Σπύρος Σιδέρης

Αν και συχνά παραμένουν εκτός του επίσημου διεθνούς πολιτικού διαλόγου, η επιρροή των καρτέλ στην καθημερινή ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων —από τις χρηματοπιστωτικές αγορές έως τις τοπικές κοινότητες— είναι πλέον αναμφισβήτητη.

Η δυναμική τους εξελίσσεται διαρκώς, αξιοποιώντας το παγκόσμιο εμπόριο, περίπλοκες νομικές δομές και πολύπλοκα χρηματοπιστωτικά σχήματα, καθιστώντας την αντιμετώπισή τους μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της σύγχρονης εποχής.

Από την τοπική συμμορία στο διεθνές δίκτυο

Η έννοια του καρτέλ προέρχεται από την οικονομική ορολογία, όπου υποδήλωνε συνεργασίες επιχειρήσεων για τον έλεγχο της αγοράς. Στη σύγχρονη εγκληματική πραγματικότητα, όμως, έχει αποκτήσει μια διαφορετική διάσταση: πρόκειται για οργανωμένες δομές με διεθνή εμβέλεια, οι οποίες δεν περιορίζονται στη διακίνηση ναρκωτικών, αλλά ελέγχουν ολόκληρες αλυσίδες παραγωγής, μεταφοράς και διανομής, ενώ εμπλέκονται σε ένα ευρύ φάσμα παράνομων δραστηριοτήτων — από το ξέπλυμα χρήματος έως το λαθρεμπόριο, ναρκωτικά και τη διακίνηση ανθρώπων.

Τα δίκτυα αυτά χαρακτηρίζονται από ιεραρχική οργάνωση, συγκεντρωτική διοίκηση, εκτεταμένες οικονομικές ροές και υψηλή ικανότητα προσαρμογής απέναντι στις επιχειρήσεις καταστολής. Η ευελιξία τους επιτρέπει να διατηρούν εκτεταμένη επιρροή σε τοπικό και διεθνές επίπεδο, με επιπτώσεις που υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια του παράνομου εμπορίου.

Νέες μορφές, νέες στρατηγικές

Από τα τέλη του 20ού αιώνα, η οργανωμένη εγκληματικότητα διεύρυνε το πεδίο δράσης της πέρα από την παραγωγή και διακίνηση ναρκωτικών. Τα σύγχρονα καρτέλ, όπως το Καρτέλ Σινάλοα και το Καρτέλ Χαλίσκο Νέα Γενιά στο Μεξικό, έχουν αναπτύξει πολυεπίπεδες και ευέλικτες δομές, που τους επιτρέπουν να προσαρμόζονται σε μεταβολές πολιτικής και εντατικοποίηση της καταστολής. Η δράση τους δεν περιορίζεται πλέον στη βία· αξιοποιούν επίσης οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς μηχανισμούς, ενσωματώνοντας νόμιμες επιχειρηματικές δραστηριότητες σε παράνομες αλυσίδες.

Κομβικό στοιχείο της στρατηγικής τους αποτελεί η επένδυση σε εταιρείες-βιτρίνες και φαινομενικά νόμιμες επιχειρήσεις, ιδίως στους τομείς των εξαγωγών, των μεταφορών και της αγοράς ακινήτων. Μέσω αυτών, επιτυγχάνεται η νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και η απόκρυψη κεφαλαίων. Το μοντέλο αυτό καθιστά εξαιρετικά σύνθετη τη νομική τους αντιμετώπιση, απαιτώντας διεθνή δικαστική και χρηματοπιστωτική συνεργασία.

Η γεωγραφία της επιρροής

Παρότι η αρχική τους άνθηση καταγράφηκε στη Λατινική Αμερική, η επιρροή των καρτέλ εκτείνεται πλέον σε πολλές ηπείρους. Οι διαδρομές διακίνησης ξεκινούν από τα υψίπεδα των Άνδεων και την ενδοχώρα του Μεξικού και καταλήγουν σε αγορές της Βόρειας Αμερικής, της Ευρώπης και της Ασίας. Οι διαδρομές αυτές στηρίζονται σε ένα εκτεταμένο πλέγμα διεθνών συνεργασιών, συμπεριλαμβανομένων συμμαχιών με τοπικές συμμορίες και άλλες εγκληματικές οργανώσεις. Έτσι, τα καρτέλ λειτουργούν ως διεθνικά δίκτυα με ανεξέλεγκτη ροή κεφαλαίων, προϊόντων και επιρροής.

Η βία ως μηχανισμός εξουσίας

Η ισχύς των καρτέλ παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένη με τη συστηματική βία. Στην περίπτωση των μεγάλων μεξικανικών δικτύων, η βία χρησιμοποιείται τόσο για τον έλεγχο των περιοχών παραγωγής και μεταφοράς όσο και για την επιβολή πειθαρχίας και τον εκφοβισμό αντιπάλων.

Η λεγόμενη «στρατηγική της τρομοκρατίας» αποδυναμώνει την κρατική εξουσία και οδηγεί σε κοινωνική αποδόμηση, μαζική μετανάστευση και βαθιές οικονομικές ανισορροπίες στις πληγείσες περιοχές.

Παράλληλα, η βία λειτουργεί και ως μέσο διαπραγματευτικής ισχύος. Η εξάρθρωση ενός ηγέτη δεν σημαίνει απαραίτητα αποδυνάμωση του φαινομένου· συχνά οδηγεί στη γέννηση νέων, πιο ακραίων και αδίστακτων ομάδων.

Πολιτική, νόμος και διεθνής συνεργασία

Η αντιμετώπιση των καρτέλ αποτελεί μία από τις πλέον σύνθετες προκλήσεις της διεθνούς πολιτικής ατζέντας. Κράτη όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Μεξικό έχουν προχωρήσει σε εκτεταμένες επιχειρήσεις σύλληψης ηγετικών στελεχών και κατάσχεσης μεγάλων ποσοτήτων ναρκωτικών και παράνομων κεφαλαίων. Παράλληλα, διεθνείς οργανισμοί, όπως ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, έχουν αναπτύξει πλαίσια συνεργασίας για την αντιμετώπιση της διακίνησης ναρκωτικών και του ξεπλύματος χρήματος.

Ωστόσο, η δράση των καρτέλ συχνά υπερβαίνει τα όρια της εθνικής δικαιοδοσίας, δοκιμάζοντας την αποτελεσματικότητα των διεθνών μηχανισμών συνεργασίας. Η πολυπλοκότητα των οικονομικών συναλλαγών και η διασύνδεση με νόμιμες επιχειρήσεις δημιουργούν ένα πεδίο όπου τα όρια μεταξύ νόμιμου και παράνομου γίνονται δυσδιάκριτα.

