Η έκρηξη αυτοσχέδιου μηχανισμού στα χέρια του Σάββας Ξηρός αντιμετωπίστηκε αρχικά ως μεμονωμένο περιστατικό. Ωστόσο, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, τα δεδομένα που έφταναν στις αρχές άλλαξαν την εκτίμηση. Ο τότε αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Φώτης Νασιάκος ενημέρωσε εκ νέου την πολιτική ηγεσία, επισημαίνοντας ενδείξεις τρομοκρατικής ενέργειας.

Καθοριστικό στοιχείο αποτέλεσε ο εντοπισμός δεύτερου εκρηκτικού μηχανισμού με χαρακτηριστικά που παρέπεμπαν στη μεθοδολογία της οργάνωσης, οδηγώντας στο σαφές συμπέρασμα: «Είναι 17. Ξεκινάμε».

Ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης μετέβη εσπευσμένα στην Αθήνα και ενημέρωσε τον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, ενώ τέθηκε σε εφαρμογή ευρεία επιχείρηση με τη συμμετοχή και διεθνών υπηρεσιών, όπως το FBI και η Scotland Yard.

Παράλληλα, στα εγκληματολογικά εργαστήρια εξελισσόταν εντατική έρευνα. Από τα ευρήματα στον τραυματισμένο προέκυψε κρίσιμο στοιχείο: όπλο που είχε αφαιρεθεί από τον δολοφονημένο αστυνομικό Χρήστος Μάτης το 1988.

Η ταυτοποίηση του σειριακού αριθμού συνέδεσε άμεσα το περιστατικό με παλαιότερη δράση της 17Ν.

Η άρση απορρήτου επικοινωνιών και η ανάλυση δεδομένων οδήγησαν στην ταυτοποίηση του τραυματία ως Σάββα Ξηρού, προσώπου άγνωστου μέχρι τότε στις διωκτικές αρχές.

Λίγο αργότερα, η αντιστοίχιση δακτυλικών αποτυπωμάτων με παλαιότερες υποθέσεις, όπως η δολοφονία Περατικού, επιβεβαίωσε τη σύνδεση με την οργάνωση.

Η εξέλιξη αυτή σηματοδότησε κομβική στιγμή για τις αρχές, καθώς για πρώτη φορά υπήρχε στα χέρια τους απτό στοιχείο που οδηγούσε στην αποδόμηση της 17Ν.

Το επεισόδιο καταγράφει επίσης το εκτεταμένο ανθρωποκυνηγητό για τον εντοπισμό του Δημήτρη Κουφοντίνα, καθώς και μαρτυρίες αξιωματικών που συμμετείχαν στις επιχειρήσεις.

Από την πλευρά του, ο Κουφοντίνας δίνει τη δική του εκδοχή για τα γεγονότα της έκρηξης και την απόφαση παράδοσης του Ξηρού, υποστηρίζοντας ότι επιχειρήθηκε να αποφευχθούν θύματα και αναδεικνύοντας τη διαφορετική αντίληψη της οργάνωσης απέναντι στη διαχείριση των μελών της.

«Ο Σάββας θα μπορούσε να μιλήσει. Πέρασε από το μυαλό σου ότι θα έπρεπε να τον τελειώσεις εκείνη την ημέρα;» τον ρωτάει ο Α. Παπαχελάς και ο Κουφοντίνας απαντά:

«Είναι μια κρίσιμη απόφαση. Ό,τι αποφασίσεις είναι σωστό και ταυτόχρονα είναι λάθος. Εμείς βλέπουμε αλλιώς τον σύντροφο. Θυμάμαι μετά την έκρηξη όταν πληροφορήθηκε ο τότε πρωθυπουργός Σημίτης ότι ενδεχομένως υπάρχει κάποιο μέλος είπε προσέξτε μη χάσετε το δώρο. Αυτό είναι μια αντίληψη, ότι είναι μια αποθήκη πληροφοριών, εμείς έχουμε μια άλλη άποψη από το αξιακό μας σύστημα. Πάλι το ίδιο θα έκανα».

