηγεί απευθείας στους ιρανικούς τερματικούς σταθμούς. Είναι η διαδρομή που επιβάλλει η Τεχεράνη.

Η Νότια (Ομανική) διαδρομή: Βρίσκεται εγγύτερα στο Ομάν, μακριά από τις ακτές του Ιράν. Είναι η διαδρομή που υποστηρίζει η Ουάσινγκτον και χρησιμοποιείται από εμπορικά σκάφη υπό την προστασία του αμερικανικού ναυτικού.

Τι επιλέγουν τα δεξαμενόπλοια

Όπως γράφει το Al Jazeera, σύμφωνα με στοιχεία της εταιρείας ναυτιλιακών δεδομένων Kpler, από την 1η έως τις 19 Αυγούστου διήλθαν από τα στενά 112 δεξαμενόπλοια μεταφοράς αργού πετρελαίου, υγραερίου (LPG) και υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG).

21 πλοία ακολούθησαν φανερά την ιρανική διαδρομή.

Μόλις 2 πλοία χρησιμοποίησαν επίσημα την ομανική διαδρομή.

89 πλοία (άνω του 80%) ακολούθησαν «σκοτεινές» (dark routing) ή μη ταξινομημένες διαδρομές, απενεργοποιώντας τα συστήματα εντοπισμού (AIS) ή αποκλίνοντας από τους καταγεγραμμένους διαδρόμους.

Όπως επισημαίνει ο Μοχάμεντ Ραφίκ Χαλίτιμ, αναλυτής της Kpler, η πρακτική αυτή καθιστά σχεδόν αδύνατο τον ακριβή προσδιορισμό της πορείας που ακολούθησε η συντριπτική πλειονότητα των δεξαμενόπλοιων.

Αν συνυπολογιστούν τα φορτηγά ξηρού φορτίου και τα δεξαμενόπλοια χημικών, οι συνολικές διελεύσεις για το ίδιο διάστημα έφτασαν τις 236.

35% (83 πλοία) χρησιμοποίησε ανοιχτά την ιρανική διαδρομή.

Λιγότερο από 2% (3 πλοία) επέλεξε φανερά την ομανική διαδρομή.

2 πλοία ακολούθησαν την παλαιά, κεντρική προπολεμική διαδρομή.

62% (148 πλοία) ταξίδεψε με απενεργοποιημένους πομπούς ή αδήλωτη πορεία.

Γιατί “σβήνουν” τους πομπούς τα πλοία

Καθώς και οι δύο πλευρές έχουν πλήξει εμπορικά σκάφη με την αιτιολογία των αθέμιτων διελεύσεων, οι πλοιοκτήτες επιλέγουν να αφαιρέσουν τα ψηφιακά ίχνη που επιτρέπουν στις στρατιωτικές δυνάμεις να τα στοχοποιήσουν.

Ο Νιλ Κίλιαμ, αναλυτής του Chatham House, σημειώνει ότι πολλοί μεταφορείς θεωρούν πως η μείωση του ρίσκου επίθεσης υπερτερεί των κινδύνων που εγκυμονεί η αδιαφάνεια στη ναυσιπλοΐα.

Χαρακτηριστικά περιστατικά της περιόδου:

Τα ΗΑΕ κατηγόρησαν το Ιράν για πυραυλική επίθεση σε δεξαμενόπλοιο της ADNOC, ενώ η εταιρεία ανακοίνωσε ότι συνολικά 15 σκάφη της έχουν πληγεί από την αρχή του πολέμου.

Οι ΗΠΑ εκτόξευσαν πυραύλους Hellfire εναντίον δεξαμενόπλοιου που κατευθυνόταν στο ιρανικό νησί Χαργκ, καθώς και εναντίον του φορτηγού πλοίου Vela Nova, κατηγορώντας τα για παραβίαση του αποκλεισμού.

Παράλληλα, η απενεργοποίηση των πομπών διευκολύνει τις μεταφορτώσεις φορτίων από πλοίο σε πλοίο (ship-to-ship) εν πλω. Σύμφωνα με τον ερευνητή Marc Ayoub, χώρες του Κόλπου αλλά και το ίδιο το Ιράν χρησιμοποιούν αυτή τη μέθοδο μέσω Ομάν για να παρακάμψουν τους εκατέρωθεν αποκλεισμούς και τις κυρώσεις, αλλάζοντας τα ταξιδιωτικά έγγραφα των φορτίων.

Τελικά ποιον φοβούνται περισσότερο τα πλοία;

Αν και η ευρεία χρήση «σκοτεινών» διαδρομών εμποδίζει τον απόλυτο προσδιορισμό του ποιος ασκεί τον πλήρη έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ, τα στοιχεία αποκαλύπτουν μια σαφή τάση:

Παρά την παρουσία του ισχυρότερου ναυτικού στον κόσμο και τις απειλές της Ουάσινγκτον, το ένα τρίτο των εμπορικών πλοίων επιλέγει να διασχίσει φανερά τα στενά μέσω της ιρανικής οδού. Στον αντίποδα, σχεδόν κανένα πλοίο δεν ρισκάρει να χρησιμοποιήσει ανοιχτά διαδρομή που δεν εγκρίνει η Τεχεράνη.

Ο φόβος της ιρανικής αντίδρασης φαίνεται, προς το παρόν, να ζυγίζει περισσότερο στις αποφάσεις των ναυτιλιακών εταιρειών από τις αμερικανικές προειδοποιήσεις.

Αναλυτές εκτιμούν ότι η Τεχεράνη διατηρεί ουσιαστικές δυνατότητες πρόκλησης αναταραχής και ελέγχου των θαλάσσιων ροών, αν και η αυξανόμενη υιοθέτηση εναλλακτικών μεθόδων μεταφοράς δείχνει ότι η επιρροή της δεν είναι απόλυτη.

