Γεωργία Κριεμπάρδη

Στις 19 Ιουνίου θα δικαστούν ενώπιον Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων οι 11 εκλεγμένοι βουλευτές των «Σπαρτιατών», ο Ηλίας Κασιδιάρης και ένας δικηγόρος «σύνδεσμος», ο Σωτήρης Μεταξάς για το πλημμέλημα της εξαπάτησης του εκλογικού σώματος.

Ο καταδικασμένος για τη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης ”Χρυσή Αυγή” ναζιστής Ηλίας Kασιδιάρης κατηγορείται ως ηθικός αυτουργός της εξαπάτησης του εκλογικού σώματος, καθώς από την εισαγγελική έρευνα της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου Γ. Αδειλίνη, προέκυψε, ότι αυτός ήταν ο πραγματικός ηγέτης του κόμματος των Σπαρτιατών, καθοδηγώντας και συμβάλλοντας καθοριστικά στην εκλογική του κάθοδο αλλά και την εκλογή των βουλευτών του στη Βουλή.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται μετά και την απόφαση του Αρείου Πάγου να αποκλείσει τους Σπαρτιάτες από τη συμμετοχή τους στις ευρωεκλογές έχει ταράξει τα νερά του ακροδεξιού πολιτικού φάσματος, με το ακροδεξιό μόρφωμα να βρίσκεται σε πανικό και τους λοιπούς ακροδεξιούς να προσπαθούν να κερδίσουν τον χώρο. Οι Σπαρτιάτες απασχόλησαν την τελευταία εβδομάδα και με την βίαιη σωματική επίθεση που έκανε ο πρώην βουλευτής τους (νυν ανεξάρτητος) Κωνσταντίνος Φλώρος στον βουλευτή της Ελληνικής Λύσης Βασίλη Γραμμένο, μέσα στη Βουλή.

«Το προχθεσινό περιστατικό στη βουλή είναι μια εκδήλωση αυτού του λούμπεν κόσμου που μετά την είσοδο της Χρυσής Αυγής με τον μανδύα των Σπαρτιατών έχει αποκτήσει κοινοβουλευτική ιδιότητα» θα πει, καταρχήν, ο Κωστής Παπαϊωάννου, διευθυντής της πρωτοβουλίας «ΣΗΜΕΙΟ για τη Μελέτη και την Αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς».

Αν και πολλοί αναφέρουν πως πρόκειται για πρωτοφανές γεγονός, στην πραγματικότητα έχουν ξανασυμβεί περιστατικά χειροδικίας μέσα στη Βουλή ακόμα και ανάμεσα σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. «Δεν είναι κάτι σύνηθες, όμως, γενικά, ούτε είναι όλα τα περιστατικά το ίδιο. Και σε κάθε περίπτωση, θίγουν τη Δημοκρατία και τα ήθη» σχολιάζει ο κ. Παπαϊωάννου, τονίζοντας πως «πρέπει να φύγουμε από το περιστατικό και να δούμε τη μεγαλύτερη εικονα, τι συμβαίνει στον χώρο της ακροδεξιάς».

• Κατά τον ίδιο, πρέπει να δούμε πολύ σοβαρά τον όρο ‘’ακροδεξιά’’, να τον επανανοηματοδοτήσουμε. «Αυτός ο όρος πια δεν αρκεί, δεν περιλαμβάνει όλες αυτές τις ιδιαίτερες εκδηλώσεις. Εγώ ξεχωρίζω την βίαιη εξτρεμιστική ακροδεξιά από τα ακροδεξιά μορφώματα που κύριο χαρακτηριστικό τους είναι σίγουρα ο εθνικισμός αλλά δεν εκδηλώνεται πάντα βίαια».

Ποσοτικά ο χώρος της ακροδεξιάς φαίνεται, με τις εκτιμήσεις, να κινείται στο 10 με 15%. «Στο εσωτερικό του χώρου, όμως, υπάρχει διεκδίκηση περισσότερου ζωτικού χώρου. Και τώρα, το κενό που θα αφήσουν λογικά οι Σπαρτιάτες θα σπεύσουν να το καρπωθούν άλλο. Πιθανόν, δηλαδή, θα δούμε κι άλλους διαπληκτισμούς μεταξύ τους» επισημαίνει ο ίδιος.

«Δεν μπορούμε να επαναπαυόμαστε πως είναι δουλειά της Δικαιοσύνης να αντιμετωπίσει την εξτρεμιστική δεξιά. Είναι ένα πρωτίστως πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα, και δευτερευόντως φυσικά και δικαστικό όταν υπάρχουν ποινικά αδικήματα. Είμαστε σε ένα σημείο που ο κόσμος δε νιώθει σχέσεις αντιπροσώπευσης με τους θεσμούς και η απαξίωση αυτής της λουμπενοποίησης της πολίτικης ζωής έχει αποτέλεσμα να προβληθούν κόμματα της ακροδεξιάς και η εντός της ΝΔ ακροδεξιά ως κανονικοποιημένη. Κι ενώ αυτή η βίαιη συμπεριφορά μπορεί σε πρώτη εικόνα να σοκάρει, αυτά τα περιστατικά τελικά λειτουργούν στην κατεύθυνση της κανονικοποίησης της ακροδεξιάς και της βίας» υπογραμμίζει.

• Μοιάζει τρομακτικό να μετράμε την ακροδεξιά, να βγάζουμε ‘’ακροδεξιόμετρο’’ και τελικά η ‘’light’’ ακροδεξιά να φαίνεται κάτι κανονικό. Μοιάζει τρομακτικό να συνηθίζουμε τη βία και το μίσος.

Η συζήτηση πηγαίνει γρήγορα στο μόρφωμα των Σπαρτιατών. «Οι Σπαρτιάτες είναι ένα σχήμα που φτιάχτηκε σαν μανδύας των διαδοχών της Χρυσής Αυγής. Με την ιδία ευκολία που ο Κασιδιάρης έχρισε κάποιον εισαγγελέα ως διάδοχο, τον άδειασε και πήγε άλλου, είμαι βέβαιος ότι και τώρα αναζητά -αν δεν έχει βρει ήδη- επόμενο πρόσωπο ή σχήμα που θα έχει το θείο χρίσμα από τη φυλακή» σημειώνει ο κ. Παπαϊωάννου.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και τα σχόλια που έκανε στο libre για το ζήτημα η Ρόζα Βασιλάκη, κοινωνιολόγος, συν-συντονίστρια του διαρκούς σεμιναρίου Politics of Liberation και της ερευνητικής ομάδας DISSENSUS-social research. Για τη χειροδικία του Κ. Φλώρου σε βάρος του βουλευτή της Ελ. Λύσης θα πει πως «σαφέστατα είδαμε την επίδειξη μιας πρακτικής, η οποία προκρίνει την χειροδικία ως μέσο επίλυσης των διαφωνιών, είτε πολιτικών-ιδεολογικών, είτε προσωπικών» και, κοιτώντας τη μεγάλη εικόνα, σχολιάζει:

«Ο συγκεκριμένος τρόπος σκέψης, η συγκεκριμένη νοοτροπία θα λέγαμε, νομιμοποιήθηκε στην περίοδο που η Χρυσή Αυγή απολάμβανε ασυλία, ανοχή – αν όχι αποδοχή, ακόμη και θαυμασμό – για τον τρόπο που επιζητούσε να επιλύσει τις διαφορές της, από σημαντική μερίδα του πολιτικού και του μιντιακού συστήματος. Ο προπηλακισμός των αντιπάλων, η προσβολή και η χυδαιολογία είναι πρακτικές που εξοικειώνουν το μιντιακό κοινό, που εξοικειώνουν την δημόσια σφαίρα -τόσο την επίσημη εντός της οποίας εκτυλίσσεται αυτό που λέμε υψηλή πολιτική, όσο και την ανεπίσημη, εκεί δηλαδή που λαμβάνει χώρα η δημόσια ζωή των περισσότερων ανθρώπων – με τη λογική της επιβολής των απόψεων διά της απειλής, διά του εκφοβισμού. Η καταφυγή στην ωμή βία είναι η λογική συνέχεια αυτών των πρακτικών, τις οποίες κατά κόρον προήγαγε η Χρυσή Αυγή κατά την διάρκεια των «χρυσών» της χρόνων. Οι πρακτικές αυτές – είναι ενδιαφέρον ο όρος «Κασιδιαρισμός» που εισάγεις στην συζήτησή μας – έχουν ένα διττό στόχο.

