«Λοιπόν, θα σας κάνω ένα δώρο αυτή τη στιγμή. Έχω ρεπορτάζ για την κ. Κοβέσι σε αποκλειστικότητα βεβαίως, θα το έχετε εσείς. Χθες το βράδυ κατά τις 9 βρέθηκα στο Γαλαξίδι με ένα φίλο να φάμε σε μία ωραία ψαροταβέρνα όπου έτυχε να είναι η κυρία Κοβέσι με μια παρέα που ήταν δύο άνθρωποι αλλοδαποί με τους οποίους συνεννοούνταν στην αγγλική γλώσσα.

Το ενδιαφέρον ξέρετε ποιο είναι; Παιδιά, δεν έχω δει μεγαλύτερη φρουρά. Δηλαδή όπως καθόταν σε αυτό το τραπεζάκι, ήταν δύο τραπέζια γεμάτα από ανθρώπους που φορούσαν κοστούμια και ακουστικά, καταλαβαίνετε τι λέω. Υπήρχαν απ’ έξω άλλοι πέντε, έξι και πήγα στην τουαλέτα για καθαρά προσωπικούς λόγους και ήταν κι εκεί ένας τύπος. Είναι τρομερό. Δεν έχω δει άνθρωπο, όπως ξέρεις είμαστε και παλιοί ας πούμε στην πιάτσα. Έχουμε δει κι αν έχουμε δει, αυτό, δηλαδή ανθρώπους τους οποίους τους φυλάνε επισήμους κ.τ.λ., αυτό δεν το έχω ξαναδεί. (…) Όταν μια εισαγγελέας φρουρείται τόσο, μάλλον σημαίνει ότι κάνει καλά τη δουλειά της» περιέγραψε με τον μοναδικό του τρόπο ο κ. Χωμενίδης.

Περιγράφοντας συνολικά το κλίμα που επικρατεί στο Φόρουμ, είπε χαρακτηριστικά «είναι χαρούμενοι. Είναι κάπως σαν πενθήμερη εκδρομή για μεγάλους.

Είναι μια ευκαιρία να φορέσουν τα καλά τους και τα κορίτσια και τα αγόρια οποιασδήποτε ηλικίας. Αυτό το οποίο πάντα με εντυπωσίαζε και εντυπωσιάζει, είναι ότι άνθρωποι οι οποίοι βρίσκονται ας πούμε υποτίθεται σε τρομερές αντιθέσεις μεταξύ τους κτλ. όταν είναι κάπου που δεν υπάρχουν κάμερες είναι μια χαρά, δηλαδή εγκαρδιότατοι. (…) Μπροστά στις κάμερες παίζουν ρόλους».

Σχετικά με την κουβέντα για την χρήση τεχνητής νοημοσύνης σε ξένα βιβλία, ερωτηθείς αν υπάρχει κάποια τέτοια ανησυχία στη χώρα μας και αν πράγματι πλήττεται το κύρος της λογοτεχνίας γενικά, ο κ. Χωμενίδης είπε χαρακτηριστικά «δεν νομίζω ότι είναι πολύ εφικτό. Ενα αισθητογράφημα που λέω εγώ, μπορεί να φτιαχτεί με την έννοια ότι παίρνει άλλα 50, τα ανακατεύει και λέει την ίδια ιστορία κάπως διαφορετικά, μία παραλλαγή της. Αλλά ένα βιβλίο, ένα διήγημα μυθιστόρημα το οποίο ξεκινάει από τις εμπειρίες ή από το στοχασμό ενός συγκεκριμένου ανθρώπου και αντανακλά την αγωνία του την υπαρξιακή ή την σκέψη του, δεν μπορεί να φτιαχτεί από το AI. Το AI αυτό που σου δίνει είναι παραλλαγές στο ίδιο θέμα. Είναι σαν απομίμηση. (…)

Ούτε η λογοτεχνία κινδυνεύει. Ούτε η δημοσιογραφία κινδυνεύει. Ούτε τα τραγούδια κινδυνεύουν».

Όσο για το κατά πόσο μειώνονται παγκοσμίως οι αναγνώστες, ο κ. Χωμενίδης είναι αισιόδοξος ότι η φιλαναγνωσία δεν κινδυνεύει να αντικατασταθεί.

