Τον περασμένο Μάρτιο η Λεπέν κρίθηκε ένοχη για υπεξαίρεση και κατά συνέπεια δεν μπορεί να συμμετάσχει στις εκλογές. Η ίδια αρνείται συστηματικά την κατηγορία και έχει ασκήσει έφεση. Η ημερομηνία εκδίκασης της έφεσής της αναμένεται να αποφασιστεί τη Δευτέρα 8/9 και η ετυμηγορία αναμένεται να εκδοθεί έως το καλοκαίρι του 2026.

Οι υποστηρικτές της Λεπέν ελπίζουν ότι το δικαστήριο θα ανατρέψει την απαγόρευση συμμετοχής της στις εκλογές, ώστε να μπορέσει να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές που αρχικά έχουν οριστεί για το 2027.

Ωστόσο, εκτός απροόπτου, σε λίγες εβδομάδες θα πραγματοποιηθούν στη χώρα νομοθετικές εκλογές, μετά την πολύ πιθανή κατάρρευση της κυβέρνησης μειοψηφίας του πρωθυπουργού Φρανσουά Μπαϊρού. Ο Μπαϊρού θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι θα χάσει τη Δευτέρα σε μια ψηφοφορία εμπιστοσύνης για την προγραμματισμένη μείωση του προϋπολογισμού, ύψους 43,8 δισεκατομμυρίων ευρώ, σε μεγάλο βαθμό χάρη στην αντίθεση του ακροδεξιού κόμματος «Εθνική Συσπείρωση» της Λεπέν.

Τον Ιούλιο, η Λεπέν είχε υποσχεθεί ότι θα είναι υποψήφια σε οποιεσδήποτε νέες εκλογές παρά τα νομικά της προβλήματα. Ένα στέλεχος της Εθνικής Συσπείρωσης, που μίλησε υπό καθεστώς ανωνυμίας στο POLITICO, δήλωσε ότι το κόμμα δεν εξετάζει το ενδεχόμενο να βρει αντικαταστάτη.

Μια σύμβουλος της Λεπέν εξήγησε ότι αν προκηρυχθούν νέες εκλογές, πιθανότατα θα υπέβαλε τα χαρτιά της για να θέσει υποψηφιότητα στις εκλογικές αρχές της εκλογικής της περιφέρειας, τα οποία αναμφίβολα θα απορριφθούν. Στη συνέχεια, θα ασκούσε έφεση σε διοικητικό δικαστήριο, η οποία, αν απορριφθεί, θα μπορούσε μετά να προσχωρήσει σε άσκηση έφεσης για τη συνταγματικότητα της απαγόρευσης που της έχει επιβληθεί, με την ελπίδα ότι η υπόθεση θα φτάσει γρήγορα στο συνταγματικό δικαστήριο.

Δικαστικές πηγές διαβεβαιώνουν ότι θα χρειαστούν έξι μήνες για να εκδώσουν οι δικαστές μια απόφαση, καθιστώντας αδύνατη την υποψηφιότητα της Λεπέν. Ωστόσο, σύμφωνα με το Politico, ορισμένοι δικηγόροι που εργάζονται για τη Λεπέν πιστεύουν ότι υπάρχει προηγούμενο για πολύ γρήγορη διευθέτηση υποθέσεων, όπως υπόθεση του πολιτικού κόμματος του Μακρόν τον Μάιο του 2017, λίγο μετά την προεδρική του νίκη και πριν από τις βουλευτικές εκλογές τον επόμενο μήνα.

Την ίδια ώρα, η Μαρίν Λεπέν επιδεικνύει επίσης τις δυνάμεις της και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ζητώντας στις Βρυξέλλες πρόταση μομφής κατά της προέδρου της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, για την πρόσφατη πρωτοβουλία της προς την ολοκλήρωση της σημαντικής συμφωνίας ελεύθερων συναλλαγών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις χώρες του Mercosur στη Λατινική Αμερική.

«Αν καταφεύγουν σε τέτοια ακραία μέτρα εναντίον μας, είναι προφανές ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα να κερδίσουμε τις εκλογές», είπε σε βουλευτές του κόμματός της η Λεπέν, αναφερόμενη στις προεδρικές εκλογές του 2027. «Θα είμαστε εκεί μέχρι τη νίκη», είπε.

Νωρίτερα, ο πρόεδρος του ακροδεξιού γαλλικού κόμματος Εθνικός Συναγερμός, ο Ζορντάν Μπαρντελά κατήγγειλε «την τυραννία των δικαστών», αν και καταδίκασε «τις απειλές, τις ύβρεις και τις προσβολές» εις βάρος τους.

Ο Γάλλος πρωθυπουργός Φρανσουά Μπαϊρού τόνισε ότι προσφέρει την «άνευ όρων, αμέτρητη υποστήριξή του» στους δικαστές που εξέδωσαν την ετυμηγορία κατά της Λεπέν. Έκρινε ότι η κυβέρνηση «δεν έχει δικαίωμα» να «ασκεί κριτική» σε μια δικαστική απόφαση.

Η απόφαση αυτή του δικαστηρίου του Παρισιού «ελήφθη σύμφωνα με τον νόμο, κατ’ εφαρμογήν των νόμων που έχουν ψηφισθεί από την εθνική αντιπροσωπεία». Οι δικαστές «εφάρμοσαν τον νόμο και τις ποινές που προβλέπονται από τον νόμο», είπε ο γενικός εισαγγελέας του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου στο ραδιοφωνικό δίκτυο RTL χαρακτηρίζοντας «απαράδεκτες» τις «πολύ προσωπικές επιθέσεις κατά δικαστών και τις απειλές που μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο ποινικής δίωξης» και δηλώνοντας σοκαρισμένος από το γεγονός ότι η πρόεδρος του δικαστηρίου που ανακοίνωσε την δικαστική απόφαση χρειάσθηκε να τεθεί υπό προστασία.