Πριν από τον πόλεμο, από τα Στενά διέρχονταν περίπου 130 πλοία ημερησίως, μεταφέροντας το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου. Η δραματική μείωση της κυκλοφορίας έχει προκαλέσει διεθνή ενεργειακή ασφυξία, με την τιμή του πετρελαίου Brent να ξεπερνά επανειλημμένα τα 100 δολάρια και να διαμορφώνεται πλέον κοντά στα 93 δολάρια το βαρέλι.

Εάν η ικανότητα του Ιράν να επηρεάζει τη ναυσιπλοΐα αρχίσει να φθίνει, η Τεχεράνη κινδυνεύει να χάσει ένα από τα ισχυρότερα διαπραγματευτικά της χαρτιά στις ειρηνευτικές συνομιλίες για τον τερματισμό της σύγκρουσης.

Παρά τις προσπάθειες προβολής εικόνας αντοχής έπειτα από σχεδόν έξι μήνες πολέμου, πληροφορίες του Reuters αναφέρουν ότι οι Ιρανοί αξιωματούχοι εκφράζουν έντονες ανησυχίες για το ενδεχόμενο μαζικών κοινωνικών εκρήξεων που θα διαβρώσουν ανεπανόρθωτα τη νομιμοποίηση του καθεστώτος.

Ασφυξία στα νοικοκυριά και κατάρρευση αγοραστικής δύναμης

Τα επίσημα οικονομικά στοιχεία του Στατιστικού Κέντρου του Ιράν στο UA.NEWS αποτυπώνουν την απόλυτη εξαθλίωση της καθημερινότητας:

• Ο γενικός πληθωρισμός άγγιξε το 66% τον Ιούλιο, με τις τιμές των τροφίμων να καταγράφουν αύξηση-σοκ 128% σε ετήσια βάση, εξαφανίζοντας βασικά είδη διατροφής (όπως το κρέας και τα πουλερικά) από τα οικογενειακά τραπέζια.
• Παρότι ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε ονομαστικά κατά 60%, η ραγδαία υποτίμηση του ριάλ περιόρισε την πραγματική του αξία σε μόλις 86 δολάρια τον μήνα (από περίπου 105 δολάρια στα τέλη Μαρτίου).
• Τα ενοίκια και οι τιμές κατοικιών στην Τεχεράνη έχουν αυξηθεί έως και 50% σε σύγκριση με πέρυσι, αναγκάζοντας πολίτες να μεταναστεύσουν σε φθηνότερες επαρχίες.

Ναυτικός αποκλεισμός, ενεργειακό έλλειμμα και καταστολή

• Ο αμερικανικός ναυτικός αποκλεισμός διέκοψε τις εισαγωγές βενζίνης. Σύμφωνα με τον βουλευτή Ρεζά Σεπαχβάντ, η εγχώρια παραγωγή έφτασε στο ανώτατο όριό της (130 εκατ. λίτρα/ημέρα) έναντι ημερήσιας κατανάλωσης 137 εκατ. λίτρων, δημιουργώντας άμεσο έλλειμμα.
• Όπως παραδέχθηκε ο Πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν, οι δυσκολίες μεταφοράς μέσω Κασπίας ή χερσαίων διαδρόμων εκτοξεύουν το κόστος και τους χρόνους εισαγωγής, ενώ τα φορολογικά έσοδα και οι εξαγωγές πετρελαίου έχουν καταρρεύσει.
• Ο φόβος νέων εξεγέρσεων οδήγησε στην τοποθέτηση του σκληροπυρηνικού Χοσεΐν Ταέμπ στην ηγεσία της παραστρατιωτικής οργάνωσης Μπασίτζ, την ώρα που εντείνονται οι συλλήψεις ακτιβιστών, δημοσιογράφων και δικηγόρων.

Σπύρος Σιδέρης

Στόχος δεν είναι να γεφυρωθούν οι στρατηγικές διαφορές τους, αλλά να αποτραπεί ένα θερμό επεισόδιο από λανθασμένο υπολογισμό.

Οκτώ πλήγματα χωρίς προειδοποίηση

Η επιχείρηση είχε στόχο την αεροπορική βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ, κοντά στο Χαλέπι και στα τουρκικά σύνορα. Σύμφωνα με τα συριακά κρατικά μέσα ενημέρωσης, πραγματοποιήθηκαν οκτώ πλήγματα, τα οποία προκάλεσαν ζημιές στον διάδρομο και σε αποθηκευτικούς χώρους, χωρίς να αναφερθούν θύματα.

Το στοιχείο που ανησύχησε περισσότερο την Ουάσιγκτον δεν ήταν μόνο η επίθεση, αλλά η απουσία οποιασδήποτε προηγούμενης ενημέρωσης προς την Τουρκία. Ο Μπαράκ, ειδικός απεσταλμένος των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Συρία και παράλληλα πρεσβευτής στην Άγκυρα, ανέφερε ότι οι τουρκικές αρχές παρακολούθησαν τα αεροσκάφη να πετούν βόρεια.

Όπως δήλωσε στο Reuters, η Τουρκία θα μπορούσε εύλογα να προετοιμάσει τη δική της απάντηση. Πίσω από τη διπλωματική διατύπωση κρύβεται μια σοβαρή παραδοχή: δύο στενοί εταίροι των Ηνωμένων Πολιτειών βρέθηκαν να παρακολουθούν ο ένας τις στρατιωτικές κινήσεις του άλλου, χωρίς απευθείας συνεννόηση και με τη Συρία ανάμεσά τους.

Τι σχεδιάζουν οι Αμερικανοί

Ο μηχανισμός που επεξεργάζεται η Ουάσιγκτον δεν αποτελεί συμφωνία ασφαλείας ούτε προϋποθέτει πολιτική προσέγγιση. Θα λειτουργεί ως δίαυλος στρατιωτικής και διπλωματικής επικοινωνίας, ώστε επιχειρήσεις, πτήσεις ή μετακινήσεις δυνάμεων να μην εκλαμβάνονται αυτομάτως ως προετοιμασία επίθεσης.

