«Κατά την έρευνα, ανακαλύφθηκε ένα κρανίο με αιχμηρά δόντια, που έμοιαζε με το σαγόνι ενός μικρού κροκόδειλου, βάρους περίπου 777 γραμμαρίων, τυλιγμένο σε ένα ύφασμα κρεμ χρώματος», ανέφερε το τελωνείο του Νέου Δελχί σε ανακοίνωσή του την Πέμπτη.

Όπως έγραψαν, ο άνδρας συνελήφθη, ενώ και το κρανίο παραδόθηκε στο Τμήμα Δασών και Άγριας Ζωής της Ινδίας.

Οι αξιωματούχοι πρόσθεσαν ότι η κατοχή του κρανίου του κροκόδειλου παραβίαζε τον νόμο της χώρας για την προστασία της άγριας ζωής, αλλά και τους τελωνειακούς νόμους.

🚨 Canadian Man Arrested at IGI Airport, New Delhi for carrying Crocodile Skull 🐊

Customs Department
IGI Airport, New Delhi
Date: 06.01.2025

Flight and Passenger Details:
•Flight Number: Air Canada (AC 051)
•Route: New Delhi to Canada
•Date of Departure: 06.01.2025… pic.twitter.com/qX4qX3nyqZ

— Delhi Customs (Airport & General) (@AirportGenCus) January 9, 2025

Έπειτα από ανάλυση του κρανίου, διαπιστώθηκε ότι άνηκε σε είδος που υπάγεται στον νόμο της Ινδίας για την προστασία της άγριας ζωής

«Η υφή, το σχέδιο των δοντιών, ο καλά αναπτυγμένος σκελετός και τα ρουθούνια επιβεβαίωσαν ότι το αντικείμενο είναι κρανίο που άνηκε σε μωρό κροκόδειλο», ανέφεραν.

Παρότι η προέλευση του κρανίου δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα, ένας Ινδός αξιωματούχος δήλωσε στην εφημερίδα Times of India ότι ο 32χρονος φέρεται να το αγόρασε από την Ταϊλάνδη.

Όπως αναφέρουν τα τοπικά μέσα, ο Καναδός άνδρας δήλωσε στις αρχές ότι δεν είχε σκοτώσει ο ίδιος τον κροκόδειλο.

Ένα παρόμοιο περιστατικό είχε σημειωθεί πέρυσι, επίσης στο αεροδρόμιο του Δελχί, όταν τα κέρατα ενός αγνώστου ζώου εντοπίστηκαν στις αποσκευές μίας 32χρονης Καναδής. Τότε, γυναίκα είχε δηλώσει ότι βρήκε τα κέρατα ενώ έκανε πεζοπορία στην περιοχή Ladakh, στον βορά της ασιατικής χώρας και αποφάσισε να τα πάρει μαζί της ως σουβενίρ.

Αφού ερεύνησε το χώρο, η αστυνομία δήλωσε πως βρήκε ανθρώπινα υπολείμματα για τα οποία «πιστεύει πως ανήκουν σ’ ένα παιδί 12 ετών που φέρεται να έχει εξαφανισθεί». «Είναι μια σπαρακτική είδηση για την οικογένεια, την κοινότητα και όλους όσοι συμμετείχαν στις έρευνες», πρόσθεσε η ταγματάρχης Έρικα Γκίμπσον της αστυνομίας της Βόρειας Επικράτειας.

Η 12χρονη εξαφανίσθηκε το βράδυ της Τρίτης, αφού είχε πάει να κολυμπήσει στη λίμνη Μάνγκο Κρικ, κοντά στην Παλούμπα, μια μικρή κοινότητα περίπου 350 Αβοριγίνων που βρίσκεται περίπου επτά ώρες δρόμο νοτιοδυτικά του Ντάργουιν, της πρωτεύουσας της Βόρειας Επικράτειας στην Αυστραλία.