Οι όροι που χρησιμοποιήθηκαν από την Μαρίν Λε Πεν στο τηλεοπτικό δίκτυο TF1 είναι «τελείως ακραίοι». «Η απόφαση ελήφθη έπειτα από μία δίκη που έχει όλα τα χαρακτηριστικά της δίκαιης δίκης, έπειτα από μία συζήτηση κατά την οποία διατυπώθηκαν οι θέσεις όλων των πλευρών που διήρκεσε δύο μήνες, μία δικαστική έρευνα που διήρκεσε δύο χρόνια», είπε ο ανώτατος δικαστικός.

«Είναι τελείως αφύσικο ένας δικαστής να δέχεται επίθεση», είπε ο Ρεμί Έιντς καλώντας σε «αποφόρτιση της κατάστασης», επικαλούμενος «το μέτρο και την πνευματική ηρεμία»: «ας αφήσουμε την δικαιοσύνη να κάνει το έργο της με πλήρη ανεξαρτησία».

Στην ερώτηση αν η εκδίκαση της έφεσης μπορεί να διεξαχθεί πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2027, απάντησε ότι αυτό εξαρτάται από το Εφετείο του Παρισιού. «Τεχνικά, είναι πιθανότατα εφικτό, είναι προς εξέτασιν και σε σχέση με το πρόγραμμα του δικαστηρίου», είπε προσθέτοντας ότι οι ημερομηνίες θα γίνουν γνωστές μάλλον «αρκετά γρήγορα».

Η Μαρίν Λε Πεν δήλωσε ότι «το κράτος δικαίου παραβιάσθηκε τελείως» και ότι πρόκειται για «πολιτική απόφαση». Απαντούσε στο γεγονός ότι το δικαστήριο την καταδίκασε για υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος αφού αποδείχθηκε ότι, για να εξοικονομηθούν χρήματα για το κόμμα της, ένα ολόκληρο σύστημα είχε στηθεί κατά το διάστημα 2004-2016 για την πληρωμή μελών του προσωπικού του Εθνικού Συναγερμού με πόρους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Ο αποκλεισμός της Λεπέν μετά την καταδίκη της για υπεξαίρεση δημόσιων (ευρωπαϊκών) πόρων ύψους 447.000 ευρώ από το γαλλικό δικαστήριο ήταν αναμφίβολα ένα “δώρο” στην τρεκλίζουσα προεδρία του Εμανουέλ Μακρόν και στην πολιτική αστάθεια στο Παρίσι.

Παρεπιπτόντως, η βαριά καταδίκη της Μαρίν Λε Πεν βασίζεται στο νόμο Sapin II (2016) που ψήφισε η Μαρίν Λε Πεν. Tότε είχε προτείνει τη δια βίου στέρηση του εκλέγεσθαι σε περίπτωση υπεξαίρεσης/κατάχρηση δημόσιων κονδυλίων.

Το ερώτημα που προκύπτει τώρα είναι εάν η γαλλική ακροδεξιά μπορεί τώρα να νικήσει στις προεδρικές εκλογές με το πολιτικό ομοίωμα της Λεπέν, τον Μπαρντελά, ή εάν ο Εθνικός Συναγερμός θα “ξεφουσκώσει”. Στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, πάντως, και στο ερώτημα τι θα ψήφιζαν οι Γάλλοι ψηφοφόροι εάν διεξάγονταν σήμερα προεδρικές εκλογές, η Μαρίν Λεπέν συγκεντρώνει ποσοστό το πολύ υψηλό 37% και φαίνεται πως θα κέρδιζε με οιονδήποτε αντίπαλο στον δεύτερο γύρο.

Ο …διάδοχος Μπαρντελά

Πριν ένα χρόνο, το Politico έγραφε για το νεαρό πολιτικό: “Με τα άψογα κοστούμια του και τα κοντά κομμένα μαλλιά, ο ακροδεξιός υποψήφιος έχει δημιουργήσει ένα φανατικό κοινό που τον υποδέχεται με ένα εκστατικό «Jordan!» στις προεκλογικές στάσεις και παρακολουθεί με θαυμασμό τις τιράντες του, τα τέλεια χρονομετρημένα αστεία και τις αναρτήσεις του στα social media. Οι γαλλικές εφημερίδες τον ειρωνεύονται με τίτλους όπως « σούπερ σταρ της Μπαρντέλα », « η μεταμόρφωση της ακροδεξιάς », «εξαιρετικός λαϊκισμός» και «παγίδα Μπαρντέλα».

Παρά το γεγονός ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι πολιτικοί αντίπαλοι του ασκούν κριτική για ελαφριά κατανόηση των ζητημάτων, διεύρυνε σταθερά το χάσμα μεταξύ του και της Valérie Hayer, υποψηφίας του Μακρόν στην κούρσα. Βοηθά το γεγονός ότι ο πολιτικός του στόχος ήταν περισσότερο η μπάντα σε περιοδεία, παρά η σκληρή πολιτική καμπάνια, με ατελείωτες αναρτήσεις στο TikTok και πόζες selfie με θαυμαστές.

«Υπάρχει ένα φαινόμενο «Μπαρντέλα»», είπε ένας πολιτικός σύμβουλος από το αντίπαλο συντηρητικό κόμμα Les Républicains. «Ο κόσμος θέλει να δει τον Μακρόν να χτυπιέται και με έναν μπερδεμένο τρόπο, καταφέρνει να εμφανίζεται ως μια νέα πολιτική πρόταση για τη δεξιά και την ακροδεξιά».

Φυσικά, από τους ομοϊδεάτες της ακροδεξιάς πολιτικού που εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους στην καταδίκη της Λεπέν δεν θα μπορούσε να λείπει ο “εκλεκτός” της και πλέον πρόεδρος του Εθνικού Συναγερμού, Ζορντάν Μπαρντελά.

