Η διάσκεψη θα διεξαχθεί στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών, από 28 έως 30 Ιουλίου 2025.

Κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων, θα συζητηθούν σημαντικά θέματα, όπως η ανθρωπιστική βοήθεια, η ανοικοδόμηση, η οικονομική βιωσιμότητα, η περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας και η επαναπλαισίωση των αφηγήσεων γύρω από τη σύγκρουση.

Η διάσκεψη έρχεται λίγες ημέρες μετά την ανακοίνωση του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν ότι τον Σεπτέμβριο η χώρα του θα προχωρήσει στην επίσημη αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους. Το Παρίσι ασκεί διπλωματικές πιέσεις και στο Λονδίνο για αντίστοιχη απόφαση, με 200 Βρετανούς βουλευτές να ζητούν ήδη από τον πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ να αναγνωρίσει την Παλαιστίνη. Ωστόσο, ο ίδιος δηλώνει πως μια τέτοια ενέργεια «θα πρέπει να εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σχέδιο».

Απόντες από τη διάσκεψη θα είναι Ηνωμένες Πολιτείες και Ισραήλ, που ξεκαθαρίζουν για άλλη μια φορά τη διαφωνία τους με την προοπτική λύσης των δύο κρατών.

Η Αθήνα αποφάσισε χαμηλόβαθμη εκπροσώπηση στη Διεθνή Διάσκεψη, καθώς διατηρεί σταθερό ενδιαφέρον για τα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή, ωστόσο θεωρεί ότι οι όποιες λύσεις δεν θα πρέπει να επιβάλλονται μονομερώς.

Μέσα στα χρόνια, πολλοί δυτικοί διπλωμάτες σε ιδιωτικές τους συνομιλίες έχουν καταφρονήσει την προοπτική των δύο κρατών ακόμη και όταν οι πολιτικοί προιστάμενοι τους επαναλαμβάνουν την συγκεκριμένη πρόταση τους. Ωστόσο, η αναφορά του Διεθνούς Δικαστηρίου για πράξεις γενοκτονίας του Ισραήλ στη Γάζα, έχει θορυβήσει την Δυτική κοινότητα, υποστηρίζοντας η βαρύτητα της κατάστασης αυτή την φορά μπορεί να προκαλέσει διαφορετική εξέλιξη.

Αυτό, όμως, δεν ισχύει… Η επανάληψη της θεωρίας των δύο κρατών έχει επιτρέψει στους πολιτικούς να αποφύγουν την αντιμετώπιση της πραγματικότητας: ότι ο διαμερισμός είναι αδύνατος στην περίπτωση του Ισραήλ και της Παλαιστίνης και παράνομος ως διάταξη που επιβλήθηκε αρχικά στους Παλαιστινίους χωρίς τη συγκατάθεσή τους το 1947.

• Η έννοια της διάστασης δύο κρατών έχει εξελιχθεί για να γίνει κεντρική στήλη της διατήρησης της υποταγής των Παλαιστινίων και της ατιμωρησίας του Ισραήλ. Η ιδέα των δύο κρατών ως διαδρομής προς τη δικαιοσύνη έχει κανονικοποιήσει την καθημερινή βία που ασκείται εναντίον των Παλαιστινίων από το καθεστώς του Ισραήλ.

Οι συνθήκες που αντιμετώπιζαν οι Παλαιστίνιοι πριν από τις 7 Οκτωβρίου 2023, επιδεικνύουν πόσο φονικό είχε γίνει το καθεστώς του Ισραήλ. Το 2022, η ισραηλινή βία σκότωσε τουλάχιστον 34 παλαιστινιακά παιδιά στη Δυτική Όχθη, τα περισσότερα σε 15 χρόνια, και μέχρι τα μέσα του 2023, αυτοί οι ρυθμοί ήταν προς το να υπερβούν αυτά τα επίπεδα.