Από την μία πλευρά να φιλοτεχνήσουν και να συντηρήσουν ένα ψευτο-αντισυστημικό προφίλ – άλλωστε οι ευθείες και πλάγιες σχέσεις των ακροδεξιών με το λεγόμενο σύστημα είναι διαρκείς και γνωστές από τον 19 ο αιώνα, στον ιστορικό φασισμό μέχρι και τις μέρες μας – το οποίο βρίσκει απήχηση εξαιτίας της έλλειψης εκφοράς πολιτικού λόγου που να μην ακούγεται απλώς ‘μια από τα ίδια’. Οι ευθύνες της σύγχρονης Αριστεράς που συναγωνίζεται πλέον σε υποχωρήσεις και προσαρμογές στον λεγόμενο ‘ρεαλισμό’ των αγορών, παρά για ελπίδα και διέξοδο από μια συνεχώς πιο πειστική κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα, είναι τεράστιες. Σε αυτό το ερημοποιημένο πεδίο πολιτικού λόγου και πράξης, ο ψευτο-αντισυστημισμός που εκφέρεται με έναν λόγο θρασύ, καταγγελτικό και εκδικητικό, σαρώνει.

Από την άλλη πλευρά, η επίδειξη τέτοιων πρακτικών, που ξεκινάνε από τον προπηλακισμό και καταλήγουν στο ξύλο, έχουν επίσης ως στόχο την ίδια την λογική του διαλόγου. Στόχος του είναι η διάλυση της ίδιας της λογικής της αντιπαράθεσης μεταξύ πολιτικών απόψεων, την οποία εντέλει αντικαθιστά η χειροδικία – και ποιος ξέρει, ίσως και η φυσική εξόντωση του αντιπάλου, η Χρυσή Αυγή άλλωστε έχει δώσει πλείστα δείγματα γραφής στο κομμάτι της ωμής βίας και των δολοφονικών επιθέσεων απέναντι τους αντιπάλους της. Τα λόγια καθίστανται περιττά όταν τον τελικό λόγο έχουν οι γροθιές, τα όπλα και τα μαχαίρια».

• Αυτό που έγινε ξεκάθαρο σε όλους μετά το περιστατικό που σημειώθηκε εντός του Κοινοβουλίου είναι ότι η βεντάλια της ακροδεξιάς είναι ήδη πολύ ανοιγμένη και οι συγκρούσεις στο εσωτερικό του χώρου βγαίνουν προς τα έξω.

«Αυτό που έχουν να χωρίσουν οι ακροδεξιοί είναι πολύ σημαντικό: είναι οι ψηφοφόροι. Μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη που έφεραν στην επιφάνεια οι τελευταίες εκλογές, δεν είναι μόνο η ξεκάθαρη άνοδος της άκρας Δεξιάς αλλά, θα λέγαμε, και η ‘εξειδίκευσή’ της. Η Ελληνική Λύση, οι Σπαρτιάτες, η Νίκη, ψαρεύουν στα ίδια θολά νερά του νέο-φασισμού. Και μπορεί να αντλούν από τις ίδιες ιδεολογικές αναφορές – πατριδοκαπηλία, επιθετικός εθνικισμός, Ισλαμοφοβία, ρατσισμός, σεξισμός, ομοφοβία, ανορθολογισμός και συνωμοσιολογική ανάγνωση της ιστορίας και της πραγματικότητας – ωστόσο, ανταγωνίζονται για την εκπροσώπηση αυτών των κοινωνικών ομάδων που πείθονται από τα συγκεκριμένα ιδεολογήματα και τα οποία βλέπουν τα κόμματα αυτά ως εκφράσεις τους» υπογραμμίζει και προχωρά σε πρόχειρες, απλές διακρίσεις στα μορφώματα του χώρου.

«Αν θα μπορούσαμε πρόχειρα να προβούμε σε μια τέτοια αξιολόγηση, θα λέγαμε ότι η Νίκη εκφράζει το εκκλησιαστικό και κυρίως παραθρησκευτικό κοινό, του οποίου βασικός πυλώνας συγκρότησης της ταυτότητάς του είναι η θρησκευτική πίστη ∙ οι Σπαρτιάτες είναι η φυσική συνέχεια της Χρυσής Αυγής, με ξεκάθαρα βιαιότερο λόγο και απήχηση σε ένα πιο νεανικό κοινό ∙ ενώ η Ελληνική Λύση είναι περισσότερο πολυσυλλεκτική από την άποψη των υποστηρικτών της, αλλά θα μπορούσαμε ίσως σαν πούμε ότι η συγκολλητική τους ουσία πέραν των ιδεολογημάτων που αναφέρονται παραπάνω είναι η πρόκριση παντός είδους θεωριών συνωμοσίας.

Τι έχουν λοιπόν να χωρίσουν οι ακροδεξιοί; Ψήφους, κοινοβουλευτική και ευρωπαϊκή εκπροσώπηση καθώς και τις οικονομικές απολαβές και την αναγνωσιμότητα που έρχεται μαζί με μια πετυχημένη πορεία στις εκλογές. Ανταγωνίζονται για το ίδιο κοινό – παρόλες τις επιμέρους διαφοροποιήσεις του. Και πρόκειται για κοινό με αυξητική τάση, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Η λογική λοιπόν του Κασιδιαρισμού που εξετάσαμε παραπάνω είναι συστατικό, δομικό στοιχείο των κομματικών αυτών μορφωμάτων και των οργανώσεων που τα στηρίζουν. Άλλωστε παρόλο που η αντιπαράθεση αφορούσε τους Σπαρτιάτες και την Ελληνική Λύση, είδαμε ότι και υποστηρικτές της Νίκης να προβαίνουν σε αντίστοιχες πράξεις χειροδικίας τις τελευταίες μέρες, όχι στην Βουλή αλλά στον δημόσιο χώρο σε κάθε περίπτωση».

Η κοινωνία βράζει εδώ και περίπου δεκαπέντε χρόνια.