Με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο Μπαρντελά έκανε λόγο για τη “γαλλική δημοκρατία που εκτελείται”.

Η ανάρτηση Μπαρντελά:

“Σήμερα δεν είναι μόνο η Μαρίν Λεπέν που καταδικάζεται αδίκως: είναι η γαλλική δημοκρατία που εκτελείται”, έγραψε συγκεκριμένα.

Aujourd’hui, ce n’est pas seulement Marine Le Pen qui est injustement condamnée : c’est la démocratie française qui est exécutée.#JeSoutiensMarine

— Jordan Bardella (@J_Bardella) March 31, 2025

Ομοίως αντέδρασε και ο Ματέο Σαλβίνι:

“Όποιος φοβάται την κρίση των ψηφοφόρων, συχνά αναζητά παρηγοριά στην κρίση των δικαστηρίων.

Στο Παρίσι καταδίκασαν τη Μαρίν Λεπέν και θέλουν να την αποκλείσουν από την πολιτική ζωή. Μια κακή ταινία που βλέπουμε και σε άλλες χώρες όπως η Ρουμανία.

Αυτή η καταδίκη κατά της @MLP_officiel είναι μια δήλωση πολέμου από την πλευρά των Βρυξελλών, σε μια περίοδο που οι πολεμικές διαθέσεις της Φον ντερ Λάιεν και του Μακρόν είναι τρομακτικές.

Δεν μας τρομάζουν, δεν σταματάμε: προχωράμε μπροστά, φίλη μου!”

Mε μία λακωνική ανάρτηση στα social media ο ακροδεξιός πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν, σχολίασε επίσης την καταδίκη της Λεπέν, εκφράζοντας τη στήριξή του.

“Je suis Marine” έγραψε χαρακτηριστικά.

Θα χάσει δυναμική η Γαλλική ακροδεξιά;

Με τη Λεπέν εκτός της κούρσας προς τις προεδρικές εκλογές θα αποκαλυφθεί πιθανότατα εάν η υπόθεση της γαλλικής ακροδεξιάς είναι περισσότερο η στοίχιση εκατομμυρίων δυσαρεστημένων (με την πολιτική Μακρόν) ψηφοφόρων στο πρόσωπο της Μαρίν Λεπέν (φέρουσα, αλλωστε, το όνομα του Ζαν Μαρί, χωρίς, όμως, το βαρύ φασίζων στίγμα του πατέρα της), ή εάν είναι ένα συγκροτημένο μέτωπο που θα συνεχίσει να έχει υπόσταση με άλλο ηγέτη, εν προκειμένω το νεαρό ευρωβουλευτή.

Βεβαίως, αρκετοί εκτιμούν πως η σκιά της Λεπέν θα βρίσκεται πάντοτε πάνω από τον Μπαρντελά και θα υπενθυμίζει ποιά είναι η πραγματική αρχηγός, το γεγονός όμως ότι εν χορώ η ευρωπαϊκή ακροδεξιά εκδήλωσε την καταδίκη της στον αποκλεισμό της δείχνει ότι το πολιτικό- δικαστικό χτύπημα βρήκε στόχο.

Η απουσία της Λεπέν, από την άλλη, από το γαλλικό πολιτικό σκηνικό -ως ενεργή υποψήφια- και ο κατ΄ οίκον περιορισμός της για δύο κρίσιμα χρόνια, μπορεί να προκαλέσει μετακινήσεις ψηφοφόρων προς την Ανυπότακτη Αριστερά του Μελανσόν. Το Λαϊκό Μέτωπο, άλλωστε, με επικεφαλής τον ριζοσπάστη αριστερό -κατ΄ άλλους λαϊκιστή- πολιτικό νίκησε, άλλωστε, στις τελευταίες γαλλικές εκλογές και είναι αυτός που προκάλεσε τους κλυδωνισμούς στις κυβερνήσεις που επέλεξε ο Μακρόν.

Η υπόθεση αφορά καταχρηστική χρήση ευρωπαϊκών κονδυλίων από το κόμμα της Λεπέν για την πληρωμή συνεργατών που δεν εργάζονταν για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά για το ίδιο το κόμμα στη Γαλλία. Το συνολικό ποσό που φέρονται να εκταμιεύτηκε παρανόμως ανέρχεται σε 4,1 εκατ. ευρώ.

Το δικαστήριο έκρινε ένοχη τη Λεπέν, οκτώ ακόμη πρώην ευρωβουλευτές και δώδεκα βοηθούς τους, διευκρινίζοντας ότι δεν ιδιοποιήθηκαν τα χρήματα, αλλά τα διοχέτευσαν για κομματικούς σκοπούς. Στο κόμμα επιβλήθηκε πρόστιμο 2 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων το 50% με αναστολή.

Μετά την απόφαση, η προεδρική υποψηφιότητά της βρίσκεται εν αμφιβόλω. Αν η έφεση δεν ευοδωθεί πριν το 2027, η προοπτική της ακυρώνεται οριστικά.

Η Λεπέν, που ειχε αφήσει να εννοηθεί ότι το 2027 θα είναι η τελευταία προσπάθεια της για την προεδρία, χαρακτήρισε την ποινή «πολιτικό θάνατο» και κατήγγειλε «πολιτικό κυνήγι μαγισσών» με στόχο τον αποκλεισμό της από την εξουσία, σε φρασεολογία που θυμίζει τη ρητορική του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.

Η απόφαση προκάλεσε κύμα αντιδράσεων τόσο εντός όσο και εκτός Γαλλίας.

Ο 29χρονος Μπαρντελά διάδοχος της Λεπέν σχολίασε την απόφαση με τρόπο επιθετικό: «Σήμερα δεν καταδικάστηκε μόνο άδικα η Μαρίν Λεπέν. Δολοφονήθηκε η γαλλική δημοκρατία».

