«Οι πύραυλοι που κατέρριψε η ελληνική στρατιωτική δύναμη πριν από λίγο ήταν ιρανικοί…Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα μετέχει (εμμέσως) στον πόλεμο;» ρώτησε και ζήτησε να δοθούν απαντήσεις. 

«Γνωρίζετε ότι την Πέμπτη 19 Μαρτίου 2026 και πρωινές ώρες η Πυροβολαρχία Κατευθυνόμενων Βλημάτων PATRIOT της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ), στο πλαίσιο της συμμετοχής της στην αποστολή της διεθνούς πρωτοβουλίας «ntegratedAir Missile Defense (IAMD) Concept για την υποστήριξη της αεράμυνας του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας , έβαλε 2 βλήματα και κατέρριψε 2 βαλλιστικούς πυραύλους στόχους αντίστοιχα, σύμφωνα με τους ισχύοντες Κανόνες Εμπλοκής. Η δύναμη συνεχίζει κανονικά την αποστολή της», κατέληξε.

Η  πυροβολαρχία βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία από το 2021, όταν στάλθηκε για προστασία πετρελαϊκών εγκαταστάσεων από επιθέσεις των Χούθι.

Ο Κοντιάδης σε ανάρτησή του κάνει λόγο για διαστρέβλωση των απόψεων του.

«Θα δούμε λοιπόν τι θα πετύχει. Αλλά το ερώτημα δεν αφορά την ίδια” αναφέρει ο δημοσιογράφος και συνεχίζει: “Αφορά όσους πίστεψαν ότι ανοίγεται μια ευκαιρία μπροστά τους. Από τον Φαραντούρη, τον Καραχάλιο, τον Αρβανίτη ή τον Μαργαρίτη (όχι τον τραγουδιστή…) έως ακαδημαϊκούς όπως ο Κοντιάδης. Δεν αποκλείω ακόμη και κόμματα της αντιπολίτευσης να υπολόγιζαν σοβαρά στο «κίνημα των Τεμπών».

• Ο Ξενοφών Κοντιάδης, προκειμένου να αποκαταστήσει την αλήθεια προχώρησε σε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Σκληρός ήταν ο τόνος του απέναντι στον Γ. Πρετεντέρη λέγοντας: «Πρώτον, όταν ο δημοσιογράφος αποδίδει σε κάποιον συγκεκριμένες προθέσεις ή βλέψεις, με τρόπο απαξιωτικό και ειρωνικό, αν θέλει να είναι σοβαρός και αξιόπιστος οφείλει κάπου να στηρίζει τους ισχυρισμούς του, ιδίως όταν εκείνος στον οποίο αναφέρεται έχει ρητά δηλώσει ότι έχει τις ακριβώς αντίθετες προθέσεις.»

Επιπλέον, αναφορικά με αυτά που υποστηρίζει ο δημοσιογράφος περί ενδεχόμενης συμπόρευσης με του Κοντιάδη με το κόμμα Καρυστιανού, αναφέρει ξεκάθαρα πως «Είναι προφανές λοιπόν ότι δεν επιδιώκω καμία συνεργασία με το κόμμα Καρυστιανού, αφού ρητά δηλώνω ότι δεν θα το ψηφίσω. Θα ήλπιζα μέχρι εκεί να φτάνει η δυνατότητα κατανόησης κειμένου του κ. Πρετεντέρη, εκτός αν δεν πρόκειται για πρόδηλη αδυναμία κατανόησης αλλά για δόλια προσωπική επίθεση, της οποίας τα κίνητρα μου είναι άγνωστα δεδομένου ότι ουδέποτε έχω έρθει σε προσωπική επικοινωνία μαζί του.»

Αναλυτικά η ανάρτηση Κοντιάδη:

«Ο κ. Πρετεντέρης στο χτεσινό άρθρο του “Στα αραμαϊκά, αδερφές μου”, που δημοσιεύτηκε στα “NEA” (10.1.2026) επικρίνοντας με οξύ ύφος το εγχείρημα Καρυστιανού, με συγκαταλέγει σε αυτούς που επιδιώκουν να συνεργαστούν “ευκαιριακά” με το κόμμα που ανακοίνωσε η κ. Καρυστιανού, χωρίς να μας γνωστοποιεί από πού αποκόμισε αυτή την εσφαλμένη εντύπωση και πάντως αγνοώντας ή διαστρεβλώνοντας με ακραίο τρόπο μία προσβάσιμη σε κάθε ενδιαφερόμενο ανάρτησή μου στο Facebook πριν από τρεις μέρες (7.1.2026) στην οποία σχολιάζω το κόμμα Καρυστιανού και όπου διευκρινίζω επί λέξη ότι:

“Το κόμμα Καρυστιανού, που ανακοίνωσε χθες η ίδια, θα προκαλέσει την πλήρη αναδιάρθρωση του ελληνικού κομματικού συστήματος. Θέλω να διευκρινίσω εξ αρχής ότι δεν θα είμαι ψηφοφόρος του, για λόγους που θα εξηγήσω όταν έρθει η ώρα.”

Είναι προφανές λοιπόν ότι δεν επιδιώκω καμία συνεργασία με το κόμμα Καρυστιανού, αφού ρητά δηλώνω ότι δεν θα το ψηφίσω. Θα ήλπιζα μέχρι εκεί να φτάνει η δυνατότητα κατανόησης κειμένου του κ. Πρετεντέρη, εκτός αν δεν πρόκειται για πρόδηλη αδυναμία κατανόησης αλλά για δόλια προσωπική επίθεση, της οποίας τα κίνητρα μου είναι άγνωστα δεδομένου ότι ουδέποτε έχω έρθει σε προσωπική επικοινωνία μαζί του.