«Η αγανάκτηση δυστυχώς – και εδώ πάλι θα επιμείνω στις σοβαρότατες ιστορικές ευθύνες της Αριστεράς που έχει απωλέσει εδώ και δεκαετίες το ιστορικό της υποκείμενο αλλά εξ ’αυτού και την πολιτική της ουσία – εκφράστηκε κατά τα χρόνια της κρίσης και με την ανάδειξη της Χρυσής Αυγής. Κατά την δική μου εκτίμηση, η πολιτική κρίση που εκφράστηκε με την ανάδειξη της άκρας Δεξιάς ως σοβαρά υπολογίσιμου πολιτικού παίκτη και διαμορφωτή της κοινωνικής πραγματικότητας δεν έληξε σε καμία περίπτωση με την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, γεγονός που τεκμηριώνεται και στην μελέτη μας ‘Η Κανονικοποίηση του Ακροδεξιού Λόγου στην Ελλάδα: Φύλο, ΜΜΕ, Ένοπλες Δυνάμεις, Εκκλησία’.

Ήδη από το 2021 αναδείξαμε την διαδικασία εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας και δυστυχώς οι πολιτικές εξελίξεις του 2023 επιβεβαίωσαν τα ευρήματά μας. Η λογική του Κασιδιαρισμού σε συνδυασμό με την επιφανειακή και συχνά κατασταλτική «επίλυση» των βαθύτερων και επειγόντων κοινωνικών και οικονομικών ζητημάτων εξοικείωσε το κοινό με τον εκχυδαϊσμό και τον τραμπουκισμό.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο νέο-φασισμός έχει καταστεί μια Λερναία Ύδρα της οποίας νέα κεφάλια ξεφυτρώνουν όχι μόνο σε χώρους που θεωρούνται ‘συνήθεις ύποπτοι’, όπως για παράδειγμα τα γήπεδα και η παραγηπεδική δραστηριότητα, αλλά και «ασυνήθιστοι», όπως τα σχολεία».

Καταληκτικά, κρατάμε το σχόλιο της κα. Βασιλάκη. «Το χαστούκι του Κασσιδιάρη στη Λιάνα Κανέλλη, στον αέρα της πρωινής εκπομπής του ΑΝΤ1 πριν λίγα χρόνια,  γέννησε τα σχολεία της Σταυρούπολης, το πογκρόμ της πλατείας Αριστοτέλους και τις απόπειρες φίμωσης της τέχνης – τα ‘Αγόρια στο Ντουζ’, τα ‘Αδέσποτα Κορμιά’, για να αναφέρω τις πιο πολυσυζητημένες. Οι επιπτώσεις ενός χαστουκιού, είτε είναι του Κασιδιάρη τότε, είτε του Φλώρου και της πολιτεύτριας της Νίκης σήμερα, έχουν μία μόνο κατάληξη: τον περαιτέρω εκφασισμό της κοινωνίας».

Ωστόσο, σε ερώτηση για τον έλεγχο των τιμών, ο υπουργός Υγείας, Στιβ Μπάρκλεϊ δήλωσε σήμερα στην τηλεόραση του BBC ότι “δεν το έχει κατανοήσει”.

Το γραφείο του πρωθυπουργού Ρίσι Σούνακ βρίσκεται σε συνομιλίες με τα σούπερ μάρκετ για την επίτευξη μιας συμφωνίας, που θα είναι παρόμοια με αυτή που επιτεύχθηκε στη Γαλλία, όπου οι μεγαλύτεροι πωλητές λιανικής χρεώνουν “στη χαμηλότερη δυνατή τιμή”, όπως ανέφερε χθες η ίδια εφημερίδα.

Το γραφείο του Βρετανού πρωθυπουργού δεν ανταποκρίθηκε σε αίτημα του Reuters για το σχολιασμό της δημοσιογραφικής αναφοράς, ενώ η εφημερίδα επικαλέστηκε πηγές εντός της κυβέρνησης.

»Δεκάδες συνάνθρωποι μας χάθηκαν και άλλοι τόσοι τραυματίστηκαν στον βωμό του ιδιωτικού κέρδους και της αδιαφορίας των υπευθύνων» όπως αναφέρει.

Προσθέτει δε, ότι «Χρόνια τώρα το σωματείο μας καταγγέλλει τεράστιες ελλείψεις σε υλικά, ανταλλακτικά, αναλώσιμα συντήρησης και για την τεράστια έλλειψη σε προσωπικό για όλες τις ειδικότητες λειτουργίας και συντήρησης, που αναγκάζουν το υπάρχων προσωπικό σε εξαντλητικά ωράρια εργασίας με ότι αυτό συνεπάγεται.

»Τα προβλήματα μας είναι κοινά με τον ΟΣΕ και όποιος δεν το παραδέχεται απλά εθελοτυφλεί» όπως σημειώνει ενώ διευκρινίζει ότι για όλους τους παραπάνω λόγους θέλοντας το θανατηφόρο ατύχημα που έγινε να είναι το τελευταίο, «δηλώνουμε την αγανάκτησή μας και κηρύσσουμε ΑΠΕΡΓΙΑ από τις 06:00 το πρωί έως τις 24:00 το βράδυ για την Πέμπτη 2/3/2023.

Υπενθυμίζεται ότι 24ωρη απεργία εξήγγειλε για αύριο και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Σιδηροδρομικών.

Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου αναφέρεται, με ανάρτησή της στο Facebook, στη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού και στην ειδική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, με λόγια γεμάτα συγκίνηση και αγάπη για τα μικρά παιδιά, που αποτελούν «το καλύτερο αύριο αυτού του κόσμου» και υπογραμμίζει ότι «Μέρες όπως η σημερινή δεν μπορούν να εξαντλούνται σε ευχολόγια και κενές διακηρύξεις».

Όπως σημειώνει «Ας μην κωφεύουμε στην βουβή κραυγή των παιδιών αυτών. Ας σεβαστούμε το απαράγραπτο δικαίωμά τους σε μια προστατευμένη αθωότητα. Ας δώσουμε σε όλα τα παιδιά μια οικογένεια, ένα περιβάλλον αγάπης και φροντίδας μέσα στο οποίο θα ανθίσουν και θα ευημερήσουν στα πιο σημαντικά, τα διαπλαστικά χρόνια της ζωής τους. Οικοδομώντας ένα παρόν αρμονικό για το παιδί δεν εκπληρώνουμε απλώς ένα κοινωνικό καθήκον. Βάζουμε τα θεμέλια για ένα πιο φωτεινό μέλλον, για έναν καλύτερο κόσμο».

Ακολουθεί η ανάρτηση της κυρίας Σακελλαροπούλου:

«Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού, ο κήπος του Προεδρικού Μεγάρου ήταν αφιερωμένος στο καλύτερο αύριο αυτού του κόσμου, τα παιδιά.

Ήρθαν από το Παιδικό Χωριό SOS της Βάρης, με πρόσωπα φωτεινά, έτοιμα να αντικρίσουν παντού το θαύμα, σ’ ένα λουλούδι, μια πεταλούδα, ένα παιχνίδι, έπαιξαν και διασκέδασαν για ώρα πολλή. Μαζί τους ήρθαν και άλλα παιδιά και μοιράστηκαν στιγμές ξεγνοιασιάς και χαράς. Βλέποντάς τα, η σκέψη στρέφεται αναπόφευκτα σε όσες μικρές υπάρξεις έχουν γνωρίσει από την τρυφερή τους ηλικία την πιο σκοτεινή και άγρια πλευρά της ζωής. Παιδιά κακοποιημένα, παραμελημένα, φοβισμένα, καταδικασμένα σε μιαν απέραντη, ζοφερή μοναξιά.

