Σε ανακοίνωση του Συλλόγου τους, επισημαίνεται ότι η χρήση του όρου «δυστύχημα» παραμορφώνει την αλήθεια, υποβαθμίζει τις ευθύνες και προσβάλλει τη μνήμη των θυμάτων αλλά και των ζωντανών που έζησαν την κόλαση της φωτιάς. Οι συγγενείς και οι εγκαυματίες υποστηρίζουν πως ο χαρακτηρισμός «δυστύχημα» παρουσιάζει τα θύματα ως θύματα τύχης, αποσιωπώντας το γεγονός ότι η απώλειά τους οφείλεται σε εγκληματικές ενέργειες και παραλείψεις.

Όπως τονίζουν, η υποτίμηση του γεγονότος μέσω του όρου «δυστύχημα» έχει βαρύ κοινωνικό αντίκτυπο, καθώς οδηγεί σε εξωραϊσμό και έμμεση αποποινικοποίηση των ευθυνών των εμπλεκόμενων φορέων. Οι επιζώντες συνεχίζουν να ζουν με μόνιμες συνέπειες, ενώ η αναγνώριση της τραγωδίας ως «εγκληματικής» θα αποτελέσει αναγκαίο βήμα για τη δικαίωση των θυμάτων και την ηθική αποκατάσταση των οικογενειών τους.

Ολόκληρη η ανακοίνωση

«Η φονική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018 δεν ήταν “δυστύχημα”. Ήταν ένα έγκλημα με ποινικές ευθύνες που αναγνωρίστηκαν μετά από πολυετή δικαστικό αγώνα μας. Η χρήση του παραπλανητικού όρου “δυστύχημα” για την περιγραφή ενός ποινικά αποδεδειγμένου εγκλήματος αλλοιώνει την αλήθεια, υποβαθμίζει τις ευθύνες και προσβάλλει τη μνήμη νεκρών και ζωντανών, παρουσιάζοντάς τους ως θύματα “τύχης” και όχι ως θύματα ανθρώπινων εγκληματικών ενεργειών και παραλείψεων.

Για τους συγγενείς των νεκρών, αυτή η αλλοίωση παραμορφώνει την αιτία θανάτου των ανθρώπων μας. Για τους επιζώντες εγκαυματίες, που ζούμε καθημερινά με μόνιμες σωματικές και ψυχικές βλάβες, αποτελεί συνεχιζόμενη ηθική και ψυχική επιβάρυνση. Η με όποιο τρόπο άμεση και έμμεση υποτίμηση του έχει βαρύ κοινωνικό αντίκτυπο καθώς οδηγεί σε εξωραϊσμό με έμμεση αποποινικοποίηση ευθυνών και δημιουργεί επικίνδυνο προηγούμενο ανοχής εγκληματικών ενεργειών ή και παραλείψεων, ιδίως όταν αυτές οδηγούν σε μαζικούς θανάτους.

Ζητούμε από τα μέσα ενημέρωσης ακριβή, υπεύθυνη και πλήρη αποτύπωση των πραγματικών γεγονότων, με σεβασμό στη μνήμη των νεκρών, στη βιωμένη πραγματικότητα των επιζώντων και τον πόνο των συγγενών. Η αλήθεια δεν είναι θέμα διατύπωσης. Η μνήμη νεκρών και ζώντων δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Επιφυλασσόμαστε ρητώς παντός νομίμου δικαιώματός μας για την προάσπιση της προσωπικότητάς και της μνήμης των θυμάτων μας».

Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής τόνισε πως με τις προωθούμενες διατάξεις οι πληγέντες της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι και των πλημμυρών στην Μάνδρα αντιμετωπίζονται πλέον με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίστηκαν και οι συγγενείς της τραγωδίας των Τεμπών.

«Δεν υπάρχουν ανθρώπινες απώλειες διαφορετικής αξίας. Γιατί, υπάρχει μία Πολιτεία και μία αδιαίρετη υποχρέωση: Ίση αναγνώριση, ίση προστασία», τόνισε ο κ. Πιερρακάκης για να προσθέσει σε άλλο σημείο πως «καμία νομοθετική ρύθμιση, καμία αποζημίωση, καμία σύνταξη δεν μπορεί να επαναφέρει τους ανθρώπους που χάθηκαν. Δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο των συγγενών τους. Δεν μπορεί να διορθώσει όσα έγιναν μέσα σε λίγες ώρες.Υπάρχει, όμως, κάτι που η Πολιτεία μπορεί, και οφείλει, να κάνει: Να μην προσθέτει αδικία πάνω στον πόνο. Να μην βαραίνει κι άλλο μια ήδη ασήκωτη απώλεια.
Να στέκεται δίπλα στους πολίτες της. Και όχι απέναντί τους».

«Για οκτώ ολόκληρα χρόνια, οι οικογένειες των θυμάτων και οι ίδιοι οι πληγέντες περίμεναν το κράτος να είναι παρόν. Και αυτή η βασανιστική αναμονή, μετατράπηκε σε ένα δεύτερο τραύμα, θεσμικό, διοικητικό, αλλά πάνω απ’ όλα ανθρώπινο.

Όταν γνωρίζεις από πρώτο χέρι — και επιτρέψτε μου μια πιο προσωπική αναφορά — πόσο λεπτή ήταν η γραμμή ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, δεν σου επιτρέπεται η απόσταση από το γεγονός. Σου επιβάλλεται η ευθύνη», είπε ο Υπουργός για να υπενθυμίζει ότι η πρώτη θεσμική πράξη αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ήταν η παραίτηση του Ελληνικού Δημοσίου από τα ένδικα μέσα στις συγκεκριμένες υποθέσεις.

«Το κράτος έπαψε να αντιδικεί με ανθρώπους που είχαν ήδη χάσει τα πάντα.Ήταν μια καθαρή πολιτική επιλογή. Και, πάνω απ’ όλα, μια ηθική στάση. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε μια διαφορετική λογική. Μια λογική δικαιοσύνης, ευθύνης και ουσιαστικού σεβασμού προς τον πολίτη», ανέφερε ο κ. Πιερρακάκης για να ενημερώσει την εθνική αντιπροσωπεία πως ήδη το Ελληνικό Δημόσιο έχει παραιτηθεί από 52 υποθέσεις για το Μάτι και 17 για τη Μάνδρα.

«Συνολικά 69 υποθέσεις μέσα σε διάστημα οκτώ μηνών. Το ύψος των αποζημιώσεων που έχουν καταβληθεί ή πρόκειται να καταβληθούν, με βάση τις παραιτήσεις αυτές, ανέρχεται μέχρι σήμερα σε 15,1 εκατ. ευρώ για το Μάτι και σε σχεδόν 3 εκατ. ευρώ για τη Μάνδρα», τόνισε.

Αναφορικά με τις ρυθμίσεις της προωθούμενης τροπολογίας, ο κ. Πιερρακάκης εξήγησε πως:

– Θωρακίζουμε πλήρως τις αποζημιώσεις που επιδικάστηκαν με δικαστικές αποφάσεις για το Μάτι και τη Μάνδρα. Τα ποσά αυτά χαρακτηρίζονται ρητά αφορολόγητα, ανεκχώρητα και ακατάσχετα.

– Θεσπίζουμε ειδική σύνταξη ίση με το τετραπλάσιο της πλήρους εθνικής σύνταξης, δηλαδή 1.700 ευρώ μηνιαίως. Δικαιούχοι είναι οι συγγενείς όσων έχασαν τη ζωή τους στη Μάνδρα και στο Μάτι. Επιπλέον, δικαιούχοι είναι οι εγκαυματίες της πυρκαγιάς στο Μάτι, εγγεγραμμένοι στο επίσημο Μητρώο Εγκαυματιών, με εγκαύματα δεύτερου ή τρίτου βαθμού και με αναπηρία ποσοστού 50% και άνω. Άνθρωποι που επέζησαν. Αλλά κουβαλούν, κάθε ώρα, τις συνέπειες εκείνης της ημέρας.

– Το πλαίσιο κατανομής της σύνταξης είναι σαφές και δίκαιο. Προβλέπει τη διάθεσή της μεταξύ συζύγων ή συμβίων, παιδιών, γονέων και, μόνο ελλείψει αυτών, αδελφών, με ειδική μέριμνα για τα ανήλικα παιδιά, τους φοιτητές έως το 24ο έτος και τα άτομα με αναπηρία, τα οποία δικαιούνται τη σύνταξη εφ’ όρου ζωής. Παρέχεται επίσης περίοδος χαριστική, ώστε τα παραπάνω ηλικιακά όρια να μην ισχύουν για 10 έτη από την ημερομηνία της πυρκαγιάς ή της πλημμύρας, δηλαδή μέχρι 23 Ιουλίου 2028 και 15 Νοεμβρίου 2027.

– Η ειδική σύνταξη είναι αφορολόγητη, ακατάσχετη, δεν συμψηφίζεται με οφειλές, δεν στερεί άλλες κοινωνικές παροχές, καταβάλλεται ανεξαρτήτως εργασίας ή άλλης σύνταξης και αυξάνεται αυτόματα με την εθνική σύνταξη.

– Προχωρούμε σε εκτεταμένη, καθολική και αυτοδίκαιη διαγραφή οφειλών. Διαγράφονται όλες οι υφιστάμενες, κατά την ημερομηνία δημοσίευσης του νομοσχεδίου, βεβαιωμένες και ανεξόφλητες οφειλές προς τη Φορολογική Διοίκηση, τα ασφαλιστικά ταμεία, τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τα νομικά τους πρόσωπα, ακόμη και όσες βρίσκονται σε ρύθμιση ή στον εξωδικαστικό μηχανισμό. Επίσης , οι οφειλές που προέκυψαν από συμμετοχή σε διοίκηση ή εταιρική σύνθεση νομικών προσώπων. Αυτό αφορά τόσο τους συγγενείς των νεκρών ( δηλαδή γονείς, συζύγους συμβίους, τέκνα και αδέρφια), αλλά και τους εγκαυματίες, με τις ίδιες προϋποθέσεις που απαιτούνται για τη λήψη της σύνταξης. Και υπάρχει μια απολύτως κρίσιμη πρόβλεψη: Ο ασφαλιστικός χρόνος που αντιστοιχεί στις διαγραφόμενες εισφορές διατηρείται ακέραιος. Το κράτος δεν αφαιρεί δικαιώματα. Τα κατοχυρώνει.

– Διασφαλίζεται πλήρης κάλυψη νοσηλείας, θεραπείας και αποκατάστασης των εγκαυματιών — στην Ελλάδα και στο εξωτερικό — καθώς και δωρεάν, εξατομικευμένη ψυχολογική στήριξη για τις οικογένειες των θυμάτων.

Παράλληλα, ο κ. Πιερρακάκης υπογράμμισε την κατάκτηση του 112. «Στο Μάτι και στη Μάνδρα, οι άνθρωποι εκείνες τις ώρες έμειναν χωρίς έγκαιρη προειδοποίηση και χωρίς οργανωμένο μηχανισμό. Η πρώτη έμπρακτη απόδειξη ότι το κράτος μπορεί να μαθαίνει από τα λάθη του και να βελτιώνεται , ήταν η δημιουργία και η πλήρης λειτουργία του αριθμού έκτακτης ανάγκης 112.

Έξι μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της κυβέρνησης το 2019, το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης έθεσε σε εφαρμογή ένα σύγχρονο σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης, το οποίο σήμερα σώζει ανθρώπινες ζωές.
Δεν μπορεί να αλλάξει το χθες. Αλλά μπορεί να προστατεύει το αύριο», είπε.

Πέραν αυτών ο υπουργός επισήμανε και τις ρυθμίσεις που αναθεωρούν το πλαίσιο λειτουργίας του Νομικού Συμβουλίου του Κράτος. «Το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους παραμένει ο θεσμικός υπερασπιστής του Δημοσίου, αλλά αποκτά ταυτόχρονα έναν πιο ώριμο και υπεύθυνο ρόλο: Να αξιολογεί όχι μόνο αν μια θέση είναι δικονομικά και ουσιαστικά εφικτή, αλλά και αν είναι θεσμικά ορθή, κοινωνικά δίκαιη και νομικά βιώσιμη», δήλωσε και πρόσθεσε:

«Θεσπίζεται, για πρώτη φορά, μηχανισμός εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών με ουσιαστική συμμετοχή του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Έτσι, οι διαφορές μπορούν να επιλύονται χωρίς πολυετείς δίκες , ταλαιπωρία και οικονομική εξόντωση για τους πολίτες. Δημιουργείται Ειδικό Τμήμα Ταχείας Αντίδρασης, που επιτρέπει στο κράτος να απαντά γρήγορα, καθαρά και υπεύθυνα σε κρίσιμες ή επείγουσες υποθέσεις» ανέφερε και επισήμανε:

«Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους αποκτά τη θεσμική ευθύνη να εισηγείται την παραίτηση του Δημοσίου από άσκοπες ή προδήλως χαμένες δίκες, όταν υπάρχει αμετάκλητη απόφαση ή παγιωμένη νομολογία υπέρ των πολιτών. Όχι από αδυναμία. Αλλά από σεβασμό στη Δικαιοσύνη. Και σεβασμό στον πολίτη. Αυτή η αλλαγή δεν αποδυναμώνει το κράτος. Ενισχύει την αξιοπιστία του, την ωριμότητα του , τη θεσμική του σοβαρότητα και τη σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία.

Γι’ αυτό βρισκόμαστε σήμερα εδώ: Για να πούμε καθαρά ότι η σχέση κράτους και πολίτη μετασχηματίζεται. Ότι η Πολιτεία μπορεί να διορθώνει, να μαθαίνει, να αναγνωρίζει, να αποκαθιστά»

Σύμφωνα με την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, “αλλά και αυτή η συμπεριφορά η αγοραία να διαλέγεται με τον Γεωργιάδη δηλαδή με ένα πρόσωπο που είναι φασίστας, Γκέμπελς, αρνητής του Ολοκαυτώματος, αρνητής των νεκρών του Πολυτεχνείου, αρνητής του εγκλήματος των Τεμπών και ένας ακραίος σεξιστής, ότι ο Τσίπρας λοιπόν χαριεντίζεται μαζί του για να προωθήσει το βιβλίο του τα λέει όλα. Δείχνει ποια είναι η βαρύτητα και ποιες οι ευθύνες”.

Σχολιάζοντας όσα της καταλογίζει ο πρώην πρωθυπουργός στο βιβλίο του έκανε λόγο για “χονδροειδείς ψευτιές” και πρόσθεσε: “αυτή η προσπάθεια της γελοιοποίησης τι δείχνει τελικά; Δείχνει έναν άνθρωπο που προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλο του, που προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και που βέβαια δείχνει το πολύ χαμηλό επίπεδό του. Γιατί όλα αυτά που βλέπω να δημοσιεύονται, η ποιότητα της σκέψης και η ανάλυση των βαθύτερων δεύτερων, τρίτων σκέψεων δείχνουν ένα πρόσωπο πολύ πολύ χαμηλού φυράματος, που είναι το εντελώς αντίθετο με τον μύθο που γύρω του έχει φτιαχτεί”.

Κλιμακώνοντας, η Ζ. Κωνσταντοπούλου τόνισε ότι “το δεδομένο, όμως, είναι το εξής: ο Μητσοτάκης αυτή τη στιγμή κάνει πάρτι. Εγώ αναρωτιέμαι, μάλιστα, αν του έδωσε και λεφτά του Τσίπρα για να το κάνει αυτό. Είναι βέβαιο ότι πρώτον ο άνθρωπος είναι παραδόπιστος, διότι κράτησε την βουλευτική έδρα επί 2,5 χρόνια για να γράψει βιβλίο, δηλαδή του πλήρωσε ο ελληνικός λαός το βιβλίο που έγραψε, την άφησε για να πουλήσει βιβλία”.

Πρόσθεσε μεν για τον Αλέξη Τσίπρα ότι “μακάρι να επιστρέψει για να αναλάβει τις ευθύνες του”, αλλά υποστήριξε ότι “με αυτό που κάνει τορπιλίζει μια συνεννόηση που υπήρχε, όχι εκλογική αλλά αντιπολιτευτική σε ένα πεδίο που ήταν επιβεβλημένο για όλες τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Αυτό που επιτελεί αυτή τη στιγμή είναι να διαλύσει το σύμπαν. Όπως διέλυσε το κόμμα του έτσι τώρα συνολικότερα και ό,τι έχει απομείνει από το κόμμα του σε διάφορες εκφάνσεις και αυτό σίγουρα πρέπει κανείς να το εξετάσει”.

Σύμφωνα με την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, “τον Τσίπρα πιο πολύ από όλους τον θέλει σαν τρελός ο Μητσοτάκης, γιατί έναν τέτοιον θέλει, έναν του χεριού του“.

Για τον χαρακτηρισμό “νάρκισσος, με εξουσιαστική μανία” που της απέδωσε ο Αλέξης Τσίπρας, η Ζωή Κωνσταντοπούλου απάντησε “μιλάμε για μια κυβέρνηση στην οποία ήταν ο ίδιος, που έχει μοστράρει τη φάτσα του παντού και παριστάνει τον Οδυσσέα και λέει νάρκισσο τη γυναίκα, την πρόεδρο της Βουλής που εγώ ήμουν 24 ώρες το 24ωρο στη Βουλή κάνοντας αυτό που υποσχεθήκαμε στον κόσμο. Και με κατηγορεί τελικά αν κατάλαβα καλά γιατί έκανα τη δουλειά μου και έκανα αυτό που είχαμε υποσχεθήκαμε στον κόσμο”.

Εστιάζοντας ειδικά στην πυρκαγιά στο Μάτι και τα όσα γράφει επ’ αυτού ο πρώην πρωθυπουργός στο βιβλίο του, η Ζωή Κωνσταντοπούλου τόνισε ότι “με ενδιαφέρει το Μάτι, γιατί ξέρω πάρα πολύ καλά την απάτη που παίχτηκε μπροστά στα μάτια του λαού”.

Υποστήριξε ότι ο Αλ. Τσίπρας “φυσικά ήξερε, βεβαίως” για τους νεκρούς την ώρα της σύσκεψης στο συντονιστικό, “εγώ έχω δώσει κατάθεση τέσσερις μέρες στο δικαστήριο και είναι απολύτως αποδεδειγμένο ότι γνώριζε. Κατά τον χρόνο εκείνο γνώριζαν για 60-70 νεκρούς. Από αυτούς που ήταν γύρω του σε εκείνη τη σύσκεψη κάποιοι είναι σήμερα στη φυλακή”. 

Όπως είπε δε, “αυτός δεν είναι στη φυλακή διότι τον κάλυψε ο κ. Μητσοτάκης, που δεν έκανε ποτέ ούτε εξεταστική για το Μάτι, όχι προανακριτική”.

Ερωτηθείσα συγκεκριμένα αν πιστεύει ότι ο Αλέξης Τσίπρας έπρεπε να πάει στη φυλακή για το Μάτι η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας είπε: “Ναι το πιστεύω ναι”.

Υπενθυμίζεται πως ο πρώην αρχηγός της Πυροσβεστικής είχε ασκήσει έφεση επί της ποινής που του είχε επιβληθεί στο δικαστήριο και βρίσκεται ήδη στη φυλακή για την ενοχή του στη δίκη για τη φωτιά στο Μάτι.

Την είδηση γνωστοποίησε η συγγραφέας βιβλίου για το Μάτι, Μαρίνα Καρύδα με ανάρτησή της στα social media.

«Σήμερα εκδικάστηκε η έφεση του πρώην Αρχηγού της Πυροσβεστικής Βασίλη Ματθαιόπουλου για την καταδίκη του στην υπόθεση παράβασης καθήκοντος κατά του πραγματογνώμονα Λιότσιος Δημήτριος, ώστε να παραποιήσει την έκθεσή του και να συγκαλύψει τις ευθύνες ανωτέρων του και πολιτικών προσώπων. Στην έφεσή του ο Ματθαιόπουλος ισχυρίστηκε πως εφόσον ο πραγματογνώμονας ήταν διορισμένος από τον Εισαγγελέα για την πραγματογνωμοσύνη δεν ήταν υφιστάμενος του, άρα δεν έκανε παράβαση καθήκοντος», αναφέρει μεταξύ άλλων η κυρία Καρύδα.

Στην επιχείρηση, υπό τον συντονισμό του Ενιαίου Κέντρου Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης (ΕΚΣΕΔ), συμμετέχουν ένα  σκάφος του Λιμενικού, δύο ιδιωτικά σκάφη, ένα παραπλέον εμπορικό πλοίο καθώς και ελικόπτερο της Πολεμικής Αεροπορίας.

Στην περιοχή πνέουν βόρειοι – βορειοανατολικοί άνεμοι έντασης έως 4 μποφόρ.

«Η Πολιτεία έχει την ευθύνη να μετατρέπει τη μνήμη σε πράξη. Να μην ξεχνά τα θύματα, τους εγκαυματίες, τις οικογένειές τους, να μαθαίνει από τα λάθη του παρελθόντος και να φροντίζει ώστε ποτέ καμία περιοχή της χώρας να μη ζήσει ξανά παρόμοιο εφιάλτη», συνέχισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Και πρόσθεσε: «Πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Ο μηχανισμός πολιτικής προστασίας έχει εκσυγχρονιστεί, η πρόληψη είναι προτεραιότητα, η ετοιμότητα είναι συνεχής. Όμως η προσπάθεια δεν τελειώνει ποτέ.

Γιατί όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, δεν υπάρχουν περιθώρια για εφησυχασμό».

Με νέα ανάρτησή του, ευχαρίστησε δημόσια τους γιατρούς που τον ανέλαβαν, σημειώνοντας με συγκίνηση:

«Σήμερα υποβλήθηκα στη δεύτερη πολύ σημαντική μου επέμβαση στο μάτι, όπου όλα πήγαν πολύ καλά – και αυτό το οφείλω σε δύο πολύ σοβαρούς επιστήμονες. Τους ευχαριστώ πολύ για τη σοβαρότητα που έδειξαν από την πρώτη στιγμή στο σοβαρό μου πρόβλημα, αλλά και για τον επαγγελματισμό τους σε συνδυασμό με την ανθρωπιά τους. Εύχομαι ο Θεός να σας δίνει πάντα τη χαρά που μου δώσατε και εσείς».

Ο Άρης Μουγκοπέτρος συνεχίζει να μοιράζεται με γενναιότητα την πορεία της ανάρρωσής του, συγκινώντας το κοινό με τη δύναμη ψυχής και την ευγνωμοσύνη του.

Στη σχετική δήλωση της η Τομεάρχης Δικαιοσύνης, Θεσμών και Διαφάνειας του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής σχολιάζει ότι «οι δικαστικές αποφάσεις είναι σεβαστές, κρίνουν αλλά και κρίνονται» και τονίζει οτι «η Πολιτεία, το κράτος οφείλει να ανταποκριθεί στη δέσμευση “ποτέ ξανά”».

Στην επιστολή του προς τον πρωθυπουργό αναφέρει χαρακτηριστικά: «Πέντε παιδιά θύματα, δεν μπορούν να εκπροσωπηθούν στο Ποινικό Δικαστήριο από κανέναν, σαν να μην υπήρξαν ποτέ για την Ελληνική Πολιτεία».

Η επιστολή του Αριστείδη Χερουβείμ στον Κυριάκο Μητσοτάκη

Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ,

στην εθνική τραγωδία της 23ης Ιουλίου 2018, το μεγαλύτερο έγκλημα από σύστασης του ελληνικού κράτους, έχασα με τον πιο τραγικό τρόπο όλη την πατρική μου οικογένεια, και συγκεκριμένα, την μητέρα μου Ευπραξία 74 ετών, την αδελφή μου Βασιλική 53 ετών και τις δίδυμες ανιψιές μου, Μαρίλια και Εβελίνα 5 ετών.

Από τότε, έχουν περάσει σχεδόν επτά χρόνια, γεμάτα πολύ δύσκολες στιγμές για εμένα και την οικογένειά μου, με κομβικό σημείο, την έναρξη της δίκης σε Α΄ βαθμό, στις 31 Οκτωβρίου 2022. Εκείνες τις πρώτες στιγμές, στην πρωτόγνωρη για εμάς διαδικασία, κατακεραυνωθήκαμε από την απόφαση της έδρας, ότι δεν μπορώ να εκπροσωπήσω τις ανιψιές μου, καθώς είχα με αυτές 3ο βαθμό συγγένειας.

Στην περίπτωσή μου, όμως, δεν υπήρχε απολύτως κανένας συγγενής, εκτός από μένα. Οι ανήλικες 5χρονες δίδυμες ανιψιές μου, δεν είχαν πατέρα, ούτε πατρικούς συγγενείς. Η μητέρα τους και η μητρική τους γιαγιά, αδελφή και μητέρα μου αντίστοιχα, απανθρακώθηκαν την ίδια στιγμή μαζί τους. Μοναδικός απομένων συγγενής είμαι εγώ, η σύζυγός μου και ο γιος μου. Δυστυχώς όμως για την Ελληνική Πολιτεία, για τον νόμο και για τα δικαστήρια, δεν ήταν επαρκής ο συγγενικός μας δεσμός, ώστε να τις εκπροσωπήσω.

Προσπάθησα επανειλημμένα να αντικρούσω την απόφαση αυτή, χωρίς ευήκοα ώτα όμως, επειδή εφαρμόζεται η σχετική διάταξη, όπως προβλέπεται από τον Ποινικό Κώδικα. Συναντήθηκα δύο φορές, μαζί και με μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών της 23ης Ιουλίου 2018 στην Ανατολική Αττική, του οποίου είμαι και εγώ μέλος, με τον τότε Υπουργό Επικρατείας, κ. Βορίδη, και του έθεσα το αίτημά μου να αναθεωρηθεί αυτή η διάταξη.

Το αίτημά μου, είναι απλό και δίκαιο:

«Όταν δεν υπάρχει συγγενής μέχρι 2ου βαθμού, να μπορεί να εκπροσωπήσει τα θύματα, στο Ποινικό Δικαστήριο, ο εγγύτερος συγγενής, ανεξαρτήτου βαθμού».

Είναι ουσιώδες ότι, ανάμεσα στα 102 θύματα που αναφέρονται στο Βούλευμα, με το οποίο έχουν διεξαχθεί τόσο η Α’ βαθμού δίκη όσο και η δίκη στο Εφετείο, εκτός από τη Μαρίλια και την Εβελίνα, υπάρχουν άλλα τρία παιδιά, ηλικίας 5, 8 και 20 ετών, που δεν μπορούν να εκπροσωπηθούν, λόγω της άδικης αυτής διάταξης. Πέντε παιδιά θύματα, δεν μπορούν να εκπροσωπηθούν στο Ποινικό Δικαστήριο από κανέναν, σαν να μην υπήρξαν ποτέ για την Ελληνική Πολιτεία.

Κύριε πρωθυπουργέ, δεν μπορώ να αναγνωρίσω καμία συνθήκη νομική ή ηθική, σύμφωνα με την οποία, παιδιά που γεννήθηκαν σε αυτήν τη χώρα, αλλά είχαν τη δυστυχία να αποβιώσουν με τραγικό τρόπο και με υπαιτιότητα των φορέων και λειτουργών της ίδιας της χώρας, απλώς να διαγράφονται και μαζί να διαγράφεται και η ευθύνη της χώρας απέναντί τους.

Πέρα από την τιμωρία των ενόχων για ό,τι έγινε εκείνο το απόγευμα, ένα είδος δικαίωσης για την οικογένειά μου και των άλλων παιδιών – θυμάτων, είναι να γίνει η αναθεώρηση αυτή, προκειμένου να μην υποστούν και άλλοι Έλληνες πολίτες ότι εγώ, ενώπιον των Δικαστηρίων. Γιατί, παρά τα όσα θεωρούν και πρεσβεύουν οι λειτουργοί της χώρας αυτής, υπάρχουν άνθρωποι που πληγώθηκαν από την απώλεια των οικείων τους και για μια ζωή θα φέρουν βαρύ το φορτίο του μαρτυρίου τους.

Απευθύνομαι, λοιπόν, σε εσάς, για τη συνδρομή σας, ώστε να ευοδωθεί η προσπάθεια αυτή.

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας,

Χερουβείμ Αριστείδης.

Τα μέλη του Συλλόγου Θανόντων και Εγκαυματιών, από τη φονική φωτιά που σημειώθηκε στο Μάτι Αττικής στις 23 Ιουλίου 2018 πραγματοποίησαν συνέντευξη τύπου στην ΕΣΗΕΑ όπου μεταξύ άλλων τόνισε πως «βρεθήκαμε  να παλεύουμε με το πένθος της απώλειας των αγαπημένων μας και τον πόνο από τις ισόβιες πληγές μας, ενάντια στο χρόνο μα και ενάντια σε έναν απίστευτο παραλογισμό με κοινωνικές διαστάσεις, αφού, αντί το σύστημα να αναλάβει τις ευθύνες του και να χαρακτηρίσει ως κακούργημα τη δολοφονία και τις βαριές σωματικές βλάβες 160+ ψυχών, ουσιαστικά επιχείρησε να μετατρέψει όλους εμάς, τα θύματα, σε θύτες».

«Ένα έγκλημα στο οποίο εάν αναγνώριζαν τα εγκληματικά λάθη τους από την πρώτη στιγμή και τιμωρούνταν οι υπεύθυνοι, όποιοι είναι, ενδεχομένως να μην υπήρχαν κι όσες τραγωδίες ακολούθησαν ή θα ακολουθήσουν», ανέφερε στην ομιλία της η πολυεγκαυματίας και πρόεδρος του Συλλόγου, Κάλλι Αναγνώστου.

Όπως χαρακτηριστικά δηλώθηκε κατά την διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, «σχεδόν 7 χρόνια κάνουμε τιτάνια προσπάθεια προκειμένου να αναδείξουμε την αλήθεια των γεγονότων και την αλήθεια που αφορά στους υπεύθυνους αυτού του τρομακτικού εγκλήματος, που ακόμη ελάχιστοι δυστυχώς γνωρίζουν».

Όπως υποστήριξε η κ. Αναγνώστου: «Αμέσως μετά την ολική καταστροφή που υποστήκαμε, οι οικογένειες των νεκρών μας που ξεκληρίστηκαν, χάνοντας τους ανθρώπους τους, μετά τη μακρά και αδιανόητα επώδυνη διαδικασία αναγνώρισης στα νεκροτομεία των αγαπημένων τους προσώπων (παιδιά, αδέρφια, συζύγους, γονείς), μάζευαν τα κομμάτια τους προσπαθώντας να σταθούν στα πόδια τους, φέροντας βαριά την απώλειά τους για πάντα. Αντίστοιχα, για πολλούς μήνες, ακόμη και χρόνια, οι περισσότεροι από τους εγκαυματίες νοσηλευόμασταν σε πολύ κρίσιμη κατάσταση, ακόμη και σε κώμα, και έπειτα είχαμε να αντιμετωπίσουμε μια βασανιστική και μακρά διαδικασία αποκατάστασης που συνεχίζει μέχρι και σήμερα.

Κληθήκαμε δε να προσαρμοστούμε σε μια πραγματικότητα εξαιρετικά οδυνηρή που δεν έχει καμία σχέση με ό,τι καλούσαμε και γνωρίζαμε πραγματικό έως τις 23/07/2018 και που ποτέ δεν θα έχει ξανά. Οι περισσότεροι ήμασταν μαζί μέσα στη φωτιά, είδαμε τους ανθρώπους μας που καίγονταν ή πνίγονταν, ακούγαμε τα ουρλιαχτά τους που μπλέκονταν με τα δικά μας όπως καιγόμασταν και χανόμασταν οι ίδιοι, ενώ οι προσπάθειες μας να βοηθήσουμε αλλήλους, δεν ήταν αρκετές. Νιώθουμε εμείς τύψεις που δεν μπορέσαμε ή δεν προλάβαμε να βοηθήσουμε περισσότερους ή όλους. Αυτό από μόνο του μας φόρτωσε με ένα απίστευτο, ιδιαίτερο ψυχικό βάρος που θα κουβαλάμε για πάντα».

«Υπήρξε προσπάθεια να μην πάρει διαστάσεις η υπόθεση»

Σύμφωνα με τα μέλη του συλλόγου, άμεσα αντελήφθησαν πως υπήρχε μια προσπάθεια να μην πάρει διαστάσεις η υπόθεση: «Ενώ οι πληγές, σωματικές και ψυχικές, όλων μας, παραμένουν ανοιχτές, παρουσιαστήκαμε πια και στο Δικαστήριο, ούτως ώστε να υποστηρίξουμε και οι ίδιοι τις κατηγορίες ενάντια στους υπεύθυνους του εγκλήματος. Για να δικάσουμε 4,5 χρόνια μετά, τον Οκτώβριο του 2022, ένα ″πλημμέλημα″, σε συνθήκες πλήρους ασέβειας προς όλους εμάς, στοιβαγμένοι σε μια αίθουσα χωρητικότητας 30 ατόμων, όπου κανείς δεν σκέφτηκε ότι δεν θα χωρούσαμε. Μια δημόσια κατά τα άλλα δίκη στην οποία μας απέκλειαν την πρόσβαση, γεγονός που επαναλήφθηκε και στη 2η δίκη. Σχεδόν 18 μήνες μετά, στις 28 Απριλίου του 2024, Μεγάλη Δευτέρα, μετά από 200 ημέρες ακροαματικής διαδικασίας, ανακοινώθηκε η επαίσχυντη απόφαση -χαστούκι για εμάς και την εμπιστοσύνη που δείξαμε στην ελληνική δικαιοσύνη, όπου 6 μόνο από τους κατηγορούμενους κρίθηκαν “τύποις” ένοχοι με ποινές “χάδι”, εξαγοράσιμες μόλις προς 10 ευρώ την ημέρα, για 102 νεκρούς και 32 εγκαυματίες, βάσει βουλεύματος».

«Κάναμε υπομονή αλλά εξαντλήθηκε»

Η κ. Αναγνώστου, κατά την διάρκεια της συνέντευξης Τύπου τόνισε πως «παρά τον πόνο με τον οποίο πορευόμαστε όλα αυτά τα χρόνια, κάναμε υπομονή. Εξαντλήθηκε! Είχαμε εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη, δικαίως, κλονίστηκε! Μετά την εξοργιστική απόφαση του πρωτόδικου ποινικού δικαστηρίου για το φριχτό αυτό έγκλημα, που συντελέστηκε στους 5 οικισμούς της Ανατολικής Αττικής (Νέο Βουτζά, Προβάλινθο, Κόκκινο Λιμανάκι, Μάτι και Αμπελούπολη, των Δήμων Ραφήνας-Πικερμίου και Μαραθώνα), αντιλαμβανόμενοι ότι αποτελεί ασέβεια προς τα θύματα και την κοινή λογική, συνταχθήκαμε και συσταθήκαμε ως σύλλογος με μια καταστατική υποχρέωση. Να κάνουμε τα πάντα προκειμένου να αποκαλυφθεί η αλήθεια, να βρεθούν οι υπαίτιοι προ των ευθυνών τους και να δικαιωθούν οι ψυχές μας που κάηκαν».

Οι εφέτες που κλήθηκαν να αξιολογήσουν εάν ορθώς το Τριμελές Πλημμελειοδικείο προχώρησε στην αθώωση των 15 υπηρεσιακών και αυτοδιοικητικών κατηγορουμένων, εάν ορθώς αναγνώρισε ελαφρυντικά σε τέσσερα, πρώην πια, στελέχη της πυροσβεστικής, και τελικά εάν ορθώς επέβαλε τις ποινές που επέλεξε στους καταδικασθέντες αξιωματικούς του Π.Σ. και τον εμπρηστή.

Η εκδίκαση της νέας δίκης ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων προσδιορίστηκε ταχύτατα, καθώς πάνω από τη δικογραφία για τη μεγαλύτερη και εγκληματικότερη, θα πούμε, τραγωδία, που έπληξε τη χώρα το 2018, επικρέμεται ο κίνδυνος παραγραφής ενδεχόμενων ποινικών ευθυνών, αφού η υπόθεση πρέπει να έχει κριθεί αμετάκλητα και από τον Άρειο Πάγο, έως τον Ιούλιο του 2026. Στις 8 Ιουλίου του 2024 λοιπόν, ξεκίνησε, λίγο πριν την 6η μαύρη επέτειο, και ολοκληρώνεται σε κάποιες ημέρες σε συνθήκες fast track, η δίκη και στον 2ο βαθμό και στο εδώλιο των κατηγορουμένων του Εφετείου κάθισαν ξανά όλοι οι κατηγορούμενοι, για τους οποίους η εισαγγελική έφεση ζήτησε να επανακριθούν».

«Πάνω από 3.000 άνθρωποι διέφυγαν μόνοι»

Σύμφωνα με την αντιπρόεδρο του Συλλόγου και συγγενή θυμάτων, Μαίρη Αβραμίδου: «Όλοι, σχεδόν, οι κατηγορούμενοι ισχυρίστηκαν στις απολογίες τους ότι: “Θα ήταν επικίνδυνο να ειδοποιήσουμε και να βγάλουμε τον κόσμο στον δρόμο. Αν ήταν 5.000 άνθρωποι εκεί, σκέφτεστε τι θα γινόταν αν πήγαιναν έστω οι 2.000 στη παραλία με τα θερμικά και τον καπνό;”, εννοώντας ότι θα είχαμε περισσότερα ακόμη θύματα. Όμως η αλήθεια που “μαρτυρούν” και οι αριθμοί είναι διαφορετική.

Σε αυτή τη φωτιά που εκκίνησε περί τις 16:20 από το Νταού Πεντέλης και κατέκαψε περί τις 14.000 στρέμματα έκταση μέχρι που έσβησε μόνη της όταν είχε φτάσει στη θάλασσα ώρες μετά, πάνω από 3.000 άνθρωποι διέφυγαν μόνοι, σώζοντας εαυτούς και άλλους από την κόλαση που οι υπεύθυνοι αυτού του αδιανόητου εγκλήματος μας έφεραν στους τόπους, στα σπίτια και στις ζωές μας.

Ενώ, εξαιτίας των απραξιών όλων αυτών των υπευθύνων 104, επίσημα, άνθρωποι έχασαν τις ζωές τους, 95 άνθρωποι απανθρακώθηκαν επί τόπου ή πέθαναν εξαιτίας των εγκαυμάτων τους στα νοσοκομεία, 9 άνθρωποι πνίγηκαν, ενώ μεταξύ των νεκρών τα 11 ήταν παιδιά, ηλικίας, μέχρι 13 ετών και 5 νέοι έως 30 ετών. Τέλος, 57 άνθρωποι μείνανε πίσω, εσαεί καμένοι, κάποιοι εκ των οποίων κατόπιν πολύμηνων νοσηλειών και πολλαπλών επεμβάσεων έως σήμερα, ανάπηροι, ζωντανοί-νεκροί».

«Μια δίκη που αφορά 21, τελικώς, από τους 28 αρχικά, κατηγορούμενους»

Για το πώς εξελίχθηκε η δίκη και οι συνθήκες που επικρατούσαν εντός της αιθούσης, αναφέρθηκε στην ομιλία του ο Γιώργος Καΐρης συγγενής θύματος και γραμματέας του συλλόγου: «Η πρωτόδικη δίκη, όπως μεταβιβάστηκε και στο Εφετείο για την εκδίκαση σε 2ο Βαθμό, βασίστηκε σε ένα βούλευμα που αφορά ογκωδέστατη δικογραφία, άνω των 300.000 σελίδων πρωτότυπων και αντιγράφων εκθέσεων/ εγγράφων/στοιχείων/καταθέσεων από πλήθος μαρτύρων, ελλείψει βέβαια άλλων εγγράφων/στοιχείων/κλπ που είτε εξαρχής δεν παραδόθηκαν ή εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς ακόμη και κατά τη διάρκεια των δικών.

Μια δίκη που αφορά 21, τελικώς, από τους 28 αρχικά, κατηγορούμενους, κυρίως στελέχη του τότε κρατικού μηχανισμού της Πυροσβεστικής, της Πολιτικής Προστασίας, αυτοδιοικητικούς παράγοντες και τον εμπρηστή κάτοικο.

Με την Αστυνομία, το Λιμενικό, το Δασαρχείο, το ΕΚΑΒ και άλλους αυτοδιοικητικούς παράγοντες και πολιτικά πρόσωπα, υπουργούς, με ουσιώδη ανάμιξη στην εξέλιξη των γεγονότων ή ουσιώδη απουσία από αυτά, να λείπουν από το εδώλιο, λόγω του αρχικού βουλεύματος».

«Παραλείψεις και σοβαρά λάθη»

Σύμφωνα με τον αναπληρωματικό γραμματέα του συλλόγου και συγγενή θυμάτων, Άρη Χερουβείμ, διαπιστώθηκαν παραλείψεις και σοβαρά λάθη: «Από το 2003 έπρεπε να έχει τεθεί σε λειτουργία ο άμεσος αριθμός κλήσης εκτάκτου ανάγκης, 112. Προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας, προβλήματα και ολιγωρίες του ίδιου του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, όπως και άλλες καθυστερήσεις, φρέναραν την υλοποίηση του, αφού δεν είχαν γίνει όσα απαιτούνταν, και είχαν ως αποτέλεσμα να μην έχουμε το 2018 την προβλεπόμενη, απαραίτητη, ενημέρωση.

Ομοίως, δεν τέθηκε σε λειτουργία το ηλεκτρονικό σύστημα Evita, που μέσω υπολογιστών και δορυφόρων θα έδινε σε πραγματικό χρόνο την πλήρη εικόνα της περιοχής και θα μπορούσε να βγάλει και σχέδιο εκκένωσης των περιοχών που καίγονται. Το επιστημονικό τμήμα που διαχειριζόταν το σύστημα Evita, διαλύθηκε, και οι επιστήμονες μετατράπηκαν σε τηλεφωνητές στο Ενιαίο Συντονιστικό Κέντρο Επιχειρήσεων (ΕΣΚΕ) της Πυροσβεστικής. Για τη μη υλοποίηση των έργων αυτών, μεταξύ άλλων, κανείς δεν διώχθηκε και καμία έρευνα δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Από την προηγούμενη ημέρα και ενώ γνώριζαν τις συνθήκες που θα επικρατούσαν, όφειλαν να θέσουν σε ετοιμότητα όλους τους μηχανισμούς προστασίας.

Να μετασταθμεύσουν οχήματα και εναέρια μέσα και να θέσουν σε ετοιμότητα υπηρεσίες και φορείς. Δεν είχε γίνει. Επιπλέον, την ίδια ημέρα όφειλαν να έχουν θέσει προσωπικό και σταθμούς σε ετοιμότητα. Ήταν υποστελεχωμένοι και παρά την εκδήλωση πυρκαγιών σε Κορινθία, Κινέτα, δεν διέταξαν έγκαιρα γενική επιφυλακή, ενώ είχαν τραβήξει όλες τις δυνάμεις εκεί, αφήνοντας την Ανατολική Αττική γυμνή. Μάλιστα, δεν έγινε εναέρια επιτήρηση από ελικόπτερα του Π.Σ. ούτε σε συνεργασία με όποιον άλλο φορέα, πχ Πολεμική Αεροπορία, Αστυνομία, Λιμενικό, ή την ΥΕΜΠΣ, ως όφειλε, με αποτέλεσμα να μην έχουν επαρκή ενημέρωση και κατ’ επέκταση ούτε και εικόνα από αέρος».

Σύμφωνα με τις επίσημες καταγραφές η φωτιά στο Νταού Πεντέλης ξέσπασε στις 16:20. Κατά την διάρκεια της συνέντευξης Τύπου διευκρινίστηκε πως «η ανταπόκριση στην αρχική αναφορά για το συμβάν στο Νταού Πεντέλης έγινε αργότερα, περί ώρα 16:39 και η επίσημη αναγγελία της στις 16:51, 30 λεπτά μετά. Στο διάστημα αυτό δεν έδωσε κανένας την πρέπουσα σημασία και δεν κινητοποιήθηκε καμία δύναμη. Οι επικεφαλής που κλήθηκαν στο πεδίο έφτασαν αργά, χωρίς κατασβεστικά μέσα/οχήματα, ενώ δεν ενήργησαν ως όφειλαν. Δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους και δεν επικοινωνούσαν με κανέναν άλλο φορέα προκειμένου να γίνει ενημέρωση πολιτών αλλά και η απαραίτητη συνδρομή μέσων. Στο ΕΣΚΕ δεν υπήρχε καμία ουσιαστική επικοινωνία με επίγειους επικεφαλής αλλά ούτε και ενημέρωση μεταξύ φορέων, ενώ δεν έγινε μεταβίβαση πληροφοριών. Αγνόησαν πλήρως την πληροφόρηση των πολιτών που, από πολύ νωρίς, καλούσαν στο ΕΣΚΕ και τους έλεγαν ότι καιγόμαστε».

Ως προς τη συνδρομή από πλευράς περιφέρειας και δήμων, σε δηλώσεις του ο κ. Χερουβείμ, εξέφρασε την άποψη πως «είναι προφανές ότι ήταν ελλιπέστατη όχι μόνο κατά τη διάρκεια εξέλιξης της φωτιάς, όπου δεν ήξεραν τι κάνουν, αλλά και μετά, όπου αυτά που αντιμετωπίσαμε από άποψη οργάνωσης και διαχείρισης, ήρθαν σε πλήρη αντίθεση με όσα ακούστηκαν και στη δίκη. Σε επίπεδο δε πρόληψης, που αφορά τις αρμοδιότητές τους, κανένας εκ των κατηγορουμένων από πλευράς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, είναι επίσης βέβαιο ότι δεν είχαν πράξει τα δέοντα, και ούτε τελικώς ήταν προετοιμασμένοι. Πολύς λόγος έχει γίνει για την υποχρέωση σε ό,τι αφορά καθαρισμούς οικοπέδων. Καμία αναφορά όμως δεν έχει γίνει για το γεγονός ότι δεν γινόταν καθαρισμός σε ανοιχτούς χώρους, πρανή, χόρτα και δέντρα πλάι των δρόμων, όπως δεν γινόταν αποκομιδή σκουπιδιών και υπολειμμάτων έγκαιρα, ούτε εντός αλλά ούτε και εκτός αστικού ιστού, ως έπρεπε, με αποτέλεσμα αυτά να αποτελούν την ιδανική καύσιμη ύλη για εξάπλωση».

«Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα είναι, πόσοι τελικά είναι οι νεκροί μας»

Η Σοφία Χαμηλοθώρη, συγγενής θύματος και μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών, ανέφερε πως ένας από τους κύριους καταστατικούς σκοπούς του συλλόγου είναι η πλήρης αποκάλυψη της αλήθειας, του τι ακριβώς συνέβη στις 23 Ιουλίου 2018. «Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα είναι, πόσοι τελικά είναι οι νεκροί μας; Όλοι ακούγαμε ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ότι οι νεκροί είναι περισσότεροι από όσους ξέρουμε και πως υπάρχει και ομαδικός τάφος στο Κοιμητήριο Νέας Μάκρη. Κανείς όμως δεν βγήκε να κάνει οποιαδήποτε επίσημη ενημέρωση. Μετά από αίτημα του συλλόγου μας, αμέσως σχεδόν από τη σύστασή μας, προς τον Δήμο Μαραθώνος, για τη χορήγηση πληροφοριών για τον ομαδικό τάφο, μας απέστειλαν την απόφαση αντιδημάρχου, με την οποία αποφασίστηκε «η χορήγηση άδειας ταφής, τμημάτων ανθρωπίνων σορών και βιολογικού υλικού, συνεπεία της πυρκαγιάς».

Όπως υποστήριξε η κ. Χαμηλοθώρη, υπάρχουν αταυτοποίητες σοροί θυμάτων της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι και συνέχισε: «Δεν σταματήσαμε την έρευνα και πλέον έχουμε εις χείρας μας την από 23/8/2018 έκθεση ανεύρεσης/φωτογράφησης τμημάτων μη ταυτοποιημένων σορών. Με 16 εγγραφές, 2 φέρονται πως αφορούν τελικά ζωικά μέλη και τέσσερις αφορούν από 2 άτομα έκαστη, καθώς και μια πραγματογνωμοσύνη για ανευρεθείσα σορό ανδρός αταυτοποίητη. Με όσα μπορούμε να αντιληφθούμε μιλάμε για τουλάχιστον 14 έως 18 ακόμα θανόντες, των οποίων βρέθηκαν μέλη και βιολογικά υλικά, αλλά δεν ταυτοποιήθηκαν. Από τα έγγραφα προκύπτει επίσης ότι αρκετά μέλη ανασύρθηκαν μέσα από οχήματα. Αλήθεια, πότε και ποιος μας ενημέρωσε για τον ακριβή αριθμό των διαφορετικών ανθρώπινων dna που βρέθηκαν; Από πού προκύπτει ότι έγιναν προσπάθειες ταυτοποίησής τους και αναζήτησης συγγενών μέσω τυχόν δηλωμένων αγνοουμένων σε τμήματα ή πρεσβείες; Πόσο πιο σκύλευση νεκρών συνιστά ο ενταφιασμός ανθρωπίνων μελών με ζωικά, για τα οποία επιβάλλεται καύση ή υγειονομική ταφή; Όταν τα καμένα αυτοκίνητα αποσύρθηκαν κακείν κακώς και χωρίς έλεγχο και στοιβάχτηκαν, πώς ξέρουμε ότι μέσα δεν υπήρχαν επιπλέον ανθρώπινα μέλη;», ανέφερε η κ. Χαμηλοθώρη.

Για τα διοικητικά δικαστήρια και τις εφέσεις που ακολούθησαν τα προηγούμενα χρόνια, αναφέρθηκε από την πλευρά του, ο Νίκος Γιαννόπουλος, μέλος του ΔΣ του Συλλόγου και συγγενής θύματος: «Τα τελευταία 3, περίπου, χρόνια, όλοι εμείς, πέραν της καθημερινής ″επαφής″ που έχουμε με κατηγορούμενους και τους δικηγόρους που τους εκπροσωπούν στη ποινική δίκη, έχουμε να τους αντιμετωπίζουμε και δια μέσου του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους ή των εντεταλμένων δικηγόρων των φορέων Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Περιφέρειας που τους εκπροσωπούν.

Στις διοικητικές αγωγές που υποβάλουμε ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις, εκπληκτικού περιεχομένου θέσεις τους, αντιγραφή των ίδιων, σχεδόν, προς όλους, όπου μεταξύ άλλων μας επιρρίπτουν υπαιτιότητα και συνυπαιτιότητα 95 και 99% ή αφήνουν υπόνοιες για το ιατρικό ιστορικό θανόντων που συνετέλεσε στον θάνατό τους, όπως και την ευθύνη των εγκαυματιών για τις βλάβες που υπέστησαν.

Για αυτές τις θέσεις τους, τόσο εμείς, θύματα και συγγενείς, όσο και οι φορολογούμενοι πολίτες, έχουμε καταβάλει ήδη ένα υπέρογκο ποσό, άνω των 500.000 ευρώ, ως αμοιβή των εντεταλμένων δικηγόρων τους. Η παραίτηση από του δικαιώματος άσκησης εφέσεων εκ μέρους του ελληνικού Δημοσίου, είναι μια θετική εξέλιξη, που έρχεται αν και καθυστερημένα, να διορθώσει στρεβλώσεις. Άλλωστε ένας αριθμός υποθέσεων έχουν ήδη εκδικασθεί και σε 2ο βαθμό και αναμένονται οι σχετικές αποφάσεις. Επίσης, υπάρχουν δύο σημεία ενδιαφέροντος που αφορούν, αφενός στις αγωγές αποζημιώσεων για υλικές ζημίες, και αφετέρου στις εφέσεις τρίτων συνυπόχρεων, δηλαδή δήμοι, περιφέρεια και άλλοι φορείς».

«Να δικαιωθούν οι νεκροί μας και να αγαλλιάσουμε όσοι ζούμε με καμένα σώματα και ψυχές»

Η πρόεδρος του Συλλόγου, Κάλλι Αναγνώστου, κλείνοντας τη συνέντευξη Τύπου, αναφέρθηκε στο τι αναμένουν από τώρα και πέρα οι συγγενείς των θυμάτων: «Αναμένοντας την απόφαση και αυτού του Δικαστηρίου, στεκόμαστε στην πρόταση της εισαγγελέως, η οποία στις περισσότερες προτάσεις και στο σκεπτικό της περιέγραψε ξεκάθαρα την έκθεση σε κίνδυνο με ενδεχόμενο δόλο.

Ωστόσο, δεν τόλμησε να φτάσει σε αυτό που πράγματι θα την άφηνε στην Ιστορία: την αναβάθμιση της κατηγορίας από πλημμέλημα σε κακούργημα. Όπως η ίδια ανέφερε στην πρόταση της, “δεν ήθελε να είναι εκείνη στην οποία θα οφειλόταν η παραγραφή της υπόθεσης”. Με όλο τον σεβασμό και το θάρρος του πόνου και των παθών μας, προτιμάμε να ξέρουμε ότι κάποιοι δεν δικάστηκαν ως δολοφόνοι επειδή παραγράφηκε το αδίκημα, παρά να πάνε σπίτι τους, είτε ως αθώοι ή με ποινές χάδι.

Ζητούμε, από τους δικαστές, εάν δεν αναγνωρίσουν ότι όντως απαιτείται αναβάθμιση της κατηγορίας, που θα ήταν με βάση τα πραγματικά περιστατικά και τα αποδεικτικά στοιχεία το ορθό, ειδικά για κάποιους εκ των κατηγορουμένων, μια απόφαση που να συνάδει με το κοινό αίσθημα για απόδοση Δικαιοσύνης, για ένα έγκλημα κατά της ζωής 104+57 ανθρώπων. 

Να δικαιωθούν οι νεκροί μας και να αγαλλιάσουμε όσοι ζούμε με καμένα σώματα και ψυχές, με την αναγνώριση της αλήθειας και των πραγματικών περιστατικών και τέλος, να σταθεί η δικαιοσύνη στο ύψος των περιστάσεων, όταν υπενθυμίζουμε ότι το 72% των Ελλήνων πολιτών στις δημοσκοπήσεις δεν έχουν πλέον εμπιστοσύνη στους Έλληνες δικαστές και τους ταυτίζουν με τους πολιτικούς».