Η Charlize Theron μιλά ανοιχτά για οικογενειακά τραύματα. Η Lena Dunham εξομολογείται πώς το διαδικτυακό μίσος επηρέασε την ψυχική της υγεία. Η Taylor Swift αποκαλύπτει το προσωπικό παρασκήνιο πίσω από μια μεγάλη της επιτυχία. Ακόμα και πολιτικοί παράγοντες δέχονται την ίδια μεταχείριση: ο Tucker Carlson, μπροστά σε ένα φλιτζάνι τσάι και ένα μικρόφωνο, περιγράφει πώς ήταν πραγματικά στο εσωτερικό κύκλο του Donald Trump.

Το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται στους New York Times. Σε μια προσπάθεια προσέλκυσης προσοχής, καθώς τα παραδοσιακά έσοδα καταρρέουν και η εμπλοκή του κοινού γίνεται ο υπέρτατος στόχος, τα περισσότερα ιστορικά ΜΜΕ επενδύουν πλέον σε περιεχόμενο γύρω από διασημότητες. Την ίδια στιγμή, το γνωστό tabloid TMZ ακολουθεί την αντίθετη πορεία, ανοίγοντας γραφείο στην Ουάσιγκτον με τίτλους εξίσου πικάντικους όσο και οι συνηθισμένοι του.

Η επικίνδυνη άνοδος της διασημότητας στα πολιτικά ΜΜΕ

Ο κίνδυνος να οργανωθούν τα ΜΜΕ γύρω από τη διασημότητα φαίνεται ξεκάθαρα στην περίπτωση του Donald Trump. Το 2016 ήταν ένας απρόσμενος υποψήφιος πρόεδρος — όμως, ως παρουσιαστής reality και λάτρης των καλωδιακών ειδήσεων, προσέφερε εντυπωσιακά πρωτοσέλιδα. Τα ΜΜΕ ανακάλυψαν ότι η κάλυψή του ως celebrity ήταν εξαιρετικά επικερδής σε μια δύσκολη περίοδο για τον κλάδο και μετέτρεψαν την προεκλογική του εκστρατεία σε μαζικό τηλεοπτικό θέαμα.

Σε συνέδριο της Morgan Stanley Technology, Media, and Telecom το 2016, ο τότε πρόεδρος του CBS, Les Moonves, παραδέχθηκε πως η υποψηφιότητα του Trump «ίσως να μην είναι καλή για την Αμερική, αλλά είναι τρομερά καλή για το CBS». «Ποιος θα περίμενε αυτή τη διαδρομή που ζούμε όλοι; Τα χρήματα ρέουν και περνάμε καλά», είπε χαρακτηριστικά. «Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο — θα είναι μια πολύ καλή χρονιά για εμάς. Συγγνώμη που το λέω. Είναι φρικτό, αλλά… συνέχισε έτσι Donald!».

Παρά τις συχνές επιθέσεις του Trump στους δημοσιογράφους και τον χλευασμό από τα μέσα ενημέρωσης, η σχέση αυτή αποδείχθηκε τελικά αμοιβαία επωφελής. Ο Trump εξασφάλισε πάνω από $5 δισεκατομμύρια δωρεάν προβολή κατά την πρώτη του προεκλογική εκστρατεία.

Στις εκλογές του 2016, ο Trump έλαβε μόνος του περισσότερο τηλεοπτικό χρόνο από όλους τους Δημοκρατικούς υποψηφίους μαζί. Σε άρθρο γνώμης που δημοσιεύτηκε στην Washington Post το 2015, ο πολιτικός επιστήμονας John Sides υποστήριξε πως η εκρηκτική άνοδος του Trump στις δημοσκοπήσεις των Ρεπουμπλικανών οφειλόταν κυρίως στη συνεχή προβολή από τα ΜΜΕ μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του. Εκείνη τη στιγμή, ήταν ήδη ο πιο αναγνωρίσιμος υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών: σύμφωνα με έρευνα της Gallup, το 2015 τον γνώριζε το 92 % των Ρεπουμπλικανών και ανεξάρτητων ψηφοφόρων, έναντι 81 % για τον επόμενο πιο γνωστό υποψήφιο, τον Jeb Bush.