«Σύμφωνα με τις πρώτες αναφορές, το παιδί δέχθηκε επίθεση από ένα κροκόδειλο», σύμφωνα με την ανακοίνωση της αστυνομίας της Βόρειας Επικράτειας.

Το παιδί και η οικογένειά του είχαν επισκεφθεί τη λίμνη για διακοπές και είχε αναφερθεί πως ένας μαύρος κροκόδειλος είχε θεαθεί στη γύρω περιοχή, γνωστοποίησε η αστυνομία στο ραδιοσταθμό ABC Radio.

Οι επιθέσεις κροκοδείλων είναι σπάνιες, αλλά όχι πρωτοφανείς σ’ αυτή την αγροτική πολιτεία της βόρειας Αυστραλίας.

Ένας κροκόδειλος 4,5 μέτρων σκοτώθηκε το 2013 αφού κυνηγήθηκε από τους κατοίκους κοντά στην Παλούμπα. Το 2017, ένας 54χρονος άνδρας είχε πέσει επίσης θύμα μη θανατηφόρας επίθεσης στην ίδια περιοχή. Στα μέσα Ιουνίου, ένας θαλάσσιος κροκόδειλος 3,60 μέτρων, που τρομοκρατούσε μια κοινότητα Αβοριγίνων της βόρειας Αυστραλίας επιτιθέμενος σε κατοίκους και καταβροχθίζοντας σκύλους, έγινε και ο ίδιος γεύμα σε παραδοσιακό συμπόσιο, αφού σκοτώθηκε από την αστυνομία.

Πηγή: protothema.gr

Η Τζόρτζια Λόρι, 31 ετών, γρονθοκόπησε το ερπετό στο πρόσωπο όταν επιτέθηκε στη δίδυμη αδερφή της Μελίσα, ενώ βρίσκονταν στο Μεξικό τον Ιούνιο του 2021. Χάρη στις ατρόμητες ενέργειές της, τιμήθηκε από τον μονάρχη με το Gallantry Medal.

Μετά την ανακοίνωση, ο «θηλυκός κροκοδειλάκιας» όπως τη βάφτισαν τα βρετανικά Μέσα, εξέφρασε την έκπληξη και την ευγνωμοσύνη της λέγοντας: «Είναι τιμή μου. Σοκαρίστηκα τόσο πολύ όταν έλαβα το γράμμα γιατί δεν το είδα να έρχεται, δεν το περίμενα. Αισθάνομαι προνομιούχα που βγήκα από την τρομερή δοκιμασία … και το βραβείο απαλύνει κάπως την όλη τραυματική εμπειρία. Ήταν καλό όχι μόνο για εμένα αλλά για όλη την οικογένεια, νιώθω ότι πρέπει να το μοιραστώ με την αδερφή μου γιατί, ας το παραδεχτούμε, δεν νομίζω ότι θα είχα προταθεί αν δεν είχε επιζήσει»

Και πρόσθεσε: «Αυτό που έκανε αυτή την ιστορία τόσο απίστευτη είναι η ακλόνητη γενναιότητα της Mελίσα καθ’ όλη τη διάρκεια της περιπέτειας, ήταν τόσο δυνατή και δεν νομίζω ότι θα ήμουν εδώ χωρίς αυτήν, μου έδωσε τη δύναμη να συνεχίσω να παλεύω». Η Μελίσα και η Τζόρτζια Λόρι κολυμπούσαν σε μια λιμνοθάλασσα όταν σημειώθηκε η επίθεση.

Σύμφωνα με το BBC, ο κροκόδειλος έσυρε τη Μελίσα κάτω από το νερό καθώς κολυμπούσε στη λιμνοθάλασσα κοντά στο Πουέρτο Εσκοντίντο. Τη ζωή της έσωσε η αδερφή της, η οποία τη βρήκε να μην αντιδρά και να επιπλέει μπρούμυτα αφού εξαφανίστηκε κάτω από το νερό.

