Σε αυτό το πλαίσιο, η χώρα μας προχώρησε στις συμφωνίες με τη Γαλλία για την αγορά 18+6 μαχητικών αεροσκαφών τύπου Rafale, αλλά και τριών+μίας φρεγατών Belharra. Παράλληλα, το Πολεμικό Ναυτικό εισηγήθηκε την προμήθεια τριών κορβετών.

Τα δεδομένα, ωστόσο, επί του στίβου μάχης, όπως αναδείχθηκαν από τον πόλεμο στην Ουκρανία, έφεραν στο προσκήνιο ορισμένα πολύ πιο αποτελεσματικά, σύγχρονα και, κυρίως, φθηνότερα οπλικά συστήματα, από τα «παραδοσιακά». Ένα από αυτά, το σημαντικότερο ίσως, είναι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones), αλλά και τα συστήματα αντι-drones, στην προμήθεια των οποίων πρόκειται να δώσει προτεραιότητα, το αμέσως επόμενο διάστημα, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας.

Στο πλαίσιο ενός ενιαίου αμυντικού δόγματος, δε, ο κ. Δένδιας ανέδειξε χθες στη Βουλή ότι η χώρα μας διαθέτει 35 διαφορετικού τύπου drones -κάτι που θα πρέπει ν’ αλλάξει και τα τρία Σώματα των Ενόπλων Δυνάμεων να προχωρήσουν στη χρήση ενός συγκεκριμένου τύπου, «ψαλιδίζοντας» κατά πολύ το σχετικό κόστος.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, υπό το ίδιο πρίσμα, ότι ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, βρέθηκε το προηγούμενο διάστημα στο Λονδίνο, όπου συναντήθηκε τόσο με τον Βρετανό ομόλογό του όσο και με τον προκάτοχό του. Εκεί, σε εμπιστευτικές ενημερώσεις στη βρετανική πρωτεύουσα, ο κ. Δένδιας ενημερώθηκε από «πρώτο χέρι» για τα νέα δεδομένα στο πεδίο του σύγχρονου πολέμου.

Κατά τη χθεσινή του ομιλία στη Βουλή, στο πλαίσιο της συζήτησης για τον προϋπολογισμό, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας περιέγραψε τις σχεδιαζόμενες αλλαγές στην Πολιτική Εθνικής Ασφάλειας. «Η κυβέρνηση Μητσοτάκη» είπε, «αντιλαμβάνεται την Άμυνα ως συνθήκη εθνικής επιβίωσης. Περιλαμβάνει σύστημα μάχης, αλλά περιλαμβάνει και σύστημα υποστήριξης, το οποίο να μπορεί να υπερασπίσει την εδαφική μας ακεραιότητα. Να υπερασπίσει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Επίσης, όμως, να επιτελέσει κοινωνικό έργο και πέραν αυτού, να λειτουργήσει επιτέλους ως μοχλός καινοτομίας και οικονομικής ανάπτυξης».

Και συνέχισε: «Η διαφαινόμενη κατανόηση με την Ευρωπαϊκή Ένωση για το θέμα των αμυντικών δαπανών είναι εν μέρει μια θετική εξέλιξη, αλλά, ξαναλέω, πρέπει να επαναξιολογήσουμε και να προτεραιοποιήσουμε απολύτως τα εξοπλιστικά μας προγράμματα.

Γιατί όλοι ξέρουμε ότι η θωράκιση με σύγχρονα μέσα κοστίζει και αυτό το κόστος καταβάλλεται από το υστέρημα των συμπολιτών μας. Και είναι καθήκον μου να διασφαλίσω ότι κάθε ευρώ του Έλληνα φορολογούμενου θα δαπανάται μόνον εφόσον είναι αναγκαίο και μόνον εφόσον εντάσσεται σε μια εθνική στρατηγική. Και αυτή η εθνική στρατηγική πρέπει να είναι προϊόν εθνικής συναίνεσης».

«Κατά την άποψή μου» είπε, «η πολιτική αυτή διαμορφώνεται σε τέσσερις άξονες. Ο πρώτος άξονας είναι η επικαιροποίηση και η διεύρυνση της πολιτικής εθνικής ασφάλειας. Έχουμε και πρέπει να έχουμε ανοιχτούς ορίζοντες. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έφερε μπροστά μας νέες προκλήσεις. Πολλά από τα μέσα, από τις μεθόδους που ακολουθούνται, εμφανίζονται και χρησιμοποιούνται για πρώτη φορά. Παρατηρείται ευρεία χρήση νέων συστημάτων διοίκησης, ελέγχου, νέων οπλικών συστημάτων μικρού κόστους μέγιστου αποτελέσματος.