Η βία κατά των παιδιών, λεκτική, σωματική, σεξουαλική, είναι ένα έγκλημα διαρκές. Ο αντίκτυπός του στο θύμα αλλά και στην κοινωνία εκτείνεται μέσα στον χρόνο, σφραγίζοντας ανεξίτηλα την ψυχή όσων την υφίστανται και στιγματίζοντας τον συλλογικό μας βίο. Μέρες όπως η σημερινή δεν μπορούν να εξαντλούνται σε ευχολόγια και κενές διακηρύξεις. Ας μην κωφεύουμε στην βουβή κραυγή των παιδιών αυτών. Ας σεβαστούμε το απαράγραπτο δικαίωμά τους σε μια προστατευμένη αθωότητα. Ας δώσουμε σε όλα τα παιδιά μια οικογένεια, ένα περιβάλλον αγάπης και φροντίδας μέσα στο οποίο θα ανθίσουν και θα ευημερήσουν στα πιο σημαντικά, τα διαπλαστικά χρόνια της ζωής τους. Οικοδομώντας ένα παρόν αρμονικό για το παιδί δεν εκπληρώνουμε απλώς ένα κοινωνικό καθήκον. Βάζουμε τα θεμέλια για ένα πιο φωτεινό μέλλον, για έναν καλύτερο κόσμο».

Ρούλα Σκουρογιάννη

ΗΣύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, που υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1989 και είναι το πρώτο παγκόσμιο σύνολο νομικά δεσμευτικών δικαιωμάτων που ισχύουν για όλα τα παιδιά, αναγνωρίζει ότι η παιδική ηλικία αποτελεί ευάλωτη περίοδο στη ζωή του ατόμου και ότι τα παιδιά χρειάζονται ειδική φροντίδα και προστασία. Σκοπός της Σύμβασης είναι να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται τα παιδιά, μετατρέποντάς τους από παθητικούς αποδέκτες φιλανθρωπίας σε ανθρώπινα όντα με ξεχωριστά δικαιώματα.

Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού έχει επικυρωθεί από όλα τα κράτη –εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες– και παρόλο που είναι η ευρύτερα επικυρωμένη συμφωνία για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην παγκόσμια ιστορία, καθημερινά καταγράφονται, σε παγκόσμιο επίπεδο, κατάφωρες παραβιάσεις των δικαιωμάτων των παιδιών, που θέτουν σε κίνδυνο τη σωματική και ψυχική τους υγεία ακόμα και τη ζωή τους και που και δυστυχώς, τις περισσότερες φορές μένουν ατιμώρητες.

Πώς μπορεί να προληφθεί η παραβίαση των δικαιωμάτων του παιδιού

Το θέμα είναι τεράστιο και απαιτεί συντονισμένες και στοχευμένες ενέργειες, με ειλικρινή πρόθεση, από την Πολιτεία, τους αρμόδιους φορείς, τους εκπαιδευτικούς, τους πολίτες, τους γονείς, όλους μας…

Καταθέτοντας ένα σχόλιο, στο libre, για το πώς θα μπορούσαν να έχουν προβλεφθεί τα «αδιανόητα» και απάνθρωπα που έρχονται στο φως της δημοσιότητας τις τελευταίες εβδομάδες (και όχι μόνο), ο πρόεδρος των εργαζόμενων στα δημόσια νοσοκομεία (της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων Δημόσιων Νοσοκομείων-ΠΟΕΔΗΝ), κ. Μιχάλης Γιαννάκος, τονίζει: «Το ζήτημα είναι να λαμβάνονται μέτρα για να μη συμβαίνουν τέτοιες καταστάσεις».

Προσεγγίζοντας το ζήτημα από τη σκοπιά των εργαζόμενων στα νοσοκομεία (που συχνά γίνονται μάρτυρες και αντιμετωπίζουν δεκάδες παρόμοια περιστατικά), επισημαίνει:

«Αν είχαμε 200 υπαλλήλους παραπάνω στις δημόσιες προνοιακές μονάδες της Αττικής, δε θα είχαμε ‘παρκαρισμένα’ παιδιά με εισαγγελική εντολή στα παιδιατρικά νοσοκομεία!

Εάν είχε αναπτυχθεί και ενισχυθεί ο δημόσιος τομέας πρόνοιας, δε θα φθάναμε εδώ που φθάσαμε!

Το ‘όλα στο φως’, με την κακοποίηση των παιδιών και μάλιστα από τα μέσα ενημέρωσης και όχι από το αρμόδιο υπουργείο Εργασίας δεν είναι λύση. Το ζήτημα είναι να λαμβάνονται μέτρα για να μη συμβαίνουν τέτοιες καταστάσεις.

· Να λειτουργούν οι εποπτικοί και ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους.

· Να ενισχύονται και όχι να κλείνουν ή να συρρικνώνονται οι δημόσιες προνοιακές μονάδες που ανήκουν στο Υπουργείο Εργασίας.

· Να λειτουργούν ανεξέλεγκτες η Μ.Κ.Ο. με πακτωλό χρημάτων και αμφισβητούμενες συνθήκες φιλοξενίας όπως αποδεικνύεται.

Οι Δημόσιες προνοιακές Μονάδες αντιμετωπίζουν σημαντικές ελλείψεις προσωπικού με αποτέλεσμα να μην μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες που υπάρχουν για φιλοξενία εγκαταλελειμμένων παιδιών με εισαγγελική εντολή. Και γενικότερα τις ανάγκες.

Φιλοξενία που θα δίνει προοπτική καλύτερης ζωής στα κακοποιημένα παιδιά από κάθε είδους κακοποίηση:

· εξασφάλιση σχολείου,

· συμμετοχή σε προγράμματα κοινωνικής επανένταξης

·προώθηση των διαδικασιών για υιοθεσία ή ανάδοχή.

Τα παιδιατρικά νοσοκομεία δεν έχουν τέτοια δυνατότητα. Γι’ αυτό και η εισαγγελική εντολή των κακοποιημένων παιδιών στα Παιδιατρικά Νοσοκομεία  περιλαμβάνει αποκλειστικά και μόνο τις εξετάσεις για να διαπιστωθεί η κατάσταση της υγείας τους. Συνήθως είναι υγιή.

Ελλείψει προνοιακών μονάδων, παραμένουν στα παιδιατρικά Νοσοκομεία επί μήνες

Τα Παιδιατρικά Νοσοκομεία δεν οργανώνουν αναδοχές και υιοθεσίες. Συμφωνούμε με την οικογενειακή αναδοχή. Διαφωνούμε κάθετα με την επαγγελματική αναδοχή.

Δεν θα είχαμε παρκαρισμένο κανένα κακοποιημένο παιδί στα Παιδιατρικά Νοσοκομεία, εάν είχαμε 200 υπαλλήλους επιπλέον στις δημόσιες προνοιακές μονάδες της Αττικής», καταλήγει ο κ. Γιαννάκος, αλλά εδώ θα πρέπει να σχολιάσουμε και να υπογραμμίσουμε ότι δεν αρκούν μόνο αριθμητικά 200 υπάλληλοι, αλλά 200 κατάλληλοι λειτουργοί, έτοιμοι να προσφέρουν και να αφοσιωθούν στο τόσο σημαντικό έργο τους.