Καθώς η Τζόρτζια προσπαθούσε να μεταφέρει την αδερφή της πίσω στη βάρκα, ο κροκόδειλος επιτέθηκε ξανά. Η Λόρι τότε χτύπησε επανειλημμένα τον κροκόδειλο στο κεφάλι και κατάφερε να σύρει την αδερφή της πίσω στη βάρκα. Η Mελίσα τέθηκε σε ιατρικά προκληθέν κώμα αλλά τελικά επέζησε, σε πείσμα κάθε δυσκολίας. Οι λεπτομέρειες σοκάρουν.

«Αδελφή! Κροκόδειλος…»

Ο κροκόδειλος παραμόνευε περιμένοντας να χυμήξει στο θύμα του και να το παρασύρει πιο μακριά από την ακτή. Η Τζόρτζια του επιτέθηκε χτυπώντας επανειλημμένα με τις μπουνιές της στο πάνω μέρος της μύτης του ενώ πάλευε να κρατήσει το κεφάλι της αδελφής της έξω από το νερό για να μην πνιγεί και ταυτόχρονα την τραβούσε προς την ακτή.

Ο κροκόδειλος δεν εγκατέλειπε δαγκώνοντας ξανά και ξανά τις κοπέλες μέχρι που κατάφεραν να συρθούν στην ακτή αιμορραγώντας από τα σοβαρά τραύματά τους. Στο νοσοκομείο η Μελίσσα που είχε δαγκωματιές στον καρπό, στην κοιλιά, και το αριστερό πόδι, παρουσίασε σήψη και χρειάστηκε να τη βάλουν σε τεχνητό κώμα.

Οι δύο αδελφές περιέγραψαν την περιπέτειά τους στην εφημερίδα Mail On Sunday. «Είδα το περίγραμμα του σώματός του να προεξέχει στην επιφάνεια του νερού και τα μάτια του. Ήταν αθόρυβος και απόλυτα ακίνητος» περιέγραψε η Μελίσσα για την πρώτη στιγμή που είδε τον κροκόδειλο.

Και πρόσθεσε: «Αμέσως κατάλαβα ότι είχαμε πρόβλημα. Ούρλιαξα: «Αδελφή! Είναι κροκόδειλος, βγαίνουμε γρήγορα. Η καρδιά μου πήγε να σπάσει. Φοβόμουν τόσο πολύ» Η νεαρή γυναίκα παρασημοφορήθηκε από τον βασιλιά Κάρολο για την ανδρεία της. Ο Όλιβερ Ντάουντεν, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, είπε: 

«Είναι αδύνατο να μην συγκινηθείς από τις ιστορίες εκείνων που λαμβάνουν τα βραβεία γενναιοδωρίας σήμερα. Οι πράξεις γενναιότητάς τους έχουν σώσει ζωές σε αδύνατες συνθήκες. Τους επαινώ για τα επιτεύγματά τους και τους συγχαίρω για αυτή την τιμή».

Πηγή: newsbomb.gr

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Λίγο πριν, κατά την τριετία 2005-2007, η τότε κυβέρνηση είχε επιπροσθέτως λανσάρει και το “Πρόγραμμα Πολιτεία” που έδινε μεγάλο βάρος και στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Η χρεοκοπία μας πρόλαβε.

Δέκα πέντε χρόνια αργότερα, η Ν.Δ υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη επέστρεφε αυτοδύναμα στην διακυβέρνηση -με τον πολιτικό της αντίπαλο (ΣΥΡΙΖΑ) ηττημένο και καταπτωημένο- με ένα παρόμοιο “τσιτάτο”: το “επιτελικό κράτος”. Ήταν μία θεωρητική έμπνευση του καθηγητή Γιώργου Γεραπετρίτη, για την οποία, όπως λένε οι φήμες, είχε προσπαθήσει να πείσει περίπου δέκα χρόνια νωρίτερα και τον τότε πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και μετέπειτα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.

Είχε μεσολαβήσει η οκταετία των μνημονίων που όχι μόνο δεν συνέδραμε στην αλλαγή νοοτροπίας αλλά με εντολές των δανειστών αποσάρθρωσε τον δημοσιο τομέα.