Ωστόσο, ο Μπάιντεν θεώρησε κατάλληλη την ενίσχυση της φιλίας του με το Ισραήλ, διευρύνοντας τις διπλωματικές του σχέσεις στην περιοχή και επιβραβεύοντάς το με άδεια εισόδου στις ΗΠΑ. Το ζήτημα της Παλαιστίνης απουσίαζε σχεδόν απόλυτα από τη διεθνή ατζέντα μέχρι την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου. Το γεγονός ότι το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του δεν ήταν προετοιμασμένοι για οποιαδήποτε είδους πρόκληση της ισραηλινής κυριαρχίας υπογραμμίζει πόσο αόρατοι ήταν οι Παλαιστινίοι και πόσο βιώσιμη θεωρήθηκε η καταπίεσή τους στη διεθνή σκηνή.

Αυτή η στιγμή ιστορικού ρήγματος προσφέρει την “αιματοβαμμένη” απόδειξη ότι οι πολιτικές μέχρι τώρα έχουν αποτύχει, αλλά οι χώρες επιχειρούν να τις αναστήσουν όλες το ίδιο. Αντί να λαμβάνουν μέτρα που δείχνουν αληθινή δέσμευση για την ειρήνη – όπως η σημαντική πίεση στο Ισραήλ για να τερματίσει την κατασκευή οικισμών και να καταργήσει το αποκλεισμό της Γάζας ή η διακοπή της εκτεταμένης στρατιωτικής υποστήριξης των ΗΠΑ – η Ουάσινγκτον κάνει το αντίθετο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν επιθετικά το δικαίωμα βέτο τους στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, και ακόμα και όταν απέσυραν τη στήριξή τους, όπως συνέβη στην πρόσφατη ψηφοφορία που οδήγησε στο πρώτο ψήφισμα για κατάπαυση του πυρός από τις 7 Οκτωβρίου, ισχυρίζονται ότι τέτοια ψηφίσματα δεν είναι δεσμευτικά.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρηματοδοτούν τον ισραηλινό στρατό ενώ περικόπτουν τη χρηματοδότηση της Υπηρεσίας Ανακούφισης και Έργων του ΟΗΕ, μια κρίσιμη ιδρυτική προσέγγιση για τους Παλαιστινίους, ενισχύοντας την απαράδεκτη και αντιπροσωπευτική Παλαιστινιακή Αρχή και διαστρεβλώνοντας το διεθνές δίκαιο με τον περιορισμό των μέσων ευθύνης του Ισραήλ. Στην πράξη, αυτές οι ενέργειες διασφαλίζουν την ατιμωρησία του Ισραήλ.

• Η άνοια της πρότασης μιας λύσης δύο κρατών είναι πιο εμφανής στο πόσο συχνά μιλούν οι πολιτικοί για την αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους χωρίς να συζητούν για το τέλος της ισραηλινής κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών. Αντιθέτως, οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να εξερευνούν πρωτοβουλίες για την αναγνώριση της παλαιστινιακής κυριαρχίας, αμφισβητώντας παράλληλα την παρατεταμένη κατοχή του Ισραήλ στα παλαιστινιακά εδάφη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, υποστηρίζοντας ότι το Ισραήλ αντιμετωπίζει “πολύ πραγματικές ανάγκες ασφαλείας” που δικαιολογούν τον συνεχή έλεγχο του επί των παλαιστινιακών εδαφών.

Η έννοια του διαμερισμού έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και καιρό ως ένα εργαλείο πολιτικής από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις για τη διαχείριση των υποθέσεών τους, και η Παλαιστίνη δεν αποτελεί εξαίρεση.

Η κίνηση του Σιωνισμού εμφανίστηκε μέσα στην εποχή του ευρωπαϊκού αποικιακού καθεστώτος και έλαβε τη σημαντικότερη έγκρισή της από τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Η Διακήρυξη Μπάλφουρ, εκδοθείσα από τους Βρετανούς το 1917, ανέφερε την ανάγκη για ένα “εθνικό σπίτι για τον εβραϊκό λαό” στην Παλαιστίνη, χωρίς να λαμβάνει επαρκώς υπόψη τους Παλαιστίνιους, οι οποίοι αποτελούσαν την πλειονότητα στην περιοχή και που ο Μπάλφουρ αναφερόταν απλά ως “μη εβραϊκές κοινότητες”. Αυτή η διακήρυξη επιβλήθηκε στους Παλαιστίνιους, οι οποίοι μέχρι το 1922 είχαν γίνει αντικείμενα της αποικιοκρατίας της Βρετανίας και δεν ζητήθηκε η συναίνεσή τους για τον διαμερισμό της πατρίδας τους. Τρεις δεκαετίες αργότερα, ο ΟΗΕ θεσπίζει τον διαμερισμό με την έγκριση του σχεδίου του 1947, το οποίο προέβλεπε τον διαμερισμό της Παλαιστίνης σε δύο ανεξάρτητα κράτη, ένα παλαιστινιακό Αραβικό και ένα εβραϊκό.