Οι λεπτομέρειες δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιηθεί. Η βασική επιδίωξη, όμως, είναι σαφής: να αποφεύγεται η ταυτόχρονη παρουσία ισραηλινών αεροσκαφών και τουρκικών μονάδων στην ίδια περιοχή χωρίς προηγούμενη συνεννόηση. Η ενημέρωση δεν θα σημαίνει έγκριση μιας επιχείρησης, αλλά θα προσφέρει χρόνο για διευκρινίσεις πριν ενεργοποιηθούν συστήματα αεράμυνας ή δοθούν εντολές αναχαίτισης.

Τουρκία και Ισραήλ είχαν αρχίσει τεχνικές συνομιλίες ήδη από το 2025, με αντικείμενο την αποφυγή ακούσιας εμπλοκής στη Συρία. Η νέα αμερικανική πρωτοβουλία επιχειρεί να εντάξει και τη Δαμασκό σε ένα ευρύτερο σχήμα προειδοποίησης, καθώς η κυβέρνηση του Αχμέντ αλ-Σαράα ενισχύει τη συνεργασία της με την Άγκυρα.

Η κόκκινη γραμμή του Νετανιάχου

Το γραφείο του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου επιβεβαίωσε την ισραηλινή ευθύνη, υποστηρίζοντας ότι η Συρία ήταν έτοιμη να παραβιάσει το υφιστάμενο καθεστώς ασφαλείας, επιτρέποντας την ανάπτυξη τουρκικών δυνάμεων στη βάση.

Σύμφωνα με την ισραηλινή πλευρά, είχαν προηγηθεί επανειλημμένες προειδοποιήσεις προς τη Δαμασκό ότι μια τέτοια κίνηση θα θεωρούνταν απειλή. Το μήνυμα προς την Τουρκία ήταν εξίσου σαφές: το Ισραήλ δεν προτίθεται να αποδεχθεί στρατιωτικές εγκαταστάσεις που θα μπορούσαν να περιορίσουν την ελευθερία των επιχειρήσεών του πάνω από τη Συρία.

Ο Μπαράκ σημείωσε ότι η απόφαση για το χτύπημα στηρίχθηκε στην εκτίμηση —σωστή ή λανθασμένη— πως η Άγκυρα ετοιμαζόταν να ενισχύσει σύντομα την παρουσία της στο Αμπού αλ-Ντουχούρ. Η αναφορά του άφησε ανοιχτό το κρίσιμο ερώτημα: υπήρχαν πράγματι άμεσες τουρκικές κινήσεις ή το Ισραήλ έδρασε προληπτικά, πριν επιβεβαιώσει τις πληροφορίες του;

Η Συρία στη μέση

Η Δαμασκός χαρακτήρισε τα πλήγματα «αδικαιολόγητη επίθεση» και ζήτησε από το Συμβούλιο Ασφαλείας να καταδικάσει τις παραβιάσεις της συριακής κυριαρχίας. Παράλληλα, διαμήνυσε ότι επιλέγει την αυτοσυγκράτηση, αποφεύγοντας να ανακοινώσει στρατιωτικά αντίμετρα.

Η Τουρκία στηρίζει τη νέα συριακή ηγεσία, συμμετέχει στην εκπαίδευση των ενόπλων δυνάμεων και επιδιώκει καθοριστικό ρόλο στην ανοικοδόμηση της χώρας. Το Ισραήλ αντιμετωπίζει την προοπτική μόνιμης τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας ως αλλαγή των συσχετισμών και δείχνει αποφασισμένο να εμποδίσει τη δημιουργία τετελεσμένων.

Η αμερικανική πρωτοβουλία δεν ακυρώνει αυτόν τον ανταγωνισμό. Επιχειρεί να επιβάλει έναν ελάχιστο κανόνα έγκαιρης ενημέρωσης. Η πραγματική δοκιμή θα έρθει στην επόμενη επιχείρηση: αν οι εμπλεκόμενοι θα σηκώσουν πρώτα το τηλέφωνο ή αν τα ραντάρ θα δώσουν ξανά την πρώτη προειδοποίηση.

Σε ανάρτηση στην πλατφόρμα του, ο Τραμπ ανέφερε ότι ο ναυτικός αποκλεισμός του Ιράν παραμένει «σε πλήρη ισχύ».

Παράλληλα, υποστήριξε ότι τα Στενά παραμένουν «ανοιχτά και σε λειτουργία»

«Δεν διεξάγονται ούτε έχουν προγραμματιστεί συνομιλίες ή συζητήσεις με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Ο ναυτικός αποκλεισμός παραμένει σε πλήρη ισχύ. Το στενό του Ορμούζ είναι ανοιχτό και λειτουργεί κανονικά. Όλες οι υποβρύχιες νάρκες έχουν απομακρυνθεί ή έχουν ανατιναχθεί. Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας στο θέμα αυτό!» έγραψε χαρακτηριστικά.

Ιράν: Τα Στενά του Ορμούζ θα παραμείνουν κλειστά μέχρι οι ΗΠΑ να τηρήσουν τους όρους της συμφωνίας

Τα Στενά του Ορμούζ θα παραμείνουν κλειστά έως ότου οι Ηνωμένες Πολιτείες εκπληρώσουν τους όρους της προσωρινής συμφωνίας που υπέγραψαν με το Ιράν τον Ιούνιο, δήλωσε, στο μεταξύ, νωρίτερα ο κορυφαίος Ιρανός διαπραγματευτής Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ.

Μιλώντας στο ιρανικό κοινοβούλιο, ο Γκαλιμπάφ ανέφερε ότι μεταξύ των όρων που θέτει η Τεχεράνη είναι η άρση του αμερικανικού αποκλεισμού των ιρανικών λιμανιών, η κατάργηση των κυρώσεων στις εξαγωγές πετρελαίου, η αποδέσμευση των «παγωμένων» ιρανικών περιουσιακών στοιχείων, καθώς και ο τερματισμός των απειλών και των στρατιωτικών επιχειρήσεων σε όλα τα μέτωπα.