Aujourd’hui, ce n’est pas seulement Marine Le Pen qui est injustement condamnée : c’est la démocratie française qui est exécutée.#JeSoutiensMarine

— Jordan Bardella (@J_Bardella) March 31, 2025

Ερίκ Σιοτί, πρώην πρόεδρος των Ρεπουμπλικάνων: «Η δημοκρατική μοίρα του έθνους μας κατασχέθηκε από ένα προκλητικό δικαστικό πραξικόπημα. Δεν πρόκειται για απλή δυσλειτουργία. Είναι ένα σύστημα που εξουδετερώνει κάθε υποψήφιο της Δεξιάς που έχει πιθανότητες να κερδίσει».

Ερίκ Ζεμούρ, πρόεδρος του ακροδεξιού κόμματος Reconquête: «Δεν είναι αρμοδιότητα των δικαστών να αποφασίζουν ποιον πρέπει να ψηφίσει ο λαός. Οποια κι αν είναι η διαφωνία μας, η Μαρίν Λεπέν έχει τη νομιμότητα να είναι υποψήφια».

Φαμπιέν Ρουσέλ, Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα: «Η Δικαιοσύνη είναι Δικαιοσύνη… Η κυρία Λεπέν είναι πολιτικός που απαιτεί αυστηρότητα από τη Δικαιοσύνη. Οφείλει λοιπόν να τη σεβαστεί».

Ανυπότακτη Γαλλία: «Τα διαπιστωμένα γεγονότα είναι ιδιαίτερα σοβαρά. Δεν χρησιμοποιούμε τη Δικαιοσύνη για να ξεμπερδεύουμε με τον Εθνικό Συναγερμό. Τους πολεμάμε στην κάλπη και στον δρόμο, όπως κάναμε το 2024. Και θα το ξανακάνουμε, όποιος κι αν είναι ο υποψήφιός τους».

Μαριόν Μαρεσάλ, ευρωβουλευτής, ανιψιά της Λεπέν: «Η Μαρίν Λεπέν έφερε τον χώρο μας στον δρόμο της νίκης. Μόνο γι’ αυτό είναι ένοχη και γι’ αυτό καταδικάστηκε. Κανείς στη Δεξιά δεν πρέπει να νιώθει ικανοποιημένος. Είμαι πιο πολύ από ποτέ στο πλευρό της».

Βίκτορ Ορμπαν, πρωθυπουργός Ουγγαρίας: «Είμαι η Μαρίν»

Ματέο Σαλβίνι, αντιπρόεδρος κυβέρνησης Ιταλίας: «Οσοι φοβούνται την κρίση των ψηφοφόρων, παρηγοριούνται από την κρίση των δικαστών. Στο Παρίσι καταδίκασαν τη Λεπέν και θέλουν να την αποκλείσουν από την πολιτική ζωή. Μια άσχημη ταινία που τη βλέπουμε και σε άλλες χώρες, όπως η Ρουμανία. Δεν τρομοκρατούμαστε. Πάμε ολοταχώς μπροστά, φίλη μου».

Ντμίτρι Πεσκόφ, εκπρόσωπος του Κρεμλίνου: «Ολο και περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες καταπατούν τις δημοκρατικές αρχές. Δεν αναμειγνυόμαστε στις εσωτερικές υποθέσεις της Γαλλίας… Αλλά βλέπουμε μια γενικευμένη παρέκκλιση από τη δημοκρατία στην Ευρώπη».

Χερτ Βίλντερς, ακροδεξιός ηγέτης Ολλανδίας: «Είμαι σοκαρισμένος από την απίστευτα βαριά ποινή κατά της Λεπέν. Τη στηρίζω 100% και πιστεύω πως θα δικαιωθεί στην έφεση και θα γίνει πρόεδρος της Γαλλίας».

Γκεόργκε Σίμιον, υποψήφιος πρόεδρος Ρουμανίας: «Η εξουδετέρωση πολιτικών αντιπάλων με κάθε μέσο είναι από τα εγχειρίδια των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Αυτό συνέβη σήμερα στη Γαλλία».

Τομ βαν Γκρίκεν, ηγέτης του φλαμανδικού Vlaams Belang: «Οταν οι εθνικιστές ανεβαίνουν, το σύστημα βρίσκει εξωδημοκρατικούς τρόπους να τους φιμώσει. Αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία είναι επίθεση στη δημοκρατία. Η Μαρίν Λεπέν έχει τη στήριξή μας»

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Μπαρντελά στις πιθανές οικονομικές επιπτώσεις μιας παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας, τονίζοντας ότι οι Γάλλοι πολίτες δεν έχουν να αποκομίσουν κανένα όφελος από μια τέτοια εξέλιξη.

Στην άλλη πλευρά, ρήξη υπάρχει μεταξύ του ηγέτη της Ανυπότακτης Γαλλίας, Ζαν-Λυκ Μελανσόν, και των σοσιαλιστών, με τον πρώτο να αμφισβητεί ευθέως την αριστερή ταυτότητα των δεύτερων.

Ο Μελανσόν, σε μια ιδιαίτερα οξεία τοποθέτησή του, κατηγόρησε ευθέως τους σοσιαλιστές ότι η στήριξή τους στην κυβέρνηση Μακρόν τους θέτει εκτός του αριστερού χώρου.

Ο επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος αμφισβήτησε το δικαίωμα του Μελανσόν να καθορίζει τα όρια και την ταυτότητα της αριστεράς.