Καρτέλ και παγκοσμιοποίηση

Η παγκοσμιοποίηση έχει ενισχύσει την ικανότητα των καρτέλ να λειτουργούν σε διακρατικό επίπεδο. Η αξιοποίηση σύγχρονων δικτύων επικοινωνίας, μεταφορών και χρηματοπιστωτικών εργαλείων τους επιτρέπει να ανταποκρίνονται ταχύτατα σε πιέσεις καταστολής, ακόμη και όταν αυτές προέρχονται από συντονισμένες διεθνείς πρωτοβουλίες.

Η επιρροή των καρτέλ της οργανωμένης εγκληματικότητας αποτελεί μία από τις πιο επίμονες και περίπλοκες προκλήσεις της εποχής μας. Το πέρασμά τους από τοπικές συμμορίες σε υπερεθνικά δίκτυα και η ικανότητά τους να εκμεταλλεύονται τα κενά της παγκόσμιας οικονομίας και των νομικών συστημάτων καθιστούν την αντιμετώπισή τους ζήτημα υψίστης σημασίας.

Η διεθνής κοινότητα καλείται να διαμορφώσει πολυεπίπεδες στρατηγικές, που θα συνδυάζουν καταστολή, πρόληψη, οικονομική διαφάνεια και θεσμική ενίσχυση, ώστε να περιοριστούν οι επιπτώσεις αυτών των δικτύων στην παγκόσμια ασφάλεια και στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Σπύρος Σιδέρης

Το κρίσιμο ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο αν αυτή η μέθοδος ενισχύει πράγματι την αμερικανική επιρροή, αλλά αν μετατρέπει τη βραχυπρόθεσμη επίδειξη ισχύος σε μακροπρόθεσμη στρατηγική παγίδα: αν, δηλαδή, ο «κρότος» παράγει μια νέα πραγματικότητα που η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να ελέγξει, εγκλωβίζοντάς την σε έναν φαύλο κύκλο αποσταθεροποίησης, αντιδράσεων και απρόβλεπτων παρενεργειών.

Και ακριβώς εδώ βρίσκεται το ρίσκο: όταν η αλλαγή καθεστώτος αντιμετωπίζεται ως γεγονός «εντυπωσιακής στιγμής» και όχι ως διαδικασία, το κενό που ακολουθεί μπορεί να αποδειχθεί πιο επικίνδυνο από το ίδιο το καθεστώς που επιχειρείται να ανατραπεί.

Η επιστροφή στο δόγμα Μονρόε με όρους του 21ου αιώνα

Η αμερικανική κίνηση εντάσσεται σε ένα ευρύτερο στρατηγικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε στα τέλη του 2025, με την υιοθέτηση μιας νέας στρατηγικής ασφαλείας για το δυτικό ημισφαίριο, την οποία κύκλοι της Ουάσιγκτον αποκαλούν ήδη «Παράρτημα Τραμπ στο Δόγμα Μονρόε». Όπως και το ιστορικό δόγμα του 1823, έτσι και η σύγχρονη εκδοχή του επαναφέρει την αντίληψη της Λατινικής Αμερικής ως ζώνης αποκλειστικής αμερικανικής επιρροής, όπου ανταγωνιστικές δυνάμεις και «απείθαρχα καθεστώτα» θεωρούνται ευθεία απειλή για τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Ωστόσο, σε αντίθεση με τον Ψυχρό Πόλεμο ή τη μεταψυχροπολεμική εποχή, η σημερινή Ουάσιγκτον εμφανίζεται απρόθυμη να επενδύσει σε μακροχρόνια σχέδια σταθεροποίησης.

Η απώλεια αξιοπιστίας της αμερικανικής «ήπιας ισχύος» και η κόπωση της κοινής γνώμης από πολυετείς πολέμους, όπως στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, ωθούν τη διοίκηση Τραμπ σε επιλογές που μεγιστοποιούν το σοκ, αλλά ελαχιστοποιούν τη θεσμική ευθύνη.

Βενεζουέλα: από τη στρατηγική πίεσης στην επικίνδυνη αυταπάτη

Για μήνες, στην Ουάσιγκτον κυριαρχούσε η εκτίμηση ότι ο Νικολάς Μαδούρο βρισκόταν κοντά στην κατάρρευση. Η αυξημένη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην Καραϊβική, οι μυστικές επιχειρήσεις και η έντονη ρητορική περί «αναπόφευκτης αλλαγής καθεστώτος» δημιούργησαν την αίσθηση ότι αρκούσε μια αποφασιστική κίνηση για να ολοκληρωθεί η ανατροπή. Το πρόβλημα, όμως, δεν ήταν τόσο η πτώση του Μαδούρο όσο το τι θα ακολουθούσε μετά.

Η υπόθεση ότι η βίαιη απομάκρυνση του καθεστώτος θα οδηγούσε αυτομάτως σε ομαλή δημοκρατική μετάβαση αποδεικνύεται εξαιρετικά επισφαλής. Η Βενεζουέλα είναι μια χώρα με βαθιά διείσδυση ένοπλων ομάδων, εγκληματικών δικτύων και παραστρατιωτικών μηχανισμών, οι οποίοι έχουν μάθει να επιβιώνουν μέσα στην αποσύνθεση του κράτους.

Η κατάρρευση της κεντρικής εξουσίας θα μπορούσε να οδηγήσει όχι σε δημοκρατία, αλλά σε έναν διαρκή, χαμηλής έντασης εμφύλιο κατακερματισμό.

Η αντιπολίτευση και το δίλημμα της εξωτερικής σωτηρίας

Στο εσωτερικό της βενεζουελάνικης αντιπολίτευσης, η άνοδος πιο ακραίων στρατηγικών δεν είναι τυχαία. Η Μαρία Κορίνα Ματσάδο, αν και διαθέτει ισχυρή κοινωνική απήχηση, επένδυσε διαχρονικά στην ιδέα ότι μόνο η εξωτερική παρέμβαση μπορεί να τερματίσει το καθεστώς Μαδούρο.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η στρατηγική μεταθέτει το κέντρο βάρους των εξελίξεων εκτός χώρας, καθιστώντας την αντιπολίτευση εξαρτώμενη από τις προτεραιότητες της Ουάσιγκτον, οι οποίες δεν ταυτίζονται κατ’ ανάγκην με τη δημοκρατική ανασυγκρότηση.

Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι οι σημαντικότερες επιτυχίες της αντιπολίτευσης – από το δημοψήφισμα του 2007 έως τις βουλευτικές εκλογές του 2015 – επιτεύχθηκαν μέσω διαπραγμάτευσης και κάλπης, όχι μέσω στρατιωτικών συντομεύσεων.

Παρ’ όλα αυτά, η απογοήτευση και η οικονομική ασφυξία ωθούν μεγάλο μέρος της κοινωνίας να αποδέχεται ακόμη και επικίνδυνα σενάρια βίαιης λύσης, εφόσον αυτά υπόσχονται ταχύ αποτέλεσμα.