Του Χρόνη Διαμαντόπουλου

Ωστόσο το ερώτημα στο οποίο οφείλουν οι «καθ’ ύλην αρμόδιοι» να δώσουν άμεσα απάντηση είναι: Τι έκαναν οι αστυνομικές αρχές για να μη συμβεί αυτό το έγκλημα; Πώς έδρασαν προληπτικά; Πως παρακολουθούν μέσω του διαδικτύου παιδεραστές ή μήπως καλύτερα παιδοβιαστές;

Επί της ουσίας τώρα. Ο Μίχος δρούσε στο φως της ημέρας. Μέσα από εφαρμογές γνωστές – και – στην αστυνομία που υποτίθεται παρακολουθεί για να μη συμβαίνουν τέτοιου είδους εγκλήματα. 

• Και αν λάβει κανείς υπόψη του την ανακοίνωση της αστυνομίας για όσα έκανε για την αποκάλυψη της υπόθεσης, τι ερευνούσαν οι αστυνομικοί για έναν μήνα μέχρι να αποδώσουν  κατηγορίες, δίνοντας συγχρόνως την ευκαιρία στον δράστη να «σβήσει» τα ίχνη του και να ασκήσει πιέσεις για να μην γίνουν γνωστές οι πράξεις του;

Το σίγουρο είναι ότι το παιδί θα περάσει την υπόλοιπη ζωή του κουβαλώντας ένα βαθύ τραύμα. Οι άνθρωποι που το βίασαν θα μπουν στη φυλακή και πιθανότατα κάποια στιγμή να κυκλοφορήσουν ελεύθεροι.

• Η αστυνομία όμως πως δρα προληπτικά; Πως παρακολουθεί τους μαστροπούς που καλούν πελάτες μέσα από εφαρμογές για να βιάσουν ένα δωδεκάχρονο παιδί; Δεν έχει τα μέσα ή τους τρόπους; Δεν αξιολογεί τις καταγγελίες; Ποιος αποφασίζει για τις δωρεές και τις χορηγίες που κάνει κάποιος σ’ ένα αστυνομικό τμήμα; Μπορεί να γίνει αποδεκτή μια δωρεά ακόμη και συμβολικού χαρακτήρα;

Δεν υπάρχουν πολλοί τρόποι για να διαχειριστούν οι αρχές αυτή την υπόθεση.

• Ο πρώτος είναι ο κλασσικός. Της επικοινωνίας. Με δηλώσεις για την πάταξη του εγκλήματος, για την αύξηση των προβλεπόμενων ποινών για τέτοιου είδους εγκλήματα και συμβολικές πράξεις.  
• Ο δεύτερος τρόπος είναι ο προφανής: Η παρουσίαση της αλήθειας, με το κόστος που θα έχει για όλους. Την οικογένεια του παιδιού, την κοινωνία της περιοχής, τους παιδοβιάστες και τις αστυνομικές αρχές. Για όλους.

Υπάρχει όμως και η παράμετρος των ΜΜΕ και του ρόλου τους. Που σε κάποιες περιπτώσεις υπερβαίνουν τα όρια και στο κυνήγι της «είδησης», παίρνουν το ρόλο του παιδοβιαστή. Κάνουν συνεντεύξεις με συγγενείς, εμφανίζουν το θύμα σε φωτογραφίες με μωσαϊκό, τάχατες για να μη το αναγνωρίσουν και κάποιοι κατασκηνώνουν έξω από το σπίτι της μικρής για να μας δώσουν την εικόνα.

• Η ΕΣΗΕΑ, ετεροχρονισμένα παρενέβη με ανακοίνωσή της ζητώντας την απομάκρυνση των συνεργείων των τηλεοπτικών σταθμών από το σπίτι του θύματος.

«Καλούμε τους διευθυντές ενημέρωσης των τηλεοπτικών σταθμών να αποσύρουν αμέσως τα τηλεοπτικά συνεργεία από το σπίτι του παιδιού και να απέχουν αυστηρά από τη δημοσιοποίηση κάθε πληροφορίας που μπορεί να οδηγήσει σε ταυτοποίηση της 12χρονης και εκ νέου θυματοποίησή της», γράφει η ανακοίνωση μεταξύ άλλων υπενθυμίζοντας ότι «η ευρωπαϊκή και η ελληνική νομοθεσία για τα ραδιοτηλεοπτικά προγράμματα, για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, και βέβαια οι Αρχές Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας αλλά και οι διεθνείς Συμβάσεις για τα δικαιώματα του Παιδιού ορίζουν σαφώς ότι τα ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι έχουν υποχρέωση να προστατεύουν την παιδική ηλικία και να σέβονται την προσωπικότητα του ατόμου».

Μιλώντας για το θέμα με δικηγόρους και εκπροσώπους της ελληνικής αστυνομίας προκύπτει αυτό που συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις. «Πέφτουμε από τα σύννεφα»!

Κατάρρευση εικόνας πατροπαράδοτων προτύπων – Σύγκρουση εξουσιών

Η δικηγόρος Ζωή Αναστασοπούλου λέει ότι «ο 53χρονος της διπλανής πόρτας ακροβατούσε μεταξύ δύο κόσμων.

Ο ένας ο κόσμος της καλής έξωθεν μαρτυρίας: ο καλός οικογενειάρχης, ο σύζυγος αιρετής, ο σωστός επιχειρηματίας, ο καλός χριστιανός, ο συμμετοχικός στα θρησκευτικά του καθήκοντα, ο ευεργέτης, ο εξωστρεφής, ο υπερκοινωνικός, ο προβεβλημένος, ο ιδιαίτερα ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο πολιτικοποιημένος, ο οικονομικά εύρωστος, ο γιος καλής και ευκατάστατης οικογενείας της επαρχίας, ο υπεράνω πάσης υποψίας».

• «Ο άλλος ο κόσμος του ερέβους και της σκιάς: ο στυγνός εγκληματίας, ο διεστραμμένος παιδόφιλος, ο βιαστής, ο μαστροπός, ο καταστροφέας ζωών, ο αλλοτριωμένος, ο δυνάστης ψυχών και κορμιών, ο σκοτεινός θιασώτης του βρώμικου κέρδους της ντροπής, των στρεβλών απωθημένων, της  αποκλίνουσας εξουσίας, της μαύρης ψυχής, της απόλυτης απαξίας, όπως τουλάχιστον προκύπτουν οι πληροφορίες από τον τύπο, διότι ας έχουμε υπόψη μας ότι δικονομικά ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας».

Η ίδια αναρωτιέται: «Γιατί η ελληνική κοινωνία της μεταπολίτευσης πέτυχε στην εικόνα αλλά απέτυχε παταγωδώς στην ουσία; Γιατί έπλασε τέρατα καλής έξωθεν μαρτυρίας;  Πόσα ψέματα λέει η ελληνική οικογένεια στον εαυτό της; Πόσους όρκους δίνει ενώπιον θεού και πόσους καταπατά κρυφίως; Γιατί τέτοια εμπλοκή του νέο Έλληνα με την σεξουαλικότητά του, την εξουσία, το παράνομο χρήμα και το γενετήσιο έγκλημα; Πού ερείδεται  η ανάγκη του για αρρωστημένη επιβολή και κυριαρχία;»

Όπως εξηγεί σε σχέση με την υπόθεση «σαφώς θα ήταν άδικο για την ελληνική οικογένεια και κοινωνία να ενοχοποιηθούν συλλήβδην, ωστόσο τον 53χρονο και στις απάνθρωπες ορέξεις του, ως προκύπτει από την δημοσιογραφική έρευνα, ακολουθούν και άλλοι 214 μέχρι στιγμής, τουτέστιν 214 οικογένειες στη σέντρα, άρα μιλάμε περί τα 1.000 και παραπάνω πληττόμενα μέλη που θα στιγματιστούν και θα λογοδοτήσουν μη αναστρέψιμα».