Θα μπορούσε να εικάσει κανείς ότι η επαναλαμβανόμενη διαστρέβλωση απόψεών μου από τον κ. Πρετεντέρη οφείλεται στο γεγονός ότι ασκώ κριτική με αφορμή ζητήματα της θεσμικής επικαιρότητας στην παρούσα κυβέρνηση, την οποία ο ίδιος υπερασπίζεται με κάθε ευκαιρία, αλλά αυτό θα αδικούσε την ιστορική εφημερίδα στην οποία συνεχίζει να αρθρογραφεί. Όμως οφείλω, και ως νομικός της πράξης, να επισημάνω κάποιους στοιχειώδεις κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας με αφορμή τα γραφόμενα του κ. Πρετεντέρη:

Πρώτον, όταν ο δημοσιογράφος αποδίδει σε κάποιον συγκεκριμένες προθέσεις ή βλέψεις, με τρόπο απαξιωτικό και ειρωνικό, αν θέλει να είναι σοβαρός και αξιόπιστος οφείλει κάπου να στηρίζει τους ισχυρισμούς του, ιδίως όταν εκείνος στον οποίο αναφέρεται έχει ρητά δηλώσει ότι έχει τις ακριβώς αντίθετες προθέσεις.

Δεύτερον, ο δημοσιογράφος δεν απομονώνει φράσεις παραλείποντας τα συμφραζόμενα ή εκείνα ακριβώς τα αποσπάσματα του κειμένου του περί ου ο λόγος, τα οποία διαψεύδουν μία μεμονωμένη φράση. Ας πάρουμε για παράδειγμα το ίδιο το άρθρο του κ. Πρετεντέρη, όπου γράφει: “Ανεξάρτητα πάντως από τη γλώσσα επικοινωνίας, είμαι βέβαιος ότι οι προοπτικές του νέου κόμματος ανοίγονται λαμπρές. Είναι το σωστό κόμμα στη σωστή χώρα.” Αν απομονώσουμε αυτή τη φράση από το υπόλοιπο κείμενο, ο κ. Πρετεντέρης εμφανίζεται ένθερμος υποστηρικτής του κόμματος Καρυστιανού.

Κάθε φράση απομονωμένη από το κείμενό στο οποίο περιλαμβάνεται μπορεί να προκαλέσει παρερμηνείες. Βέβαια όταν η φράση που ακολουθεί είναι σαφής, όπως συμβαίνει στη δική μου σύντομη ανάρτηση (“δεν θα είμαι ψηφοφόρος του κόμματος Καρυστιανού”) η παρερμηνεία δεν φαίνεται αθώα. Δεν χρειάζεται να απαντήσω λοιπόν κάτι περισσότερο από την αρχική μου ανάρτηση.

Τρίτο και τελευταίο, επί του παρόντος. Όταν ο δημοσιογράφος γράφει μία πασίδηλη ανακρίβεια ή διαψεύδεται από προγενέστερα ή και μεταγενέστερα στοιχεία, οφείλει να επανορθώνει. Αυτό αποτελεί όχι μόνο νομική του υποχρέωση, αλλά και στοιχείο δημοσιογραφικού ήθους.

Αν ο κ. Πρετεντέρης έχει εμπεδώσει τα προηγούμενα μετά από περίπου μισό αιώνα δημοσιογραφίας παραμένει ένα ερώτημα. Αν τα γνώριζε κάποτε αλλά τα έχει λησμονήσει, ίσως θα πρέπει να τα ξαναθυμηθεί ή να αποσυρθεί σιγά σιγά από το λειτούργημά του. Ωστόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση είτε έχει αδυναμία κατανόησης κειμένου, είτε δόλο, είτε έλλειμμα δημοσιογραφικού ήθους. Ας αναμένουμε να επιλέξει ο ίδιος τι ακριβώς του συμβαίνει, εκφράζοντας τη λύπη μας που του συμβαίνει όλο και συχνότερα.»

Μιλώντας στον Αθήνα 9.84 και στον Σεραφείμ Κοτρώτσο,ξεκαθάρισε:

«Το Σύνταγμα είναι σαφές. Δεν είναι δικαίωμα ούτε αρμοδιότητα του εκάστοτε παραπεμφθέντος να πει αν θέλει ή δεν θέλει να ακολουθηθεί αυτή η διαδικασία. Είναι μια θεσμική εγγύηση, δεν είναι δικαίωμα.

Είναι μια διαδικασία που προβλέπεται ρητά και κατηγορηματικά στο άρθρο 86 του Συντάγματος. Δεν δικαιούται ο κ. Τριαντόπουλος να ζητήσει να παρακαμφθεί αυτή η διαδικασία, ούτε είναι καμία πράξη, όπως λένε στη κυβέρνηση, γενναιότητας, είναι αντιθέτως μια πράξη που εκτός από αντισυνταγματική, υποκρύπτει και μια συγκεκριμένη σκοπιμότητα.
Αυτό που θέλουν είναι να μη γίνει αυτή η αναλυτική έρευνα και να πάνε κατευθείαν σε μια κλειστή διαδικασία».

Είναι κάτι πρωτοφανές 

«Πρέπει να αποφύγουμε την παραβίαση του Συντάγματος επειδή δεν θέλει η κυβέρνηση να λειτουργήσει μια προανακριτική επιτροπή. Αυτό είναι πρωτοφανές και πρέπει να αποφευχθεί με κάθε τρόπο…».