Στον αντίποδα της Ανυπότακτης Γαλλίας, η Εθνική Συσπείρωση της Λεπέν, έχοντας ήδη πετύχει την ανατροπή της προηγούμενης κυβέρνησης, δεν είχε κανένα λόγο να προκαλέσει χάος μετατρέποντας την πολιτική κρίση σε θεσμική σε περίπτωση παραίτησης του Μακρόν.
Την πιο αποδοτική τακτική είχαν οι Σοσιαλιστές του Ολιβιέ Φορ. Εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τα παράθυρα που άφησαν ανοιχτά οι προγραμματικές δηλώσεις Μπαϋρού για να αποσπάσουν μια σειρά κρίσιμες παραχωρήσεις σε θέματα κοινωνικής ασφάλισης, στο μεταναστευτικό, τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου και ζωτικά αιτήματα της κοινότητας των εκπαιδευτικών.

Ακολουθεί η ανάλυση του Γιώργου Σεφερτζή για το KREPORT:

H Γαλλία μεταξύ σταθεροποίησης και πολιτικής ανασύνταξης

Ενώ η Γερμανία πορεύεται προς τις κάλπες της 23ης Φεβρουαρίου διασχίζοντας το ομιχλώδες τοπίο μιας αβέβαιης προεκλογικής περιόδου, στην απέναντι όχθη του Ρήνου μοιάζει να αναπτερώνονται οι ελπίδες εκείνων που πιστεύουν ότι η αναζήτηση πολιτικών συμβιβασμών είναι μονόδρομος για την επιβίωση όχι μόνο της υπερχρεωμένης Γαλλίας αλλά και του συνόλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ακόμα πασχίζει να ολοκληρώσει την ενοποίησή της αποφεύγοντας τον οριστικό υποβιβασμό της εντός του ανατέλλοντος νέου κόσμου της εποχής Τραμπ.

Αναπτερωτής αυτών των ελπίδων έχει αρχίσει να γίνεται ο παλαίμαχος αρχηγός του κεντρώου Modem Φρανσουά Μπαϋρού, κερδίζοντας το στοίχημα που έβαλε μετά την ανατροπή της κυβέρνησης του προκατόχου του Μπαρνιέ, όταν πειθανάγκασε τον Πρόεδρο Μακρόν να τον διορίσει στη θέση του τέταρτου μέσα σε ένα χρόνο Πρωθυπουργού της χώρας. Και αυτό χάρη σε έναν ακόμα “εκβιασμό”. Αυτή τη φορά θέτοντας την πλειοψηφία της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης προ του διλήμματος ή να καταψηφίσει τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του αναλαμβάνοντας την ευθύνη μιας νέας πολιτικής κρίσης ή να απορρίψει την πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε με δική του πρωτοβουλία το Νέο Λαϊκό Μέτωπο υπό την πίεση του Ζαν-Λυκ Μελανσόν παρατείνοντας μέχρι νεωτέρας τον βίο της νέας γαλλικής κυβέρνησης.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, ο “νέος εκβιασμός” του Μπαϋρού δεν είχε την ωμότητα εκείνου που υποχρέωσε τον Πρόεδρο Μακρόν να υποκύψει στις αξιώσεις του. Είχε πολύ περισσότερο την σφραγίδα ενός έμπειρου και μπαρουτοκαπνισμένου πολιτικού παλαιάς κοπής που ελίσσεται αριστουργηματικά αξιοποιώντας τις αδυναμίες των αντιπάλων του. Εν προκειμένω, μοναδικός πραγματικός αντίπαλος του Μπαϋρού ήταν ο Μελανσόν. Σωστά ο τελευταίος υπολόγιζε ότι αν μετά την ανατροπή Μπαρνιέ κατάφερνε να ρίξει και την κυβέρνηση Μπαϋρού, θα αύξανε καθέτως τις πιθανότητες να ωθήσει σε παραίτηση και τον ίδιο τον Πρόεδρο Μακρόν.

Στον αντίποδα της σκληροπυρηνικής ακροαριστερής Ανυπότακτης Γαλλίας η ακροδεξιά Εθνική Συσπείρωση της Λεπέν, έχοντας ήδη πετύχει την ανατροπή της προηγούμενης κυβέρνησης, δεν είχε κανένα λόγο να εμφανιστεί ως επισπεύδουσα το χάος που θα προκαλούσε η μετατροπή της πολιτικής κρίσης σε θεσμική σε περίπτωση παραίτησης του Προέδρου της Δημοκρατίας. Πολύ δε περισσότερο που οι προγραμματικές δηλώσεις Μπαϋρού ήταν τόσο γενικόλογες που άφηναν ανοιχτά σε διαπραγμάτευση πολλά κεφάλαια κυβερνητικού έργου.

Τελικώς, εκείνοι που αυτή την φορά φάνηκαν να έχουν την πιο πετυχημένη διαπραγματευτική τακτική ήταν οι Σοσιαλιστές του Ολιβιέ Φορ. Αντιμετωπίζοντας απενοχοποιημένα τον κίνδυνο να κατηγορηθούν από τους συνοδοιπόρους τους ως διασπαστές του μετώπου της Αριστεράς, εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τα παράθυρα που άφησαν ανοιχτά οι προγραμματικές δηλώσεις του νέου πρωθυπουργού για να αποσπάσουν μια σειρά κρίσιμες παραχωρήσεις κυρίως σε θέματα που αφορούσαν στις κοινωνικές ασφαλίσεις, στο μεταναστευτικό, στη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου και στην ικανοποίηση των ζωτικών αιτημάτων της πολυπληθούς και ιδιαίτερα επιδραστικής εκπαιδευτικής κοινότητας. Πέτυχαν έτσι αφενός να βρεθούν στο επίκεντρο του τριήμερου κοινοβουλευτικού διαλόγου που ακολούθησε τις προγραμματικές δηλώσεις , αφετέρου να σπάσουν την πολιτική τους απομόνωση παίρνοντας πάνω τους την υπόθεση της διάσωσης των κεκτημένων του γαλλικού κοινωνικού μοντέλου και της προστασίας των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, των κατεξοχήν, δηλαδή, συνομιλητών της λεπενικής Ακροδεξιάς.