Σύμφωνα με το Fox News, ο Αμερικανός πρόεδρος έκανε τη δήλωση τη Δευτέρα, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου, την ώρα που οι εντάσεις μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης παραμένουν υψηλές και το ζήτημα του ελέγχου των στρατηγικής σημασίας Στενών του Ορμούζ βρίσκεται στο επίκεντρο των εξελίξεων.

Ο ανταποκριτής του Fox News Τρέι Γινγκστ ανέφερε ότι ρώτησε τον Τραμπ για τις παράλληλες συνομιλίες που βρίσκονται σε εξέλιξη μεταξύ του Ιράν και του Ομάν σχετικά με τον έλεγχο των Στενών.

«Ρώτησα τον πρόεδρο για τις παράλληλες συνομιλίες που πραγματοποιούνται μεταξύ Ιράν και Ομάν σχετικά με τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ», είπε ο δημοσιογράφος. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Τραμπ απάντησε: «Αν το Ομάν μπει στη μέση, θα το βομβαρδίσουμε μέχρι να γίνει στάχτη».

Σημειώνεται ότι το Ιράν δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ότι βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με το Ομάν σχετικά με τον τρόπο επαναλειτουργίας του Στενού του Ορμούζ.

Ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε επίσης ότι δεν έχει «χρονοδιάγραμμα» για τον τερματισμό του πολέμου με το Ιράν. «Δεν βιάζομαι» ανέφερε.

Έτσι, σύμφωνα με πηγές που επικαλείται το Axios, αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ προχώρησαν σε μια τολμηρή κίνηση: παρέκαμψαν τους επίσημους Ιρανούς διαπραγματευτές και επιχείρησαν να επικοινωνήσουν απευθείας με την ηγεσία των Φρουρών της Επανάστασης. Για το παρασκηνιακό αυτό κανάλι επέλεξαν τον Νετσιρβάν Μπαρζανί, πρόεδρο της Περιφέρειας του Ιρακινού Κουρδιστάν, ο οποίος διέθετε κάτι που ελάχιστοι άλλοι μπορούσαν να προσφέρουν: την εμπιστοσύνη τόσο της Ουάσινγκτον όσο και κορυφαίων στελεχών της ιρανικής οργάνωσης.

Το περιστατικό, το οποίο περιέγραψαν στο Axios τρεις πηγές με άμεση γνώση των γεγονότων και δεν είχε γίνει μέχρι σήμερα γνωστό, δείχνει πόσο περίπλοκες ήταν (και παραμένουν) οι αμερικανοϊρανικές διαπραγματεύσεις, καθώς η Ουάσινγκτον διατηρούσε ανέκαθεν αμφιβολίες (που τις εξέφραζαν δημόσια τόσο ο Τραμπ όσο και άλλοι κορυφαίοι συνεργάτες του) για το ποιος ακριβώς λάμβανε τις τελικές αποφάσεις στην Τεχεράνη.

Οι ΗΠΑ και το Ιράν κατέληξαν τελικά σε ένα μνημόνιο κατανόησης, με τη σφραγίδα του Πακιστάν, το οποίο όμως κατέρρευσε γρήγορα.

Ποιος αποφασίζει πραγματικά στην Τεχεράνη

Το βασικό πρόβλημα για την κυβέρνηση Τραμπ, τόσο σήμερα όσο και σε ενδεχόμενες μελλοντικές διαπραγματεύσεις, είναι να διασφαλίσει ότι συνομιλεί με εκείνους που πραγματικά έχουν την εξουσία να λαμβάνουν αποφάσεις. Αυτό σημαίνει επίσης ότι η Ουάσινγκτον χρειάζεται διαμεσολαβητές που να απολαμβάνουν την εμπιστοσύνη τόσο του Λευκού Οίκου όσο και του ιρανικού καθεστώτος.

Ο πόλεμος που ξεκίνησε στα τέλη Φεβρουαρίου ανέτρεψε τις ισορροπίες στο εσωτερικό της ιρανικής ηγεσίας. Η δολοφονία του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ και άλλων κορυφαίων πολιτικών στελεχών, σε συνδυασμό με τις 40 ημέρες συγκρούσεων που ακολούθησαν, ενίσχυσαν δραματικά τον έλεγχο που απέκτησαν οι Φρουροί της Επανάστασης στους βασικούς μοχλούς εξουσίας, συμπεριλαμβανομένων των αποφάσεων για την εθνική ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική.

Επιπλέον, η αβεβαιότητα γύρω από την κατάσταση του νέου ανώτατου ηγέτη Μοτζτάμπα Χαμενεΐ κατά τις πρώτες εβδομάδες του πολέμου, όπως και η απουσία του από τη δημόσια ζωή, ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τη θέση των διοικητών των Φρουρών της Επανάστασης.

Οι αμφιβολίες του Λευκού Οίκου

Μετά την κατάπαυση του πυρός της 8ης Απριλίου και τη σύνοδο κορυφής που πραγματοποιήθηκε λίγες ημέρες αργότερα στο Ισλαμαμπάντ, οι ΗΠΑ και το Ιράν άρχισαν να διαπραγματεύονται έναν τρόπο για τον τερματισμό του πολέμου.

Στις αρχές Μαΐου, ο Λευκός Οίκος θεωρούσε ότι βρισκόταν κοντά σε συμφωνία. Ωστόσο, το Ιράν καθυστέρησε περισσότερο από δέκα ημέρες να απαντήσει.

Τότε οι Αμερικανοί διαπραγματευτές άρχισαν να υποψιάζονται ότι ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ και ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί δεν είχαν την εξουσία να κλείσουν μια συμφωνία και ότι οι αποφάσεις τους ανατρέπονταν από τους Φρουρούς της Επανάστασης.