Ο κ. Κοντιάδης, με σφοδρότητα, καταδικάζει εκείνους που χαρακτηρίζουν το αίτημα του πρώην υφυπουργού ως «γενναιότητα», αποκαλώντας τους είτε «πονηρούς» είτε «αδαείς».

Προειδοποιεί ότι με αυτήν την ενέργεια επιχειρείται να «μπαζωθούν» σημαντικά στοιχεία που φέρνει στο φως η Προανακριτική Επιτροπή. Κλείνοντας την ανάρτησή του, ο κ. Κοντιάδης δηλώνει: «Όχι ευχαριστώ, να λείπει τόση “γενναιότητα”».

Αναλυτικά η ανάρτηση Κοντιάδη:

«Προβάλλεται από κάποιους (πονηρούς ή αδαείς;) ότι το αίτημα Τριαντόπουλου να μην γίνει Προανακριτική Επιτροπή για τις ευθύνες του στο έγκλημα των Τεμπών, αλλά να παραπεμφθεί απευθείας στο δικαστικό συμβούλιο είναι “πράξη γενναιότητας”.

Και όλα όσα θα μπορέσει να φέρει στο φως η Προανακριτική αν αφεθεί να εργαστεί με τις σημαντικές ανακριτικές αρμοδιότητες που της δίνει ο νόμος; Θα “μπαζωθούν” κι αυτά; Όχι ευχαριστώ, να λείπει τόση “γενναιότητα”».

“Το πιο σημαντικό απ’ όλα; Μα, η επιστημονική ερμηνεία της απόφασης, ότι με βάση το καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ η έγκριση της πρότασης μομφής κατά του Στέφανου Κασσελάκη δεν σημαίνει αυτόματη έκπτωση από το αξίωμα του προέδρου, αλλά σύγκληση συνεδρίου για να δρομολογηθεί νέα εκλογική διαδικασία”.

Αφού στη συνέχεια επισημαίνει το παράδοξο της ψηφοφορίας που ήταν για άλλα μέλη μυστική και για άλλα φανερή και από τηλεφώνου, ο συνταγματολόγος, που έχει συγγράψει και βιβλίο για το φαινόμενο «Κασσελάκης» πριν ένα χρόνο, σημειώνει:

«Όλα αυτά δεν συμβαίνουν σε κάποια τριτοκοσμική χώρα ή σε κάποιο περιθωριακό κόμμα, αλλά στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε ένα κράτος μέλος της ΕΕ. Μετά διερωτώνται πολλοί γιατί τα πολιτικά κόμματα, ως αναγκαίος θεσμός για τη λειτουργία του κοινοβουλευτισμού, έχουν πλήρως απαξιωθεί στη συνείδηση των πολιτών…».

Ολόκληρη η ανάρτηση Κοντιάδη:

«Ένα σύντομο θεσμικό σχόλιο για τις εσωκομματικές διαδικασίες στον ΣΥΡΙΖΑ. Σύμφωνα με το καταστατικό του κόμματος, “σε περίπτωση άρσης της εμπιστοσύνης της Κεντρικής Επιτροπής από το 50% +1 των μελών της προς τον πρόεδρο συγκαλείται έκτακτο συνέδριο.” (άρθ. 20 παρ. 4).

Πρώτη παρατήρηση, η άρση της εμπιστοσύνης δεν προκύπτει από το καταστατικό ότι συνεπάγεται έκπτωση του προέδρου, αλλά σύγκληση συνεδρίου για να δρομολογηθεί νέα εκλογική διαδικασία. Όμως εκλήφθηκε ως έκπτωση και ο πρόεδρος Κασελάκης με τους συνεργάτες του αποχώρησαν.

Δεύτερη παρατήρηση, ως προς τη διαδικασία άρσης της εμπιστοσύνης. Στην ΚΕ αποφασίστηκε η σχετική διαδικασία να γίνει με μυστική ψηφοφορία. Όμως παρόντα ήταν 210 από τα 295 μέλη της. Ενώ λοιπόν τα παρόντα μέλη ψήφισαν σε κάλπη, τα απόντα ψήφισαν τηλεφωνικά, με ανοιχτή ακρόαση σε τριμελή επιτροπή. Διαβάζουμε στο ρεπορτάζ ότι “επί συνόλου 295 μελών της Κεντρικής Επιτροπής ψήφισαν με φυσική παρουσία στην κάλπη 210 άτομα ενώ 64 μέλη ψήφισαν τηλεφωνικά. Επίσης 21 μέλη δεν απάντησαν στο τηλέφωνο.” Ποια μυστικότητα, ποια θεσμική σοβαρότητα ως προς τη διαδικασία, ποια τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας;

Όλα αυτά δεν συμβαίνουν σε κάποια τριτοκοσμική χώρα ή σε κάποιο περιθωριακό κόμμα, αλλά στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε ένα κράτος μέλος της ΕΕ. Μετά διερωτώνται πολλοί γιατί τα πολιτικά κόμματα, ως αναγκαίος θεσμός για τη λειτουργία του κοινοβουλευτισμού, έχουν πλήρως απαξιωθεί στη συνείδηση των πολιτών…

ΥΓ. Βέβαια αν ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργούσε με όρους θεσμικής σοβαρότητας αμφιβάλλω αν θα είχε ποτέ εκλεγεί πρόεδρος ο Κασελάκης, αλλά αυτά τα έχω αναλύσει εκτενώς στο βιβλίο μου “Το φαινόμενο Κασελάκη” (εκδ. Καστανιώτη, 2023)».