Οικονομική κατάρρευση και κοινωνική εξάντληση

Το κοινωνικό υπόβαθρο αυτής της κρίσης είναι καθοριστικό. Παρά τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις, η οικονομία της Βενεζουέλας επιστρέφει σε τροχιά οξείας αστάθειας, με πληθωρισμό που κινείται προς τριψήφια ποσοστά, δραματική υποτίμηση του νομίσματος και μισθούς που δεν επαρκούν ούτε για βασική επιβίωση.

Η διάλυση της μεσαίας τάξης και η μαζική μετανάστευση εκατομμυρίων πολιτών έχουν δημιουργήσει μια κοινωνία εξαντλημένη, έτοιμη να στηρίξει σχεδόν οποιαδήποτε υπόσχεση αλλαγής.

Το πιο ανησυχητικό σενάριο δεν είναι η επιβίωση του καθεστώτος Μαδούρο, αλλά το κενό εξουσίας που θα μπορούσε να αφήσει πίσω του. Ένοπλες οργανώσεις, εγκληματικά δίκτυα και στρατιωτικές φατρίες είναι πιθανό να διεκδικήσουν ρόλο, οδηγώντας τη χώρα σε μια παρατεταμένη περίοδο αστάθειας, ανάλογη με ό,τι συνέβη σε άλλα αποτυχημένα παραδείγματα «εξαγόμενης αλλαγής καθεστώτος».

Το στρατηγικό αδιέξοδο της Ουάσιγκτον

Το κεντρικό πρόβλημα για τις ΗΠΑ δεν είναι αν μπορούν να αποσταθεροποιήσουν ανεπιθύμητα καθεστώτα – αυτό έχει αποδειχθεί επανειλημμένα. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορούν να χτίσουν κάτι βιώσιμο στη θέση τους.

Στην περίπτωση της Βενεζουέλας, όλα δείχνουν ότι ο «κρότος χωρίς σχέδιο» ενδέχεται να παράγει περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνει.

Εάν η Ουάσιγκτον δεν επανέλθει σε μια στρατηγική που να συνδυάζει διπλωματία, διεθνή νομιμοποίηση και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, τότε το ερώτημα δεν θα είναι αν έπεσε στην παγίδα του Μαδούρο, αλλά πόσες ακόμη χώρες θα πληρώσουν το τίμημα αυτής της επιλογής.

Σπύρος Σιδέρης

Ταυτόχρονα, αναζωπυρώνει τις συζητήσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ για τα όρια της προεδρικής εξουσίας, τη νομιμότητα τέτοιων ενεργειών και τον κίνδυνο ενός πολέμου «χωρίς επίσημη κήρυξη».

Η αμερικανική κυβέρνηση αιτιολογεί την πολιτική της επικαλούμενη την καταπολέμηση της διακίνησης ναρκωτικών, την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος και της εμπορίας ανθρώπων, καθώς και την ανάγκη ενίσχυσης της αμερικανικής επιρροής στη Λατινική Αμερική, μια περιοχή που εξακολουθεί να θεωρείται από την Ουάσιγκτον ζωτικής σημασίας για τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Η Βενεζουέλα παρουσιάζεται ως «σημείο εκκίνησης» για μια ευρύτερη στρατηγική σταθεροποίησης του δυτικού ημισφαιρίου, με επόμενο πιθανό στόχο την Κούβα. Η σύμπλευση αυτής της πολιτικής με τη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ δείχνει ότι δεν πρόκειται για αποσπασματικές κινήσεις, αλλά για μια συνειδητή επιλογή κλιμάκωσης.

• Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν οι δηλώσεις της Σούζι Γουάιλς, επικεφαλής του προσωπικού του Λευκού Οίκου, η οποία μίλησε ανοιχτά για στόχο ανατροπής του προέδρου της Βενεζουέλας, αποκαλύπτοντας ότι ο Τραμπ θεωρεί τη συνεχή καταστροφή ή κατάσχεση πλοίων ως μέσο εξαναγκασμού του Μαδούρο σε «παράδοση». Παράλληλα, η Ουάσιγκτον έχει ενισχύσει εντυπωσιακά τη στρατιωτική παρουσία της στην Καραϊβική, με δεκάδες πολεμικά πλοία, αεροσκάφη και περίπου 15.000 στρατιώτες να επιχειρούν κοντά στις ακτές της Βενεζουέλας, σε μια επίδειξη ισχύος που ο ίδιος ο Τραμπ χαρακτήρισε ως τη μεγαλύτερη στην ιστορία της Νότιας Αμερικής.

Ωστόσο, αυτή η στρατηγική φέρνει μαζί της και το φάσμα του πολέμου. Παρά το προφίλ του «ειρηνοποιού» που επιδιώκει να καλλιεργεί, ο Τραμπ δεν απέκλεισε δημόσια το ενδεχόμενο στρατιωτικής σύγκρουσης, απαιτώντας μάλιστα την «επιστροφή» πετρελαϊκών δικαιωμάτων και περιουσιακών στοιχείων που, κατά την άποψή του, η Βενεζουέλα «αφαίρεσε» από αμερικανικές εταιρείες μετά την εθνικοποίηση του πετρελαϊκού τομέα το 1976. Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις στο Κογκρέσο, καθώς το αμερικανικό Σύνταγμα προβλέπει σαφώς ότι οποιαδήποτε πολεμική ενέργεια απαιτεί κοινοβουλευτική έγκριση. Δημοσκοπήσεις δείχνουν μάλιστα ότι η πλειονότητα των Αμερικανών αντιτίθεται σε στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά της Βενεζουέλας.

Στο επίκεντρο της σύγκρουσης βρίσκεται το πετρέλαιο, που αποτελεί πάνω από το 80% των εξαγωγών της χώρας και σχεδόν το 90% των κρατικών εσόδων. Σύμφωνα με διεθνείς εκτιμήσεις, περίπου 11 εκατομμύρια βαρέλια βενεζουελανικού αργού παραμένουν εγκλωβισμένα σε δεξαμενόπλοια ανοιχτά των ακτών, γεγονός που επιδεινώνει δραματικά την ήδη καταρρέουσα οικονομία. Η κοινωνική κατάσταση είναι οριακή: σχεδόν το 80% του πληθυσμού ζει σε συνθήκες φτώχειας, αποτέλεσμα χρόνιων σοσιαλιστικών πολιτικών, διαφθοράς και διεθνούς απομόνωσης.