Όλες οι γειτονικές χώρες της Παλαιστίνης στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική που είχαν επιτύχει την ανεξαρτησία από τους αποικιοκράτες τους και είχαν ενταχθεί στον ΟΗΕ ψήφισαν εναντίον του σχεδίου του 1947. Οι Παλαιστίνιοι δεν λήφθηκαν επίσημα υπόψη σε μια ψηφοφορία που πολλοί είδαν ως παράνομη, καθώς διαιρούσε την πατρίδα τους για να φιλοξενήσει τη Σιωνιστική μετανάστευση, στην οποία αντιστάθηκαν από την αρχή.

Η Οργάνωση Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης, ιδρύθηκε περισσότερο από μια δεκαετία αργότερα, κατασταλάζοντας αυτή την αντίθεση, υποστηρίζοντας ότι η Παλαιστίνη, όπως ορίζεται εντός των συνόρων που υπήρχαν κατά τη διάρκεια της Βρετανικής Εντολής, ήταν “ένα αδιαίρετο εδαφικό σύνολο”. Απερίφραστα αρνήθηκε τα δύο κράτη και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970 αγωνιζόταν για ένα ενιαίο κράτος. Ωστόσο, μέχρι τη δεκαετία του 1980, ο πρόεδρος της ΟΑΠ, Γιασέρ Αραφάτ, μαζί με τους περισσότερους ηγέτες του οργανισμού, είχαν αποδεχθεί ότι ο διαμερισμός ήταν η πρακτική επιλογή, και πολλοί Παλαιστίνιοι που είχαν υποφέρει από το μηχανισμό της κατοχής το αποδέχθηκαν ως έναν τρόπο επίτευξης απομόνωσης από τους ισραηλινούς εποίκους και τη δημιουργία του δικού τους κράτους.

Πέρασαν περισσότερο από τρεις δεκαετίες για να καταλάβουν οι Παλαιστίνιοι ότι η απομόνωση δεν θα έρθει ποτέ, ότι ο στόχος αυτής της πολιτικής ήταν να διατηρηθεί η ψευδαίσθηση του διαμερισμού σε κάποια απόμακρη μελλοντική περίοδο επ’ αόριστον. Σε αυτή την ημισκοτεινή ζώνη, η επεκτατική βία του Ισραήλ αυξήθηκε και έγινε πιο έντονη, καθώς οι ισραηλινοί ηγέτες έγιναν πιο βίαιοι στη δέσμευσή τους για πλήρη έλεγχο από τον Ιορδάνη ποταμό μέχρι τη Μεσόγειο Θάλασσα. Το Ισραήλ βασίστηκε επίσης σε αποτρόπαιους παλαιστινιακούς ηγέτες για να διατηρήσει τον έλεγχό του – κυρίως αυτούς που ηγούνται της Παλαιστινιακής Αρχής και συνεργάζονται με τις μηχανές του Ισραήλ.

Αυτή η δημογραφική μηχανική, που περιλαμβάνει τη γεωγραφική απομόνωση ανεπιθύμητων πληθυσμών πίσω από τους τοίχους, είναι κεντρική για τα καθεστώτα της απαρτχάιντ. Η επανάληψη του στόχου για δύο κράτη και η επιμονή στον διαμερισμό ως εφικτό, αποτελεί την παρουσίαση του Ισραήλ ως ένα Εβραϊκό και δημοκρατικό κράτος – ξεχωριστό από την κατοχή του – δίνοντας του μια επιφάνεια αποδεκτότητας και μετατρέποντας την πραγματικότητα ότι κυβερνά περισσότερους μη εβραίους από εβραίους.