Ο κ. Κοντιάδης περιγράφει τα όσα έζησε ως εξής:

«Το πρωί τηλεφώνησαν τα παιδιά από το γραφείο να μου πουν ότι ένα αιρκοντίσιον στον φωταγωγό, μπροστά στο παράθυρο της κουζινίτσας, ξεκόλλησε και κρέμεται στο κενό. Τους είπα να καλέσουν τον τεχνικό να το φτιάξει. Ο τεχνικός παραξενεύτηκε, ανέβηκε στην ταράτσα να δει αν είχε πέσει κάποιο αντικείμενο στον φωταγωγό, βρήκε παραβιασμένο το σκέπαστρο και δίπλα παρατημένα εργαλεία και σκοινιά. Λίγη ώρα μετά καταλάβαμε ότι έξι ορόφους πιο κάτω βρισκόταν ένα ακίνητο σώμα.

Κλήθηκε η αστυνομία, ασθενοφόρο, ύστερα η πυροσβεστική. Έσπευσα στο γραφείο. Από ένα παράθυρο του ισογείου φτάσαμε στον νεκρό άντρα. Διπλωμένος στο δάπεδο του φωταγωγού, χωρίς εμφανή τραύματα, μόνο με κάποιες αμυχές στο κεφάλι. Σήμανση, φωτογραφίες, καταγραφή. Τον τραβήξαμε έξω, ένας μικρόσωμος 35άρης με γκριζαρισμένα μαλλιά, χωρίς στοιχεία ταυτότητας.

Τα γραφεία κηδειών, μου είπε ο αξιωματικός της αστυνομίας, δεν παραλαμβάνουν νεκρούς αγνώστων στοιχείων επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μείνουν απλήρωτα. Μόνο ένα γραφείο στην Ομόνοια δεν αρνείται αυτή την αποστολή, όπως και έγινε. Τα αποτυπώματα παίρνονται στο νεκροτομείο. Μου είπε επίσης ότι πριν από λίγες μέρες ένα παρόμοιο δυστύχημα έγινε σε κοντινή πολυκατοικία. Εκεί η σωρός βρέθηκε την άλλη μέρα διαμελισμένη.

Ο διαρρήκτης φαίνεται πως είχε συνεργό, που μόλις είδε μέσα στη νύχτα τον άντρα να πέφτει το έβαλε στα πόδια, αφήνοντας εργαλεία και σκοινιά στην ταράτσα. Αν δεν είχε χτυπήσει πάνω στα αιρκοντίσιον, που ξεκόλλησαν από τον τοίχο και τα είδε η εργαζόμενη από το παραθυράκι του φωταγωγού, ίσως η σωρός να ήταν ακόμη εκεί. Δυστυχισμένοι άνθρωποι, που ρισκάρουν τη ζωή τους για να μπουν σε χώρους γραφείων, αναζητώντας τι; Κάποιος, κάποια ίσως ακόμη να τους περιμένει.

Όταν βλέπεις μπροστά σου διπλωμένο το ακίνητο σώμα οι ηθικολογίες περισσεύουν. Μένει μόνο η γυμνή αίσθηση της λεπτής γραμμής που χωρίζει τη ζωή από τον θάνατο. Νύχτα, στον φωταγωγό ενός κτιρίου γραφείων στο κέντρο της πόλης».

Ο κ. Κοντιάδης μίλησε σήμερα στην ΕΡΤ και στην εκπομπή «Συνδέσεις» με την Χριστίνα Βίδου και τον Κώστα Παπαχλιμίντζο, όπου μεταξύ άλλων σχολίασε την αιφνίδια αποχώρηση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ.

Κοντιάδης: Η συζήτηση που έγινε δεν ήταν γνωστή, υπήρχαν αιχμές και κριτική

«Ξέραμε ότι θα έφευγε λίγο αργότερα, είχαμε μπροστά 10 με 15 λεπτά περίπου. Με βάση το πρόγραμμα έφυγε νωρίτερα, δεν μπορώ να ξέρω γιατί έφυγε, ενδεχομένως κάποια κομμάτια της συζήτησης να μην τον ικανοποιούσαν όσο θα ήθελε ή να τον δυσαρέστησαν για να το πω απλά. Το βιβλίο ήταν γνωστό, η συζήτηση που έγινε όμως εκεί δεν ήταν γνωστή, υπήρχαν αρκετές αιχμές, παρατηρήσεις. Δεν ξέρω αν αυτός ήταν ο λόγος που έφυγε έτσι ξαφνικά» είπε στην ΕΡΤ ο Ξενοφώντας Κοντιάδης.

Κοντιάδης για αποχώρηση Κασσελάκη από την παρουσίαση βιβλίου: Ξέραμε ότι θα φύγει αργότερα – Ενδεχομένως η συζήτηση τον δυσαρέστησε pic.twitter.com/44bJc4A0fA

— ΕΛΛΑΔΑ 24 (@ellada24) November 21, 2023

Υπενθυμίζεται πως μετά την παρουσίαση του βιβλίου ο Στέφανος Κασσελάκης παραβρέθηκε σε φιλανθρωπικό gala της AHEPA HELLAS.

Ο συγγραφέας και καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου, Ξενοφών Κοντιάδης διευκρίνισε κατά την ομιλία του ότι το νέο του βιβλίο δεν αφορά τον Στέφανο Κασσελάκη ως πρόσωπο και ως πολιτικό, αλλά ως πολιτικό φαινόμενο. Επομένως, όπως διευκρίνισε, η συμμετοχή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει τον σκοπό να ακουστεί με μεγάλο ενδιαφέρον η δική του εξήγηση για αυτό το οποίο έζησε.