• Αναλυτές διχάζονται ως προς το αν αυτή η οικονομική πίεση αρκεί για να ρίξει τον Μαδούρο. Η Μελίσα Φορντ Μαλδονάδο, επικεφαλής πρωτοβουλίας για το δυτικό ημισφαίριο σε αμερικανικό think tank, υποστηρίζει ότι το καθεστώς πλήττεται στο πιο ευάλωτο σημείο του, καθώς χωρίς πετρελαϊκά έσοδα ο πρόεδρος της Βενεζουέλας δεν μπορεί να εξαγοράσει τη νομιμοφροσύνη των στρατηγών και των δικτύων εξουσίας που τον στηρίζουν. Άλλοι, όπως ο Τζορτζ Γκραϊσάτι, τονίζουν ότι μόνο ένας συνδυασμός κυρώσεων, διεθνούς απομόνωσης και κατασχέσεων μπορεί να έχει αποτέλεσμα.

Υπάρχει όμως και η αντίθετη άποψη. Ο Κέιλι Μπράουν, ειδικός σε ζητήματα εθνικής ασφάλειας, εκτιμά ότι τα αυταρχικά καθεστώτα συχνά προσαρμόζονται, στρεφόμενα σε παράνομες πηγές εσόδων, ενώ ο Μαδούρο δείχνει διαχρονικά αδιαφορία για το κοινωνικό κόστος των κυρώσεων. Επιπλέον, η αφήγηση περί «νεοαποικιακής λεηλασίας» από τις ΗΠΑ ενδέχεται να ενισχύσει το εσωτερικό του ακροατήριο, συσπειρώνοντας ακόμη και τμήματα της αντιπολίτευσης γύρω από ζητήματα εθνικής κυριαρχίας.

Το αδιέξοδο είναι εμφανές. Αν η στρατηγική του Τραμπ δεν οδηγήσει σε κατάρρευση ή φυγή του Μαδούρο, οι επιλογές της Ουάσιγκτον περιορίζονται επικίνδυνα: είτε υποχώρηση είτε αλλαγή καθεστώτος με τη βία. Και οι δύο δρόμοι εμπεριέχουν πολιτικό κόστος και απρόβλεπτες συνέπειες, όχι μόνο για τη Βενεζουέλα, αλλά για ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Οι προειδοποιήσεις για το χάος που θα μπορούσε να ακολουθήσει μια αιφνίδια πτώση του καθεστώτος καθιστούν σαφές ότι, πέρα από την πίεση, απαιτείται και ένα αξιόπιστο σχέδιο επόμενης ημέρας – κάτι που, προς το παρόν, παραμένει θολό.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ως θύματα περιλαμβάνονται στη δικογραφία τέσσερις γυναίκες από χώρες της Λατινικής Αμερικής (Κολομβία, Βραζιλία, Βενεζουέλα και Παραγουάη). Οι γυναίκες αυτές αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα και με χρήση ψευδών ή παραπλανητικών υποσχέσεων ως προς τους όρους εργασίας και τις αμοιβές τους πείστηκαν από το κύκλωμα να έρθουν να δουλέψουν στην Ελλάδα.

Όπως αποκαλύφθηκε από την πολύμηνη αστυνομική έρευνα, οι γυναίκες υποχρεώνονταν να προσφέρουν ερωτικές υπηρεσίες σε οίκους ανοχής και αμείβονταν με σημαντικά χαμηλότερα ποσά απ’ αυτά που υποτίθεται ότι θα εισέπρατταν. Όταν θέλησαν να «αποδράσουν» από την κατάσταση που βίωναν, αντιμετώπιζαν την άρνηση των μελών του κυκλώματος, που επικαλούνταν υποτιθέμενο οικονομικό χρέος των γυναικών.

Η δικογραφία, όπως έγινε γνωστό, περιλαμβάνει πέντε οίκους ανοχής όπου εκδίδονταν κι άλλες γυναίκες. Ανάμεσα στους συλληφθέντες είναι άντρες και γυναίκες, ανάλογα με τον ρόλο που είχαν στη δράση του κυκλώματος (μεταξύ άλλων οδηγοί, υπεύθυνες των οίκων ανοχής, τσιλιαδόροι κλπ). Συνολικά, στη δικογραφία βρίσκονται άλλα 20 άτομα που είχαν περιφερειακούς ρόλους.
Από τις πολύμηνες αστυνομικές έρευνες προέκυψε ότι τα κατηγορούμενα αδέλφια είχαν επεκτείνει τη δραστηριότητά τους και στα παράνομα τυχερά παίγνια («φρουτάκια»), ενώ πληροφορίες αναφέρουν ότι αναζητούσαν τρόπους να νομιμοποιήσουν τα παράνομα κέρδη τους μέσω αγοράς ακινήτων.

Από τις παρακολουθήσεις των αστυνομικών φαίνεται να προέκυψε ότι πρόσωπα που εμπλέκονται στο κύκλωμα ευθύνονται -επιπλέον- για τη θανάτωση μίας αρκούδας σε περιοχή της Δράμας, υπόθεση για την οποία σχηματίστηκε ξεχωριστή δικογραφία.
Σε έρευνες που έγιναν εντοπίστηκαν -μεταξύ άλλων- ένα πυροβόλο όπλο κι ένα πολεμικό τυφέκιο.

Οι 15 συλληφθέντες οδηγήθηκαν το πρωί στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης και εις βάρος τους ασκήθηκε δίωξη για σωρεία αδικημάτων. 

Μεταξύ άλλων η δίωξη αφορά τις εξής πράξεις: συγκρότηση και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση, διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης κατά συναυτουργία, εμπορία ανθρώπων τελεσθείσα κατ’ επάγγελμα, (άμεση και απλή συνέργεια στην προηγούμενη πράξη), μαστροπεία κατά συναυτουργία (άμεση και απλή συνέργεια στην πράξη αυτή), διεξαγωγή τυχερών παιχνιδιών (απλή συνέργεια στην πράξη αυτή), νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματικές πράξεις (άμεση και απλή συνέργεια σε αυτή), διακεκριμένη περίπτωση κατοχής πυροβόλου όπλου και πολεμικού τυφεκίου, παράνομη οπλοκατοχή.

Όλοι παραπέμφθηκαν να απολογηθούν στην 1η τακτική ανακρίτρια Θεσσαλονίκης και μέχρι τότε παραμένουν υπό κράτηση.

Ο Τραμπ δήλωσε: «Θα σκοτώσουμε αυτούς που φέρνουν ναρκωτικά στη χώρα μας. Ξέρετε, θα είναι νεκροί». Στη συνέχεια, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ απευθύνθηκε στα καρτέλ: «Θα σας αντιμετωπίσουμε όπως αντιμετωπίσαμε την αλ-Κάιντα. Θα σας βρούμε. Θα χαρτογραφήσουμε τα δίκτυά σας. Θα σας κυνηγήσουμε και θα σας σκοτώσουμε».

Ωστόσο, σύμφωνα με τους Financial Times, η κλιμάκωση των στρατιωτικών ενεργειών στις θάλασσες της Καραϊβικής κοντά στη Βενεζουέλα και στον ανατολικό Ειρηνικό, περιλαμβάνοντας την ανάπτυξη ομάδας αεροπλανοφόρου την Παρασκευή, έχει προκαλέσει έντονη κριτική, ότι οι ενέργειες δεν είναι συμβατές με το δίκαιο των ΗΠΑ αλλά και το διεθνές.