Ο Λευκός Οίκος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι χρειαζόταν ένα απευθείας, παρασκηνιακό κανάλι επικοινωνίας με την ηγεσία της οργάνωσης.

Το τηλεφώνημα της Τούλσι Γκάμπαρντ στον Μπαρζανί

Έτσι, γύρω στα μέσα Μαΐου, η τότε διευθύντρια των αμερικανικών Εθνικών Πληροφοριών, Τούλσι Γκάμπαρντ, τηλεφώνησε στον Νετσιρβάν Μπαρζανί.

Σύμφωνα με δύο πηγές με άμεση γνώση της συνομιλίας, η Γκάμπαρντ του είπε ότι η αμερικανική κυβέρνηση θεωρούσε πως εκείνος μπορούσε να βοηθήσει ώστε να υπάρξει επικοινωνία με τον διοικητή των Φρουρών της Επανάστασης, στρατηγό Αχμάντ Βαχιντί.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ, ο Μπαρζανί είχε ζήσει στο Ιράν και είχε σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης. Μιλά άπταιστα φαρσί και, σύμφωνα με μία από τις πηγές, διατηρεί προσωπικές σχέσεις με πολλά υψηλόβαθμα στελέχη του ιρανικού καθεστώτος, μεταξύ των οποίων και κορυφαίοι αξιωματούχοι των Φρουρών της Επανάστασης.

«Ο Νετσιρβάν Μπαρζανί είναι ένας πραγματιστής που ξέρει να λύνει προβλήματα. Τον σέβονται σε ολόκληρη την περιοχή. Γνωρίζει σχεδόν τους πάντες τόσο στην Τεχεράνη όσο και στην Ουάσινγκτον. Είναι ο άνθρωπος που καλείς όταν βρίσκεσαι σε δύσκολη θέση», δήλωσε ο Μπρετ ΜακΓκερκ, ο οποίος έχει διατελέσει σύμβουλος για τη Μέση Ανατολή τεσσάρων Αμερικανών προέδρων.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η Γκάμπαρντ κατέστησε σαφές στον Μπαρζανί ότι τηλεφωνούσε με την έγκριση τόσο του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ όσο και του αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς.

Η Ουάσινγκτον ήθελε να γνωρίζει αν ο Βαχιντί και η ηγεσία των Φρουρών της Επανάστασης συμφωνούσαν με όσα διαπραγματεύονταν ο Γκαλιμπάφ και ο Αραγτσί ή αν είχαν διαφορετικές απαιτήσεις και θέσεις. Οι επίσημοι διαμεσολαβητές, όπως φέρεται να είπε η Γκάμπαρντ, δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν απευθείας με τον Βαχιντί για να το εξακριβώσουν.

Το κρυπτογραφημένο τηλέφωνο στο Ερμπίλ

Ο Μπαρζανί δέχθηκε να βοηθήσει. Επικοινώνησε με τις επαφές του στους Φρουρούς της Επανάστασης και τους ενημέρωσε ότι είχε μήνυμα από την κυβέρνηση Τραμπ. «Θέλω όμως να μιλήσω απευθείας με τον στρατηγό Βαχιντί», φέρεται να ξεκαθάρισε.

Οι Ιρανοί συμφώνησαν. Στις 14 Μαΐου, αξιωματούχος των Φρουρών της Επανάστασης έφθασε στο γραφείο του Μπαρζανί στο Ερμπίλ, έχοντας μαζί του κρυπτογραφημένο τηλέφωνο ώστε να πραγματοποιηθεί ασφαλής συνομιλία.

Ο Μπαρζανί ρώτησε ευθέως τον Βαχιντί εάν συμμεριζόταν τη γραμμή των επίσημων Ιρανών διαπραγματευτών. Ο Ιρανός στρατηγός απάντησε καταφατικά.

«Τους στηρίζω πλήρως και αυτή είναι επίσης η θέση των Φρουρών της Επανάστασης. Προτιμούμε να λύσουμε αυτή την κρίση μέσω διαπραγματεύσεων», φέρεται να είπε, σύμφωνα με πηγή που είχε άμεση γνώση της συνομιλίας.

Τρεις πηγές, μεταξύ των οποίων και αξιωματούχος του Λευκού Οίκου, ανέφεραν ότι αμέσως μετά τη συνομιλία του με τον Βαχιντί, ο Μπαρζανί τηλεφώνησε στην Γκάμπαρντ και την ενημέρωσε για την ιρανική απάντηση. Εκείνη, με τη σειρά της, ενημέρωσε τον Λευκό Οίκο.

Η πρόταση για μυστική συνάντηση ΗΠΑ – Ιράν στο Ερμπίλ

Αφού έλαβε την απάντηση της Τεχεράνης, η κυβέρνηση Τραμπ προχώρησε σε ακόμη μία πρόταση.

Οι ΗΠΑ ήθελαν ο Μπαρζανί να φιλοξενήσει στο Ερμπίλ μυστικές συνομιλίες μεταξύ υψηλόβαθμων Αμερικανών και Ιρανών διαπραγματευτών.

Ο Μπαρζανί επικοινώνησε ξανά με την ιρανική πλευρά και μετέφερε την πρόταση.

Οι Ιρανοί δεν την απέρριψαν, ωστόσο εξέφρασαν σοβαρές ανησυχίες για την ασφάλειά τους. Θεωρούσαν ότι οι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών διαθέτουν πολλούς πράκτορες στο Ιρακινό Κουρδιστάν και φοβούνταν ότι θα μπορούσαν να επιχειρήσουν να τους δολοφονήσουν είτε στο Ερμπίλ είτε κατά τη μετάβασή τους εκεί ή την επιστροφή τους.