Τίποτα ωστόσο από όλα αυτά δεν θα είχε μεγαλώσει ιδιαίτερα τα περιθώρια κέρδους των σοσιαλιστών, σε βάρος μάλιστα των οικολόγων και των άλλων συνιστωσών της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αν ο ίδιος ο Μπαϋρού, ξέροντας σε ποιους απευθύνεται, δεν έθετε από με δική του πρωτοβουλία προς συζήτηση τα δυο θέματα ταμπού για τον Μακρόν και το στρατόπεδό του: Τα όρια συνταξιοδότησης και την καθιέρωση της απλής αναλογικής ως παγίου εκλογικού συστήματος.

Κάπως έτσι ο Μπαϋρού πήρε πίσω από τους Σοσιαλιστές το νόμισμα που του χρωστάγανε από την εποχή που στήριζε τις κυβερνήσεις του Φρανσουά Ολάντ. Και κάπως έτσι απέδειξε ότι στρεφόμενος προς τα αριστερά είχε να κερδίσει περισσότερα από αυτά που κέρδισε ο Μπαρνιέ στρεφόμενος προς τα δεξιά. Στη χθεσινοβραδινή ψηφοφορία, η πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης Μπαϋρού υπερψηφίστηκε από μόλις 131 βουλευτές έναντι των απαιτούμενων 288 για την ανατροπή της.

Τα βάσανα ωστόσο της κυβέρνησης Μπαϋρού δεν τελείωσαν δεδομένου ότι εκκρεμεί ένα νέο και πιο κρίσιμο ραντεβού που θα είναι αυτό της ψήφισης του προϋπολογισμού.

Σε κάθε πάντως περίπτωση μετά τη δοκιμασία των προγραμματικών προτάσεων ανοίγει ο δρόμος της παραμονής της στην εξουσία, αν όχι μέχρι το προσεχές φθινόπωρο, οπότε θα πρέπει να ψηφισθεί ο προϋπολογισμός του επόμενου οικονομικού έτους, σίγουρα πάντως μέχρι το καλοκαίρι οπότε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα έχει και πάλι το δικαίωμα να διαλύσει την Βουλή. Εκτός εάν, εν τω μεταξύ, ο διάλογος των κοινωνικών εταίρων για την επανεξέταση της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού καταλήξει σε αδιέξοδο που θα σημάνει την επαναφορά των αντιδημοφιλών μεταρρυθμίσεων του Μακρόν.

Μέχρι τότε, όμως, είναι σίγουρο ότι θα έχει δρομολογηθεί η ανασύνθεση του γαλλικού κομματικού συστήματος. Οι σοσιαλιστές ναι μεν δεσμεύτηκαν ότι θα παραμείνουν στην αντιπολίτευση, αυτό όμως δεν αρκεί για να παραμείνει συμπαγές το σημερινό Νέο Λαϊκό Μέτωπο. Η διάλυσή του είναι αναπόφευκτη. Τουλάχιστον τόσο όσο είναι αδύνατη η υποταγή των συνιστωσών του στις ορέξεις του Μελανσόν. Με την καθιέρωση της απλής αναλογικής να δίνει στο Σοσιαλιστικό Κόμμα τη σιγουριά τουλάχιστον της διατήρησης των αυτοδιοικητικών και κοινοβουλευτικών δυνάμεών του, ο διαχωρισμός της θέσης του από τον ακροαριστερό συνασπισμό είναι απλώς θέμα χρόνου. Πολλώ δε μάλλον που κατ’ αυτόν τον τρόπο θα αυξηθούν οι πιθανότητες να ανακτήσει τις δυνάμεις που του στέρησε η “προδομένη “από τον ίδιο τον Μακρόν “επανάστασή” του.

Η Λεπέν, η οποία έχει οδηγήσει το αντιμεταναστευτικό κόμμα της, τον Εθνικό Συναγερμό, από το περιθώριο στο πολιτικό προσκήνιο, θεωρείται μια από τις επικρατέστερες διεκδικήτριες της γαλλικής προεδρίας.

Αντιμετώπισε τον Μακρόν το 2017 και το 2022 συγκέντρωσε ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων όταν ο Μακρόν κέρδισε μια νέα πενταετή θητεία.

“Προετοιμάζομαι για πρόωρες προεδρικές εκλογές, ως μέτρο ασφαλείας, λαμβάνοντας υπόψη πόσο εύθραυστος είναι ο Εμανουέλ Μακρόν, πόσους λίγους θεσμικούς μοχλούς πίεσης έχει ακόμη. Ο Εμανουέλ Μακρόν είναι τελειωμένος ή σχεδόν τελειωμένος”, δήλωσε η Λεπέν σε συνέντευξή της στην Le Parisien προσθέτοντας ότι το κύρος του έχει υποβαθμιστεί τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. “Εχει εξοργίσει τους πάντες. Δεν έχει πλέον επιρροή στην ΕΕ”, σημείωσε η Λεπέν.

Ο Μακρόν έχει επανειλημμένως δηλώσει ότι δεν θα παραιτηθεί. Το Μέγαρο των Ηλυσίων σχολίασε σχετικά: “Ο πρόεδρος ήδη έχει εκφραστεί πάνω σε αυτό το ζήτημα”.

Η Λεπέν αντιμετωπίζει ωστόσο και προσωπικές πολιτικές προκλήσεις. Η ίδια και άλλα μέλη του κόμματός της έχουν κατηγορηθεί ότι χρησιμοποίησαν πόρους από την ΕΕ για να πληρώσουν εργαζόμενους του κόμματος στη Γαλλία.