«Η γενιά αυτή και η επόμενη, δηλαδή Gen Z και η A, έχει μεγαλώσει μέσα στο διαδίκτυο. Και όντως ίσως η διάρκεια προσοχής, η ικανότητα συγκέντρωσης δηλαδή σε ένα θέμα να έχει μειωθεί πάρα πολύ. Να πηδάνε από το ένα στο άλλο. Συνεπώς, να μην είναι σε θέση να διαβάσουν μια ιστορία με αρχή μέση τέλος, η οποία διαρκεί πάνω από πέντε σελίδες ή τρεις σελίδες. Αυτό θεωρητικά ισχύει. Από την άλλη μεριά, εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι ούτε βιβλία έχουν πάψει να γράφονται, ούτε οι πωλήσεις, ούτε έχουν γίνει, ούτε έχουν πάει στα άχρηστα, ας πούμε.

Τι πιστεύω εγώ, ότι είναι μέσα στον πυρήνα του ανθρώπου, στον υπαρξιακό πυρήνα του ανθρώπου η ανάγκη να ακούει, να διαβάζει, να παρακολουθεί ιστορίες. Ιστορίες με αρχή, μέση, τέλος. Δηλαδή ο άνθρωπος έγινε άνθρωπος συν τοις άλλοις, όταν κάθισε ως πάρα πολύ πρωτόγονος γύρω από μια φωτιά και κάποιος από την κοινότητα εκεί στα βάθη του παρελθόντος είπε μια ιστορία ή ζωγράφισε μια ιστορία, αυτές οι τοιχογραφίες στους τοίχους, στα σπήλαια, που είναι τα κυνήγια κτλ. Χρειάζεσαι για την συγκρότησή σου την ψυχική να ακούς ιστορίες και να λες ιστορίες. Η ανάγκη της αφήγησης είναι τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα μας, ώστε δεν κινδυνεύουμε. Δεν κινδυνεύει.  

Πόσες ιστορίες ακούτε την ημέρα και τι θα κάνατε αν δεν ακούγατε ιστορίες;».

Μιλώντας τέλος για το νέο του βιβλίο που κυκλοφορεί σε μια εβδομάδα, αποκάλυψε ότι πρόκειται για τις αναμνήσεις του τα 13 πρώτα χρόνια της ζωής του, από τότε τουλάχιστον που άρχισε να θυμάται.

«Εγώ έγραφα ένα άλλο βιβλίο το οποίο θα συνεχίσω τώρα. Και ξαφνικά τον Νοέμβριο μου ήρθε μία τρομερή έμπνευση, μία μανία με έπιασε και κάθισα και έγραψα δουλεύοντας δέκα ώρες την ημέρα ένα αφήγημα το οποίο είναι τα πρώτα 13 χρόνια της ζωής μου. Δηλαδή δεν είναι μυθιστόρημα, δεν υπάρχει μυθοπλασία.

Δεν είναι για μένα, όμως, δηλαδή δεν είμαι τρελός να επικεντρώσω στο πρόσωπό μου, σιγά, ένα παιδάκι γεννιέται στην Αθήνα το 1966. Είναι ότι θυμάμαι ακόμα τα πάντα. Έχω πάρα πολύ καλή μνήμη και δίνω αυτό το κλίμα, πώς ήταν που τα πρώτα πράγματα που θυμάμαι, το Πεδίον του Άρεως, το γεγονός ότι όταν ήμουν μικρός συλλάβανε τους όλους μου τους συγγενείς η χούντα. Μια από τις πρώτες μου αναμνήσεις ήταν που πήγα στις φυλακές Ωρωπού και είδα τον παππού μου, μετά που απολύσανε τη μητέρα μου από τη δουλειά της. Φτωχύναμε πάρα πολύ. Αλλάξαμε τρία διαμερίσματα και τελικά βρεθήκαμε σε ένα μικροσκοπικό σπίτι.

Και είναι όλο αυτό το κλίμα της Αθήνας της δεκαετίας, τέλη 60 μέχρι τέλη 70, το οποίο ήθελα πάρα πολύ να καταγράψω, ό, τι συνέβαινε μέσα μου. Και είναι ένα βιβλίο που λέγεται 13. Και είναι το περιβάλλον, η ατμόσφαιρα, τα πολιτικά γεγονότα. Αν θυμάστε, η πολιτική τότε έμπαινε μέσα στο σπίτι.