«Όπως μη αναστρέψιμα στιγματίστηκε ψυχή τε και σώματι η ανήλικη 12χρονη και η οικογένειά της, που τελειωμό δεν έχει όπως φαίνεται η ταλαιπωρία της, καθώς τώρα έπεσε και στα γαμψά νύχια της είδησης που απαιτεί η κοινωνία ωτακουστής, η κοινωνία ηδονοβλεψίας, η κοινωνία δικαστής».

«Τι συμβαίνει όμως όταν τα δύο συνταγματικά κατοχυρωμένα αυτά δικαιώματα συγκρούονται μεταξύ τους. Όταν η ελεύθερη λειτουργία του Τύπου, όπως αυτή εκφράζεται ρητά µέσω του άρθρου 14 § 2 Σ. έρχεται σε σύγκρουση µε το αγαθό της προσωπικότητας» αναρωτιέται η κ. Αναστασοπούλου και εξηγεί στη συνέχεια:

«Η κατά το άρθρο 14 του Συντάγματος ελευθερία του Τύπου δεν είναι απόλυτη. Η ανάγκη προστασίας και άλλων εννόμων αγαθών που προστατεύονται από το Σύνταγμα επιβάλει και σε αυτόν που εκφράζει τους στοχασμούς του «δια του Τύπου» και κυρίως τους λειτουργούς του Τύπου, τους δημοσιογράφους, να τηρούν τους νόμους του κράτους. Και η γενική αυτή επιφύλαξη νόμου, που καθιερώνεται στην συνταγματική διάταξη έχει ιδιαίτερη σημασία στο πεδίο της προσωπικότητας. Όπως γίνεται δεκτό ως ‘‘νόμοι του κράτους’’ εννοούνται µόνο οι τυπικοί, γενικοί νόμοι, αυτοί δηλαδή που ψηφίζονται από την Βουλή κατά την νομοθετική διαδικασία και δεν στρέφονται κατά ορισμένου προσώπου (φυσικού ή νομικού) που εκφράζει τους στοχασμούς του δια του τύπου ούτε κατά ορισμένης γνώμης αλλά αντίθετα δεσμεύουν όλους τους φορείς του τύπου ώστε να προφυλαχτεί κάποιο άλλο έννομο αγαθό. Έτσι ως τέτοιοι περιορισμοί στην περίπτωση της ελευθεροτυπίας νοούνται όλοι οι ειδικοί περί τύπου νόμοι (ν.1092/1938, ν. 2328/95, ν. 2243/94, ν.1178/81 κλπ.) καθώς και οι νόμοι οι οποίοι περιέχουν ειδικές διατάξεις περί τύπου, όπως ο ν. 2472/97. Από το πλέγμα των διατάξεων αυτών, ιδιαίτερη σημασία έχουν εκείνες, οι οποίες προβλέπουν τις υποχρεώσεις και τις κυρώσεις που απειλούνται κάθε φορά που η λειτουργία του τύπου βλάπτει την τιμή και την υπόληψη κάποιου ατόμου.  Έτσι από το πλέγμα των διατάξεων προκύπτει ότι  σε περίπτωση προσβολής γεννάται υποχρέωση της διεύθυνσης της εφημερίδας ή του περιοδικού περί απάντησης και επανόρθωσης, οι εκπομπές όλων των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών πρέπει να σέβονται την προσωπικότητα, την τιμή και την υπόληψη, τον ιδιωτικό και οικογενειακό βίο, την επαγγελματική, καλλιτεχνική, πολιτική ή άλλη συναφή δραστηριότητα κάθε προσώπου, η εικόνα του οποίου εμφανίζεται στην οθόνη ή το όνομα του οποίου ή στοιχεία επαρκή για τον προσδιορισμό του οποίου μεταδίδονται. Σε περίπτωση παραβίασης της υποχρέωσης αυτής, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης αποφασίζει και επιβάλει κυρώσεις που ποικίλουν από συστάσεις έως και ανάκληση της άδειας λειτουργίας του σταθμού. Επιπλέον καθορίζονται και ειδικότεροι όροι της αστικής ευθύνης του τύπου. Τέλος αναφορά πρέπει να γίνει και στην συνταγματική κατοχύρωση πλέον του δικαιώματος απάντησης του θιγόμενου και της υποχρέωσης πλήρους και άμεσης επανόρθωσης του μέσου ενημέρωσης, κατ’ άρθρ. 14 Σ.

• Προκύπτει συνεπώς από το πνεύμα του νόμου ότι η προστασία της τιμής της υπόληψης και των άλλων αγαθών που απαρτίζουν το δικαίωμα της προσωπικότητας αποτελεί έναν από τους βασικότερους γενικούς περιορισμούς της ελευθερίας του Τύπου.

Εν κατακλείδι μια δημοκρατική κυβέρνηση μιας προηγμένης δημοκρατικής κοινωνίας, οφείλει να αναπτύξει γρήγορα ανακλαστικά στην δικαιοσύνη, στην πρόνοια, στην πρόληψη, οι δε πολίτες της στην αλληλεγγύη και στον σεβασμό της προσωπικότητας του ατόμου, αρνούμενοι οποιαδήποτε συμμετοχή τους στην υιοθέτηση τακτικών προσβολής της».

Ο Πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων νομού Αττικής, Γιώργος Καλλιακμάνης στον οποίο απευθυνθήκαμε για τον ρόλο της αστυνομίας μας είπε ότι «οι έρευνες της αστυνομίας, βάσει των αποτελεσμάτων που αναμένονται από την διερεύνηση των ηλεκτρονικών συσκευών και των τηλεφώνων των δυο πρώτων φερόμενων δραστών, δηλαδή του 53χρονου και του 42χρονου, εστιάζουν στο αν οι συγκεκριμένοι λειτουργούσαν μέσω οργανωμένου κυκλώματος, στο οποίο ίσως να συμμετείχαν και άλλα πρόσωπα, αν υπάρχουν συμμέτοχοι και ποιοι είναι, ποιοι γνώριζαν και φυσικά η ταυτοποίηση των ατόμων που ήρθαν σε επαφή με τον 53χρονο, που έκαναν πράξη τις αρρωστημένες τους ορέξεις με την 12χρονη, που αποπειράθηκαν ή έκαναν προπαρασκευαστικές πράξεις ή υπαναχώρησαν αφού πρώτα συναντήθηκαν».

Σύμφωνα με τον ίδιο «είναι δεδομένο ότι, ο 53χρονος φερόμενος ως δράστης δομούσε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό προφίλ προκειμένου προφανώς να είναι αποδεκτός από το περιβάλλον του. Εγείρονται ερωτήματα που ίσως λάβουν και ποινικές διαστάσεις όσον αφορά το ρόλο κάποιων που ίσως είχαν αντιληφθεί συγκεκριμένες συμπεριφορές, όμως τις αποδέχονταν η σιωπούσαν. Η ελληνική αστυνομία εφιστά την προσοχή και ζητά σε όλες τις περιπτώσεις να ανοίγουν τα στόματα. Οι υπηρεσίες μπορούν να παρέμβουν όταν φτάσει η πληροφορία σε αυτές. Από την άλλη, θα πρέπει να αναζητηθούν τρόποι και δυνατότητες προκειμένου  να ελεγχθούν όλες αυτές οι  πλατφόρμες που λειτουργούν ανεξέλεγκτα στο διαδίκτυο έτσι ώστε  όπου καταστεί αναγκαίο (ειδικά στις περιπτώσεις των ανηλίκων) να επεμβαίνουν άμεσα η αστυνομία και οι δικαστικές αρχές.

