Το σημερινό κύμα ζέστης χαρακτηρίζεται πραγματικά εξαιρετικό. Θερμοκρασίες που πλησιάζουν τους 40 βαθμούς Κελσίου στο Λονδίνο και ξεπερνούν τους 44 βαθμούς στη Γαλλία αποτελούν ιστορικά γεγονότα. Στη γαλλική πόλη Πισός καταγράφηκε η υψηλότερη θερμοκρασία που έχει μετρηθεί ποτέ στη χώρα, ενώ δεκάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους είτε από τη ζέστη είτε προσπαθώντας να δροσιστούν σε ποτάμια και λίμνες. Ωστόσο, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι, όσο ακραία κι αν φαίνονται αυτά τα επεισόδια, δεν αποτελούν πλέον μεμονωμένες εξαιρέσεις αλλά προάγγελο ενός θερμότερου μέλλοντος.

Κατά την εκτίμησή τους, όσο συνεχίζονται οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, οι καύσωνες θα εμφανίζονται συχνότερα, θα διαρκούν περισσότερο και θα γίνονται ολοένα εντονότεροι. Η κλιματική αλλαγή δεν δημιουργεί από μόνη της κάθε ακραίο καιρικό επεισόδιο, αλλά αυξάνει σημαντικά την πιθανότητα εμφάνισής του και ενισχύει τη σφοδρότητά του.

Τα στοιχεία είναι εντυπωσιακά. Ανάλυση της ομάδας World Weather Attribution, η οποία εξέτασε 854 ευρωπαϊκές πόλεις όπου κατοικεί περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού της ηπείρου, δείχνει ότι σχεδόν οι μισές κατέρριψαν ή αναμένεται να καταρρίψουν μέσα στον ίδιο μήνα τα ιστορικά ρεκόρ θερμικής καταπόνησης. Σε χώρες όπως η Τσεχία, η Λιθουανία και το Λουξεμβούργο, όλες οι πόλεις που εξετάστηκαν κατέγραψαν πρωτοφανείς θερμοκρασίες.

Για τους επιστήμονες, αυτό σημαίνει ότι οι θερμοκρασιακές υπερβάσεις δεν είναι πλέον σπάνιες. Αντίθετα, τα ρεκόρ καταρρίπτονται συνεχώς και, μάλιστα, με μεγάλες διαφορές. Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται, η εικόνα μοιάζει με αθλητή που βελτιώνει το παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα κατά μισό μέτρο αντί για λίγα εκατοστά – μια εξέλιξη που θα θεωρούνταν αδύνατη χωρίς κάποια εξαιρετική παρέμβαση.

Μελέτες της World Weather Attribution (WWA) σε 854 ευρωπαϊκές πόλεις δείχνουν ότι η κλιματική αλλαγή έχει καταστήσει τους ακραίους καύσωνες σχεδόν αδύνατο να συμβούν χωρίς αυτή, με το 45% των πόλεων να καταγράφει ρεκόρ θερμικής καταπόνησης. Επιπλέον, η κλιματική αλλαγή ευθύνεται για τον τριπλασιασμό των θανάτων από ζέστη σε αυτές τις αστικές περιοχές

Το άμεσο αίτιο του σημερινού καύσωνα είναι ένα ιδιαίτερο μοτίβο ατμοσφαιρικής κυκλοφορίας που μεταφέρει θερμές αέριες μάζες από τις υποτροπικές περιοχές προς τη βόρεια Ευρώπη. Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, η ταυτόχρονη ψύξη της επιφάνειας του βόρειου Ατλαντικού μπορεί να ευνοεί τον εγκλωβισμό πολύ θερμού αέρα από τη Σαχάρα πάνω από την ευρωπαϊκή ήπειρο για αρκετές ημέρες. Οι μηχανισμοί αυτοί εξακολουθούν να μελετώνται, όμως θεωρείται βέβαιο ότι εξηγούν μόνο μέρος του φαινομένου.

Η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή επιδεινώνει σημαντικά την κατάσταση. Τα ολοένα θερμότερα καλοκαίρια ξηραίνουν τα εδάφη, περιορίζοντας την εξάτμιση που φυσιολογικά λειτουργεί ως φυσικό σύστημα ψύξης. Παράλληλα, η μείωση της νεφοκάλυψης επιτρέπει μεγαλύτερη ηλιακή ακτινοβολία να φθάνει στην επιφάνεια της γης. Η εξέλιξη αυτή συνδέεται όχι μόνο με τις ξηρότερες συνθήκες αλλά και με τη σημαντική μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης από αερολύματα τις τελευταίες δεκαετίες. Τα αερολύματα λειτουργούσαν ως πυρήνες σχηματισμού νεφών και η μείωσή τους, αν και ευεργετική για τη δημόσια υγεία, έχει περιορίσει την ανακλαστικότητα της ατμόσφαιρας.