Πώς ένα παιδί μέχρι τις 22 Ιουλίου, θεωρεί ότι δεν του λένε πολλά πολλά. Και ξαφνικά στις 24 Ιουλίου του ανακοινώνουν ότι έζησε όλη τη ζωή του μέχρι τότε υπό καθεστώς στυγνής δικτατορίας και τώρα ήρθε η Δημοκρατία, είμαστε ελεύθεροι».

«Τα νέα δεν είναι καλά. Ο Σαλμάν μάλλον θα χάσει την όραση στο ένα του μάτι· τα νεύρα στο χέρι του κόπηκαν· και το ήπαρ του τρυπήθηκε από μαχαιριά και έχει υποστεί ζημιά», ανέφερε ο κ. Γουάιλι σε γραπτή ανακοίνωση που έδωσε στη δημοσιότητα.

Ένας 24χρονος από το Νιου Τζέρσεϊ είναι ο δράστης

Η αστυνομία της Νέας Υόρκης ταυτοποίησε τον δράστη της δολοφονικής επίθεσης στον Σαλμάν Ρουσντί. Όπως έγινε γνωστό, πρόκειται για τον 24χρονο Χάντι Ματάρ, κάτοικο Νιου Τζέρσεϊ.

Σύμφωνα με την ενημέρωση της αστυνομίας, ο δράστης όρμησε στη σκηνή την ώρα που ο Ρουσντί ετοιμαζόταν να εκφωνήσει ομιλία σε εκδήλωση του Ιδρύματος Τσοτόκουα και μαχαίρωσε στον λαιμό τον 75χρονο συγγραφέα, ο οποίος σωριάστηκε στο πάτωμα. Ο δράστης ακινητοποιήθηκε από παρευρισκόμενους, προτού συλληφθεί από αστυνομικούς, διευκρινίστηκε.

Το κίνητρο της επίθεσης δεν είναι γνωστό, ενώ η αστυνομία της Νέας Υόρκης ανέφερε πως δεν υπήρχαν ενδείξεις για πιθανές απειλές πριν από τη συγκεκριμένη εκδήλωση.

Ο Σαλμάν Ρουσντί διακομίστηκε με ελικόπτερο στο νοσοκομείο και υποβλήθηκε σε πολύωρη χειρουργική επέμβαση. Δεν υπάρχει νεότερη ενημέρωση για την κατάσταση της υγείας του.

Το βιβλίο «Σατανικοί Στίχοι» που έγραψε ο Σαλμάν Ρουσντί προκάλεσε αναταραχή σε αρκετές χώρες του μουσουλμανικού κόσμου το 1988, αφού θεωρήθηκε ότι είχε «βλάσφημο» περιεχόμενο. Λίγους μήνες αργότερα, ο τότε ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν Αγιατολάχ Χομεϊνί είχε εκδώσει θρησκευτικό διάταγμα ζητώντας τη δολοφονία του Ρουσντί.

Ο Λευκός Οίκος «προσεύχεται για την ταχεία ανάρρωση»

Η επίθεση εναντίον του Σαλμάν Ρουσντί ήταν «φρικιαστική», τόνισε ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας της αμερικανικής προεδρίας, Τζέικ Σάλιβαν.

«Προσευχόμαστε όλοι για την ταχεία ανάρρωσή του. Και είμαστε ευγνώμονες στους καλούς πολίτες και στους εργαζόμενους στις υπηρεσίες άμεσης βοήθειας που του προσέφεραν φροντίδες τόσο άμεσα», σημείωσε ο κ. Σάλιβαν μέσω του Twitter.

Για τον Μακρόν, ο αγώνας του Σαλμάν Ρουσντί «είναι και δικός μας»

Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν εξέφρασε την υποστήριξή του στον συγγραφέα Σαλμάν Ρουσντί, διαβεβαιώνοντας πως «είμαστε σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ, στο πλευρό του».

«Εδώ και 33 χρόνια, ο Σαλμάν Ρουσντί ενσαρκώνει την ελευθερία και τον αγώνα εναντίον του σκοταδισμού. Το μίσος και η βαρβαρότητα τον χτύπησαν, άνανδρα», ανέφερε ο αρχηγός του γαλλικού κράτους μέσω Twitter, συμπληρώνοντας ότι «ο αγώνας του είναι και δικός μας, οικουμενικός».

