«Συνειδητοποιώ χθες, ότι αυτή η κούπα που πίνω καφέ έχει μόνο τρία αστέρια. Άρα είναι του 2002. Άντε να είναι φτιαγμένη μέχρι το 2007. Εκείνη η μπλούζα η triple crown που φορούσα μια ζωή σπίτι και είχε κάνει μια τρύπα τεράστια στη μασχάλη είναι σίγουρα του 2007 και έχει τέσσερα αστέρια. Τη φορούσε με ραμμένη τη μασχάλη ο γιος μου στο πέμπτο ματς με την Μακάμπι φέτος. Πήρε και λίγο δίχτάκι στο τέλος. Θέλω τελικά να πω, το «αστέρια πολλά εσύ μου ‘χεις χαρίσει» δεν ήταν ποτέ απλά ένα σύνθημα, μάθαμε να μετράμε τα αποτυπώματα του χρόνου στον αριθμό των αστεριών.

Όποιος νομίζει ότι η μεταφυσική στον αθλητισμό είναι προϊόν φαντασίας δεν ξέρει τι του γίνεται. Εξίσου κι ακόμη περισσότερο δεν ξέρει τι του γίνεται όποιος νομίζει ότι η μεταφυσική στον αθλητισμό δεν πατάει με τη σειρά της σε δεδομένα του εμπειρικού κόσμου.

Η ιστορία της κάθε ομάδας μετατρέπεται σε αύρα, μετατρέπεται σε πίστη, μετατρέπεται σε κινητήρια δύναμη. Και γίνονται πράγματα που κανονικά δεν θα μπορούσαν να γίνουν. Ας μάζευε ο οποιοσδήποτε ιδιοκτήτης τους ίδιους ακριβώς παίκτες και τον ίδιο ακριβώς προπονητή που πήρε φέτος. Θα έφταναν μέχρι τα πλέι οφ και θα αποκλείονταν ψιλοεύκολα εκεί. Αλλά η φανέλα έχει μνήμη, το ΟΑΚΑ έχει μνήμη, ο κόσμος που ζητούσε δεκατρία χρόνια το έβδομο έχει μνήμη. Και κάπως έτσι μια ομάδα γιγαντώνεται. Από νίκη σε νίκη, από πρόκριση στα πλέι οφ σε πλεονέκτημα έδρας, μετά στη δεύτερη θέση, μετά στην πρόκριση στο φάιναλ φορ, μετά στην πρόκριση στον τελικό. Και ο τελικός αρχίζει και είναι απέναντι του όχι απλά η ομάδα με τα 11 στο μπάσκετ, όχι απλά η ομάδα που στο ποδόσφαιρο έχει την πιο βαριά φανέλα, όχι απλά η φετινή υπερηχητική έκδοσή της. Είναι απέναντι η ομάδα που ξεκινάει βάζοντας τα πάντα, έχοντας εξωπραγματικό ποσοστό στα τρίποντα, κρύβοντας την μπάλα, δείχνοντας ότι είναι αλλού και στον τελικό, όπως όλη τη χρονιά. Και την υποτάσεις κι αυτή. Γιατί είσαι ο Παναθηναίκός. Όχι γιατί είσαι η ομάδα του Αταμάν, του Σλούκα και του Ναν. Αυτοί θα σε έφταναν την πρώτη χρονιά μέχρι κάπου. Φτάνουν στην Ευρωλίγκα γιατί τους σηκώνει η φανέλα. Η τεράστια. Με τα επτά πλέον αστέρια.