Στην ίδια πτέρυγα των φυλακών έχουν βρεθεί θετικοί και άλλοι 18 κρατούμενοι.

Σύμφωνα με την Εφημερίδα των Συντακτών έγιναν τις τελευταίες ημέρες δυο-τρία τεστ σε ανθρώπους που είχαν ήδη συμπτώματα. Χθες ξεκίνησαν τα τεστ αρχικά στον πρώτο όροφο και μετά τις πιέσεις και τις διαμαρτυρίες των κρατουμένων του ισογείου έγιναν δειγματοληπτικά τεστ και σε αυτούς.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι βρέθηκαν μέχρι στιγμής συνολικά 18 κρούσματα μόνο στη συγκεκριμένη πτέρυγα σε σύνολο 60 κρατουμένων.

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας είναι η πρώτη φορά που καταθέτει αίτηση αποφυλάκισης. Στις 5 Σεπτεμβρίου συμπληρώνει 19 χρόνια στην φυλακή και μπορεί να κινήσει τις διαδικασίες.

Έχει καταδικαστεί από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθήνας σε 11 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για 11 δολοφονίες, απόπειρες ανθρωποκτονίας, συγκρότηση και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση, διακεκριμένη οπλοκατοχή και προμήθεια και κατοχή εκρηκτικών.

Η αίτηση απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας του Συμβουλίου της Επικρατείας. Όπως αναφέρεται στην υπ΄ αριθμ. 582/2021 απόφαση της Ολομέλειας, οι προσβαλλόμενες με την κρινόμενη αίτηση πράξεις και παραλείψεις εκφεύγουν της δικαιοδοσίας της και αρμόδια είναι τα ποινικά δικαστήρια.

Ειδικότερα, στην απόφαση τονίζονται τα εξής: «Κατά την ειδικότερη έννοια του άρθρου 96 παρ. 1 του Συντάγματος, τα ποινικά δικαστήρια, στη δικαιοδοσία των οποίων ανήκει η τιμωρία των εγκλημάτων και η λήψη όλων των μέτρων που προβλέπουν οι ποινικοί νόμοι, είναι αρμόδια για την εκδίκαση των ποινικών υποθέσεων τόσο κατά το στάδιο της προδικασίας και της κύριας ενώπιόν τους διαδικασίας, όσο και κατά το στάδιο της εκτέλεσης των ποινικών αποφάσεων και της έκτισης των ποινών που επιβάλλονται με αυτές, κατά το οποίο ολοκληρώνεται η απονομή της ποινικής δικαιοσύνης από την άποψη της πραγματοποίησης της ποινικής αξίωσης της πολιτείας, καθώς και από την άποψη της ειδικής πρόληψης των εγκλημάτων στο πρόσωπο του καταδίκου».

Η Ολομέλεια του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, όπως αναμενόταν, (582/2021) απέρριψε ως απαράδεκτη, ελλείψει δικαιοδοσίας την προσφυγή του πολυισοβίτη με την οποία ζητούσε την ακύρωση της απόφασης της γενικής γραμματέως Αντεγκληματικής Πολιτικής του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη Σοφίας Νικολάου για το θέμα της μεταγωγής του.

Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έκρινε πως οι προσβαλλόμενες πράξεις “εκφεύγουν της δικαιοδοσίας του Συμβουλίου της Επικρατείας” σημειώνοντας πως αρμόδια είναι τα Ποινικά Δικαστήρια.

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο οποίος νοσηλεύεται με προβλήματα υγείας μετά την απεργία πείνας των 66 ημερών που πραγματοποίησε διαμαρτυρόμενος για το θέμα, ζητεί την ακύρωση της απόφασης της γενικής γραμματέως Αντεγκληματικής Πολιτικής Σοφίας Νικολάου για τη μεταγωγή του.