Επί μία εικοσαετία διαπιστώνεται από πολλούς η ανάγκη για την εκ βάθρων αλλαγή του μοντέλου διοίκησης και το έργο έχει ανέβει με διαφορετικούς τίτλους και με άλλο καστ κάθε φορά. Η τραγωδία στα Τέμπη το επαναφέρει με τον πλέον δραματικό τρόπο και, σύμφωνα με τις πληροφορίες, το επιτελείο του Μεγάρου Μαξίμου σκοπεύει να το καταστήσει κεντρικό διακύβευμα στις προσεχείς εκλογές.

Το ενημερωτικό δελτίο KREPORT ανέσυρε μία μικρή ενδιαφέρουσα ιστορία σχετικά με τα παραπάνω:

«Στις 2 Μαΐου του 1997, έφτασα στην Ντάουνινγκ Στριτ, ως πρωθυπουργός, για πρώτη φορά. Ουδέποτε ως τότε είχα καταλάβει κάποια κυβερνητική θέση». Με τις φράσεις αυτές ξεκινάει η αυτοβιογραφία του Τόνι Μπλέρ. Ο ίδιος και η ομάδα του περιεργάζονταν πελαγωμένοι τον χώρο, αλλά τότε εμφανίστηκε ο γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου, σερ Ρόμπιν Μπάτλερ, στέλεχος με τεράστια εμπειρία που είχε συνεργαστεί στενά με τον Μέιτζορ και την Θάτσερ. Είχε μελετήσει ήδη το πρόγραμμα των Εργατικών, με το οποίο διαφωνούσε, ωστόσο «υπήρξε αμερόληπτος, ευφυής και βαθύτατα αφοσιωμένος στη χώρα του». Πόσοι Έλληνες πρωθυπουργοί δεν ονειρεύτηκαν να βρουν στο Μέγαρο Μαξίμου έναν Ρόμπιν Μπάτλερ; Ένας Μπάτλερ, όμως, σημαίνει ένα διαφορετικό κράτος.

Αυτό είναι, λοιπόν, το διακύβευμα των εκλογών; Η αγωνιώδης αναζήτηση ενός Ρόμπιν Μπάτλερ; Προφανώς, το ζήτημα δεν αφορά ένα πρόσωπο αλλά την ανάγκη για την αλλαγή της νοοτροπίας, αλλιώς την ανατροπή του μοντέλου.

Το κυρίαρχο αφήγημα της τετραετίας του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν, αναμφίβολα, αυτό το “επιτελικό κράτος” και υπό μία έννοια ο Ρόμπιν Μπάτλερ αυτής της διακυβέρνησης ήταν ο… Κυριάκος Πιερακκάκης. Ο υπουργός του gov.gr και της ψηφιακής διακυβέρνησης έγινε το έμβλημα της θεωρητικής κατασκευής Γεραπετρίτη, απέκτησε μεγάλη αναγνωρισιμότητα και συμπάθεια που διέτρεξε το πολιτικό σύστημα. Για τη Ν.Δ έγινε “σημαία”, το ΠΑΣΟΚ είχε μόνο εγκώμια να διατυπώσει (ίσως και επειδή προέρχεται από το φυτώριο του Ευάγγελου Βενιζέλου), ο δε ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και στις πιο σκληρές εκφάνσεις της αντιπολιτευτικής του τακτικής έστεκε μάλλον αμήχανος απέναντι στον δημοφιλή υπουργό.

Αρκετοί σκέφτηκαν –και ο γράφων μεταξύ αυτών– πως ο Πιερακκάκης θα μπορούσε να είναι ένας διαχρονικός Μπάτλερ, ένα πρόσωπο και μια φιλοσοφία που θα έπρεπε να τύχει συνέχειας ασχέτως του ποιό ή ποιά κόμματα θα κυβερνούν. Ήταν, δε, τόσο δυνατό το επικοινωνιακό ρεύμα που τον υποστήριξε που ξεχάστηκαν –ή και χλευάστηκαν– οι έντιμες προσπάθειες προετοιμασίας του λεγόμενου “εσθονικού παραδείγματος” (αλά ελληνικά πάντοτε) από τους Παππά και Κρέτσο και άλλων στελεχών της προηγούμενης κυβέρνησης.