Ο διπλωμάτης και ποιητής Γιώργος Σεφέρης υπήρξε ο πρώτος Έλληνας που τιμήθηκε με Νόμπελ και συγκεκριμένα με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Στις 10 Δεκεμβρίου 1963, στην τελετή απονομής που έγινε στη Στοκχόλμη, παρέλαβε το επίζηλο βραβείο από τον βασιλιά της Σουηδίας Γουσταύο.

Από τη δεκαετία του ‘50 η ποίηση του Σεφέρη ήταν γνωστή και αναγνωρισμένη στο εξωτερικό. Το 1955 και το 1961 ήταν υποψήφιος για το Νόμπελ. Δύο χρόνια αργότερα, οι φήμες έδιναν κι έπαιρναν στην Αθήνα ότι θα ήταν αυτός ο νικητής. Οι φήμες επιβεβαιώθηκαν το μεσημέρι της 24ης Οκτωβρίου, όταν έφθασε στην Αθήνα το τηλεγράφημα της Σουηδικής Ακαδημίας, που ανήγγειλε τη χαρμόσυνη είδηση. Ο Σεφέρης είχε κερδίσει το βραβείο «για το υπέροχο λυρικό ύφος του, που είναι εμπνευσμένο από ένα βαθύ αίσθημα για το ελληνικό πολιτιστικό ιδεώδες». Η Σουηδική Ακαδημία είχε ξεπληρώσει ένα χρέος της προς την Ελλάδα, καθώς στο παρελθόν είχε παρακάμψει τις υποψηφιότητες του Νίκου Καζαντζάκη και του Άγγελου Σικελιανού.

Ο Σεφέρης, που ήταν καθηλωμένος στο σπίτι του από μια κρίση έλκους, θα δηλώσει εμφανώς ικανοποιημένος στους εκπροσώπους του Τύπου:

Διαλέγοντας έναν Έλληνα ποιητή για το βραβείο Νομπέλ, νομίζω πως η Σουηδική Ακαδημία θέλησε να εκδηλώσει την αλληλεγγύη της με τη ζωντανή πνευματική Ελλάδα. Εννοώ: αυτή την Ελλάδα για την οποία τόσες γενεές αγωνίστηκαν, προσπαθώντας να κρατήσουν ό,τι ζωντανό από τη μακριά παράδοση της. Νομίζω, ακόμη, ότι η Σουηδική Ακαδημία θέλησε να δείξει πως η σημερινή ανθρωπότητα χρειάζεται και την ποίηση – κάθε λαού – και το ελληνικό πνεύμα.

Η επικράτηση του έλληνα ποιητή δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Η αρμόδια επιτροπή, από τους περίπου 80 υποψηφίους, επέλεξε έξι: τον ιρλανδό θεατρικό συγγραφέα Σάμουελ Μπέκετ, τον αγγλοαμερικανό ποιητή Γ.Χ. Όντεν, τον ιάπωνα συγγραφέα Γιούκιο Μίσιμα, τον χιλιανό ποιητή Πάμπλο Νερούδα, τον δανό συγγραφέα Άξελ Σαντεμόζε και τον Σεφέρη. Με ψηφοφορία, τα μέλη της επιτροπής ξεχώρισαν την τριάδα των Σεφέρη, Νερούδα και Όντεν και ακολούθως με ομοφωνία επέλεξαν να δώσουν το βραβείο στον Γιώργο Σεφέρη.

Στην Ελλάδα, η υποδοχή της βράβευσης Σεφέρη δεν ήταν και τόσο ενθουσιώδης. Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων απασχολούσαν οι εκλογές της 3ης Νοεμβρίου και αναμέτρηση της ΕΡΕ με την Ένωση Κέντρου. Η Αριστερά μάλλον έδειξε την προτίμησή της στον Πάμπλο Νερούδα, που ανήκε στο ιδεολογικό της στρατόπεδο, ενώ μία δεξιά εφημερίδα, ο «Ελεύθερος», δεν δίστασε να αναπαράγει τις φήμες που κυκλοφορούσαν ότι ο διπλωμάτης Σεφέρης «είχε ξεπουλήσει την Κύπρο για να πάρει το Νόμπελ».

