Είχε γίνει γνωστός για τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους σε σπουδαίες ταινίες, όπως το «Μάθε παιδί μου γράμματα» (1981), με το οποίο κέρδισε το βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και το «Λούφα και παραλλαγή» (1984), για το οποίο έλαβε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Γεννήθηκε στα Φιλιατρά Μεσσηνίας, την 1η Αυγούστου του 1952. Σπούδασε στην Αθήνα, στη σχολή θεάτρου του Κωστή Μιχαηλίδη. Το πρώτο του θεατρικό έργο είχε τίτλο Ο μπαμπούλας (1976) και παίχτηκε στο θέατρο ΚΑΒΑ.

Στην τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο του, στη μεταφορά του έργου του Νίκου Καζαντζάκη Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, του 1975. Ακολούθησαν κι άλλες τηλεοπτικές σειρές όπως Ο φωτογράφος του χωριού (1977), το Οι παραστρατημένοι και το Μεθυσμένη πολιτεία (1980). Το 1980, συμμετείχε και σε έναν μικρό ρόλο στην ταινία Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι. Στην τηλεόραση συμμετείχε και σε άλλες σειρές όπως: το Χαίρε Τάσο Καρατάσο (1985), το Όλη η δόξα όλη η χάρη (1989), Στο κάμπινγκ (1989), το Ερασιτέχνης άνθρωπος (1999) κ.ά.

Από το 1980 που ξεκίνησε η κινηματογραφική του καριέρα συνεργάστηκε με σπουδαίους σύγχρονους σκηνοθέτες, όπως τον Νίκο Περάκη, τον Θόδωρο Μαραγκό, τον Κώστα Φέρρη, τον Νίκο Ζαπατίνα κ.ά. Ενώ, ως σκηνοθέτης συνεργάστηκε με τον Γιώργο Κιμούλη, τον Ηλία Λογοθέτη, τον Αντώνη Καφετζόπουλο κ.ά.

Βραβεία και διακρίσεις

To 1981 έκανε τον πρώτο του μεγάλο ρόλο στον κινηματογράφο, στο Μάθε παιδί μου γράμματα, όπου έλαβε ειδικό βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το 1982 συμμετείχε στην ταινία Άρπα Colla και τo 1983 ακολούθησε άλλη μία επιτυχημένη ερμηνεία στην ταινία Ρεμπέτικο, όπου τιμήθηκε με το Βραβείο της Εξαιρετικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η ταινία είχε αποσπάσει και άλλα βραβεία στο Φεστιβάλ, όπως της Καλύτερης Ταινίας.

Το 1984 έπαιξε στην ταινία Λούφα και παραλλαγή, ερμηνεύοντας τον ρόλο ενός φαντάρου, του Γιάννη Παπαδόπουλου. Από την ερμηνεία του αυτή κέρδισε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ασχολήθηκε και με άλλα καλλιτεχνικά είδη, όπως την ποίηση και το τραγούδι. Παράλληλα, έγραψε και κάποια θεατρικά έργα όπως το Σατιρικό των Ελλήνων και το Οι κυνικοί ξανάρχονται. Το 1991, κυκλοφόρησε τη δεύτερη ποιητική του συλλογή με όνομα Επιστρόφια. Η πρώτη του ποιητική συλλογή είχε όνομα Θετή Ταυτότης, η οποία είχε κυκλοφορήσει 10 χρόνια πριν (1981). Κατόπιν, στα μέσα της δεκαετίας του 90, κυκλοφόρησε και τον πρώτο του μουσικό δίσκο, Τα δέοντα, το 1994. Όλα τα κομμάτια του δίσκου είναι σε μουσική και στίχους του ιδίου.

Η επιστροφή του στον κινηματογράφο έγινε με την ταινία Θηλυκή εταιρεία, το 1999 και το Ένας κι ένας, παραγωγής 2000. Στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης βραβεύτηκε, για 2η φορά με το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία τους στην ταινία αυτή. Η ταινία πήρε κι άλλα βραβεία, μεταξύ άλλων και της Καλύτερης Ταινίας.

Κατόπιν, μέσα στο 2000 ακολούθησαν μερικές ακόμα ταινίες, μέχρι το 2011, όπου υπέγραψε τη σκηνοθεσία στην ταινία Οι ιππείς της Πύλου, στην οποία έγραψε και το σενάριο, τη μουσική αλλά και συμμετείχε και ως ηθοποιός. Αυτό ήταν το σκηνοθετικό του ντεμπούτο σε ταινία. Την αμέσως επόμενη χρονιά συμμετείχε σε ένα ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου, με όνομα Κατερίνα Γώγου: Για την αποκατάσταση του μαύρου.

Ο Βασίλης Δημητρίου έκανε μια δουλειά, η οποία δεν “έσβηνε” μόνο στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως.

Το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων έγραφε στο αφιέρωμα “Ο Δημητρίου επιζήσας της γερμανικής Κατοχής, παραμένει αποφασισμένος να παλέψει ολομόναχος ενάντια στην digital εκτύπωση, για όσο αντέξει. Κι αυτό διότι για εκείνον, είναι τέχνη ότι βγαίνει από την καρδιά. Για περισσότερα από 65 χρόνια, ο μικροσκοπικός με τον μπερέ καλλιτέχνης έχει σχεδιάσει όλα τα μεγάλα ονόματα”.

«Αυτούς που αγαπώ, τους ζωγραφίζω καλά. Εκείνους που δεν αγαπώ δεν τους ζωγραφίζω καλά. Για παράδειγμα, έχω ζωγραφίζει τον Κλιντ Ίστγουντ 50 φορές. Αν κλείσω τώρα τα μάτια μου, μπορώ να ζωγραφίσω τον Κλιν Ίστγουντ» είχε δηλώσει. Ο ζωγράφος μπορεί να μην είχε γνωρίσει ποτέ από κοντά κάποιον σταρ, αλλά είχε ζωγραφίσει χιλιάδες. Κάθε εβδομάδα από όταν ήταν 15 ετών απαθανάτιζε τους θρύλους του κινηματογράφου.

“Σήμερα, είναι ο τελευταίος ζωντανός ζωγράφος billboard στην Ελλάδα, και ένας από τους λίγους στην Ευρώπη, η τέχνη του είναι στα πρόθυρα της εξαφάνισης. Όταν οι βουβές ταινίες ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1920, τα στούντιο του Χόλιγουντ χρησιμοποίησαν γραφίστες για να μεταδώσουν την αίγλη και τον ενθουσιασμό των νέων κυκλοφοριών και χειροποίητες πινακίδες έρχονταν για να κοσμούν θέατρα σε όλο τον κόσμο. Η άνοδος του αυτοκινήτου βοήθησε στην τόνωση μιας ακμάζουσας βιομηχανίας βαμμένων πινακίδων αυτοκινητόδρομων σε όλη την Αμερική, την Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία. Αλλά σε μια εποχή μαζικής παραγωγής εκτυπώσεων, η πρακτική ήταν εκτός λειτουργίας. Μόνο ένας μικρός αριθμός ανθρώπων όπως ο κ. Δημητρίου διατηρεί την παράδοση” αναφέρουν οι NY Times.

Πηγή: enikos.gr