Ο Σλούκας και ο Λεσόρ

Ποια 40 εκατομμύρια του μπάτζετ της Ρεάλ; Αυτά είναι για αλλού τύπου υπολογισμούς. Εδώ μιλάνε άλλες έννοιες, οι τεχνοκράτες του αθλήματος ας κάνουν στην άκρη. Ποιοι Γιουλ και Ρούντι και Τσάτσο που φάγαμε είκοσι χρόνια να τους βλέπουμε να κάνουν ό,τι θέλουν. άλλοτε με τη φανέλα της Ισπανίας άλλοτε με της Ρεάλ. Θα μικρύνουν κι αυτοί, γιατί έχουν απέναντί τους τον Παναθηναϊκό. Ποιος Ταβάρες και ποιος Πουαριέ. Ο Ματίας Λεσόρ. Ποιος Καμπάτσο; Έλα να σε αντιμετωπίσει ο άνθρωπος που ένα χρόνο κάθεται, ο Λούκας ο Βιλντόζα. Ανάμεσα στον Κώστα Σλούκα που χάνει το τελευταίο σουτ πέρσι, που δεν οδήγησε την ομάδα του σε τελικό ούτε πρόπερσι και τον Κώστα Σλούκα που τα έβαλε όλα σήμερα, δεν μεσολαβεί μόνο ένας πειραγμένος και πληγωμένος αθλητικός εγωισμός, μεσολαβεί και το χρώμα μιας φανέλας και η μεταφυσική της αύρα. Ανάμεσα στις δηλώσεις του Κέντρικ Ναν στο αεροδρόμιο, όταν ήρθε μεσούσης της χρονιάς, τύπου ήρθα να σας πάρω από το χέρι και να σας οδηγήσω, και στην πραγματοποίηση της υπόσχεσής του, μεσολαβούν ένα σωρό άλλοι πρώτης κλάσης Αμερικάνοι που νόμισαν κάποτε το ίδιο για άλλες ομάδες ερχόμενοι στην Ευρώπη. Όχι ότι ο Ναν δεν είναι ξεχωριστός. Ξεχωριστότατος είναι. Αλλά φόρεσε και την ξεχωριστότατη φανέλα. Από εκεί και πέρα, ο Ματίας Λεσόρ είναι μια συγκλονιστική περίπτωση πενταριού και τυπάρας. Από εκεί και πέρα, ο Τζέριαν Γκραντ είναι από τους πιο έξυπνους μπασκετμπολίστες που έχουν υπάρξει ποτέ εκεί έξω. Από εκεί και πέρα, ο Ντίνος Μήτογλου μας κράτησε όρθιους στην πολύ δύσκολη αρχή της σεζόν και ήταν σημείο αναφοράς όλη τη χρονιά. Από εκεί και πέρα, ο καταλυτικός στις πιο καθοριστικές στιγμές της χρονιάς Μάριους Γκριγκόνις, είναι η απόδειξη ότι η ομάδα κάνει τον παίκτη και όχι ο παίκτης την ομάδα. Πέρσι στο τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς, στο παιχνίδι που πιάσαμε τον απόλυτο πάτο και αν δεν τον είχαν διακόψει οι οπαδοί θα είχαμε χάσει με περισσότερο από 35 πόντους, ένας από πίσω μας έβριζε ανηλεώς τον Γκριγκόνις. Πέρσι στο ματς αυτό καλύτερος μας παίκτης ήταν ο Λευτέρης Μαντζούκας. Φέτος δεν χώρεσε. Αλλά δεν πρέπει να πάει χαμένος, θα είναι κρίμα. Όπως κι ο Σαμοντούροφ, όπως ακόμα κι ο Μωραϊτης. Ο Πάνος Γούλβεριν Καλαϊτζάκης δεν επιβίωσε απλώς στο ρόστερ, αλλά ούτε μία ούτε δύο ούτε τρεις ούτε τέσσερις φορές άλλαξε τα πιο κρίσιμα παιχνίδια. Τον Ιωάννη Παπαπέτρου τον θεωρούσα τα τελευταία χρόνια μια κινητή αποτυχία, περισσότερο ηθοποιό παρά μπασκετμπολίστα. Από το δεύτερο ματς με την Μακάμπι και μετά υπήρξε καταλύτης και χωρίς αυτόν δεν θα φτάναμε στο έβδομο. Ο Κώστας Αντετοκούνμπο μου έδινε πάντα την αίσθηση ενός μπασκετμπολίστα κάπως στην κοσμάρα του. Έγινε σάρκα και αίμα του Παναθηναϊκού. Ο Χουάντσο ήρθε για να είναι σούπερσταρ, κάθε άλλο παρά τέτοιος αποδείχτηκε, αλλά δεν ήρθε για να πάρει ευρωλίγκα με την μία, κι όμως βοήθησε κι αυτός να έρθει η ευρωλίγκα με την πρώτη. Ο Βιλντόζα σκούπιζε πάγκους για να έρθει στον τελικό να βάλει την υπογραφή του. Το ότι ο Εργκιν Αταμαν έκλεισε στόματα στο ελληνικό μπασκετοχώρι είναι προφανές. Μακάρι να ανοίξει και μυαλά, αν και αμφίβολο.