• Σε αυτό το πλαίσιο, οι αποτυχημένες προσπάθειες για μια λύση δύο κράτων δεν αποτελούν αποτυχία για το Ισραήλ, αλλά μια θριαμβευτική επιτυχία, καθώς έχουν ενισχύσει τον έλεγχο του Ισραήλ σε αυτό το έδαφος, ενώ οι διαπραγματεύσεις ειρήνης “πήγαιναν και έρχονταν”, αλλά ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν. Τα τελευταία χρόνια, διεθνείς και ισραηλινές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν αναγνωρίσει αυτό που πολλοί Παλαιστίνιοι έχουν κατηγορήσει εδώ και καιρό: ότι το Ισραήλ είναι δράστης της απαρτχάιντ. Η B’Tselem, η κορυφαία οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Ισραήλ, κατέληξε ότι το Ισραήλ αποτελεί ένα μοναδικό καθεστώς εβραϊκής ανωτερότητας από τον ποταμό ως τη θάλασσα.

Τώρα, με την παγκόσμια προσοχή και πάλι στραμμένη στην περιοχή, πολλοί Παλαιστίνιοι κατανοούν τους κινδύνους που συνεπάγεται η συζήτηση για τον διαμερισμό, ακόμα και ως πρακτική επιλογή. Πολλοί αρνούνται να αναστήσουν αυτή την άδεια πολιτική. Σε ένα μήνυμα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα ανώνυμα, μια ομάδα Παλαιστινίων της ενδοχώρας αλλά και κατοίκων του εξωτερικού έγραψε: “Ο διαμερισμός της Παλαιστίνης δεν είναι τίποτα παραπάνω από τη νομιμοποίηση του Σιωνισμού, μια προδοσία του λαού μας και η τελική ολοκλήρωση της νάκμπα” (που αναφέρεται στην εκδίωξη και τη φυγή περίπου 750.000 Παλαιστινίων με την ίδρυση του Ισραήλ). “Η απελευθέρωσή μας μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω μιας ενότητας του αγώνα, που βασίζεται σε μια ενότητα του λαού και μια ενότητα της γης.”

Για αυτούς, το παλαιστινιακό κράτος που συνεχίζουν να προωθούν οι ανίκανοι ηγέτες τους, ακόμη και αν είναι εφικτό, θα αποτύχει να αναιρέσει το γεγονός ότι οι παλαιστινιακοί πρόσφυγες δεν μπορούν να επιστρέψουν στα σπίτια τους, τώρα στο Ισραήλ, και ότι οι παλαιστίνιοι πολίτες του Ισραήλ θα συνεχίσουν να ζουν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας μέσα σε ένα τόσο λεγόμενο εβραϊκό κράτος.

• Οι παγκόσμιες δυνάμεις ενδέχεται να επιλέξουν να αγνοήσουν αυτό το συναίσθημα ως απαράδεκτο, αν και είναι αμφίβολο αν το παρατηρούν. Επίσης ενδέχεται να επιλέξουν να αγνοήσουν την ισραηλινή απόρριψη της λύσης δύο κρατών, καθώς οι ισραηλινοί ηγέτες εγκαταλείπουν κάθε προσπάθεια και αντιτίθενται ρητά σε κάθε δρόμο προς την ίδρυση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Ακόμη και πρόσφατα, τον Ιανουάριο, ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου είπε ότι το Ισραήλ “πρέπει να έχει ασφαλείς ελέγχους σε ολόκληρο το έδαφος δυτικά του Ποταμού Ιορδάνη“, προσθέτοντας πως “αυτό συγκρούεται με την ιδέα της κυριαρχίας. Τι μπορούμε να κάνουμε;”

Και όμως, η λύση δύο κρατών συνεχίζει να βρίσκεται στο μυαλό πολιτικών που επιθυμούν να παραμορφώσουν την πραγματικότητα ενός επεκτατικού καθεστώτος (Ισράηλ) σε μια “συνταγή” πολιτικής που να μπορούν να συνεργαστούν. Κύκλοι θεωρούν πως το σχέδιο αφορά ένα παλαιστινιακό κράτος αποστρατιωτικοποιήμενο, χωρίς κυριαρχία, όπου το Ισραήλ θα διατηρήσει την επίβλεψη της ασφάλειας. Είναι σαν να παρακολουθείς έναν αιώνα αποτυχίας, που καταλήγει στο να επαναλμάνεται το “τρένο” της ειρηνευτικής διαδικασίας στη διάρκεια των τελευταίων πέντε μηνών.