Ο ποινικολόγος και μέλος του ΔΣ του ΔΣΑ, Θεόδωρος Μαντάς, προτείνει «αυστηροποίηση… στην πρόληψη!»

Όπως λέει «τα τελευταία χρόνια ο σχηματισμός ποινικών δικογραφιών για εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας έχει προσλάβει ενδημικές διαστάσεις ανά την Επικράτεια. Προς την κατεύθυνση αυτή η Πολιτεία επέλεξε να αυστηροποιήσει τόσο το πλαίσιο των προβλεπόμενων ποινών όσο και τη λεγόμενη ‘‘πραγματική’’ έκτιση των ποινών εντός της φυλακής. 

Η βασική τροποποίηση του άρθρου 336 του Ποινικού Κώδικα όπου και τυποποιείται το αδίκημα του βιασμού (για το οποίο προβλέπεται ποινή 10 έως 15 ετών) είναι η πρόβλεψη ποινής ισοβίου καθείρξεως αν η πράξη τελέστηκε από δύο ή περισσότερους δράστες που ενεργούσαν από κοινού ή είχε ως συνέπεια τον θάνατο του παθόντος ή αν ο παθών είναι ανήλικος. Σε αντίστοιχες τροποποιήσεις με βασικό προσανατολισμό την προστασία της ανηλικότητας σε συνδυασμό με τη γενετήσια ελευθερία προέβη ο νομοθέτης και σε λοιπά άρθρα του Ποινικού Κώδικα με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα το άρθρο 339 (Γενετήσιες πράξεις με ανηλίκους ή ενώπιόν τους) και το άρθρο 342 (Κατάχρηση ανηλίκων). 

Αναφορικά δε με την έκτιση των ποινών εντός της φυλακής, θεωρήθηκε ενδεδειγμένη λύση η επέκταση των κατώτατων χρονικών ορίων παραμονής του καταδικασθέντος στη φυλακή. Έτσι, σε περίπτωση που κάποιος καταδικασθεί για κάποιο κακούργημα που σχετίζεται με τη γενετήσια ελευθερία πρέπει να εκτίσει εντός της φυλακής τουλάχιστον τα 4/5 της ποινής του -σε αντίθεση με τα 3/5 για λοιπά αδικήματα- εκ των οποίων τα 3/5 αφορούν πραγματική έκτιση –σε αντίθεση με τα 2/5 για λοιπά αδικήματα-. Για να γίνει κατανοητό, αν κάποιος καταδικασθεί για το αδίκημα του βιασμού σε 15 χρόνια κάθειρξη θα εκτίσει υποχρεωτικά στη φυλακή τουλάχιστον 9 χρόνια και θα πρέπει να έχει συμπληρώσει επιπλέον 3 χρόνια σε ευεργετικά ημερομίσθια για να έχει τη δυνατότητα να αποφυλακισθεί υπό όρους κατά το άρθρο 105Β του Ποινικού Κώδικα.

Δυστυχώς, η εφαρμογή του Νέου Ποινικού Κώδικα με τα αυστηρότερα ποινικά πλαίσια που έχει υιοθετήσει  κάθε άλλο παρά έχει αποθαρρύνει τους δράστες από την τέλεση ειδεχθών εγκλημάτων κατά της γενετήσιας ελευθερίας. Η συνεχής αυστηροποίηση των ποινών δεν αποτελεί παρά παραδοχή της Πολιτείας ότι δε μπορεί να αντιμετωπίσει την παραβατικότητα. Δικαιώνονται κατά αυτόν τον τρόπο οι φωνές που έκαναν λόγο για ανάγκη πρόληψης εκ μέρους της Πολιτείας και όχι καταστολής».

Το Μέγαρο Μαξίμου ετοιμάζει σειρά νομοθετημάτων με κοινωνικό πρόσημο υπό τον φόβο πως το κύμα ακρίβειας είναι ικανό να επιφέρει απρόβλεπτες πολιτικές εξελίξεις στην χώρα μας. Κορυφαία κυβερνητικά στελέχη εκτιμούν πως η επικράτηση της ακροδεξιάς στην Ιταλία συνδέεται άμεσα με το κύμα ακρίβειας που πλήττει την γειτονική χώρα.

Της Άννας Καραβοκύρη 

Υπογραμμίζουν μάλιστα πως αντίστοιχο φαινόμενο της ανόδου της ακροδεξιάς είχαμε και στην Ελλάδα όπου τα μνημόνια εξέθρεψαν το μόρφωμα της φασιστικής Χρυσής Αυγής. 

Μέχρι στιγμής η κυβέρνηση τηρεί στάση αναμονής απέναντι στην Ιταλία και χρησιμοποιεί το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών ως επιχείρημα για να υπερτονίσει στους ψηφοφοφόρους την ανάγκη πολιτικής σταθερότητας στη χώρα μας προς αποφυγή παρόμοιων πολιτικών εξελίξεων. 

• “Στη χώρα μας έχουμε πλούσια και διαφωτιστική εμπειρία για το πόσο κρίσιμη είναι η σταθερότητα και πόσο αναγκαία μία κυβερνητική πολιτική που απαντά στις προκλήσεις με αποτελέσματα που δίνουν λύσεις στις αγωνίες των ανθρώπων και τις ανάγκες της κοινωνίας” δήλωσε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου τονίζοντας πως “ η εμπειρία αυτή είναι χρήσιμη, πολύτιμη και διαφωτιστική”.

Αυτό που προβληματίζει ιδιαίτερα το Μέγαρο Μαξίμου είναι το γεγονός πως η ψήφος δυσαρέσκειας των πολιτών ή η ψήφος σε ακραία κόμματα δεν καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις αλλά εκφράζεται απευθείας στην κάλπη. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η δήλωση του πρωθυπουργού πως «δεν πρέπει να επιτρέψουμε η αγανάκτηση να γίνει τυφλή. Η απάντησή μας πρέπει να είναι ώριμη και δημοκρατική». 

Απαντώντας στον ΣΥΡΙΖΑ 

Για “ιστορικό πισωγύρισμα”, “μεγάλο σοκ για την Ευρώπη” κάνουν λόγο στην κυβέρνηση και θυμίζουν ότι η κ. Μελόνι με αναρτήσεις της ευχόταν νίκη του κ. Τσίπρα τασσόταν στο πλευρό του στο δημοψήφισμα, ενώ ο ίδιος που καταγγέλλει σήμερα την ακροδεξιά συγκυβέρνησε επί 4 χρόνια αγκαλιά με τον κ. Καμμένο.

• Υπό τον φόβο των διαρροών προς τα δεξιά στο κυβερνητικό επιτελείο έχουν θέσει στο «μικροσκόπιο» το κόμμα της Ελληνικής Λύσης. Κι αυτό διότι το του Κυριάκου Βελόπουλου δείχνει «αντοχές» και καταγράφει δημοσκοπική άνοδο στη Βόρειο Ελλάδα. 