Όσο για το δικό μας το μυαλό και τη δική μας την καρδιά, απόψε είναι γεμάτη από εκείνο που τραγουδούσαμε δεκατρία χρόνια, από εκείνο που είχαμε δει να συμβαίνει ξανά και ξανά, όταν πήραμε πρώτοι το πρώτο αστέρι με την πρώτη παρουσία μας σε τελικό, για να ακολουθήσουν άλλα πέντε στις επόμενες πέντε παρουσίες μας σε τελικούς ευρωλίγκας.

Σήμερα τα αστέρια έγιναν επτά. Θα φτιαχτούν νέα ποτήρια του καφέ, νέες μπλούζες, νέα αναμνηστικά. Ο χρόνος θα συνεχίσει να αποτυπώνεται στα αστέρια μας, η καρδιά μας και το μυαλό μας θα είναι γεμάτα από το δέος το αποψινό και των προηγούμενων έξι, είτε το όγδοο έρθει του χρόνου, είτε περάσουν άλλα δεκατρία χρόνια».

Από το anatropinews.gr, αναδημοσίευση από το Facebook

Σε ερώτηση για το αν ήταν δύσκολη η απόφαση να φύγει από τον Ολυμπιακό και να πάρει στον Παναθηναϊκό, απάντησε: «Όχι, ήταν εύκολο. Ο κόσμος και οι άνθρωποι του Παναθηναϊκού το έκαναν ακόμα πιο εύκολο για εμένα. Είμαι πολύ περήφανος που έκανα αυτή την κίνηση».

Ο Παναθηναϊκός υποδέχεται τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ, στην πρεμιέρα της Euroleague, με τον Σλούκα να αναφέρει ότι: «Οι αγώνες αυτών των δύο συλλόγων παρακολουθούνται πάντα από όλη την Ευρώπη. Είναι πάντα ενδιαφέροντα παιχνίδια. Θα παλέψουμε σε όλους τους αγώνες, ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι απέναντί ​​μας. Ο κόσμος πρέπει να περιμένει μαχητικό πνεύμα από εμάς μέχρι το τέλος».

Τέλος, για τη συνεργασία του με τον Εργκίν Αταμάν, υπογράμμισε ότι: «Μου αρέσει η χημεία που χτίζουμε μέρα με τη μέρα, όλοι οι παίκτες είναι καλοί και ταλαντούχοι. Το βασικό είναι πώς παίζουμε ως ομάδα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα βελτιωνόμαστε από παιχνίδι σε παιχνίδι. Ο προπονητής Αταμάν είναι υπέροχος – όλοι το ξέρουν αυτό. Μιλούν όλοι για τα κατορθώματα που έχει στην καριέρα του – κέρδισε δύο Euroleague με την Εφές. Είναι σπουδαίος άνθρωπος και μέχρι στιγμής έχουμε εξαιρετική συνεργασία και ελπίζω να είναι έτσι μέχρι το τέλος της σεζόν. Έχει πάντα αυτοπεποίθηση και μου αρέσει πολύ σε αυτόν».