Στις 10 Δεκεμβρίου έγινε η τελετή απονομής των βραβείων Νόμπελ και το ίδιο βράδυ ο Σεφέρης εκφώνησε ένα σύντομο λόγο στο δείπνο που παρατέθηκε για τους νομπελίστες στο Δημαρχείο της Στοκχόλμης, ενώ την επομένη έδωσε διάλεξη στη Σουηδική Ακαδημία. Στην ομιλία του συνόψισε τις πεποιθήσεις του για την άμεση και αδιάσπαστη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας από την αρχαιότητα ως τη σημερινή εποχή: « …Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα…».

Αναφέρθηκε επίσης στην αναγκαιότητα και τη λειτουργία της ποίησης στο σύγχρονο κόσμο: «Είναι σημαντικό το ότι η Σουηδία θέλησε να τιμήσει και τούτη την ποίηση και όλη την ποίηση γενικά, ακόμη και όταν αναβρύζει ανάμεσα σ’ ένα λαό περιορισμένο. Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση».

Η Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη

Τούτη την ώρα αισθάνομαι πως είμαι ο ίδιος μια αντίφαση. Αλήθεια, η Σουηδική Ακαδημία έκρινε πως η προσπάθειά μου σε μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την υψηλή διάκριση. Θέλησε να τιμήσει τη γλώσσα μου, και να – εκφράζω τώρα τις ευχαριστίες μου σε ξένη γλώσσα. Σας παρακαλώ να μου δώσετε τη συγγνώμη που ζητώ πρώτα- πρώτα από τον εαυτό μου. Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά· κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το μέτρο πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες. O ίδιος νόμος ισχύει και όταν ακόμη πρόκειται για φυσικά φαινόμενα: «Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα» λέει ο Ηράκλειτος· «ει δε μη, Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν». Συλλογίζομαι πως δεν αποκλείεται ολωσδιόλου να ωφεληθεί ένας σύγχρονος επιστήμων, αν στοχαστεί τούτο το απόφθεγμα του Ίωνα φιλοσόφου. Όσο για μένα συγκινούμαι παρατηρώντας πως η συνείδηση της δικαιοσύνης είχε τόσο πολύ διαποτίσει την ελληνική ψυχή, ώστε να γίνει κανόνας και του φυσικού κόσμου. Και ένας από τους διδασκάλους μου, των αρχών του περασμένου αιώνα, γράφει: «…θα χαθούμε, γιατί αδικήσαμε…». Αυτός ο άνθρωπος ήταν αγράμματος· είχε μάθει να γράφει στα τριάντα πέντε χρόνια της ηλικίας του. Αλλά στην Ελλάδα των ημερών μας, η προφορική παράδοση πηγαίνει μακριά στα περασμένα όσο και η γραπτή. Το ίδιο και η ποίηση. Είναι για μένα σημαντικό το γεγονός ότι η Σουηδία θέλησε να τιμήσει και τούτη την ποίηση και όλη την ποίηση γενικά, ακόμη και όταν αναβρύζει ανάμεσα σ’ ένα λαό περιορισμένο. Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν, αν η πνοή μας λιγόστευε; Είναι μια πράξη εμπιστοσύνης – κι ένας Θεός το ξέρει αν τα δεινά μας δεν τα χρωστάμε στη στέρηση εμπιστοσύνης.
Παρατήρησαν, τον περασμένο χρόνο, γύρω από τούτο το τραπέζι, την πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις ανακαλύψεις της σύγχρονης επιστήμης και στη λογοτεχνία· παρατήρησαν πως ανάμεσα σ’ ένα αρχαίο ελληνικό δράμα και ένα σημερινό η διαφορά είναι λίγη. Ναι, η συμπεριφορά του ανθρώπου δε μοιάζει να έχει αλλάξει βασικά. Και πρέπει να προσθέσω πως νιώθει πάντα την ανάγκη ν’ ακούει τούτη την ανθρώπινη φωνή που ονομάζουμε ποίηση. Αυτή τη φωνή που κινδυνεύει να σβήσει κάθε στιγμή από στέρηση αγάπης και ολοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγημένη, ξέρει πού να ‘βρει καταφύγιο· απαρνημένη, έχει το ένστικτο να πάει να ριζώσει στους πιο απροσδόκητους τόπους. Γι’ αυτή δεν υπάρχουν μεγάλα και μικρά μέρη του κόσμου. Το βασίλειό της είναι στις καρδιές όλων των ανθρώπων της γης. Έχει τη χάρη ν’ αποφεύγει πάντα τη συνήθεια, αυτή τη βιομηχανία. Χρωστώ την ευγνωμοσύνη μου στη Σουηδική Ακαδημία, που ένιωσε αυτά τα πράγματα· που ένιωσε πως οι γλώσσες, οι λεγόμενες περιορισμένης χρήσης, δεν πρέπει να καταντούν φράχτες, όπου πνίγεται ο παλμός της ανθρώπινης καρδιάς· που έγινε ένας Άρειος Πάγος ικανός:

