Παιδί προσφυγικής οικογένειας από το Ιράν ο Κουρός πέρασε στη Λέσβο με την οικογένεια του από την απέναντι Τουρκική ακτή τον Αύγουστο του 2019. Και σε τρία χρόνια πέτυχε σχεδόν το ακατόρθωτο.

Έμαθε Ελληνικά και με 18,25 ήταν ο δεύτερος σε βαθμολογία μαθητής στις φετινές πανελλήνιες εξετάσεις μαθητής της θετικής κατεύθυνσης του Πρότυπου Λυκείου Μυτιλήνης του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Η περίπτωση του συγκέντρωσε το ενδιαφέρον όλων. Τον κάλεσε και συναντήθηκε μαζί του ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Υπουργός μετανάστευσης και Ασύλου Νότης Μηταράκης. Μόλις την περασμένη Κυριακή ήταν καλεσμένος στη γιορτή για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας από την πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου με την οποία και συναντήθηκε.

Η οικογένειά του, έφυγε από το Ιράν, κυνηγημένη από το θεοκρατικό καθεστώς και ένα βράδυ, «στις 15 Αυγούστου του 2019», πέρασε με βάρκες στη Λέσβο. Ο Κούρος έφτασε στο νησί μαζί με τους γονείς και τον κατά τέσσερα χρόνια μικρότερο αδερφό του, ο οποίος είναι μαθητής της Γ’ Γυμνασίου. Πρώτος σταθμός της οικογένειας, όπως και για τους περισσότερους πρόσφυγες στη χώρα μας, υπήρξε το ΚΥΤ από όπου μεταφέρθηκαν στη «ζούγκλα» της Μόριας. Μετά το κλείσιμο του camp εκεί, μεταφέρθηκαν στον δημοτικό καταυλισμό του Καρά Τεπέ.

Όπως λέει ο ίδιος, τους τελευταίους μήνες, «που πήραμε χαρτιά νοικιάσαμε σπίτι και ζούμε εδώ κανονικά». Όσο τα παιδιά παρακολουθούν τα μαθήματά τους στο σχολείο, οι γονείς εργάζονται σαν μεταφραστές σε μια ΜΚΟ. Ο ίδιος τονίζει ότι τα κατάφερε «με τη βοήθεια των καθηγητών μου».

«Φύγαμε για πολιτικούς και θρησκευτικούς λόγους από το Ιράν. Περάσαμε στην Τουρκία και από εκεί με μια βάρκα φτάσαμε στην Ελλάδα» δήλωσε στο GRTimes.

«Όταν φτάσαμε εδώ, μέναμε στο Κέντρο Υποδοχής της Μόριας. Εκεί, οι συνθήκες διαβίωσης ήταν πάρα πολύ δύσκολες. Ωστόσο από την παραμονή μου στην Ελλάδα δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο. Είμαι πολύ ευχαριστημένος από τη ζωή μου εδώ. Ο κόσμος στην πλειοψηφία του, υποστηρίζει και βοηθά όλους τους ανθρώπους που αναγκάστηκαν να αφήσουν το σπίτι και την πατρίδα τους για να ζήσουν εδώ» λέει ο νεαρός απ’ το Ιράν.

«Με βοήθησε πολύ το γεγονός ότι στο Ιράν πήγαινα σχολείο. Έτσι είχα πολύ καλή επαφή, με μαθήματα όπως τα Μαθηματικά, η Χημεία, η Φυσική. Εκεί που δυσκολεύτηκα πολύ στις Πανελλήνιες, ήταν στην Έκθεση. Έβαλα τα δυνατά μου έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα» λέει για το πώς τα κατάφερε τόσο καλά στην προσαρμογή στο σχολείο και στις εξετάσεις.

«Σίγουρα, αντιμετώπισα πολλές δυσκολίες που αφορούσαν τη γλώσσα, ωστόσο με βοήθησε πολύ το περιβάλλον μου το οποίο μιλούσε μόνο ελληνικά. Όπως επίσης και το γεγονός ότι διάβαζα πολύ. Ήθελα να τα μάθω γρήγορα για να μπορέσω να πετύχω», λέει ακόμα.

Μιλώντας «Στο Νησί» είπε ακόμα ότι όταν έκλεισε ο καταυλισμός της Μόριας μεταφέρθηκαν στον καταυλισμό του ΚΥΤ του Καρά Τεπέ. Τους τελευταίους μήνες «που πήραμε χαρτιά νοικιάσαμε σπίτι και ζούμε εδώ κανονικά» λέει. Οι γονείς του εργάζονται σαν μεταφραστές σε μια ΜΚΟ.

«Ένα νέο παιδί από το Ιράν ανάμεσα στους πρώτους των πανελληνίων στη Λέσβο. Συμβολικό αλλά και ενθαρρυντικό γιατί αποδεικνύει τη σημασία αλλά και την αξία της ένταξης προσφύγων και μεταναστών στην ελληνική κοινωνία. Ένα παιδί που από το έρεβος και σε πείσμα όλων των εμποδίων, έμαθε τη γλώσσα, αγάπησε τη μάθηση και πέτυχε κάτι το σχεδόν ακατόρθωτο» αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο τομεάρχης Μεταναστευτικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Γιώργος Ψυχογιός.

Και συνεχίζει η ανακοίνωση: «Κι όμως, ο Κούρος Νουρμοχαμαντί Μπαϊγκί, μπορεί αύριο να είναι το επόμενο θύμα των πολλαπλών αποκλεισμών που προωθεί η κυβέρνηση της ΝΔ μαζί με αντιδραστικές δυνάμεις της Ευρώπης, δημιουργώντας διαρκώς αόρατους ανθρώπους. Όπως οι εκατοντάδες Σαϊντού στους οποίους έχουν καταργήσει το δικαίωμα παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους, αν και έχουν αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς με τη χώρα. Άλλωστε κάτι παρόμοιο, κάνουν και για χιλιάδες ελληνόπουλα που μια ζωή με αξιοπρέπεια και βασικά δικαιώματα μοιάζει γι’ αυτά άπιαστο όνειρο.

Του αξίζουν, λοιπόν, πολλά συγχαρητήρια, όπως και στους εκπαιδευτικούς και συμμαθητές του, όχι μόνο γιατί αρίστευσε ως μαθητής αλλά γιατί «με τον καιρό να ‘ναι κόντρα» αγωνίστηκε και βγήκε νικητής ως άνθρωπος. Αχτίδες ελπίδας σαν κι αυτή, που το φως νικά το σκοτάδι, είναι που μας εμπνέουν να συνεχίζουμε τον αγώνα για μια κοινωνία συνοχής και αλληλεγγύης».https://2a3b1afee348a10342e57cbbc531da7a.safeframe.googlesyndication.com/safeframe/1-0-38/html/container.html