• Δεν θα είναι η πρώτη φορά που οι απαιτήσεις των Παλαιστινίων δεν λαμβάνονται υπόψη όσον αφορά το δικό τους μέλλον. Αλλά όλοι οι πολιτικοί θα πρέπει να λάβουν υπόψη το μάθημα της 7ης Οκτωβρίου: Δεν θα υπάρξουν ούτε ειρήνη ούτε δικαιοσύνη όσο οι Παλαιστίνιοι παραμένουν υποτελής πίσω από τους τοίχους και υπό ισραηλινή κυριαρχία.

Ένα ενιαίο κράτος από τον Ιορδάνη ποταμό ως τη θάλασσα μπορεί να φαίνεται απαράδεκτο, φανταστικό ή ένας τρόπος για περαιτέρω αιματοχυσία. Αλλά είναι το μόνο κράτος που υπάρχει στον πραγματικό κόσμο – όχι στις φαντασιώσεις των πολιτικών. Η ερώτηση, λοιπόν, είναι: Πώς μπορεί αυτό το κράτος να μετατραπεί σε δίκαιο;

Συμπεράσματα – Σύνοψη

Συνοπτικά, ο Tareq Baconi, συγγραφέας του κειμένου, αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα της λύσης δύο κρατών και την αξιοπιστία της ως πολιτικής προσέγγισης για την επίλυση της σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης. Αυτό οφείλεται σε πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων:

1. Αντιστάθμιση: Υποστηρίζει ότι η πολιτική των δύο κρατών έχει αποτύχει στην επίτευξη δικαιοσύνης και ισορροπίας μεταξύ των δύο πλευρών, με το Ισραήλ να επωφελείται από την κατάσταση και την επιδίωξη δικαιοσύνης να παραμένει ανεκπλήρωτη για τους Παλαιστίνιους.
2. Απόλυτη ισραηλινή κυριαρχία: Θεωρεί ότι η πολιτική των δύο κρατών ενισχύει την ισραηλινή κυριαρχία και υποταγή των Παλαιστινίων, με αποτέλεσμα να μην επιτυγχάνεται ισότητα και δικαιοσύνη.
3. Επιθετική επέκταση του Ισραήλ: Υπογραμμίζει ότι η πολιτική των δύο κρατών έχει επιτρέψει στο Ισραήλ να επεκτείνει τον έλεγχό του και να αυξήσει την καταπίεση των Παλαιστινίων, παρά τις προσπάθειες για ειρηνική συνύπαρξη.

Συνεπώς, ο Tareq Baconi προτείνει να αμφισβητηθεί η σημασία της λύσης δύο κρατών και να εξεταστούν εναλλακτικές προσεγγίσεις για την επίλυση της σύγκρουσης.

«Νομίζω ότι τους επόμενους μήνες το Ισραήλ θα έχει μια εξαιρετική ευκαιρία να κλείσει πραγματικά και διά παντός αυτόν τον φαύλο κύκλο της βίας», δήλωσε ο αμερικανός υπουργός από την Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια, επισημαίνοντας ότι υπάρχουν στην περιοχή «αρκετοί παράγοντες» που αντιτίθενται στη λύση των δύο κρατών, η οποία προβλέπει ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος που θα συνυπάρχει ειρηνικά με το Ισραήλ.