Μέχρι σήμερα, οι ΗΠΑ έχουν εξαπολύσει τουλάχιστον 10 θανατηφόρες επιθέσεις που στόχευαν σκάφη φερόμενων ναρκοδιακινητών, σκοτώνοντας 43 ανθρώπους.

Ο Παζ Ζάρατε, ειδικός στο διεθνές δίκαιο από την Χιλή, ανέφερε ότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ΗΠΑ εμπλέκονται σε εξωδικαστικές εκτελέσεις στη θάλασσα και ότι οι διακινητές ναρκωτικών πρέπει να συλλαμβάνονται, όχι να εκτελούνται επί τόπου. Η διοίκηση Τραμπ ισχυρίζεται ότι βρίσκεται σε «ένοπλη σύγκρουση» με τα καρτέλ ναρκωτικών, τα οποία έχει χαρακτηρίσει ξένες τρομοκρατικές οργανώσεις, παρά το γεγονός ότι οι κηρύξεις πολέμου και οι εξουσιοδοτήσεις για στρατιωτική δράση στο εξωτερικό εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του Κογκρέσου.

Οι Δημοκρατικοί, οι νομικοί εμπειρογνώμονες, οι ξένες κυβερνήσεις και οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων αμφισβητούν τα επιχειρήματα της κυβέρνησης Τραμπ. Η Μαίρη Έλεν Ο’ Κόννελ, καθηγήτρια νομικής στο Πανεπιστήμιο του Νότρε Νταμ, τόνισε ότι η χρήση στρατιωτικής δύναμης εκτός ζώνης ένοπλης σύγκρουσης είναι παράνομη. Επίσης, η Λόρα Ντίκινσον, πρώην αξιωματούχος του υπουργείου Άμυνας, δήλωσε ότι υπάρχει σοβαρή ανησυχία για τη νομιμότητα των επιθέσεων τόσο βάσει του εσωτερικού όσο και του διεθνούς δικαίου.

Σύμφωνα με τους Financial Times, η κυβέρνηση Τραμπ ισχυρίζεται ότι έχει πληροφορίες για τη συμμετοχή των επιτιθέμενων σκαφών στη διακίνηση ναρκωτικών, ωστόσο δεν έχει δημοσιοποιήσει τα στοιχεία. Οι ενέργειες αυτές θεωρούνται από πολλούς ως μέσο για την απομάκρυνση του ηγέτη της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, από την εξουσία. Ο Τραμπ, σε μία κίνηση να δικαιολογήσει νομικά την εκστρατεία, ενημέρωσε το Κογκρέσο τον Σεπτέμβριο, χαρακτηρίζοντας τις ενέργειες ως «ένοπλη σύγκρουση» με τα καρτέλ, επικαλούμενος το δικαίωμα αυτοάμυνας απέναντι σε «ένοπλες επιθέσεις» εναντίον των ΗΠΑ.

Ορισμένοι νομικοί εμπειρογνώμονες ισχυρίζονται ότι οι επιθέσεις παραβιάζουν τις Συμβάσεις της Γενεύης του 1949 και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα του 1992.

Την ίδια ώρα, στην Ουάσινγκτον, οι Δημοκρατικοί ηγούνται της κριτικής στις στρατιωτικές επιθέσεις των ΗΠΑ κατά των καρτέλ, με τον Τζακ Ριντ, κορυφαίο Δημοκρατικό στην επιτροπή ένοπλων υπηρεσιών της Γερουσίας, να δηλώνει ότι ο Τραμπ διεξάγει «μυστικούς πολέμους» κατά όποιου επιλέξει.

Ορισμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως το Μεξικό και η Κολομβία, έχουν καταδικάσει τις ενέργειες των ΗΠΑ, θεωρώντας τις παραβιάσεις των διεθνών νόμων. Ο Πρόεδρος της Κολομβίας, Γκουστάβο Πέτρο, χαρακτήρισε τις επιθέσεις «δολοφονίες», ενώ ο Πρόεδρος της Βραζιλίας, Λούλα ντα Σίλβα, τόνισε ότι θα ήταν καλύτερο για τις ΗΠΑ να συνεργαστούν με τις αστυνομικές δυνάμεις άλλων χωρών για κοινή δράση.

Σπύρος Σιδέρης

Αλλά το σημαντικότερο μήνυμα που θέλησε να στείλει ο Τζινπίνγκ στην κυβέρνηση Τραμπ από την περιοδεία του στη Λατινική Αμερική, την έκτη τα τελευταία δέκα χρόνια, είναι ότι το Πεκίνο έχει γίνει ο νούμερο ένα εμπορικός εταίρος των χωρών της Νότιας Αμερικής και ότι η επιρροή του αυξάνεται στην περιοχή που παραδοσιακά θεωρείται η «πίσω αυλή» των Ηνωμένων Πολιτειών.

• Η περιοδεία αυτή, την οποία ο Κινέζος πρόεδρος θα ολοκληρώσει την επόμενη εβδομάδα στο Ρίο ντε Τζανέιρο για να συμμετάσχει στη σύνοδο κορυφής της G20 που φιλοξενεί η Βραζιλία, αντανακλά την έκταση της επεκτατικής στρατηγικής του Πεκίνου στον κόσμο και την οικονομική και πολιτική επιρροή του στη Λατινική Αμερική, εις βάρος των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Σι Τζινπίνγκ προγραμμάτισε την άφιξή του στο Περού την περασμένη Πέμπτη για να εγκαινιάσει το λιμάνι βαθιάς θάλασσας Τσανκάι, έναν από τους κύριους σταθμούς του Δρόμου του Μεταξιού αξίας 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, τα αποκλειστικά δικαιώματα του οποίου κατέχει η China Ports Corporation (CPC).

Σε συνάντηση με την Πρόεδρο του Περού Ντίνα Μπολουάρτε, ο Σι Τζινπίνγκ δήλωσε ότι το λιμάνι θα αποτελέσει την αφετηρία για μια νέα χερσαία και θαλάσσια διαδρομή που θα συνδέει το «μονοπάτι των Ίνκας» με τον θαλάσσιο δρόμο του μεταξιού του 21ου αιώνα, ανοίγοντας τις πόρτες για κοινή ευημερία για το Περού και τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής.

Το Περού αποτελεί τρανό παράδειγμα της έκτασης της οικονομικής επιρροής της Κίνας στη Λατινική Αμερική. Από πέρυσι, κινεζικές κρατικές επιχειρήσεις κατέχουν όλες τις εταιρείες που προμηθεύουν με ηλεκτρική ενέργεια την πρωτεύουσα Λίμα και τις γύρω βιομηχανικές περιοχές, ενώ κινεζικές εταιρείες κατέχουν τα περισσότερα ορυχεία σιδήρου του Περού και τα λιμάνια από τα οποία εξάγουν την παραγωγή τους.