Το μήνυμα του:

«Υπάρχουν καλές και κακές στιγμές στη ζωή ενός αθλητή. Στον Ολυμπιακό, μετά την επιστροφή μου, έζησα μια τριετία γεμάτη τίτλους και επιτυχίες, μια τριετία που ξεκινήσαμε με την ομάδα να αγωνίζεται μόνο στην Euroleague και καταλήξαμε σε back 2 back double στην Ελλάδα και τον κόσμο να ακολουθεί και να στηρίζει την ομάδα παντού.

Ζήσαμε την καταξίωση στις κορυφές της Ευρωλίγκας, την καθιέρωση στα Final 4, την αποδοχή από όλους τους αντιπάλους.

Σήμερα οι δρόμοι μας με τον Ολυμπιακό χωρίζουν. Ο απεριόριστος σεβασμός μου προς τους αδελφούς Αγγελόπουλους δεν επιβλήθηκε. Εμπνεύστηκε. Για αυτό αναζητούσαμε επί τόσες ώρες στην πρόσφατη συνάντηση, μια λύση. Είχαμε τον ίδιο στόχο στην ομάδα όλοι κι έτσι προχωρήσαμε, πετύχαμε, γιατί είτε χάναμε είτε κερδίζαμε, πάντα το κάναμε μαζί.

Από την εξέλιξη των γεγονότων, νιώθω ότι δεν έχω καταφέρει να εμπνεύσω τον ίδιο σεβασμό προς όλους.

Ωστόσο μια πικρία στο φινάλε δεν αλλάζει τρία υπέροχα χρόνια. Φεύγω γεμάτος και με ήσυχη συνείδηση ότι έκανα αυτό που μπορούσα και κάτι παραπάνω τιμώντας τη φανέλα, παλεύοντας με τους συμπαίκτες μου, τον κόσμο και τη διοίκηση που με εμπιστεύθηκε σε μια δύσκολη στιγμή για τον οργανισμό. Ελπίζω να ανταπέδωσα στον βαθμό που μπορούσα».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Kostas Sloukas (@kos_slou)

Συγκεκριμένα, την ώρα που ο κ. Τσίπρας περνούσε έξω από μία καφετέρια είχε την ευκαιρία να ανταλλάξει λίγες κουβέντες με κατοίκους της περιοχής που βρισκόντουσαν εκεί.

Μάλιστα, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είχε έναν αρκετά απολαυστικό διάλογο με έναν φίλο του Ολυμπιακού που «έγραψε» με την ατάκα του.

«Σαν τον Σλούκα να το βάλεις στο τέλος, να τους τελειώσεις κι ας είσαι βάζελος», είπε στον Αλέξη Τσίπρα, αναφερόμενος στο μυθικό buzzer beater τρίποντο του γκαρντ του Ολυμπιακού στο ματς με τη Φενέρμπαχτσε.

Ο Αλέξης Τσίπρας χαμογέλασε και του απάντησε: «Με buzzer beater; Μου έδωσες ιδέα τώρα!».

Δείτε το βίντεο

@atsipras Στο Κιλκίς! #Τσίπρας #πολίτες #περιοδεία #fyp #tiktokgreece ♬ πρωτότυπος ήχος – Αλέξης Τσίπρας

Μάλιστα, το μυθικό τρίποντο του Σλούκα μέσα στην Κωνσταντινούπολη ήταν αυτό που έκανε τον εκφωνητή της Euroleague να ξεκινήσει να μιλάει… ελληνικά, εκστασιασμένος από την εξέλιξη του ματς.

«Καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα, ώπα», άρχισε να φωνάζει ο σπίκερ με το που είδε την πορτοκαλί «θεά» να καταλήγει στο διχτάκι.