Η μυστική συνάντηση στο Ερμπίλ δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Χωρίς ουσιαστική πρόοδο οι συνομιλίες

Πακιστανοί και Καταριανοί διαμεσολαβητές εξακολουθούν να μεταφέρουν μηνύματα μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν, ωστόσο μέχρι στιγμής δεν έχει σημειωθεί ουσιαστική πρόοδος, σύμφωνα με περιφερειακές πηγές που γνωρίζουν τις διαπραγματεύσεις.

Ορισμένες από αυτές τις πηγές θεωρούν ότι το Πακιστάν παρουσιάζει μια περισσότερο αισιόδοξη εικόνα των συνομιλιών από εκείνη που δικαιολογούν τα πραγματικά δεδομένα, επιχειρώντας να δημιουργήσει την αίσθηση δυναμικής που θα μπορούσε να οδηγήσει σε έξοδο από το αδιέξοδο.

Ο Μπαρζανί, πάντως, έχει το τελευταίο διάστημα αποστείλει μηνύματα στον Λευκό Οίκο, προσφέροντας εκ νέου τη βοήθειά του για την επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.

Ο Μπρετ ΜακΓκερκ εκτιμά, ωστόσο, ότι το πραγματικό εμπόδιο δεν είναι ο διαμεσολαβητής. «Το ζήτημα είναι η πολιτική του Ιράν για τα Στενά», ανέφερε. «Και αυτό είναι απίθανο να αλλάξει σύντομα».

Και ξαφνικά στόχος ιρανικών drones το γραφείο του Μπαρζανί

Σε ένα περιστατικό που αξίζει να σημειωθεί, καθώς φέρεται να πραγματοποιήθηκε μετά την παρουσίαση του παραπάνω θέματος, στόχος ιρανικών drones έγινε τα ξημερώματα της Δευτέρας το γραφείο του Μπαρζανί στο Ιρακινό Κουρδιστάν, σύμφωνα με όσα είπε τόσο ο ίδιος όσο και οι Αρχές Ασφαλείας της περιοχής.

Στο στόχαστρο βρέθηκε και η κατοικία του διευθυντή της υπηρεσίας πληροφοριών του Ιρακινού Κουρδιστάν, στην επαρχία Ερμπίλ, χωρίς να υπάρξουν θύματα.

«Οι ΗΠΑ έχουν τον απόλυτο έλεγχο των Στενών του Ορμούζ. ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ! Ο ναυτικός μας αποκλεισμός αποκαλείται από όλους «ΕΝΑ ΤΕΙΧΟΣ ΑΠΟ ΑΤΣΑΛΙ» και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να κάνει το Ιράν γι’ αυτό», έγραψε ο Αμερικανός πρόεδρος στο Truth Social.

Αναλυτικά η ανάρτηση Τραμπ:

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τον απόλυτο έλεγχο του Στενού του Ορμούζ. ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΟΥΜΕ! Ο ναυτικός μας αποκλεισμός αποκαλείται από όλους ως «ΑΤΣΑΛΙΝΟ ΤΟΙΧΟΣ» και το Ιράν δεν μπορεί να κάνει τίποτα για αυτό. Δεν έχουν πολεμικό ναυτικό, δεν έχουν πολεμική αεροπορία, οι εναπομείναντες στρατιώτες τους είναι απλήρωτοι, οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν αποδεκατιστεί και τρέπονται σε φυγή, ενώ η «ηγεσία» τους είναι, στην καλύτερη περίπτωση, αβέβαιη!. Δεν έχουν χρήματα – η χώρα τους είναι κατεστραμμένη. Το μόνο που τους έχει απομείνει είναι οι ΨΕΥΔΕΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ και ο ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ στο 300%, ο οποίος συνεχίζει να επιδεινώνεται! Το Ιράν είναι πλέον μόνο λόγια και καθόλου πράξεις – Δεν είναι πια ο νταής της Μέσης Ανατολής. Δόξα στον Αλλάχ! ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΖ. ΤΡΑΜΠ».

Σπύρος Σιδέρης

Η ρωσική σημαία δεν υποστέλλεται μπροστά στις κάμερες, αλλά η περίοδος κατά την οποία η Μόσχα κινούνταν στη συριακή ακτή σχεδόν χωρίς έλεγχο φαίνεται να κλείνει. Πίσω από την προσεκτική διατύπωση του μνημονίου παραμένει ένα κρίσιμο ερώτημα: πόσα παραχώρησε η Δαμασκός για να ανακτήσει τις εγκαταστάσεις και τι εξασφάλισε ο Βλαντίμιρ Πούτιν για να κρατήσει τη Ρωσία στη Συρία;

Η Δαμασκός επιστρέφει στη συριακή ακτή

Το μνημόνιο προβλέπει ότι οι εγκαταστάσεις πολιτικού χαρακτήρα περνούν στη συριακή διοίκηση και θα ενταχθούν σταδιακά στο εθνικό σύστημα αερομεταφορών και λιμένων. Ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, Ομάρ αλ Χόσρι, ανακοίνωσε την παραλαβή του διεθνούς αεροδρομίου της Λαττάκειας, ενώ ο Μάζεν Αλούς επιβεβαίωσε ότι η συριακή πλευρά ανέλαβε τους εμπορικούς χώρους της Ταρτούς, μαζί με τις αποθήκες και τις συναφείς εγκαταστάσεις.

Ο υπουργός Εξωτερικών Ασάαντ Χασάν αλ Σαϊμπανί περιόδευσε στα σημεία που περιλαμβάνονται στη συμφωνία. Οι εικόνες της επίσκεψης είχαν σαφή πολιτική στόχευση: η νέα εξουσία ήθελε να δείξει ότι η συριακή κυριαρχία δεν αποτελεί πλέον σύνθημα διαπραγμάτευσης, αλλά επιστρέφει στο έδαφος. Η επίσημη ανακοίνωση κάνει λόγο για διαφορετική φάση στις σχέσεις των δύο χωρών.