• Την παραμονή της συνάντησής του με τον Μπάιντεν, ο Τζινπίνγκ συναντήθηκε με τον επικεφαλής της εταιρείας που ανταγωνίζεται την Tesla για να γίνει ο μεγαλύτερος παραγωγός ηλεκτρικών αυτοκινήτων στον κόσμο, η οποία αποτελεί πλέον την αιχμή του δόρατος των τεχνολογικών βιομηχανιών της Κίνας, και συζήτησαν τις δυνατότητες του τεράστιου λιμανιού Τσανκάι για τη μεταφορά αυτοκινήτων και την κατασκευή εργοστασίου συναρμολόγησης ηλεκτρικών αυτοκινήτων στο Περού.

Αλλά το Περού δεν είναι η μόνη χώρα της Λατινικής Αμερικής για την οποία η Κίνα έχει γίνει ο πρώτος εμπορικός εταίρος της, ξεπερνώντας κατά πολύ τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2000, η κινεζική αγορά αντιπροσώπευε το 2% του συνόλου των λατινοαμερικανικών εξαγωγών, αλλά τα επόμενα οκτώ χρόνια το εμπόριο μεταξύ των δύο πλευρών αυξήθηκε κατά 31% ετησίως, φθάνοντας πέρυσι τα 480 δισεκατομμύρια δολάρια.

Σύμφωνα με το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων των ΗΠΑ, η Κίνα είναι πλέον ο κορυφαίος εμπορικός εταίρος της Βραζιλίας, της Χιλής, του Περού και πολλών άλλων μικρών οικονομιών της περιοχής, ενώ ο ρυθμός των κινεζικών επενδύσεων στη Λατινική Αμερική κατά τη δεκαετία του 2000 ήταν 14,2 δισεκατομμύρια ετησίως και έχει μειωθεί στο μισό τα τελευταία τρία χρόνια.

Επιπλέον, τα επίσημα κινεζικά πιστωτικά ιδρύματα έχουν χορηγήσει περισσότερα δάνεια στις χώρες της Λατινικής Αμερικής από ό,τι η Παγκόσμια Τράπεζα, με αποκορύφωμα τα 25 δισ. δολάρια το 2010 και τώρα μειωμένα σε 1,4 δισ. δολάρια ετησίως.

• Η Αργεντινή, ο σημερινός πρόεδρος της οποίας ανακοίνωσε την αναστολή της συμμετοχής της χώρας του στην G20, βρίσκεται στην κορυφή του καταλόγου των χωρών της Λατινικής Αμερικής που έχουν λάβει δάνεια από κινεζικές εμπορικές τράπεζες, ακολουθούμενη από τη Βραζιλία, το Περού, τη Χιλή, τη Βενεζουέλα και τον Ισημερινό.

Αυτή η οικονομική και χρηματοπιστωτική διείσδυση της Κίνας στη Λατινική Αμερική, μια από τις παραδοσιακές σφαίρες επιρροής της Ουάσινγκτον, συνοδεύεται από γεωπολιτική διείσδυση που ωθεί τα πιόνια του Πεκίνου στη διεθνή σκηνή και συμβάλλει στην εδραίωση της αρχής της «πολυπολικότητας» που η κινεζική ηγεσία υψώνει τη σημαία της ενάντια στη μονοπολικότητα υπό την κυριαρχία των ΗΠΑ και δραστηριοποιείται για την προώθηση διεθνών αξόνων όπως η σύνοδος κορυφής της G20 και το Φόρουμ Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού.

Από το 2017, 22 χώρες της Λατινικής Αμερικής έχουν ενταχθεί επίσημα στο σχέδιο του Νέου Δρόμου του Μεταξιού και το Πεκίνο έχει συνάψει συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου με το Περού, τη Χιλή, την Κόστα Ρίκα, τον Ισημερινό και την Ουρουγουάη, ενώ τα σχέδια ελεύθερου εμπορίου μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των χωρών της περιοχής έχουν παγώσει εδώ και χρόνια.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρακολουθούν με αυξανόμενη ανησυχία αυτές τις κινεζικές κινήσεις στην περιφερειακή τους γειτονιά και τις θεωρούν απειλή για την ηγεσία τους, ιδίως από τη στιγμή που οι περισσότερες οικονομικές συμφωνίες που συνάπτει το Πεκίνο με τις χώρες αυτές περιλαμβάνουν ρήτρα που εγγυάται την αποκλειστικότητα της λειτουργίας σε επίσημους κινεζικούς φορείς, γεγονός που διευκολύνει τις κατασκοπευτικές δραστηριότητες εις βάρος των συμφερόντων της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ.

Μια μελέτη ερευνητών του Αμερικανικού Ατλαντικού Συμβουλίου πριν από λίγες ημέρες ανέφερε ότι σε περίπτωση σύγκρουσης στην Ταϊβάν ή στην περιοχή γύρω από τη Θάλασσα της Κίνας, η επίσημη κινεζική εταιρεία λιμένων λειτουργεί ένα δίκτυο 38 λιμανιών που εκτείνεται από το Αιγαίο Πέλαγος έως τη Διώρυγα του Παναμά, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό εμπόδιο υλικοτεχνικής υποδομής για ξένους στρατούς που μπορεί να αποφασίσουν να στείλουν πλοία ή προμήθειες στη ζώνη σύγκρουσης.

Ειδικότερα, σύμφωνα με την εκδοθείσα ερυθρά αγγελία από την INTERPOL και με πληροφορίες από Αρχές του εξωτερικού, ο αλλοδαπός, υπήκοος Ιταλίας, ήταν ηγετικό μέλος της οργάνωσης, η οποία δραστηριοποιούνταν στο λαθρεμπόριο πετρελαιοειδών διεθνώς.

Η εν λόγω εγκληματική οργάνωση, ως πραγματική ιδιοκτήτρια δεξαμενόπλοιων, υπό την κάλυψη νομιμοφανών ναυτιλιακών εταιρειών, προμηθεύονταν δορυφορικούς αναμεταδότες και συσκευές αναγνώρισης, από αχρησιμοποίητα πλοία που βρίσκονταν σε λιμάνια χωρών της Ασίας και τα τοποθετούσε σε πλοία ιδιοκτησίας της, τα οποία φόρτωναν προϊόντα πετρελαίου σε λιμάνια της Βενεζουέλας.

Στη συνέχεια, τα προαναφερόμενα δεξαμενόπλοια, που μετέφεραν προϊόντα πετρελαίου, απενεργοποιούσαν τα ως άνω συστήματα, προκειμένου τα μέλη της οργάνωσης να ιδιοποιηθούν το φορτίο, εξαπατώντας τους ναυλωτές.