Αυτό που καθησυχάζει το Μέγαρο Μαξίμου είναι το γεγονός πως σε όλες τις δημοσκοπικές τάσεις οι πολίτες εμφανίζονται δυσαρεστημένοι για τα μέτρα αντιμετώπισης της ακρίβειας από την κυβέρνηση, αλλά δεν πιστεύουν ότι θα ήταν καλύτερα τα πράγματα αν κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ.

«Ο Μάιος του 1886 ήταν μόνο η αρχή για να κατοχυρωθούν τα δικαιώματα των εργαζομένων. Σήμερα, εν μέσω αλλεπάλληλων διεθνών κρίσεων, το μεγάλο ζήτημα είναι η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και του κράτους πρόνοιας με συγκεκριμένα μέτρα, όπως ήδη πράττει η ελληνική κυβέρνηση» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Νίκος Δένδιας.

Ο ιερέας Κωνσταντίνος Καντάνης, όπως μεταδίδει το agrinionews.gr αναφέρθηκε και στο δικό του τεστ που υπήρξε αρνητικό καθώς κοινώνησε από την ίδια λαβίδα που κοινώνησε ασθενείς.

Στο κήρυγμά του κατά τη Θεία Λειτουργία των Φώτων- που τελέστηκε με περιορισμένο αριθμό εντός του Ναού και πολλούς πιστούς εξωτερικά- αλλά μεταδόθηκε ζωντανά και έχει αναρτηθεί στο Youtube είπε: «Μόνο με τη δύναμη του Θεού και την ενότητα μπορούμε να κρατηθούμε. Η Θεία Κοινωνία δεν μεταβιβάζει γιατί είναι Χριστός».

«Πρέπει να τηρούμε όσα λένε οι επιστήμονες που τους σεβόμαστε και τους αγαπάμε και πάνω απ΄όλα να έχουμε το Χριστό» συμπλήρωσε.

Μείωση 2,1% εμφάνισε ο πληθωρισμός (δείκτης τιμών καταναλωτή) τον Νοέμβριο σε σχέση με τον αντίστοιχο δείκτη του Νοεμβρίου 2019. Η ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ για τον πληθωρισμό από πολλούς καταχωρήθηκε ως θετικό νέο. Βλέπετε, η μείωση των τιμών σε βασικά αγαθά αυξάνει, λένε, την αγοραστική δύναμη (στα ίδια επίπεδα αποδοχών αγοράζεις περισσότερα πράγματα).

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Αν βρισκόμασταν σε ομαλή πορεία της εγχώριας αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας, τότε θα ήταν αναμφίβολα ένα χαρμόσυνο νέο αφού θα σήμαινε ότι η προσφορά ξεπερνά τη ζήτηση και γι’ αυτόν τον λόγο μειώνονται οι τιμές των προϊόντων. Ομως φευ, όταν η μείωση αυτή των τιμών είναι απότοκη της λαίλαπας της πανδημίας και της… ανέμελης κυβέρνησης Μητσοτάκη, τότε ο αρνητικός πληθωρισμός αποτελεί κατάρα για την πραγματική οικονομία, για τους εργαζόμενους αλλά και για τα ελληνικά νοικοκυριά.

Πολλαπλασιαστής ανησυχίας

Αν σε όλο αυτό προσθέσουμε τα «χαρούμενα και αλλοπρόσαλλα» στοιχεία του προϋπολογισμού του 2021, το διαρκώς διογκούμενο χρέος αλλά και τις αποτυχημένες μέχρι τώρα προβλέψεις του οικονομικού επιτελείου, τότε ο αποπληθωρισμός αποτελεί πολλαπλασιαστή ανησυχίας και όχι χαρμόσυνο νέο.

Αλλωστε, ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους πέφτουν οι τιμές στα βασικά αγαθά και γι’ αυτό έχουμε μπροστά μας ένα δυσθεώρητο πρόβλημα που οι επιλογές του Κυρ. Μητσοτάκη το κάνουν επιπροσθέτως και ανίκητο… Μπορεί λοιπόν ο πρωθυπουργός να απολαμβάνει αμέριμνος την ορεινή ποδηλατάδα, ωστόσο ο φαύλος κύκλος που ανοίγει με τον αρνητικό πληθωρισμό φέρνει πτώχευση στις μικρές επιχειρήσεις και απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας.

Ας δούμε το ξετύλιγμα του αρνητικού σπιράλ: η καταγεγραμμένη από την ΕΛΣΤΑΤ πτώση των τιμών φέρνει μείωση της κατανάλωσης (υπάρχει προσδοκία για περαιτέρω μείωση). Επιπρόσθετα, οι επιλογές Μητσοτάκη να μη στηρίξει πραγματικά εργαζόμενους και μικρούς επιχειρηματίες (το 95-98% των επιχειρήσεων της Ελλάδας δηλαδή) φέρνουν μείωση των καταναλωτικών δαπανών.

Η αποπληρωμή «κόκκινων» δανείων

Τι μένει όμως σταθερό; Μα οι οφειλές. Ούτε αυτές προς το δημόσιο ούτε αυτές προς τις τράπεζες μεταβάλλονται αφού προσδιορίζονται σε ονομαστικές τιμές. Το ίδιο συμβαίνει βέβαια και με τις οφειλές σε ανελαστικές δαπάνες (φως, νερό, επικοινωνία). Σε περιβάλλον μείωσης αποδοχών των εργαζομένων και καθίζησης τζίρου των επιχειρήσεων απαιτείται μεγαλύτερο τμήμα του διαθέσιμου εισοδήματος για την εξυπηρέτηση των οφειλών και αυτό γίνεται εις βάρος της ιδιωτικής κατανάλωσης αγαθών και υπηρεσιών.

Τι άλλο έρχεται το 2021; Μα η εκποίηση περιουσιακών στοιχείων για την αποπληρωμή «κόκκινων» δανείων, αφού η κυβέρνηση Μητσοτάκη έστερξε ασθμαίνουσα εν μέσω πανδημίας να ακυρώσει την προστασία ακόμη και της πρώτης κατοικίας. Στις συνθήκες αυτές η αξία των επιχειρήσεων μειώνεται, ενώ οι πιο αδύναμες οδηγούνται στην πτώχευση. Πού κατατείνει όλο αυτό; Μα σε απολύσεις και συρρίκνωση των εισοδημάτων. Την ίδια ώρα, ο Γιάννης Βρούτσης και οι επιστήμονες της επιτροπής Πισσαρίδη ονειρεύονται δωρεάν υπερωρίες (και όχι μόνο) για τον κόσμο της μισθωτής εργασίας.

Ως αποτέλεσμα όλων αυτών τόσο η απασχόληση όσο και η παραγωγικότητα επηρεάζονται προς το δυσμενέστερο καθώς στην οικονομία δημιουργούνται τεράστιοι κλυδωνισμοί!

Μέσα σε όλα αυτά έρχεται και το οικονομικό επιτελείο να μας γεμίσει χαρμολύπη. «Χαρά» γιατί μόνο ως ανέκδοτο που φέρνει γέλια μπορεί να αντιμετωπιστεί η πρόβλεψη του προϋπολογισμού για αύξηση του όγκου της ιδιωτικής κατανάλωσης κατά 3-4% το 2021 (όπως και η πρόβλεψη για εξακοντισμό των ελληνικών εξαγωγών κατά 22,5%). Λύπη γιατί η επάρκεια αυτών που μας κυβερνούν εξαντλείται στις ικανότητές τους να χειροκροτούν τις επιδόσεις του πρωθυπουργικού ζεύγους στο μοτοκρός…