Όλα τελείωσαν στα Τέμπη. Η τραγωδία ήταν η ακραία εκδήλωση ενός κράτους που εξακολουθεί να συμπεριφέρεται με κριτήρια πελατειακά και να αναλώνεται στα «νταραβέρια», χάριν των οποίων θυσιάζονται ακόμη και ανθρώπινες ζωές. Ήταν επίσης το γεγονός που υπονόμευσε καίρια τον ισχυρισμό της διαχειριστικής επάρκειας της κυβέρνησης.

Η αλήθεια είναι πως η κυβέρνηση υπονόμευσε τον ίδιο της τον εαυτό, στην υπό συνθήκες πανικού προσπάθειά της να μεταθέσει τις δικές της ευθύνες στο θολό πλαίσιο των διαχρονικών παθογενειών του κράτους. Τα μεσάνυχτα της 28ης Φεβρουαρίου είχαν χαθεί ήδη 57 ανθρώπινες ζωές μέσα από μία αλληλουχία λαθών και εγκληματικών αμελειών που κατέληξαν σε όσα δεν έπραξε λίγη ώρα πριν ένας σταθμάρχης στη Λάρισα.

Τα ερώτημα που προέκυψαν έμειναν αναπάντητα. Πώς ταιριάζει το “πάμε κι όπου βγει” με το επιτελικό κράτος Γεραπετρίτη- Μαξίμου; Πώς μπορεί να συγκρούονται δυο τρένα στην ίδια γραμμή και να μην λειτουργεί στοιχειωδώς η τηλεδιοίκηση σε ένα κράτος που επαίρεται για την πλήρη ψηφιοποίησή του; Πώς και γιατί δεν λαμβάνονται υπόψιν από τον αρμόδιο υπουργό Κώστα Αχ. Καραμανλή τρία εξώδικα και πολλές ενημερώσεις για την ασφάλεια του σιδηροδρομικού δικτύου που κατέρρεε, σε μία χώρα που φουσκώνει σαν το παγώνι ότι εκδίδει πιστοποιητικά και εξουσιοτήσεις με τρία “κλικ”; Πώς γίνεται να μην προχωρούν κάποιες συμβάσεις που θα εξασφαλίζουν την ασφάλεια των επιβατών σε μία χώρα που -λόγω πανδημίας- έκανε απευθείας αναθέσεις αρκετών δισ. σε χρόνο ρεκόρ;

Σημειώνει το KREPORT και προσυπογράφω: Ο εκσυγχρονισμός του ΟΣΕ και της ΕΡΓΟΣΕ αποδείχθηκε ανύπαρκτος και η ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ έγινε χωρίς πρόνοιες για το δημόσιο συμφέρον. Και τα τέσσερα τελευταία χρόνια το πρόβλημα έμεινε άλυτο. Αυτό είναι το ρήγμα στο κυβερνητικό αφήγημα για εκσυγχρονισμό του κράτους. Έχουν όμως καταγραφεί και άλλες ρωγμές. Το πολυδιαφημισμένο ψηφιακό κράτος, που «ζήλεψαν ακόμη και οι Ιάπωνες», φαίνεται να φρακάρει στην παλιά γραφειοκρατία. Στον ΔΕΔΔΗΕ είναι σε αναμονή εκατοντάδες αιτήσεις από εργοτάξια και επιχειρήσεις για ηλεκτροδότηση, ενώ στις Εφορίες 80.000 αιτήματα φορολογουμένων θα χρειαστούν μήνες για να απαντηθούν και να διεκπεραιωθούν.

Όλα τελείωσαν στα Τέμπη. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι ουδέποτε υπήρξαν.