Από τη δράση της η προαναφερόμενη εγκληματική οργάνωση αποκόμισε τεράστιο περιουσιακό όφελος, ζημιώνοντας τόσο τους ναυλωτές της «νόμιμης» ναυτιλιακής εταιρείας, όσο και το κράτος της Βενεζουέλας.

Σε δημοσιεύματα ιστοσελίδων, αναφέρεται ότι τα κέρδη της προαναφερόμενης Εγκληματικής Οργάνωσης, υπερβαίνουν το ποσό των 21 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ.

Ο συλληφθείς είχε υπερπολυτελή βίο, διέμενε με την οικογένεια του σε αχανούς έκτασης πολυτελή βίλα στη Βάρη Αττικής, ενώ κινούνταν με υπερπολυτελή αυτοκίνητα.

Ειδικότερα, όπως ανακοίνωσε ο διευθυντής της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής, Ταξίαρχος Ιωάννης Σκούρας, για τον τερματισμό της δράσης του εν λόγω εγκληματικού δικτύου οργανώθηκε και πραγματοποιήθηκε συντονισμένη αστυνομική επιχείρηση, στο πλαίσιο της οποίας, πρωινές και μεσημεριανές ώρες χθες Παρασκευή (30/6) σε Αττική και Θεσσαλονίκη, συνελήφθησαν 11 μέλη του εγκληματικού δικτύου, ενώ ταυτόχρονα διενεργήθηκε έλεγχος σε 13 οίκους ανοχής, όπου συνελήφθησαν και 11 γυναίκες, ως προσωπικό των οίκων ανοχής.

Η μεθοδολογία και ο τρόπος δράσης του κυκλώματος

Με τη σειρά της, η εκπρόσωπος τύπου της Ελληνικής Αστυνομίας, Αστυνόμος Β’ Κωνσταντία Δημογλίδου, εξήγησε τη σύνθεση του κυκλώματος και έδωσε στοιχεία για τη δράση του.

«Η πρώτη εγκληματική οργάνωση απαρτίζονταν από 9 άτομα, με τη δράση τους να τοποθετείται τουλάχιστον από τον Ιούλιο του 2020. Διατηρούσαν συνολικά 12 οίκους ανοχής, από τους οποίους οι 10 στην Αττική και δύο στη Θεσσαλονίκη, καθώς και πέντε διαμερίσματα, όπου μετέφεραν και εγκαθιστούσαν τα θύματά τους.

Στους οίκους ανοχής εξανάγκαζαν τις γυναίκες να εκδίδονται έναντι του ποσού των 50 ευρώ, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα την ύπαρξη υπέρογκου χρέους, που κυμαινόταν από 2.600 έως 2.800 ευρώ, ενώ αφαιρούσαν από αυτές το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που αποκόμιζαν.

Μάλιστα, μετέρχονταν απειλές και εξευτελιστικές συμπεριφορές, ώστε να τις εξαναγκάζουν σε καθημερινή εργασία ακόμα και όταν αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας. Τα κέρδη που αποκόμιζαν από τη δράση τους ξεπερνούσαν τις 160.000 ευρώ μηνιαίως, από τα οποία 130.000 ευρώ προέρχονταν από τους οίκους ανοχής στην Αττική.

Αναφορικά με τον ρόλο που είχε κάθε μέλος της οργάνωσης, προέκυψε ότι τα δύο αρχηγικά μέλη διεύθυναν την εγκληματική οργάνωση, έλεγχαν τη δράση των μελών, έδιναν την τελική έγκριση για τη στρατολόγηση των εκδιδομένων γυναικών, καθόριζαν το χρέος της καθεμίας, ήταν ιδιοκτήτες-εκμεταλλευτές των οίκων ανοχής, διαχειρίζονταν τα παράνομα κέρδη και οργάνωναν τη νομιμοποίηση τους.

Στα υπόλοιπα μέλη είχαν κατά περίπτωση ανατεθεί συγκεκριμένοι ρόλοι και ειδικότερα τρεις στρατολόγοι, ένας ταμίας, τρεις υπεύθυνοι οίκων ανοχής, τέσσερις οδηγοί, μία επιτηρήτρια και ένας «αχυράνθρωπος» , ο οποίος εμφανιζόταν ως διαχειριστής των εταιριών, που η οργάνωση χρησιμοποιούσε, προκειμένου να νομιμοποιήσει τα έσοδα από τις παράνομες δραστηριότητες της.

Η δεύτερη εγκληματική οργάνωση αποτελούνταν από τέσσερα μέλη, από τα οποία δύο αρχηγικά, έχοντας διαρκή δράση τουλάχιστον από το 2021, με σκοπό την γενετήσια και οικονομική εκμετάλλευση γυναικών στους οχτώ οίκους ανοχής που διατηρούσαν στο κέντρο της Αθήνας.

Τα άλλα δύο μέλη, τα οποία ήταν κοινά και στις δύο εγκληματικές οργανώσεις, αποτελούσαν τους στρατολογητές των γυναικών, τις οποίες μετέφεραν αεροπορικά στη χώρα μας και τις εγκαθιστούσαν σε τρία διαμερίσματα που διατηρούσε η εν λόγω εγκληματική οργάνωση στην Καλλιθέα.

Από εκεί τις μετέφεραν στους οίκους ανοχής, έναντι αμοιβής πέντε ευρώ ανά διαδρομή και τις εξανάγκαζαν να πραγματοποιούν δεκάδες ερωτικά ραντεβού, καθημερινά και χωρίς ρεπό, έναντι του ποσού των 20 ευρώ.

Και σε αυτή την περίπτωση το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων παρακρατούνταν από αρχηγικό μέλος, με το πρόσχημα ύπαρξης χρέους, ύψους 1.600 ευρώ, το οποίο μάλιστα μειωνόταν κατά 300 ευρώ μόνο στην περίπτωση που κάποια εκδιδόμενη στρατολογούσε άλλη γυναίκα για λογαριασμό της οργάνωσης.

Υπεύθυνος για την κατάρτιση του προγράμματος των εκδιδομένων γυναικών, τη ρύθμιση του χρέους, τη λειτουργία των οίκων ανοχής και τη συγκέντρωση των εσόδων της οργάνωσης ήταν το ένα αρχηγικό μέλος, το οποίο στη συνέχεια παρέδιδε τα χρήματα στο έτερο αρχηγικό μέλος, για την περαιτέρω διαχείριση τους. Συγκεκριμένα, μέσω εταιρείας real estate που διατηρούσε, νομιμοποιούσε τα έσοδα της εγκληματικής ομάδας, ώστε να αποκρύψει την παράνομη προέλευση τους».