Η Λεπέν έχει χαρακτηρίσει την υπόθεση πολιτικό κυνήγι μαγισσών. Αν καταδικαστεί, πιθανόν να αντιμετωπίσει την απαγόρευση διεκδίκησης δημόσιου αξιώματος για πέντε χρόνια.

Η δίκη αναμένεται να ολοκληρωθεί τον Μάρτιο.

Επί μια δεκαετία και πλέον η Λεπέν επιδιώκει να απαλλάξει τον Εθνικό Συναγερμό από την εικόνα του ξενοφοβικού και ρατσιστικού κόμματος, την οποία απέκτησε υπό την σχεδόν 40ετή ηγεσία του πατέρα της, του πρώην αλεξιπτωτιστή Ζαν-Μαρί Λεπέν.

Μετά τις ευρωεκλογές, στις οποίες το κόμμα της απέσπασε εκλογικά οφέλη, ο Μακρόν προκήρυξε πρόωρες βουλευτικές εκλογές, οι οποίες- όπως υποσχέθηκε- θα ξεκαθάριζαν το πολιτικό τοπίο.

Αντίθετα όμως, κανένα κόμμα δεν κατέκτησε την απόλυτη πλειοψηφία αφήνοντας έτσι στην Λεπέν και το κόμμα της σημαντική επιρροή.

Το διαιρεμένο κοινοβούλιο κόστισε ήδη στον Μακρόν μια κυβέρνηση όταν το κόμμα της Λεπέν ένωσε τις δυνάμεις του με την αριστερά για να στηρίξει πρόταση μομφής κατά του πρωθυπουργού Μισέλ Μπαρνιέ.

Μια δημοσκόπηση συμπέρανε ότι η Λεπέν βγήκε ενισχυμένη από τη διαδικασία αυτή, παρότι κάποιοι ειδικοί προειδοποιούν ότι αυτό ενέχει πολιτικούς κινδύνους για εκείνη.

Ο Εθνικός Συναγερμός είχε υποστηρίξει ότι ο προϋπολογισμός που κατέθεσε ο Μπαρνιέ για το 2025, στον οποίο είχε επιχειρήσει να μειώσει το έλλειμμα της χώρας αυξάνοντας κάποιους φόρους και μειώνοντας τις δαπάνες, δεν αντιμετώπιζε τις ανησυχίες των ψηφοφόρων για το υψηλό κόστος διαβίωσης.

“Η θέση μας δεν έχει αλλάξει”, είπε στη συνέντευξή της η Λεπέν.

Δήλωσε επίσης ότι ενθαρρύνθηκε από τις συνομιλίες που είχε με τον νέο πρωθυπουργό της χώρας, τον βετεράνο κεντρώο πολιτικό Φρανσουά Μπαϊρού, ο οποίος ωστόσο δεν έχει ανακοινώσει ακόμη τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης και έχει ήδη δεχτεί επικρίσεις για τους χειρισμούς του μετά τον κυκλώνα που έπληξε τη Μαγιότ στον Ινδικό ωκεανό, ένα υπερπόντιο έδαφος της Γαλλίας.

“Λέει ότι θα μας ακούσει, αλλά δεν είναι ο πρώτος που το λέει”, σχολίασε η Λεπέν στη συνέντευξή της.

Εκτός από την Λεπέν, επικεφαλής του κόμματος Εθνικός Συναγερμός (RN), ο πατέρας της και ιδρυτής του κόμματος Ζαν-Μαρί Λεπέν βρίσκεται επίσης μεταξύ των 28 προσώπων που κατηγορούνται ότι καταχράσθηκαν κεφάλαια του δημοσίου. Η Μαρίν Λεπέν αρνείται τις κατηγορίες, οι οποίες αφορούν τα χρόνια από το 2004 ως το 2016 και στρέφονται σε βάρος τόσο του κόμματος Εθνικός Συναγερμός όσο και εναντίον πρώην αιρετών αξιωματούχων και βοηθών τους.

Αφορά την καταμαρτυρούμενη εικονική απασχόληση βοηθών Γάλλων ευρωβουλευτών. Η κεντρική κατηγορία είναι ότι το κόμμα της Λεπέν έλαβε χρήματα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για κοινοβουλευτικούς βοηθούς, οι οποίοι εργάζονταν στην πραγματικότητα για το κόμμα.

Η υπόθεση λέγεται πως αφορά ποσό σχεδόν 7 εκατομμυρίων ευρώ. Η Λεπέν επέστρεψε πριν από ένα χρόνο 330.000 ευρώ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ωστόσο το κόμμα της είχε υπογραμμίσει πως αυτό δεν συνιστά παραδοχή παραπτώματος.

Η υπόθεση αποτελεί εδώ και χρόνια σοβαρό βάρος για την Λεπέν και το κόμμα της. Αν βρεθούν ένοχοι, οι κατηγορούμενοι μπορεί να αντιμετωπίσουν μεγάλα πρόστιμα και ποινές κάθειρξης έως 10 ετών.

Αν καταδικασθούν, οι κατηγορούμενοι ενδέχεται επίσης να μην μπορούν να εκλεγούν σε αιρετό αξίωμα για πέντε χρόνια, κάτι που θα φρέναρε την υποψηφιότητα της Λεπέν στις επόμενες προεδρικές εκλογές το 2027.

Πηγή: enikos.gr

Αναλυτικά το άρθρο από το KREPORT:

Χρειάστηκε μόλις 27 ημέρες για να σπάσει το ρεκόρ της πιο σύντομης προεκλογικής περιόδου που έχει γνωρίσει και να απαντήσει επιτέλους καταφατικά στο πιο καίριο ερώτημα αυτής της ιστορικής αναμέτρησης, που ήταν εξαρχής αν θα ξαναλειτουργούσαν ή όχι τα διαχρονικά δημοκρατικά ανακλαστικά του λαού της, έτσι ώστε να αφυπνιστεί εναντίον του επελαύνοντος δεξιού ξενοφοβικού εθνολαϊκισμού.