Ο νομικός του παραστάτης, κατά τη διάρκεια της συζήτησης, χαρακτήρισε μη νόμιμη την προσβαλλόμενη απόφαση υποστηρίζοντας πως είναι αντισυνταγματικός ο νόμος 4760/2020 που αφορά στις μεταγωγές κρατουμένων.

Σύμφωνα με το LamiaReport η κατάσταση της υγείας του Δημήτρη Κουφοντίνα είναι γενικά καλή και θα συνεχίσει για όσο διάστημα χρειαστεί τη νοσηλεία του στο θάλαμο – κελί του 1ου ορόφου της Παθολογικής Κλινικής του ΓΝ Λαμίας.

Το ανώτατο δικαστήριο απέρριψε το αίτημα προσωρινής διαταγής με το σκεπτικό, ότι δεν έχει αρμοδιότητα. 

Το αίτημα απερρίφθη από την Πρόεδρο του Δικαστηρίου, Ειρήνη Μαίρη Σάρπ.

Σχετικά με την αίτηση για την επί της ουσίας κρίση του ανωτάτου δικαστηρίου ώστε να κριθεί η νομιμότητα ή μη της μεταγωγής του, η εκδίκαση της προσδιορίστηκε στις 2 Απριλίου.

Ειδικότερα υποστηρίζεται ότι η επίμαχη απόφαση μεταγωγής του Δημήτρη Κουφοντίνα στις φυλακές του Δομικού είναι παράνομη και επιπλέον αντισυνταγματική (νόμος 4760 του 2020).

Απορρίφθηκε και το δεύτερο αίτημα του Κουφοντίνα

Το ανώτατο δικαστήριο αναμένεται, ενδεχομένως και αύριο, Τρίτη, να αποφανθεί σχετικά.

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Το τετριμμένο “οι δημοσκοπήσεις είναι μια φωτογραφία της στιγμής” είναι αναμφίβολα ακριβές, από την άλλη, ωστόσο, ακριβές είναι και πως συχνά οι μετρήσεις κοινής γνώμης οδηγούν σε συμπεράσματα ανάλογα με την ερώτηση και τον τρόπο που αυτή τίθεται. Επιπλέον, έχει πολύ μεγάλη αξία το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποία διεξάγεται κάθε μέτρηση και την “προετοιμασία” που έχει υποστεί η κοινή γνώμη.

Πολλοί θα θυμούνται πως πριν το δημοψήφισμα του διλήμματος Brexit-Bremain στο Ηνωμένο Βασίλειο εκατομμύρια Βρετανοί είχαν “βομβαρδιστεί” μέσω των social media (Cambridge Analytica) με την άποψη πως η παραμονή της χώρας στην Ε.Ε θα έφερνε “ορδές” 80 εκατομμυρίων Τούρκων. Παρόμοιο φαινόμενο παρατηρήθηκε και στις εκλογές που ανέδειξαν ως πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών τον Ντόναλντ Τραμπ με τα γνωστά συνακόλουθα αποτελέσματα μέχρι την εισβολή των οπαδών του στο Καπιτώλιο.

Το τελευταίο διάστημα έχει “φουντώσει” (ξανά) η συζήτηση για τις δημοσκοπήσεις στην καθ΄ημάς πολιτική και μιντιακή σκηνή. Υπάρχει ένα βασικό στοιχείο που δεν αμφισβητείται- τουλάχιστον όχι στο σύνολό του– και αφορά το ισχυρό προβάδισμα της Ν.Δ. Εάν αυτό είναι 13 ή λιγότερες μονάδες είναι κάτι που δεν είναι εύκολο να διευκρινισθεί, πρέπει, όμως, να λάβει κανείς υπ΄ όψιν του πως μετρήσεις που γίνονται εκτός εκλογικής συγκυρίας καλό είναι να διαβάζονται περισσότερο για τα ποιοτικά τους αποτελέσματα και λιγότερο για εκείνο της “πρόθεσης ψήφου”. Οι τάσεις έχουν τη σημασία τους.