Τι χάνει και τι διασώζει η Ρωσία

Για τη Μόσχα, η απώλεια του αποκλειστικού ελέγχου αποτελεί στρατηγική υποχώρηση. Η Χμεϊμίμ λειτουργούσε από το 2015 ως κέντρο των ρωσικών αεροπορικών επιχειρήσεων, ενώ η Ταρτούς εξασφάλιζε πρόσβαση στη Μεσόγειο και στήριζε τις κινήσεις της Ρωσίας προς την Αφρική. Το μοντέλο αυτό περιορίζεται και οι σχετικές δραστηριότητες περνούν υπό αυστηρότερη συριακή εποπτεία.

Ο Πούτιν, πάντως, απέφυγε μια πλήρη και ταπεινωτική αποχώρηση. Η μετατροπή των βάσεων σε κοινά εκπαιδευτικά κέντρα αφήνει περιθώριο για παραμονή Ρώσων στρατιωτικών, εκπαιδευτών και τεχνικών. Οι λεπτομέρειες για το προσωπικό, τον οπλισμό και τη διοίκηση δεν έχουν δημοσιοποιηθεί — μια σιωπή που επιτρέπει σε κάθε πλευρά να παρουσιάζει τη συμφωνία με τον δικό της τρόπο. Η Ρωσία χάνει την προηγούμενη ελευθερία κινήσεων, αλλά δεν αποκόπτεται από τη συριακή ακτή.

Ο επικίνδυνος ελιγμός του Αχμέντ αλ Σαράα

Ο πρόεδρος Αχμέντ αλ Σαράα προσπαθεί να κινηθεί ανάμεσα σε αντικρουόμενα συμφέροντα. Ανοίγει διαύλους με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και τις αραβικές πρωτεύουσες, χωρίς να διαλύει τις σχέσεις με τη χώρα που στήριξε στρατιωτικά τον ανατραπέντα Μπασάρ αλ Άσαντ.

Οι επισκέψεις του αλ Σάρα στη Μόσχα, τον Οκτώβριο του 2025 και τον Ιανουάριο του 2026, δείχνουν ότι η τελική διαπραγμάτευση διεξήχθη στο ανώτατο επίπεδο. Η Δαμασκός εξακολουθεί να χρειάζεται ρωσικά ανταλλακτικά, συντήρηση οπλικών συστημάτων και τεχνική υποστήριξη. Χρειάζεται επίσης έναν δίαυλο με μια μόνιμη δύναμη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Για τη Ρωσία, το ζητούμενο ήταν διαφορετικό: να αποδείξει ότι η πτώση του Άσαντ δεν διέγραψε αυτομάτως δεκαετίες πολιτικής και στρατιωτικής επιρροής.

Η σκιά του Μπασάρ αλ Άσαντ

Από το μνημόνιο απουσιάζει ένα όνομα που βαραίνει περισσότερο από τις τεχνικές του διατυπώσεις: Μπασάρ αλ Άσαντ. Ο πρώην πρόεδρος παραμένει στη Ρωσία, όπου έχει λάβει άσυλο, ενώ το ενδεχόμενο παράδοσής του εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις πιο ευαίσθητες εκκρεμότητες στις σχέσεις των δύο χωρών.

Η Μόσχα δύσκολα θα παραδώσει έναν παλιό σύμμαχο, καθώς μια τέτοια απόφαση θα προκαλούσε ανησυχία σε κυβερνήσεις που στηρίζονται στη ρωσική προστασία. Η Δαμασκός, ωστόσο, διαθέτει πλέον ισχυρότερα διαπραγματευτικά χαρτιά: τις βάσεις, τις οικονομικές συμφωνίες και την πρόσβαση της Ρωσίας στη Μεσόγειο. Το αν το θέμα Άσαντ συζητήθηκε πίσω από κλειστές πόρτες παραμένει άγνωστο.

Οι νέες ισορροπίες στην ανατολική Μεσόγειο

Οι συνέπειες ξεπερνούν τα συριακά σύνορα. Η Τουρκία βλέπει να περιορίζεται η αυτονομία της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας στα νότια της επικράτειάς της. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη παρακολουθούν μια Δαμασκό που απομακρύνεται από το προηγούμενο καθεστώς εξάρτησης, χωρίς να περνά ολοκληρωτικά στο δυτικό στρατόπεδο. Το Ισραήλ θα εξετάσει με ιδιαίτερη προσοχή πόσοι Ρώσοι θα παραμείνουν, με ποιον εξοπλισμό και υπό ποια αλυσίδα διοίκησης.

Η Συρία αποκτά μεγαλύτερο έλεγχο, πιθανές νέες πηγές εσόδων και ένα ισχυρό σύμβολο πολιτικής αυτονομίας. Η Ρωσία διατηρεί μια περιορισμένη, αλλά χρήσιμη παρουσία. Η συμφωνία αποτρέπει τη ρήξη, χωρίς να λύνει τις βαθύτερες διαφορές. Το επόμενο τρίμηνο, όταν θα αρχίσει η εφαρμογή της, θα δείξει ποιος πραγματικά κέρδισε στο τραπέζι των δεκαοκτώ μηνών.

Όπως αναφέρει το Aljazeera, o Πεζεσκιάν έκανε τις δηλώσεις αυτές κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε συνέδριο στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης, αναφερόμενος στον σχεδιασμό που, κατά τον ίδιο, βρισκόταν πίσω από τις επιθέσεις εναντίον του Ιράν.

Ο Ιρανός πρόεδρος ισχυρίστηκε ότι οι επιτιθέμενες πλευρές επιχείρησαν να δημιουργήσουν συνθήκες ανασφάλειας στο εσωτερικό της χώρας και να οδηγήσουν το Ιράν σε λιμό, λεηλασίες και τελικά σε κοινωνική κατάρρευση.