Το τίμημα της διασημότητας: Εμπιστοσύνη και δημοκρατία

Η σχέση αγάπης-μίσους μεταξύ πολιτικών ΜΜΕ και Trump σηματοδότησε την αρχή μιας τάσης που πλέον κορυφώνεται: τα ιστορικά μέσα βασίζουν τη στρατηγική τους στην εγγύτητα με τους διάσημους. Ως αποτέλεσμα, η δημοσιογραφία μοιάζει όλο και περισσότερο με άσκηση συμπάθειας προς τους πλούσιους και διάσημους αντί για έλεγχο της εξουσίας.

Ήδη από το 1990, ο καθηγητής νομικής στο Stanford Lawrence M. Friedman, ανέλυσε αυτή τη μετατόπιση στο βιβλίο «The Republic of Choice: Law, Authority, and Culture». Υποστήριξε πως η εξουσία εξαρτάται πλέον από το κοινό: «Τα μαζικά μέσα και η κουλτούρα της διασημότητας ενισχύουν το ένα το άλλο… αυτό επιτρέπει μια συνεχή, δραστική αλλαγή στη δομή της εξουσίας — μια αλλαγή που συμβαίνει σχεδόν σιωπηρά.» Σύμφωνα με τον Friedman, η κουλτούρα της διασημότητας ευδοκιμεί σε έναν κόσμο χωρίς σταθερή θεσμική εξουσία, όπου η δύναμη μετακινείται από «σεβαστές» μορφές σε αναγνωρίσιμα πρόσωπα.

Η εμπιστοσύνη των Αμερικανών στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα εδώ και δεκαετίες. Μετά από ένα σύντομο κύμα ενότητας μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, η εμπιστοσύνη διαβρώθηκε σταθερά κατά τη διάρκεια της προεδρίας Bush και παραμένει χαμηλή μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με έρευνα του Pew Research Center το 2023, μόλις 16 % των ενηλίκων στις ΗΠΑ δήλωσαν ότι εμπιστεύονται την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να πράττει το σωστό πάντα ή τις περισσότερες φορές — ποσοστό που έχει καταρρεύσει από το 73 % το 1958.

Αντίστοιχη πορεία ακολουθεί και η εμπιστοσύνη στα μεγάλα εθνικά μέσα ενημέρωσης. Τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί ιδιαίτερα έντονα στη δεξιά πτέρυγα του ιδεολογικού φάσματος: λιγότεροι από τους μισούς Ρεπουμπλικανούς ή φιλορεπουμπλικανούς δηλώνουν ότι έχουν έστω κάποια εμπιστοσύνη στις εθνικές ειδησεογραφικές οργανώσεις.

Οικονομική κρίση στον Τύπο και αναζήτηση νέων δρόμων

Η διάβρωση της εμπιστοσύνης συνέπεσε — και επιτάχυνε — μια οικονομική κρίση στον χώρο των μέσων ενημέρωσης. Δεν αποτελεί μυστικό πως το παραδοσιακό επιχειρηματικό μοντέλο των ιστορικών μέσων δοκιμάζεται σκληρά. Τον Φεβρουάριο του 2026, η Washington Post απέλυσε σχεδόν το ένα τρίτο του συνόλου των εργαζομένων της. Η εφημερίδα είχε ήδη προχωρήσει σε προγράμματα εθελουσίας εξόδου το 2023 και το 2024 ενώ έχασε εκατοντάδες χιλιάδες συνδρομητές.

Πηγή: jacobin.com

Πρόκειται για ένα φαινόμενο που περιγράφεται από μία μεγάλη αντίφαση και ως εκ τούτου οι ευρωεκλογές του Ιουνίου αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, όχι μόνο για την εκπροσώπηση της χώρας στους νέους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς αλλά και για την διαμόρφωση του εσωτερικού πολιτικού χάρτη.

Οι μετρήσεις είναι αποκαλυπτικές: Από τη μια, η κυβέρνηση διατηρεί μια συντριπτική υπεροχή έναντι της αντιπολίτευσης -μαζί τα τρία επόμενα κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ) ίσα που αθροίζουν την επιρροή που έχει μόνη η ΝΔ. Από την άλλη, τεράστια είναι τα ποσοστά απόρριψης κεντρικών κυβερνητικών πολιτικών, ανάλογά τους συναντάς μόνο σε κυβερνήσεις που είναι σε αποδρομή: Όπως έδειξε η Metron Analysis, μόνο 21% επικροτούν την πολιτική Παιδείας, 20% τη φορολογική πολιτική, 18% την αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών, 15% της διαφθοράς, 14% της ακρίβειας, 13% επικροτούν την πολιτική υγείας και 11% την πολιτική κατά της εγκληματικότητας.