να κρίνει με αλήθεια επίσημη την άδικη μοίρα της ζωής,

για να θυμηθώ το Σέλλεϋ, τον εμπνευστή, καθώς μας λένε, του Αλφρέδου Νομπέλ, αυτού του ανθρώπου που μπόρεσε να εξαγοράσει την αναπόφευκτη βία με τη μεγαλοσύνη της καρδιάς του.
Σ’ αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται.
Όταν, στο δρόμο της Θήβας, ο Oιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Oιδίποδα.

© SanSimera.gr

Οι υποψήφιοι των ημερήσιων και εσπερινών επαγγελματικών λυκείων (ΕΠΑΛ) αρχίζουν αύριο, Τρίτη, με τα Νέα Ελληνικά.

Το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε τα θέματα που καλούνται να λύσουν οι μαθητές των ΓΕΛ.

Οι υποψήφιοι κλήθηκαν να σχολιάσουν το κείμενο του Νίκου Γκάτσου, «Στον Σείριο υπάρχουνε παιδιά».

Tο θέμα της έκθεσης, δε, αφορούσε στις «δεξιότητες και τα εφόδια για το μέλλον».

Το βραβείο ανακοινώθηκε στη Στοκχόλμη από τον μόνιμο γραμματέα της Σουηδικής Ακαδημίας, Ματς Μαλμ.

Η γεννημένη στη Νέα Υόρκη Γκλουκ, 77 ετών σήμερα, καθηγήτρια Αγγλική Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο Yale, έκανε το ντεμπούτο της το 1968 με τη συλλογή «Firstborn» και «σύντομα αναγνωρίστηκε ως μία από της πιο διακεκριμένες εκπροσώπους της σύγχρονης αμερικανικής λογοτεχνίας», σύμφωνα με την Ακαδημία Νόμπελ.

Η ποίησή της, που έχει μια χαρακτηριστική καθαρότητα, συχνά εστιάζει στην παιδική και οικογενειακή ζωή και στη στενή σχέση με του γονείς και τα αδέλφια.

Η συλλογή της «Averno» του 2006, έχει χαρακτηριστεί «αριστοτεχνική» και «οραματιστική ερμηνεία του μύθου της κατάβασης της Περσεφόνης στον Άδη, στην κατοικία του θεού του θανάτου».

Πανελλαδικές 2020: Πώς κρίνονται τα σημερινά θέματα της Νεοελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας

Συνολικά περίπου 100.000 υποψήφιοι διεκδικούν μία από τις 77.970 θέσεις με την πλειονότητα να εξετάζεται με το αποκαλούμενο νέο σύστημα ενώ 7.752 υποψήφιοι δήλωσαν ότι επιθυμούν να εξετασθούν με το παλαιό σύστημα.

Οι υποψήφιοι με το παλαιό σύστημα κλήθηκαν να χειριστούν ένα άρθρο του συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη από το ΒΗΜΑ με θέμα την ανάγνωση.

Το «παλαιό» είναι το σύστημα με το οποίο εξετάστηκαν οι υποψήφιοι για την εισαγωγή τους στην Τριτοβάθμια κατά το σχολικό έτος 2018-19. Με αυτό το σύστημα , οι υποψήφιοι των Ανθρωπιστικών Σπουδών εξετάζονται στα Λατινικά, ενώ σε όλες τις Ομάδες Προσανατολισμού υπάρχουν μαθήματα βαρύτητας με αυξημένο συντελεστή στον υπολογισμό των μορίων.

Το νέο σύστημα είναι η εφαρμογή για πρώτη φορά για το «σύστημα Γαβρόγλου», το οποίο προβλέπει την κατάργηση των συντελεστών βαρύτητας και την αντικατάσταση του μαθήματος των Λατινικών με το μάθημα της Κοινωνιολογίας.