Όπως επισήμανε στην τοποθέτησή του αναφορικά με τον όρο «μεταδημοκρατία» στον οποίο είχαν αναφερθεί οι προηγούμενοι ομιλητές, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε πως «η αποχή είναι ένα μεγάλο ρίσκο για την κοινωνία μας σήμερα. Ένα μεγάλο ρίσκο γιατί μπορεί να οδηγήσει σε υπερβολικές αμφιταλαντεύσεις. Σε extreme. Και σε ακροδεξιά και σε αναρχία. Ειδικά όταν υπάρχουν οικονομικές πιέσεις, κοινωνικές πιέσεις».

Μετά από τη φράση αυτή, ο Στέφανος Κασσελάκης ανέφερε ως συμπέρασμα πως «η έμπρακτη εφαρμογή των αξιών και ειδικά των προοδευτικών αξιών με έναν τρόπο που αντιμετωπίζει την αποχή για μένα είναι μονόδρομος. Γι αυτό τον λόγο είμαι με τον ΣΥΡΙΖΑ».

«Να κατανοήσουμε πώς ένας νέος άνθρωπος, άγνωστος στην Ελλάδα, που δεν ήταν καν μέλος ή στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα αναδεικνύεται σε αρχηγό του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όχι από μια κλειστή διαδικασία αλλά από μια ανοιχτή διαδικασία στην οποία μπορούσε να μετάσχει κάθε ενδιαφερόμενος.

Ο Στέφανος Κασσελάκης αναφερόμενος στην παρουσία του στην εκδήλωση ως ομιλητής υπογράμμισε πως μπορεί να είναι κάπως «άβολο» να μιλά για ένα βιβλίο που φέρει το όνομά του, αλλά ότι οι προθέσεις του είναι ειλικρινείς και αγνές και είναι διατεθειμένος να απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση. «Γι’ αυτό είμαι εδώ» είπε, υπογραμμίζοντας πως δεν φοβάται το debate ή την παρεξήγηση. 

Το ζητούμενο, όπως υπογράμμισε, είναι να εξετάσουμε αν η πολιτική δουλεύει για τους πολίτες. Είναι η συζήτηση για την αποχή, την οποία χαρακτήρισε ως ρίσκο για την κοινωνία. 

«Η έμπρακτη εφαρμογή των αξιών και ειδικά των προοδευτικών αξιών με ένα τρόπο που αντιμετωπίζει την αποχή, είναι μονόδρομος. Για αυτό το λόγο είμαι με το ΣΥΡΙΖΑ» τόνισε, προσθέτοντας πως «δεν με θεωρώ φαινόμενο είμαι απλώς άνθρωπος».

Σχετικά με την υποψηφιότητά του για πρόεδρος του κόμματος ανέφερε μεταξύ άλλων: «Όταν αποφάσισα να κατέβω πίστευα ότι θα κερδίσω, αλλιώς δεν θα κατέβαινα. Διότι αισθάνθηκα ότι υπήρχε ένα κενό στο περιεχόμενο, δεν άκουγα εναλλακτικές προτάσεις ξεκάθαρες. Ή δεν τις άκουγα με το δικό μου τρόπο, ο οποίος είναι ένας απλός, στεγνός τρόπος, αλλά της ουσίας».

Σχετικά με τις εξελίξεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τόνισε: «Πρέπει να ανασυνταχθούμε σαν κόμμα και να προσφέρουμε στον τόπο. Το 40%, μία πανοπλία μιντιακή,  δεν μπορεί να είναι η μόνη λύση για τον κόσμο. Ο κόσμος δεν περνάει καλά εκεί έξω. Άρα έχουμε μεγάλη υποχρέωση όλοι όσοι είμαστε στη βολική θέση του να είμαστε ”διασημότητες” στην Αθήνα και στην Ελλάδα, να προσφέρουμε στον κόσμο που δεν έχει την ίδια την αναγνωσιμότητα και απλά πονάει στην καθημερινότητά του. Αυτή είναι η πυξίδα σε ό,τι κάνω». 

Απαντώντας στις επικρίσεις που έχει δεχθεί απάντησε: «Οι απόψεις μου είναι 100% αντίθετες από τον Ντόναλντ Τραμπ. Εμείς είμαστε στην σωστή μεριά της Ιστορίας. Ο Ντόναλντ Τραμπ προκάλεσε ακροδεξιά ένστικτα, όπως έκανε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης με το φράχτη και τη Ροδόπη. Εγώ δεν μπορώ να σταθώ άβουλος στα ακροδεξιά ένστικτα. Κι όταν είδα να πηγαίνει ο πρωθυπουργός στον φράχτη ένα μήνα μετά τα Τέμπη, λέω αυτό είναι μεταπολιτική. Αυτό είναι η χειραγώγηση και πάμε στο Tik tok ‘δεν φταίει η κακιά η ώρα φταίει η κακιά η χώρα’ για το υπερκαλύψουμε αυτό. Τότε είπα στον εαυτό μου ότι θα αναμειχθώ με την πολιτική και αποφάσισα να αποδεχθώ την πρόσκληση του Αλέξη Τσίπρα για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας».

«Δεν προέρχομαι από το σύστημα, δεν υπάρχει κανείς ”που με έχει”. Αυτή είναι μεγάλη ευκαιρία για την μεταδημοκρατία, η ευκαιρία είναι να υπάρξει διαφάνεια και αξιοκρατία σε κάθε θεσμό στη ζωή μας. Αυτό θέλω να φέρω στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Τα think tanks είναι μια πρώτη προσέγγιση, βάζουν την ατζέντα, πάμε στην κοινωνία, βρίσκουμε ταλέντα (…) Ένας πολιτικός έχει υποχρέωση να εμπνεύσει και πώς εμπνέεις δημοκρατικά; Το κάνεις ψηφιακά. Αυτή είναι η νέα δημοκρατία, αυτή είναι η λύση στην αποχή, είναι να τους φέρεις ψηφιακά αλλά συμπεριληπτικά στους θεσμούς και μετά τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν. Και θα γίνουμε κυβέρνηση με αυτόν τον τρόπο».