Οι πληροφορίες θέλουν τον πρωθυπουργό και το εκλογικό του επιτελείο να θέτουν το ζήτημα της αλλαγής του μοντέλου διοίκησης του κράτους ως το διακύβευμα των εκλογών.

Πρακτικά αυτό σημαίνει πως η Ν.Δ ετοιμάζεται να προσέλθει στις κάλπες με παραλλαγή του ίδιου συνθήματος με το οποίο -με την συνδρομή του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου- πήρε τις εκλογές του 2019. Εν τω μεταξύ, όμως, το σύνθημα έχει υποστεί βαθιές ρωγμές και οι μικροί εμβληματικοί Μπάτλερ της τετραετίας είδαν το οικοδόμημά τους να εξασθενεί ή και κατά την αντιπολίτευση να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος. Μπορεί να μην φταίνε μόνο οι ίδιοι, μπορεί να φταίει η γραφειοκρατία, οι νοοτροπίες, οι δομές και άλλα πολλά, όμως στο τέλος της ημέρας διαπιστώνεται πως όσα επικοινωνιακά αναδείχθηκαν ως κοσμογονία της “Ελλάδας 2.0” δεν έκλεισαν ούτε μία χαραμάδα του “τρύπιου κράτους”.

Ακόμα κι αυτό, όμως, αναδεικνύεται ως ανάγκη ελλείψει άλλου διακυβεύματος. Με την αυτοδυναμία να απομακρύνεται με ταχύτητα “Ασημένιου βέλους”, ο πρωθυπουργός δεν μπορεί πλέον να πείσει γιατί πρέπει οι πολίτες να του δώσουν ακόμα μία άνετη και πιθανότατα υπεροπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ότι μπορεί να κάνει, υπό σαφώς δυσμενέστερες πολιτικά και οικονομικά συνθήκες, και αναμφίβολα σε πολύ πιο περιορισμένο χρόνο, όσα δεν έκανε στα τέσσερα χρόνια της παντοδυναμίας του και με μία αξιωματική αντιπολίτευση που στα δυόμισι πρώτα χρόνια περιφερόταν παραζαλισμένη και εσωστρεφής;

Δημιουργείται, επιπλέον, και ένα δεύτερο στρώμα προβληματισμού: μήπως, τελικά, αυτό που δεν μπορεί να κάνει μία αυτοδύναμη κυβέρνηση με ροπή στην αλαζονεία, μπορεί να το δοκιμάσει καλύτερα και ίσως να επιτύχει περισσότερα μία κυβέρνηση συνεργασίας; Τροφή για σκέψη.

Ελλείψει, λοιπόν, άλλου αφηγήματος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επιδιώξει να πείσει πώς ο αντίπαλός του είναι χειρότερος απ΄ αυτόν. Ό,τι, δηλαδή, το επιτελικό κράτος παραμένει ο στόχος, ακόμα κι αν έως τώρα αποδείχθηκε πώς δεν μπορεί να προστατέψει την ζωή των πολιτών, και πως μόνο αυτός μπορεί να εγγυηθεί την αναμόρφωσή του. Μένει να δούμε εάν και πόσοι θα πεισθούν.

Επαναλαμβάνω ωστόσο: μήπως οι αυτοδυναμίες είναι μία από τις βασικές αιτίες που το μοντέλο διοίκησης αποδεικνύεται ξανά σαθρό και αναποτελεσματικό; Μήπως για να αλλάξουμε εκ βάθρων αυτό το μοντέλο πρέπει να αλλάξουμε το μοντέλο των αυτάρεσκων, ανεξέλεγκτων και “κλειστών” διακυβέρνήσεων που δεν λογοδοτούν;

Για να μην καταλήξουμε, για άλλη μία φόρα, να προσποιούμαστε τον κροκόδειλο που θα οδύρεται για όσα δεν έκαναν οι προηγούμενοι.

*Σχετικό, και παραπέμπω, το άρθρο της Δήμητρας Κρουστάλλη στο KREPORT (εδώ)