Δεν επιβεβαιώθηκαν οι υπολογισμοί τους

Σύμφωνα με τον ίδιο, ωστόσο, οι υπολογισμοί στους οποίους στηρίχθηκε αυτός ο σχεδιασμός δεν επιβεβαιώθηκαν.

«Ωστόσο, οι υπολογισμοί τους, οι οποίοι βασίζονταν σε δεδομένα τεχνητής νοημοσύνης, δίκτυα κατασκοπείας, μισθωμένα στοιχεία και τους εκπροσώπους τους στο εσωτερικό της χώρας, ανατράπηκαν ο ένας μετά τον άλλον», δήλωσε ο Πεζεσκιάν.

Με τη συγκεκριμένη τοποθέτηση, ο Ιρανός πρόεδρος συνέδεσε ευθέως τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης και πληροφοριών από δίκτυα κατασκοπείας με τον σχεδιασμό των αμερικανικών και ισραηλινών επιθέσεων, υποστηρίζοντας παράλληλα ότι οι εκτιμήσεις για τις συνέπειές τους στο εσωτερικό του Ιράν αποδείχθηκαν λανθασμένες.

Ο Πεζεσκιάν αποκάλυψε τη Δευτέρα τη διάρκεια της συνάντησης, η οποία είχε πραγματοποιηθεί στα τέλη Ιουλίου, περίπου με την έναρξη του τρίτου έτους της προεδρικής θητείας του.

Σύμφωνα με όσα μετέδωσαν τα επίσημα ιρανικά μέσα ενημέρωσης, οι δύο άνδρες συζήτησαν εκτενώς τόσο τις τελευταίες εξελίξεις στο στρατιωτικό μέτωπο όσο και την οικονομική κατάσταση της χώρας, καθώς η Τεχεράνη εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τις συνέπειες της σύγκρουσης που οι ιρανικές αρχές αποκαλούν «Τρίτο Επιβεβλημένο Πόλεμο».

«Να διατηρήσουμε την αρμονία και την ενότητα»

Ο Πεζεσκιάν ανέφερε ότι ο Χαμενεΐ τού ζήτησε να διαφυλάξει την ενότητα στο εσωτερικό της χώρας και να αποφύγει τις αντιπαραθέσεις σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για το Ιράν.

«Συζήτησα με τον ανώτατο ηγέτη τις συνθήκες διαβίωσης των Ιρανών υπό τις σημερινές συνθήκες», δήλωσε ο Ιρανός πρόεδρος. Όπως εξήγησε, στη διάρκεια της επτάωρης συνάντησης συζητήθηκε επίσης «η ανάγκη να αποφεύγονται οι διαφωνίες και κάθε συζήτηση που αποκλίνει από την ενότητα».

Οι οικονομικές συνέπειες του πολέμου

Σημαντικό μέρος της συζήτησης επικεντρώθηκε στην προστασία του βιοτικού επιπέδου των πολιτών και στην κάλυψη των βασικών αναγκών τους εν μέσω της συνεχιζόμενης κρίσης.

Σύμφωνα με όσα ανέφεραν ιρανικά μέσα, Πεζεσκιάν και Χαμενεΐ αντάλλαξαν απόψεις για τον τρόπο διαχείρισης και κατανομής των διαθέσιμων πόρων, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο ιρανικό ριάλ, στα συναλλαγματικά αποθέματα και στον ενεργειακό τομέα.

Οι δύο ηγέτες συζήτησαν ακόμη – όπως σημειώνουν ίδιες πηγές – τις οικονομικές και εμπορικές σχέσεις του Ιράν με χώρες του εξωτερικού, καθώς η Τεχεράνη αναζητεί τρόπους να περιορίσει τις οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου και των κυρώσεων.

Τα ιρανικά μέσα δεν δημοσιοποίησαν συγκεκριμένα οικονομικά στοιχεία ούτε ανακοίνωσαν νέα μέτρα που να προέκυψαν από τη συνάντηση.

Στο τραπέζι και οι στρατιωτικές εξελίξεις

Εκτενής ήταν, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, και η συζήτηση για τη στρατιωτική κατάσταση.

Οι δύο άνδρες φέρεται να εξέτασαν τις τελευταίες εξελίξεις του πολέμου, τις σημερινές συνθήκες αλλά και τα πιθανά μελλοντικά σενάρια, χωρίς ωστόσο να δοθούν περισσότερες πληροφορίες για τα συγκεκριμένα στρατιωτικά ζητήματα που τέθηκαν επί τάπητος.

Τα κρατικά μέσα ενημέρωσης δεν ανέφεραν εάν στη συνάντηση ελήφθησαν συγκεκριμένες αποφάσεις ή εάν συμφωνήθηκαν αλλαγές στη στρατιωτική ή οικονομική πολιτική της χώρας.

Τα αντικρουόμενα μηνύματα για την επικοινωνία με τον Χαμενεΐ

Η δημοσιοποίηση της επτάωρης συνάντησης ακολουθεί τη συνεχιζόμενη αβεβαιότητα γύρω από την κατάσταση της υγείας και τη δημόσια παρουσία του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ.

Ο Πεζεσκιάν έχει δώσει τις τελευταίες εβδομάδες διαφορετικές εικόνες σχετικά με την επικοινωνία του με τον ανώτατο ηγέτη.

Στις 21 Ιουλίου είχε δηλώσει ότι οι επαφές του με τον Χαμενεΐ «αυξάνονται μέρα με τη μέρα». Στις αρχές Αυγούστου, ωστόσο, είχε αναφέρει ότι η επικοινωνία μαζί του είναι «πολύ δύσκολη».

Τα κρατικά μέσα είχαν αναφέρει και τον Μάιο ότι ο Πεζεσκιάν είχε συναντηθεί επί αρκετές ώρες με τον Χαμενεΐ. Επρόκειτο τότε για την πρώτη συνάντηση των δύο ανδρών που είχε ανακοινωθεί δημοσίως μετά την ανάληψη της ανώτατης ηγεσίας από τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ.