Η είσοδός του στην Τέχνη γίνεται το 1964, με μια σειρά έργων που θα προκαλέσουν αίσθηση και διθυραμβικά σχόλια. Δείχνουν μοτοσικλετιστές που φέρουν διακριτικά εξουσίας, αστυνομικούς και τροχονόμους, και διαβάζονται, στο πνεύμα της εποχής, ως αντίδραση απέναντι στην πολιτική και κοινωνική κατάσταση.

Από το 1969 έζησε εκτός Ελλάδος, εργαζόμενος κατά διαστήματα στην Ελβετία, τη Γαλλία και τέλος στη Νέα Υόρκη με υποτροφία Ford (1971). Επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα το 1975.

Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωγραφικής του κυριάρχησε η ανθρώπινη μορφή και η σχέση της με τον χώρο. Η επεξεργασία των διαφόρων εκδοχών αυτής της σχέσης ξεκινά από το παλιότερο και δημοφιλέστερο θέμα του, τη Φιγούρα του μοτοσυκλετιστή που άλλοτε απειλεί σαν εικόνα της εξουσίας, άλλοτε κινδυνεύει ο ίδιος από τη μέθη της ταχύτητας.