Ο συνδυασμός αυτών των ευρημάτων δείχνει ότι η κυριαρχία της κυβέρνησης στηρίζεται κυρίως στην έλλειψη εμπιστοσύνης στους άλλους, που δεν πείθουν ότι μπορούν να εγγυηθούν τη σταθερότητα στη διακυβέρνηση του τόπου. Δύναμή της, η αδυναμία των αντιπάλων της -όχι τόσο η θετική αποτίμηση των πολιτικών της, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει μία ανάλυση του KREPORT.

Το πολιτικό και επικοινωνιακό επιτελείο του Μεγάρου Μαξίμου επιδεικνύει εντυπωσιακή ευελιξία στον χειρισμό των μεγάλων θεμάτων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπόσχεται “γκάζι στις μεταρρυθμίσεις”, σε μία προσπάθεια να αντιμετωπίσει την πολιτική κόπωση της κυβέρνησής του, η οποία επέδειξε πενιχρή αποτελεσματικότητα και έμπνευση τους πρώτους μήνες μετά τις εκλογές του περασμένου Ιουνίου. Τους δύο τελευταίους μήνες συμβαίνει το εξής ενδιαφέρον: το πολιτικό σύστημα αντιπαρατίθεται επί κεντρικών κυβερνητικών πολιτικών, κυρίως στο θέμα του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και την ίδρυση μη κρατικών ΑΕΙ, τις οποίες, όμως, ουδείς γνωρίζει στο σύνολό τους. Κανένα σχέδιο νόμου δεν έχει ανακοινωθεί, όλα περιστρέφονται γύρω από τις γενικές περιγραφές που έχει κάνει ο ίδιος ο πρωθυπουργός και οι αρμόδιοι υπουργοί. Έτσι, το Μέγαρο Μαξίμου κατορθώνει να χειρίζεται τόσο τις εσωτερικές (στη Ν.Δ) αντιδράσεις, όσο και την κοινωνική πίεση, αξιοποιώντας στο έπακρο τις αντιφάσεις και τους ακατανόητους ελιγμούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης που σύρονται από την “επικαιρότητα” που διαμορφώνει η ίδια η κυβέρνηση.

Η κυβερνητική φθορά που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις δεν διοχετεύεται στα κόμματα της αντιπολίτευσης και οι κοινωνικές αντιδράσεις παραμένουν ανοργάνωτες και ενίοτε μετέωρες. Ως προς τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, η πολιτική ρευστοποίηση συγκρατείται περισσότερο στο εσωτερικό της Ν.Δ, με την σκληρή δεξιά πτέρυγα να αυτονομείται χωρίς να θέτει σε κίνδυνο την παραταξιακή συνοχή, και κατά ένα μικρό βαθμό κινείται προς την “Ελληνική Λύση” του Κυριάκου Βελόπουλου ή την γκρίζα ζώνη των αναποφάσιστων.

Στο μείζον θέμα των αγροτών, η οργή των Θεσσαλών για την καθυστέρηση καταβολής αποζημιώσεων και τα αδιέξοδα που έχουν δημιουργήσει οι πρόσφατες καταστροφές εκτονώνεται προς το παρόν στα μπλόκα, με αβέβαιη πολιτική έκφραση, πλην ίσως κάποιας ενίσχυσης του ΚΚΕ, το οποίο δημοσκοπικά διανύει την καλύτερη περίοδό του εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Η μεγάλη αναταραχή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, εν αναμονή του νομοσχεδίου για τα μη κρατικά ΑΕΙ, αντιμετωπίζεται “τεχνικά” (ψηφιακές εξετάσεις) και ενδεχομένως κατασταλτικά- κάτι τέτοιο, φυσικά, θα φουντώσει την φωτιά.