Το περίεργο είναι πως κάποιες απ΄ αυτές τις μετρήσεις προσπαθούν να αποτυπώσουν την άποψη των πολιτών ως δίλημμα μεταξύ ενός υπαρκτού γεγονότος και μιας υποθετικής περίπτωσης.

Όταν, για παράδειγμα, ερωτάται ο πολίτης εάν συμφωνεί/διαφωνεί με την διαχείριση της κυβέρνησης (Ν.Δ) σχετικά με την πανδημία, και από την άλλη εάν συμφωνεί/διαφωνεί με την διαχείριση που (υποθετικά) θα έκανε μια άλλη κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ), είναι μάλλον προφανές πως εύκολα μπορεί να οδηγηθεί σε μια “εικονική” πραγματικότητα. Εκτός εάν έχουμε ξεχάσει πως η προηγούμενη κυβέρνηση αντιμετώπισε επιτυχώς ή ανεπιτυχώς διάφορες καταστάσεις αλλά είχε την τύχη να μην περάσει από επάνω της κάποια πανδημία ώστε να γνωρίζουμε ποια ήταν τα αντανακλαστικά της.

Κατ’ αναλογία, εάν το διάστημα που ακολούθησε η φρικτή δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη από τους δολοφόνους-τρομοκράτες της “17 Ν” – κι ενώ κάποια πρωτοσέλιδα εφημερίδων έδειχναν ευθέως πως πίσω από την τρομοκρατία κρύβονταν το ΠΑΣΟΚ, κορυφαία στελέχη του και ίσως ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου– διεξάγονταν δημοσκοπήσεις, ένα σημαντικό ποσοστό των πολιτών (κυρίως ψηφοφόρων της Ν.Δ) θα δήλωναν πως ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ ήταν ο σκοτεινός ιθύνων νους που έδωσε εντολές στους εκτελεστές. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα. Εάν τολμήσει κάποιος δημοσκόπος να θέσει το ερώτημα “υποκινεί ο ΣΥΡΙΖΑ την τρομοκρατία”, θα βρεθούν κάποιοι που θα απαντήσουν καταφατικά.

Όλα αυτά οδηγούν στην ευθύνη των δημοσκόπων (αλλά και εκείνων που παραγγέλνουν τις μετρήσεις) σχετικά με το τι πρέπει και τι μπορούν να θέσουν ως ερώτημα έναντι των πολιτών. Δεν μιλώ για την μεθοδολογία (σταθερά ή κινητά τηλέφωνα, δειγματοληψίες, αναγωγές, εκτιμήσεις κ.ά), αναφέρομαι στην απλή λογική και, κυρίως, στην ευθύνη που πρέπει να διέπει την επιστήμη της αποτύπωσης των κοινωνικών τάσεων. Για κάθε ερώτηση υπάρχει μια απάντηση αλλά ενίοτε συμβαίνει και το αντίθετο. Για κάθε απάντηση που επιθυμείς υπάρχει και η κατάλληλη ερώτηση.

Στην περίπτωση Κουφοντίνα, το ερώτημα “να υποχωρήσει ή να μην υποχωρήσει η κυβέρνηση;” έχει αβίαστα την απάντηση “όχι, να μην υποχωρήσει”, όταν πρόκειται για έναν δολοφόνο που, όπως διαπιστώνουμε, δεν υποστηρίζεται ούτε από τους σιωπηλούς και εξαφανισμένους “συντρόφους” του. Είναι, όμως, αυτό το ερώτημα; Διότι εάν είναι αυτό το ερώτημα, τότε δεν θα εκπλαγεί κανείς εάν σε κάθε πολύκροτη υπόθεση που απασχολεί το πανελλήνιο –όπως π.χ στην υπόθεση Λιγνάδη– η “σοφή” (;;;) κοινή γνώμη βρεθεί να καταργεί το τεκμήριο αθωότητας και να στέλνει στην αγχόνη κάθε πρόσωπο που συγκεντρώνει κοινωνική απαξία με βάση ένα κατηγορητήριο.