Επιπλέον, έκανε γνωστό πως την ερχόμενη Δευτέρα, θα γίνει συζήτηση για το βιβλίο στην ΕΣΗΕΑ, στην οποία έχει προσκληθεί να παραστεί και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Αναλυτικά όσα έγραψε ο Ξενοφών Κοντιάδης:

«Δεν οφείλω να εξηγήσω γιατί έγραψα το βιβλίο για το φαινόμενο Κασσελάκη, ούτε γιατί προσκάλεσα τον Κασσελάκη να συζητήσουμε δημόσια μαζί με τον Λιάκο για το βιβλίο την ερχόμενη Δευτέρα. Ούτε οφείλω να εξηγήσω γιατί θα είναι τα συγκεκριμένα πρόσωπα στο πάνελ, ούτε πρόκειται να αποκαλύψω ποια δημόσια πρόσωπα αρνήθηκαν να είναι. Μια απλή απάντηση θα ήταν «επειδή έτσι μου κάνει κέφι, βιβλίο μου είναι και θα μιλήσω γι αυτό με όποιον θέλω».

Επειδή όμως έγινε χαμός (διασκεδαστικός μέχρι ένα σημείο) αυτές τις μέρες, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να εκτοξεύουν λάσπη, να κατασκευάζουν σενάρια συνωμοσίας, να σκίζουν τα ρούχα τους, ευτυχώς και με πολλούς να συγχαίρουν, με φίλους και “φίλους” να μου τηλεφωνάνε είτε για να μάθουν κουτσομπολιά είτε για να τους κρατήσω θέση στην εκδήλωση είτε για να μου πουν πόσο ανησυχούν είτε για να με ψέξουν που δίνω βήμα στον Κασσελάκη (εμένα περίμενε ο Κασσελάκης για να βρει βήμα, τρομάρα σας), θα δώσω κάποιες σύντομες απαντήσεις.

1. Έγραψα το βιβλίο γιατί μου προκάλεσε τεράστια εντύπωση και επιστημονική περιέργεια αυτό που έγινε–κάποιος από το πουθενά σε 20 μέρες πήρε ένα κόμμα. Και επειδή έβλεπα μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας να συμβαίνουν αυτά που μελετούσαμε επί χρόνια στη θεωρία.
2. Το έγραψα σε μόλις 20 μέρες επειδή αυτή είναι η δουλειά μου και επειδή δούλεψα του σκοτωμού και επειδή είχα ήδη έτοιμο το θεωρητικό υπόβαθρο που είναι αναγκαίο για να αναλυθεί αυτό το γεγονός.
3. Κάλεσα τον Στέφανο Κασσελάκη να συζητήσουμε επειδή μου φάνηκε ενδιαφέρον να ακούσω την άποψη του ίδιου για το πώς έγινε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μέσα σε 20 μέρες και πώς προκάλεσε τέτοια “πάθη” χωρίς να τον γνωρίζει προηγουμένως κανείς.
4. Δεν βλέπω κανένα πρόβλημα στο να κάνουμε μία συζήτηση με τον Κασσελάκη για οποιοδήποτε θέμα. Αντίθετα, χαίρομαι ιδιαιτέρως που έχω την ευκαιρία να ανταλλάξω δημόσια απόψεις με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, όπως θα χαιρόμουν να το κάνω με τον Κ.Μητσοτάκη, τον Ανδρουλάκη, τον Κουτσούμπα. Όπως ήδη έγραψα, θεωρώ εντελώς βλακώδες να λένε κάποιοι ότι ο Λιάκος και εγώ δίνουμε κάποιου τύπου νομιμοποίηση στον Κασσελάκη. Δηλαδή όποιος διαφωνεί με τον Κασσελάκη ή με οποιονδήποτε άλλο πολιτικό πρέπει να τον αποφεύγει, να μην αντιπαρατίθεται ευθέως και δημόσια, αλλά να λέει τις απόψεις του κατά μόνας ή με τους κολλητούς του;
5. Κάποιοι είπαν ότι το πάνελ είναι ανισοβαρές, ο Κασσελάκης θα λάμψει, ο Λιάκος θα του κάνει πλάτη, εγώ ως συγγραφέας του βιβλίου δεν μπορώ να αντιλέξω όπως πρέπει κλπ κλπ. Αγαπητοί, ο Κασσελάκης σας πήρε ένα κόμμα από τα χέρια, το αν θα λάμψει τη Δευτέρα ή αν θα με “πατήσει κάτω” είναι το πρόβλημά σας; (Πολλώ μάλλον που δεν είμαι καν μέλος, οπαδός ή φίλος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ένας ταπεινός καθηγητής πανεπιστημίου).
6. Όποιος δεν ενδιαφέρεται, δικαίωμά του να μην διαβάσει το βιβλίο και να μην έρθει στην εκδήλωση. Όποιος θέλει να έχει γνώμη για το βιβλίο ας το διαβάσει πρώτα. Όποιος έχει ενστάσεις για τη συγγραφή ή για τη συγκεκριμένη βιβλιοπαρουσίαση ας συνεχίσει να την εκφράζει, ελευθερία λόγου θέλουμε, αλλά καλύτερα να την εκφράσει μετά την εκδήλωση, όταν θα υπάρχει πράγματι κάτι να σχολιάσει.