Στο πλαίσιο της επιχείρησης πραγματοποιήθηκαν έρευνες σε 13 οίκους ανοχής και 10 οικίες, όπου βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:

• 13.450 ευρώ,

• 2 αυτοκίνητα και μοτοσικλέτα,

• μικροποσότητα χασίς,

• σιδερογροθιά και πτυσσόμενη ράβδος,

• δεκάδες κάμερες και καταγραφικά επιτήρησης.

• δεκάδες ηλεκτρονικές συσκευές (κινητά τηλέφωνα, φορητοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές).

• δύο καταμετρητές χρημάτων

• 10 χρηματοκιβώτια, πλήθος εγγράφων και ιδιόχειρων σημειώσεων αναφορικά με τη λειτουργία των οίκων ανοχής και της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα.

Στα θύματα του εγκληματικού δικτύου παρασχέθηκε αρωγή και προστασία ενώ μεταφέρθηκαν σε ξενώνες, μέχρι να ολοκληρωθεί ο επαναπατρισμός τους, κατόπιν επιθυμίας τους.

Οι συλληφθέντες οδηγούνται στον αρμόδιο Εισαγγελέα, ενώ οι έρευνες σε συνεργασία με αλλοδαπές Αρχές συνεχίζονται.

Σε βάρος των συλληφθέντων σχηματίστηκε δικογραφία αυτόφωρης διαδικασίας κακουργηματικού χαρακτήρα, για εγκληματική οργάνωση και παράβαση της νομοθεσίας για τα ναρκωτικά. Το παράνομο περιουσιακό όφελος από τη διακίνηση των ναρκωτικών υπολογίζεται ότι υπερβαίνει το 1.000.000 ευρώ.

Σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., για τη διερεύνηση της υπόθεσης αναπτύχθηκε διυπηρεσιακή συνεργασία με την Υπηρεσία Δίωξης Ναρκωτικών των ΗΠΑ(D.E.A.), το ΣΔΟΕ και τη Διεύθυνση Δίωξης Ναρκωτικών και Λαθρεμπορίου του Λιμενικού Σώματος-Ελληνική Ακτοφυλακή. Στο πλαίσιο αυτό και μετά από διεξοδική και εμπεριστατωμένη έρευνα, κατάλληλη αξιοποίηση πληροφοριών, δημιουργία προφίλ εμπλεκομένων και εφαρμογή ειδικών ανακριτικών τεχνικών, προέκυψε η εμπλοκή των συλληφθέντων στην εγκληματική οργάνωση.

Πώς δρούσαν τα μέλη της οργάνωσης

Βάσει σχετικής ανακοίνωσης της αστυνομίας, όπως προέκυψε, τα μέλη της οργάνωσης δραστηριοποιούνταν στη μεταφορά κοκαΐνης, την οποία απέκρυπταν σε εμπορικά πλοία από τη Νότια Αμερική με προορισμό χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και η χώρα μας ως προορισμός ή χώρα διαμετακόμισης, τουλάχιστον από τον Νοέμβριο του 2022.

Τα συλληφθέντα μέλη της οργάνωσης που δραστηριοποιούνταν στην εισαγωγή και διακίνηση των ποσοτήτων κοκαΐνης στη χώρα μας είχαν διακριτούς μεταξύ τους ρόλους, με συγκεκριμένη δομή, ιεραρχία και μεθοδολογία.

Συγκεκριμένα, το αρχηγικό μέλος -το οποίο βρίσκεται μεταξύ των συλληφθέντων- εκτός από το να διευθύνει και να κατευθύνει τα υπόλοιπα μέλη, αναλάμβανε την ανεύρεση των ποσοτήτων ναρκωτικών, την οργάνωση της αποστολής από τη Βραζιλία σε χώρες της Ευρώπης και την απόκρυψή τους σε εμπορικά πλοία με προορισμό ευρωπαϊκές χώρες.

Τα υπόλοιπα μέλη ήταν επιφορτισμένα -κατά περίπτωση- με την στρατολόγηση συνεργατών για την παραλαβή, μεταφορά και περαιτέρω διακίνηση των ναρκωτικών σε χώρες της Ευρώπης, την αποθήκευση και απόκρυψη των ναρκωτικών καθώς και την εξαγωγή τους και μεταφορά τους από τους χώρους αυτούς.

Η αποδόμηση της εγκληματικής οργάνωσης πραγματοποιήθηκε έπειτα από οργανωμένη αστυνομική επιχείρηση που έλαβε χώρα μεσημεριανές ώρες της Παρασκευής 13 Ιανουαρίου 2023 σε περιοχή του Πειραιά, οπότε και κατελήφθη μέλος της οργάνωσης να μεταφέρει με ταξί περισσότερα από 32 κιλά κοκαΐνης.

Συνολικά, από τις έρευνες που πραγματοποιήθηκαν, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:

• 32 κιλά και 300 γραμμάρια κοκαΐνης,

• 940 ευρώ, 1.73 δολάρια ΗΠΑ και 5.550 REAIS Βραζιλίας,

• GPS,

• Δ.Χ.Ε. όχημα (ταξί) και

• 8 κινητά τηλέφωνα.

Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στην αρμόδια εισαγγελική Αρχή.

Η Κάστρο, 62 ετών, έχει υποσχεθεί να αντιμετωπίσει πολύ ισχυρές συμμορίες διακίνησης ναρκωτικών και να καταργήσει τους αυστηρούς νόμους για τις αμβλώσεις. Ωστόσο η πολιτική ατζέντα που είχε θέσει υπονομεύεται διαμάχη μέσα στο κόμμα της «Ελευθερία». Ο σύζυγος της,  Μανουέλ Ζελάγια, κυβέρνησε τη χώρα από το 2006 έως το 2009, όταν ανατράπηκε με πραξικόπημα. Κατέβηκε δύο φορές στις εκλογές τα χρόνια που ακολούθησαν την απομάκρυνσή του από την εξουσία, πριν από τη νίκη της στις εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου.

Το μήνυμα Τσίπρα

Ιστορική μέρα για την Ονδούρα και για το παγκόσμιο κίνημα κοινωνικής δικαιοσύνης, χαρακτήρισε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Αλέξης Τσίπρας την εκλογή της πρώτης γυναίκας που αναλαμβάνει την προεδρία της χώρας η αριστερή Σιομάρα Κάστρο.

Ο Αλέξης Τσίπρας χαιρετίζει τη νίκη της και της εύχεται δύναμη και κουράγιο στον αγώνα της ενάντια στη φτώχεια και τη διαφθορά.

Πιο συγκεκριμένα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έγραψε στο twitter, «Μια ιστορική ημέρα για την Ονδούρα και το παγκόσμιο κίνημα για κοινωνική δικαιοσύνη.

Η Σιομάρα Κάστρο, είναι η πρώτη γυναίκα που ορκίστηκε Πρόεδρος της χώρας. Ένας αριστερός ηγέτης αποφασισμένος να πολεμήσει ενάντια στη φτώχεια και τη διαφθορά. Της εύχομαι δύναμη και κουράγιο».