Πλέον, ο Ολυμπιακός θα επιδιώξει να κάνει το 3-1 την ερχόμενη Παρασκευή (5/5, 20:45), μέσα στην Κωνσταντινούπολη, και να προκριθεί στο φάιναλ φορ στο Κάουνας, αλλά ακόμη κι αν δεν το κάνει, θα έχει άλλη μία ευκαιρία στο ΣΕΦ.

Για την ιστορία, ο Κώστας Σλούκας πέτυχε 25 πόντους, μοίρασε 6 ασίστ και μάζεψε 4 ριμπάουντ, με 34 βαθμούς στο σύστημα αξιολόγησης.

Η ανακοίνωση της ΚΑΕ Ολυμπιακός:

«Η ΚΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ανακοινώνει τη συμφωνία της με τον Κώστα Σλούκα.
Ο Έλληνας γκαρντ συναντήθηκε με τους προέδρους της ομάδας κυρίους Παναγιώτη και Γιώργο Αγγελόπουλο και έδωσαν τα χέρια για να επιστρέψει στο λιμάνι και να φορέσει ξανά τη φανέλα με τον έφηβο με την οποία πανηγύρισε την κατάκτηση της Ευρωλίγκας το 2012 και το 2013.
Ο 30άχρονος πλέι μέικερ θα είναι “ερυθρόλευκος” για τα επόμενα τρία χρόνια.
Η ΚΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ολοκληρώνοντας το ρόστερ για τη νέα σεζόν, θέλει να εκφράσει τις θερμές της ευχαριστίες στους χορηγούς της ομάδας μας και ιδιαίτερα στη BWIN γιατί σε μια πολύ δύσκολη περίοδο όχι μόνο για τον αθλητισμό αλλά για όλη την κοινωνία παρέμειναν στο πλευρό μας και με την πολύτιμη αρωγή τους συνεχίζουμε να δημιουργούμε με οδηγό τις αξίες που εκφράζει ο Ολυμπιακός.

Το Who is Whο
Γεννήθηκε: 15/01/1990
Υπηκοότητα: Έλληνας
Ύψος: 1.90
Θέση: Point guard / Shooting guard
Προηγούμενες ομάδες: Mantoulidis, Olympiacos (2008-2015), Aris (2010-2011), Fenerbahçe (2015-2020).

Τίτλοι – Διακρίσεις σε συλλογικό επίπεδο:
Πρωταθλητής Ευρώπης (2012, 2013, 2017)
Intercontinental Cup (2013)
Πρωταθλητής Ελλάδος (2012, 2015)
Πρωταθλητής Τουρκίας (2016, 2017, 2018)
Κύπελλο Ελλάδος (2010)
Κύπελλο Τουρκίας (2016, 2019, 2020)
President Cup Τουρκίας (2016)
Φιναλίστ Ευρωλίγκας (2015, 2016, 2018)

Τίτλοι με την Εθνική
Ασημένο μετάλλιο στο Παγκόσμιο U19 το 2009
Χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα U20 το 2009
Ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα U20 το 2010
Χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα U18 το 2008
Ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα U18 το 2007
Μέλος της Εθνικής Ανδρών

Ατομικές διακρίσεις:
Μέλος της πρώτης ομάδας της Ευρωλίγκας (2018-19)
Μέλος της κορυφαίας 5άδας του Ελληνικού Πρωταθλήματος (2015)
Καλύτερος νέος παίκτης του Ελληνικού Πρωταθλήματος (2011)

Οι περσινοί αριθμοί του:
Στην Ευρωλίγκα σε 25 αγώνες είχε μέσο όρο 11.6 πόντους (93.8% βολές, 48.2% δίποντα, 42.2% τρίποντα), 2.8 ριμπάουντ και 6.1 ασίστ. Στο πρωτάθλημα Τουρκίας σε 14 αγώνες είχε μέσο όρο 11.1 πόντους (92.59% βολές, 41.18% δίποντα, 42% τρίποτα), 2.92 ριμπάουντ και 6.93 ασίστ)».