Τη Δευτέρα λοιπόν, 7μμ, ΕΣΗΕΑ, Ακαδημίας 20 και σε λινκ που θα δημοσιοποιηθεί σύντομα. Καλή διασκέδαση!».

Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για το νέο του βιβλίο με τίτλο «Η νύχτα που έφυγε ο Παύλος», την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και τις θεωρίες συνωμοσίας που αναπαράγονται ακόμη και από τα κόμματα.

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

-«Η νύχτα που έφυγε ο Παύλος», είναι ο τίτλος του βιβλίου που γράψατε με αφορμή τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Τόπος. Ωστόσο, ανατρέχετε 50 χρόνια πίσω και τη συνδέετε με τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Παρακράτος το 1963, παρακράτος και σήμερα κύριε Κοντιάδη;

Πρόκειται για δύο διαφορετικές εκδοχές παρακράτους, με πολλά κοινά σημεία. Οι δολοφονίες του Λαμπράκη και του Φύσσα, αυτών των δυο ηρώων, έγιναν με ακριβώς 50 χρόνια απόσταση, υπό συνθήκες που παρουσιάζουν αρκετές ομοιότητες: Η αντιφασιστική τους δράση, η προγραφή τους από την Ακροδεξιά, οι ενέδρες, ο ρόλος της Αστυνομίας, που παρακολουθούσε αμέτοχη, ακόμη και η φυσιογνωμία των δολοφόνων τους. Ίσως να είναι σύμπτωση ή οφθαλμαπάτη, αλλά η φυσιογνωμία και το σουλούπι του δολοφόνου του Λαμπράκη, του Μανώλη Εμμανουηλίδη, θυμίζουν έντονα τον Ρουπακιά, τον δολοφόνο του Φύσσα. Δυστυχώς η ιστορία του ακροδεξιού παρακράτους έχει βαθιές ρίζες και φαίνεται να επαναλαμβάνεται, ασφαλώς μέσα σε διαφορετικά πολιτικά και κοινωνικά συμφραζόμενα.

–Κύριε καθηγητά, αν κάνουμε μια προσπάθεια να δούμε από απόσταση το αποτέλεσμα των εκλογών του Ιουλίου, με τη διατήρηση των δυνάμεων της ΝΔ, την τεράστια πτώση του ΣΥΡΙΖΑ, την εμφάνιση νέων κομμάτων και τη μεγάλη αποχή, τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε;

Το αποτέλεσμα των εκλογών του Μαΐου ήταν μία έκπληξη που θα μπορούσε ωστόσο να έχει προβλεφθεί. Η Νέα Δημοκρατία θριάμβευσε παρά τις κυβερνητικές αποτυχίες και τις θεσμικές σκιές, που άφησε ιδίως το σκάνδαλο των υποκλοπών, αφενός επειδή διαχειρίστηκε πακτωλούς χρημάτων λόγω πανδημίας και ενεργειακής κρίσης και αφετέρου επειδή στηρίχθηκε από ένα επικοινωνιακό σύστημα με ελάχιστες ρωγμές.

Επιπλέον, είχε απέναντί της έναν αντίπαλο που όπως αποδείχτηκε δεν έπεισε ότι αποτελεί αξιόπιστη εναλλακτική λύση.

Η ελληνική κοινωνία μετά τη διάψευση του αντιμνημονιακού αφηγήματος το 2015 φαίνεται να χαμήλωσε τον πήχη των προσδοκιών της. Η Νέα Δημοκρατία δεν κέρδισε επειδή επαγγέλθηκε ένα καλύτερο μέλλον, αλλά επειδή προέβαλε άμεσα και έμμεσα το σύνθημα της διασφάλισης της κανονικότητας. Πρόκειται όμως για μια κανονικότητα επιφανειακή, κάτω από την οποία λανθάνουν σοβαρές κρίσεις.

-Το φαινόμενο της Ακροδεξιάς και η παρουσία κομμάτων στη Βουλή που ταυτίζονται μαζί της ή την ασπάζονται με τι συνδέεται; Με τον ρατσισμό, με τη φτώχεια και την περιθωριοποίηση μέρους του πληθυσμού, με ζητήματα ασφάλειας των πολιτών; 

Κατά τη γνώμη μου η άνοδος της Ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη συνδέεται με τη διεύρυνση των ανισοτήτων την τελευταία εικοσαετία και την αποδυνάμωση των θεσμών κοινωνικής προστασίας, σε συνάρτηση με το ταυτοτικό ζήτημα. Ένα αμάλγαμα νεοφασιστών ή «μεταφασιστών», ρατσιστών και αντιευρωπαϊστών, που διατηρούν πολιτικούς δεσμούς με την αποκαλούμενη Αντιφιλελεύθερη Διεθνή.

-Τι μας επιφυλάσσει το μέλλον; Οι άνθρωποι αισθάνονται πολλές φορές απροστάτευτοι. Και αυτό τους οδηγεί σε ακραίες επιλογές. Αγανακτούν μόνο και αντιδρούν.

Είμαι εξαιρετικά ανήσυχος. Η επιστροφή της Ακροδεξιάς αποτελεί ταυτόχρονα μία διαδικασία σταδιακής παρακμής ή αποσάθρωσης της δημοκρατίας, που δεν οφείλεται μόνο στις επιθέσεις από δεδηλωμένους εχθρούς της δημοκρατίας, αλλά και από τους υποτιθέμενους φίλους ή, συχνά, τους ίδιους τους λειτουργούς της. Η κρίση αντιπροσώπευσης και η συρρίκνωση της μεσαίας τάξης τροφοδοτούν τα ακροδεξιά μορφώματα. Όσο δεν αντιμετωπίζονται αυτές οι συνθήκες φοβάμαι ότι η δύναμη της Ακροδεξιάς θα αυξάνεται.