Τα μέσα ενημέρωσης παράγουν, άλλωστε, εντυπώσεις πριν αυτές επιβεβαιωθούν ή διαψευσθούν. Το κλίμα που δημιουργείται είναι συχνά αμείλικτο και καθόλου αδέκαστο. Μαζί με την πιθανολογούμενη αλήθεια παράγεται και διχασμός αλλά και τοξικότητα.

Στην περίπτωση Κουφοντίνα, και πάλι, δεν περιμένουμε καμία δημοσκόπηση να κρίνει εάν πρόκειται για έναν στυγνό δολοφόνο που δεν επέδειξε την παραμικρή μεταμέλεια. Στο συλλογικό υποσυνείδητο καταδικάστηκε, όπως καταδικάστηκε, άλλωστε, από τη Δικαιοσύνη. Το γεγονός, δε, πως ζητά τώρα την μέριμνα της Πολιτείας και των θεσμών για την μεταγωγή του αποτελεί μια μεγάλη νίκη για την Δημοκρατία την οποία με τις ειδεχθείς πράξεις του επχιείρησε να αποσταθεροποιήσει. Εκείνο που κρίνεται είναι εάν ένας κατάδικος απεργός πείνας έχει το δικαίωμα να τύχει της μέριμνας που προβλέπουν οι θεσμοί και το δικαϊκό μας σύστημα, όπως όποιοσδήποτε άλλος κατάδικος. Η κοινή γνώμη, όμως, δεν απαντά μέσω των δημοσκοπήσεων σε αυτό το ερώτημα, αφενός γιατί αυτό δεν τίθεται κατ΄ αυτόν τον τρόπο και αφετέρου επειδή είναι εξαιρετικά δύσκολο να διατυπωθεί. Και επιπλέον διότι απαιτεί πληροφόρηση και γνώση, οι οποίες δεν διατίθενται επαρκώς στους πολίτες που καλούνται να τοποθετηθούν σε μια τέτοια έρευνα κοινής γνώμης.

Για να επιστρέψουμε στις δημοσκοπήσεις, και για να είμαστε δίκαιοι, κάθε κυβέρνηση έχει προσπαθήσει να τις εργαλειοποιήσει. Είτε τις καθιστά “ευαγγέλιο”, είτε τις απαξιώνει. Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι η μήτρα του κακού, όπως δεν είναι η αρχή των πάντων. Όποιοι επιχείρησαν να κυβερνήσουν με τις δημοσκοπήσεις κάποια στιγμή τις βρήκαν μπροστά τους και όποιοι τις υποτίμησαν ξύπνησαν, αίφνης, σε άλλο κόσμο από τον εικονικό που είχαν δημιουργήσει. Η αλήθεια βρίσκεται συνήθως κάπου στη μέση.

Εκείνο που προκαλεί τον τελευταίο καιρό είναι πως επιχειρείται μια διστρέβλωση του θεμελιώδους. Ό,τι, δηλαδή, η κυβέρνηση αξιολογείται (στις μετρήσεις) για την διακυβέρνησή της και η αξιωματική αντιπολίτευση για τον τρόπο που αντιπολιτεύεται.

Δεν είναι επιστημονικά ορθό, κυρίως, όμως, δεν είναι λογικό να αξιολογείται η δεύτερη για όσα ίσως (υποθετικά) έκανε εάν κυβερνούσε εκείνη αντί τις εκλεγμένης κυβέρνησης.

Καθώς, επίσης, και η διασπορά της αντίληψης πως σε αυτό τον τόπο υπάρχουν μόνο μια κυβέρνηση και μια αξιωματική αντιπολίτευση και πέραν τούτου ουδέν. Διότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, εάν κάποια ερωτήματα ετίθεντο σε αντιπαράθεση μεταξύ της πολιτικής που ασκεί η κυβέρνηση και της θέσης των άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης, ίσως το αποτύπωμα να ήταν σημαντικά διαφορετικό.