Ο κ. Μπλίνκερ ανέφερε ακόμη ότι σχεδόν όλες οι αραβικές χώρες είναι έτοιμες να δεχθούν την ενσωμάτωση του Ισραήλ στην περιοχή, προκειμένου να εξομαλυνθούν οι σχέσεις, ενώ ταυτόχρονα, υπό την καθοδήγηση αραβικών χωρών προωθούνται μεταρρυθμίσεις για την αναζωογόνηση και τον μετασχηματισμό της Παλαιστινιακής Αρχής ώστε να μπορεί να εκπροσωπεί αποτελεσματικότερα τα συμφέροντα του παλαιστινιακού και να είναι καλύτερος εταίρος για το Ισραήλ στο μέλλον.

«Είναι πιο επείγον από ποτέ να δημιουργηθεί ένα παλαιστινιακό κράτος που θα εγγυάται επίσης την ασφάλεια του Ισραήλ και θα αναλαμβάνει τις απαραίτητες δεσμεύσεις για να το επιτύχει αυτό. Αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη περιοχή στην οποία οι άνθρωποι θα συνεργάζονταν πραγματικά για το κοινό καλό, μια περιοχή όπου το Ισραήλ θα είναι ασφαλές με τρόπο που δεν ήταν ποτέ πριν», ανέφερε ο κ. Μπλίνκεν. «Είναι δύσκολο, είναι περίπλοκο, αλλά είναι πραγματικό», τόνισε και προειδοποίησε ότι η εναλλακτική είναι μια ατελείωτη επανάληψη του κύκλου της βίας. «Είναι καθήκον όλων όσοι έχουν σχέσεις με χώρες της περιοχής και φέρουν ευθύνη να κάνουν αυτό το μονοπάτι πραγματικά σαφές, πραγματικό και προσανατολισμένο στον στόχο», πρόσθεσε.

Η Αναλένα Μπέρμποκ από την πλευρά της τάχθηκε επίσης υπέρ της συνέχισης των διαπραγματεύσεων. «Το μεγαλύτερο κακό σε όσους αδιαφορούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διεθνή τάξη είναι ότι τα παρατάμε και δεν είμαστε διατεθειμένοι να δούμε αυτά τα διάφορα ζητήματα από την άλλη πλευρά», σημείωσε και ζήτησε να χρησιμοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα κανάλια για διαπραγματεύσεις: «Εάν προσπαθήσουμε να επιλύσουμε αυτόν τον τρομερό πόλεμο στη Μέση Ανατολή από τις διαφορετικές οπτικές μας, τότε μπορούμε επίσης να δημιουργήσουμε ασφάλεια τόσο για τους ανθρώπους στο Ισραήλ όσο και στη Γάζα», ανέφερε.

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το γιατί οι Φρουροί της Επανάστασης του Ιράν δεν περιλαμβάνονται στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων για την Γερμανία, η κυρία Μπέρμποκ δήλωσε ότι αυτό σχετίζεται με το γεγονός ότι «δεν υπάρχουν στοιχεία για άμεση εμπλοκή σε τρομοκρατικές επιθέσεις στο εξωτερικό» και τόνισε ότι είναι αναγκαία μια «νομική βάση». Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αποστρέφουμε το βλέμμα μας, διευκρίνισε η υπουργός: «Είναι σαφές ότι οι Φρουροί της Επανάστασης παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, γι’ αυτό και τους επιβάλλονται κυρώσεις. Τα μέλη τους δεν μπορούν να εισέλθουν στην ΕΕ και τα περιουσιακά τους στοιχεία στην Ευρώπη έχουν δεσμευτεί, διευκρίνισε.

Επίσης ανέφερε πως «τις τελευταίες δεκαετίες δεν έχει προκύψει κάποια καλύτερη ιδέα» από τη λύση των δύο κρατών, με διεθνή αναγνώριση του Ισραήλ και ενός κράτους της Παλαιστίνης.

Στη σημερινή συγκυρία ωστόσο, παραδέχθηκε ο κ. Χεμπεστράιτ, «θα ήταν αφελές να πιστεύουμε ότι θα επρόκειτο για μια λύση που θα μπορούσε να επιτευχθεί σύντομα». «Παρόλα αυτά, είναι αναγκαία αυτή η προοπτική για την επόμενη μέρα, όσο δύσκολο και αν είναι να το φανταστεί κανείς αυτή τη στιγμή».