Είναι ωστόσο εντυπωσιακό πως με τόσα μεγάλα ανοικτά κοινωνικά μέτωπα που γεννούν δυσαρέσκεια ακόμα και στο εκλογικό ακροατήριο της Ν.Δ, και με τον εφιάλτη της ακρίβειας να παραμένει και να “ροκανίζει” τα εισοδήματα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει σχεδόν αλώβητος και πάντως πολιτικά κυρίαρχος. Είναι αυτός που αίρεται πάνω από μία κουρασμένη κυβέρνηση και αποτρέπει την μεγαλύτερη δημοσκοπική φθορά, παίζοντας το πολιτικό χαρτί του “ενός”, ήτοι αναδεικνύοντας την αδυναμία των άλλων παικτών -κυρίως του Στέφανου Κασσελάκη και του Νίκου Ανδρουλάκη– να εμφανιστούν ως πειστικές εναλλακτικές προτάσεις. Ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ προκαλεί απορία γιατί δεν μπορεί να δει τα ποσοστά του να αυξάνονται σημαντικά και να εδραιώνεται ως η “άλλη λύση”, ιδιαίτερα όταν έχει στο πλαίσιο της αντιπολίτευσης να αντιμετωπίσει έναν “ζαλισμένο” και συχνά χωρίς αρχή, μέση και τέλος ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ.

Αν αυτό το στοιχείο ήρθε για να μείνει ή είναι περαστικό, θα φανεί στο άμεσο μέλλον. Η τρέχουσα ευρωπαϊκή εμπειρία πάντως, αν λέει κάτι, δείχνει ότι όταν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα πεισθούν ότι οι ασκούμενες πολιτικές δεν είναι «για αυτά», κατατείνουν στην αναζήτηση μιας νέας σταθερότητας, αναζήτηση που, αν λείπει πειστική δημοκρατική εναλλακτική, αποκτά μια δυναμική μεγάλης αστάθειας. Κάπου υπάρχει κι εδώ ένα σημείο μη επιστροφής.

Στην συνέντευξη Τύπου της Κομισιόν, ο εκπρόσωπος Πίτερ Στάνο απάντησε σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου με αφορμή τις τελευταίες δηλώσεις του Τούρκου προέδρου κατά της Ελλάδας.

«Οι δηλώσεις αυτές είναι πηγή μεγάλης ανησυχίας»

«Οι δηλώσεις αυτές είναι πηγή μεγάλης ανησυχίας. Αναμένουμε από την Τουρκία να απέχει από κλιμακούμενη ρητορική και να δεσμευτεί σε σχέσεις καλής γειτονίας και όχι το αντίθετο. Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις της με την Ελλάδα, τα όποια ανοιχτά ζητήματα αναμένουμε να αντιμετωπίζονται με ειρηνικό τρόπο, μέσω του διαλόγου καλή τη πίστει, με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο και σύμφωνα με την αρχή των σχέσεων καλής γειτονίας», σημείωσε ο εκπρόσωπος της Κομισιόν.

«Η Ελλάδα είναι κράτος-μέλος της ΕΕ και η κυριαρχία και η ακεραιότητα ενός κράτους-μέλους της ΕΕ πρέπει να γίνονται σεβαστές», ξεκαθάρισε.

• «κάνουμε ξεκάθαρες εργασίες, φανερές. Δεν κρύβουμε κάτι. Κάνουμε επιστημονικές και τεχνικές εργασίες. Τα πλοία μας συνεχίζουν τις εργασίες τους. Είναι ανήθικο να παρουσιάζουν αυτές τις εργασίες ως πρόκληση ή ως αύξηση της έντασης. Δεν έχει καμία σχέση με την ηθική. Παραβλέπουν τις κινήσεις  και τις ενέργειες που κάνουν σε νησιά στα οποία με κανέναν τρόπο δεν έχει  δοθεί η κυριαρχία τους στην Ελλάδα, και παρουσιάζουν ως πρόκληση τις τεχνικές και τις επιστημονικές εργασίες τις οποίες κάνουμε. Αυτό δεν αρμόζει στη σχέση καλής γειτονίας».

Ο Χουλουσί Ακάρ έθεσε θέμα «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο και ισχυρίστηκε πως υπάρχουν νησιά που η κυριαρχία τους δεν έχει δοθεί στην Ελλάδα

Ο Ακάρ αναφέρθηκε και στο Κυπριακό και τόνισε πως

• «στην Κύπρο πρέπει να δουν και να αποδεχθούν την παρουσία των Τούρκων η οποία διαρκεί εδώ και πολλούς αιώνες. Πρέπει να τους δώσουν τα δικαιώματα τους. Στη ζήτημα της ισότητας και της κυριαρχίας πρέπει να αποδεχθούν της παρούσες συνθήκες».