–Το 2000 η διοικούσα Εκκλησία, οργάνωσε «λαοσυνάξεις», όπως τις ονόμασε με αφορμή τη μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Σήμερα, έχουμε τα «τσιπάκια». Τελικά οι θεωρίες συνωμοσίας δεν αντέχουν απλά, αλλά γίνονται και κυρίαρχο θέμα  από κόμματα της Βουλής. Θα θέλατε να κάνετε κάποιο σχόλιο;

Οι θεωρίες συνωμοσίας ακολουθούν τον κανόνα ότι «κάθε κακό γεγονός πρέπει να αποδίδεται στην κακή βούληση μιας κακής δύναμης», όπως έχει γράψει ο φιλόσοφος Καρλ Πόππερ. 

Άρα τίποτα δεν εμφανίζεται ως τυχαίο, όλα υποστηρίζεται ότι συνδέονται μεταξύ τους με έναν ιστό σκοτεινών κέντρων εξουσίας και ό,τι παρουσιάζεται επισήμως ως αληθινό ή επιστημονικά τεκμηριωμένο αποτελεί για τους συνωμοσιολόγους αντικείμενο ανελέητης αμφισβήτησης με όπλο τη φαντασία τους.

Αντί να μας απασχολούν τα νομικά προβλήματα που θέτουν οι νέες ταυτότητες σε σχέση με την προστασία προσωπικών δεδομένων, ο συνωμοσιολογικός λόγος εκδιπλώνεται με έναν άγονο και ανορθολογικό τρόπο ακόμα και μέσα στο Κοινοβούλιο.

–Στο βιβλίο σας «Η Σοσιαλδημοκρατία σήμερα» που εκδόθηκε το 2017, αλλά και στο πιο πρόσφατο έργο «Η σοσιαλδημοκρατία στο προσκήνιο, ξανά;» (εκδ. Πόλις 2022), στο οποίο είστε ένας μεταξύ των πέντε συγγραφέων, τονίζατε ότι το πρότυπο της σοσιαλδημοκρατίας παραμένει ισχυρό στις σημερινές ευρωπαϊκές συνθήκες με ενίσχυση του παραγωγικού μοντέλου και κράτος πρόνοιας βασισμένο στην αλληλεγγύη και τον περιορισμό των ανισοτήτων. Αυτό ισχύει και σήμερα;

Η υποχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 είναι αργή αλλά σταθερή. Σε αρκετές περιπτώσεις απέδειξε την ικανότητά της να προσαρμόζεται και να ανανεώνεται, χωρίς να απεμπολεί το αξιακό της φορτίο. Δεν είναι όμως και λίγα τα παραδείγματα που απέτυχε, μπροστά στην υποχώρηση του κράτους-έθνους, τη μεταβολή του καταμερισμού εργασίας, και τη μεταμόρφωση των κοινωνιών της μεταβιομηχανικής εποχής.

• Γιατί υποχωρεί τα τελευταία χρόνια η λάμψη της σοσιαλδημοκρατίας;
• Είναι ακριβής ο ισχυρισμός ότι αποκόπτεται από τα κοινωνικά στρώματα που παραδοσιακά εξέφραζε;
• Ποιες είναι σήμερα οι προοπτικές ανάκαμψης του πολιτικού χώρου που αυτοπροσδιορίζεται ως ενδιάμεσος μεταξύ Δεξιάς και ριζοσπαστικής ή κομμουνιστικής Αριστεράς;
• Μπορεί να τηρήσει την υπόσχεση για επίτευξη υψηλής ανάπτυξης χάρη σε μεταρρυθμίσεις στο κράτος, την αγορά εργασίας, το σύστημα κοινωνικής προστασίας και το παραγωγικό πρότυπο, οι οποίες να συνδυάζονται με τη διασφάλιση ίσων ευκαιριών, την κατοχύρωση μηχανισμών ήπιας αναδιανομής και τη διεύρυνση των θεσμών πολιτικής συμμετοχής;

Σε πολλές χώρες οι προσδοκίες για πραγματοποίηση των προγραμματικών αυτών κατευθύνσεων επαληθεύθηκαν, όμως εκείνοι που (δικαίως ή αδίκως) απώλεσαν κεκτημένα ήταν ίσως περισσότεροι από τους ωφεληθέντες. Άρα τα προηγούμενα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά.

–Περιθώρια συνεργασίας μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ υπάρχουν; Και υπό την ηγεσία τίνος;

Μετά το αποτέλεσμα των περασμένων εκλογών είναι εύλογο να επιδιωχθεί η συνεργασία των κομμάτων της αντιπολίτευσης απέναντι στην παντοκρατορία της Δεξιάς και την ηχηρή επανεμφάνιση της Ακροδεξιάς.

Σε αυτό συντείνει επίσης το εκλογικό σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής, που πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα. 

Ωστόσο μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να υπάρχει η πολιτική βούληση για μία τέτοια συνεργασία. Το πρόσωπο που θα έχει το πλεονέκτημα να τεθεί επικεφαλής ενός τέτοιου ενωτικού εγχειρήματος θα είναι εκείνο ακριβώς που θα πρωτοστατήσει σε αυτή τη διαδικασία, πείθοντας όχι μόνο τα κομματικά στελέχη αλλά πρωτίστως την εκλογική βάση.