Αυτά πρέπει να τα μελετήσουμε, να αντλήσουμε διδάγματα, να τα προσαρμόσουμε στα δικά μας δεδομένα. Κι έχουμε ήδη εκκινήσει διαδικασίες για την κατάρτιση 12ετούς, μακροπρόθεσμου δηλαδή, προγράμματος. Και η ολοκλήρωση της κατάρτισης αυτού του προγράμματος δεν αποτελεί απλώς διευθέτηση εκκρεμότητας από το 2010 που μπήκαμε στην κρίση. Είναι ουσιαστική ενέργεια στρατηγικής προτεραιοποίησης».

Το ζήτημα του επανασχεδιασμού των εξοπλιστικών προτεραιοτήτων της χώρας ανέδειξαν με πρωτοσέλιδο δημοσίευμά τους «Τα Νέα Σαββατοκύριακο», επισημαίνοντας ότι επαξιολογείται η αγορά των κορβετών και δεν προχωρά ούτε η προμήθεια της τέταρτης γαλλικής φρεγάτας FDi.

Οι κορβέτες φερόταν να είναι μέχρι τις αρχές του χρόνου, ως μία από τις προτεραιότητες της Αθήνας στα εξοπλιστικά, με τις δύο προσφορές που είχαν ξεχωρίσει να είναι αυτή της ιταλικής Fincantieri και της γαλλικής Naval.

Πιο συγκεκριμένα πηγές ανέφεραν στο in, χωρίς να δίνουν λεπτομέρειες, ότι η ανανεωμένη γαλλική πρόταση θα είναι βελτιωμένη όσον αφορά τους χρόνους αποπληρωμής, το δέλεαρ όσον αφορά τη συμμετοχή των ελληνικών ναυπηγείων, αλλά και κάποια συστήματα που θα φέρουν τα πλοία. Η διατύπωση δε τόσο όσον αφορά το οικονομικό ζήτημα αλλά και τα ναυπηγεία έχει ιδιαίτερη σημασία, αφού ο «διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες» και αυτές είναι που χαρακτηρίζουν ελκυστική ή μη μία πρόταση. Με δεδομένο δε ότι και τα δύο καράβια, τόσο το γαλλικό όσο και το ιταλικό ικανοποιούν τις απαιτήσεις του Πολεμικού Ναυτικού, αυτές οι λεπτομέρειες γίνονται ακόμα πιο σημαντικές.

• Στο δείπνο της Πέμπτης θα φανεί το αν η Μελόνι θα θελήσει να θέσει, μεταξύ των άλλων θεμάτων που θα συζητήσουν, και το ζήτημα κορβετών στον Κυριάκο Μητσοτάκη και αν η Ιταλία έχει αποφασίσει να βάλει στο τραπέζι και μία «αμυντική συμφωνία» στην Αθήνα, ή μία επίσης ανανεωμένη – στις «λεπτομέρειες» – πρόταση.

Το ερώτημα είναι κατά πόσο το ενδιαφέρον της Αθήνας για τις κορβέτες παραμένει ζωντανό και κυρίως πόσο άμεσο είναι. Κάτι που συνδέεται με τους διαθέσιμους πόρους, που όλοι τονίζουν ότι δεν είναι ανεξάντλητοι. Γεγονός που ίσως δεν επιτρέπει να δοθούν άμεσες απαντήσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο μπαίνει και το ενδεχόμενο απόκτησης μεταχειρισμένων πλοίων που παραμένει ανοιχτό. Υπενθυμίζεται πως όπως είχε δηλώσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιστρέφοντας από το Βίλνιους (ΣΚΑΙ), η Ελλάδα συζητά την παραχώρηση «Πλεονάζοντος Αμυντικού Υλικού» (EDA) από τις ΗΠΑ. Δηλαδή μεταχειρισμένα συστήματα που παραχωρούνται είτε δωρεάν είτε σε μειωμένη τιμή. Με το όποιο κόστος συντήρησης να βαραίνει τη χώρα που θα το παραλάβει. Σε αυτά δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο να συμπεριληφθούν και πλοία όπως τα LCS τα οποία ωστόσο στο παρελθόν είχαν απορριφθεί από το Πολεμικό Ναυτικό ως φρεγάτες.

• Να σημειωθεί πάντως ότι δημόσια, τουλάχιστον, η Ελλάδα δεν έχει δηλώσει ότι εγκαταλείπει την προοπτική των κορβετών.

Η πρόταση της γαλλικής Naval έχει συνδεθεί με τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, όσον αφορά την ελληνική συμμετοχή στο χτίσιμο των κορβετών, ενώ η πρόταση της ιταλικής Fincantieri με τα ναυπηγεία Ελευσίνας.

Με τις εξελίξεις να αναμένονται. Κυρίως για το αν το πρόγραμμα θα υλοποιηθεί ή αν θα εγκαταληφθεί για φθηνότερες λύσεις και τι θα σημαίνει αυτό τελικά για το Πολεμικό Ναυτικό.