Χρειάστηκαν άλλες τόσες ημέρες για να σπάσουν δυο ακόμη ρεκόρ μαζικής συμμετοχής σε εκλογική διαδικασία, ωσάν το εκλογικό σώμα να ήθελε να είναι απόλυτα σίγουρο για τη νομιμοποίηση της ετυμηγορίας του.

Με περισσότερους από 3,5 εκατ. να ψηφίζουν δια εξουσιοδοτημένων αντιπροσώπων και πολλούς άλλους να προσέρχονται στα εκλογικά τμήματα αυτοπροσώπως αλλά με τις βαλίτσες των διακοπών στο χέρι, οι Γάλλοι έδειξαν και απέδειξαν υπό ποιους όρους η πολιτική μπορούσε να επιστρέψει στη ζωή τους, ξαναβρίσκοντας το νόημά της. Πλησιάζοντας το 70%, το ποσοστό συμμετοχής στις θερινές εκλογές είναι στην πραγματικότητα πολύ σημαντικότερο δεδομένου ότι μετά τον πρώτο γύρο απέμεναν μόνον 501 εκλογικές περιφέρειες επί συνόλου 577 που δεν είχαν εκλέξει τον δικό τους εκπρόσωπο στην Εθνοσυνέλευση. Πράγμα που θα καθιστούσε λογικό το να ήταν μικρότερη η συμμετοχή στο δεύτερο γύρο.

Αποδείχτηκε, όμως, έτσι και κάτι άλλο: Ότι η απόσυρση των υποψηφίων βουλευτών που παραιτήθηκαν για να μη σταθούν εμπόδιο στην συσπείρωση των δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου εκεί όπου την έδρα θα διεκδικούσαν περισσότεροι από δυο υποψήφιοι αποτέλεσε τελικά το σημείο καμπής -σύνθημα πέραν του οποίου το εκλογικό σώμα άρχισε να λειτουργεί με τη λογική του πάνδημου δημοκρατικού μετώπου και όχι με τον διασπαστικό φόβο του Λαϊκού Μετώπου.

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, ηγέτης της κύριας συνιστώσας του, έσπευσε, βέβαια, μετά την ανακοίνωση του νικηφόρου εκλογικού αποτελέσματος να το καρπωθεί κατ’ αποκλειστικότητα απαιτώντας ταυτόχρονα την άμεση παραίτηση του πρωθυπουργού Γκαμπριέλ Αττάλ και της κυβέρνησής του και το διορισμό μιας κυβέρνησης που θα προχωρήσει στην άμεση εφαρμογή του προγράμματος του Λαϊκού Μετώπου. Και όλα αυτά πριν καν οριστικοποιηθεί η σύνθεση της νέας Εθνοσυνέλευσης και αρχίσουν οι διαβουλεύσεις τόσο μεταξύ των εταίρων του Μετώπου όσο και μεταξύ όσων θα θελήσουν να γίνουν μέρη της νέας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, χωρίς τη συγκρότηση της οποίας η Γαλλία θα καταστεί ακυβέρνητη.

«Κυβέρνηση Μεγάλου Συνασπισμού ή Παραλυσία» θα είναι, άλλωστε, το επόμενο μεγάλο δίλημμα στο οποίο οι αντιπρόσωποι του γαλλικού λαού θα κληθούν να απαντήσουν το ίδιο καθαρά όσο καθαρά απάντησαν στο δίλημμα των πρόωρων βουλευτικών εκλογών που ήταν «Ακροδεξιά ή Δημοκρατία». Σε αυτό, το τελευταίο δίλημμα, είχε διαφανεί από την αρχή της τελευταίας προεκλογικής εβδομάδας ποια θα ήταν η απάντηση. Όλες οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ανάσχεση της ανοδικής δυναμικής της Ακροδεξιάς, κλείσιμο της ψαλίδας που τη χώριζε από τους αντιπάλους της και συνεχή διεύρυνση της εκλογικής επιρροής του Λαϊκού Μετώπου της Αριστεράς.

Αυτό που δεν είχαν δείξει αρκούντως οι δημοσκοπήσεις ήταν το μέγεθος κατά το οποίο θα διαψεύδονταν οι εκτιμήσεις περί σύνθλιψης της κυβερνώσας παράταξης από τις μυλόπετρες της πόλωσης. Οι απρόσμενες εκλογικές επιδόσεις της Μακρονίας αποτελούν αναμφισβήτητα προσωπικό κατόρθωμα του πρωθυπουργού Αττάλ. Πέτυχε να διασώσει τα έπιπλα του καταρρέοντος προεδρικού οικοδομήματος και να συντελέσει στην κατρακύλα της Ακροδεξιάς Εθνικής Συσπείρωσης από την πρώτη στην τρίτη θέση της τελικής κατάταξης των κομμάτων.

Εκείνο που στάθηκε αδύνατο να διασώσει ήταν την κληρονομιά του στρατηγού Ντε Γκωλ από την (αυτο)καταστροφική μανία του Προέδρου Μακρόν. Ο τελευταίος διέλυσε την Εθνοσυνέλευση ελπίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα επιβεβαίωνε την κυριαρχία του και το μόνο που πέτυχε ήταν να καταστήσει παντοδύναμη την Εθνοσυνέλευση στην οποία μεταφέρεται εφεξής και για έναν τουλάχιστον χρόνο όλο το πολιτικό παιχνίδι της εξεύρεσης των συναινέσεων που ενδεχομένως γλυτώσουν την Ε’ Γαλλική Δημοκρατία από την πλήρη παραλυσία. Που σημαίνει ότι η διάσωσή της θα απαιτήσει τη μετατροπή της από Προεδρική σε Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.