Ορισμένοι κλιματολόγοι θεωρούν ότι η Ευρώπη άρχισε να εισέρχεται σε αυτή τη νέα κλιματική πραγματικότητα ήδη από τη δεκαετία του 1980. Τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι η ήπειρος θερμαίνεται περίπου δύο φορές ταχύτερα από τον παγκόσμιο μέσο όρο, γεγονός που την καθιστά τη γρηγορότερα θερμαινόμενη ήπειρο του πλανήτη. Από τότε, οι ανοδικές τάσεις των θερμοκρασιών εμφανίζονται πολύ εντονότερες από ό,τι στις προηγούμενες δεκαετίες.

Το συμπέρασμα στο οποίο συγκλίνουν οι περισσότεροι ερευνητές είναι σαφές. Οι παραδοσιακές ευρωπαϊκές εικόνες των ήπιων καλοκαιριών με δροσερές νύχτες υποχωρούν σταδιακά. Οι ακραίοι καύσωνες μετατρέπονται σε επαναλαμβανόμενο χαρακτηριστικό του ευρωπαϊκού κλίματος και οι κοινωνίες καλούνται πλέον να προσαρμοστούν σε μια νέα πραγματικότητα, όπου η προστασία της δημόσιας υγείας, των πόλεων, των υποδομών και των ενεργειακών συστημάτων θα εξαρτάται όλο και περισσότερο από την ικανότητά τους να αντιμετωπίζουν ακραία θερμικά φαινόμενα που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν εξαιρετικά σπάνια.

Πρώτο +1,5 C: Θα ενταθούν οι καύσωνες και οι βροχοπτώσεις και η κατάρρευση των παγετώνων θα βρεθεί σε κρίσιμο σημείο μη αναστροφής.

Δεύτερο + 2 C: Οι έντονοι καύσωνες θα είναι 100-200 φορές πιο πιθανοί και 2 δισ. άνθρωποι θα ζουν σε επικίνδυνες, πλέον, κλιματικές συνθήκες.

Τρίτο + 3 C: Πόλεις όπως η Σαγκάη, το Ρίο ντε Τζανέιρο, το Μαϊάμι και η Χάγη θα βρεθούν κάτω από τη στάθμη της θάλασσας, θα παρουσιαστούν σημαντικές ελλείψεις σε τρόφιμα και νερό και θα δημιουργηθούν εκατομμύρια κλιματικοί πρόσφυγες.

Σύμφωνα με τον Guardian, που παρουσιάζει αναλυτικά την έρευνα, η παγκόσμια θέρμανση είναι πιθανό να ξεπεράσει τα διεθνώς συμφωνημένα όρια – σύμφωνα με εκατοντάδες κορυφαίους ειδικούς για το κλίμα-, φέρνοντας καταστροφικούς καύσωνες, πλημμύρες και καταιγίδες.

Μόνο το 6% των ερωτηθέντων θεώρησε ότι το όριο των 1,5 C θα μπορούσε να επιτευχθεί και αυτό θα απαιτούσε εξαιρετικά γρήγορη, ριζική δράση για να σταματήσει και να αντιστραφεί οι αυξανόμενες εκπομπές στον κόσμο από την καύση ορυκτών καυσίμων.

Ωστόσο, οι ειδικοί ήταν ξεκάθαροι ότι η εγκατάλειψη δεν ήταν μια επιλογή και ότι ο 1,5 C δεν ήταν μια άκρη του γκρεμού που οδηγεί σε σημαντική αλλαγή στην κλιματική ζημιά. Αντίθετα, η κλιματική κρίση αυξάνεται σταδιακά, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε τόνος CO 2 που αποφεύγεται μειώνει τους κινδύνους.

Οι μεταβολές αυτές, όπως περιγράφει η επιστημονική ομάδα του climatebook.gr, αποτελούν με τη σειρά τους αιτία περαιτέρω ενίσχυσης του φαινομένου καθώς π.χ. η μείωση της ποσότητας του θαλάσσιου πάγου οδηγεί στη μείωση της ηλιακής ακτινοβολίας που ανακλάται πίσω στο διάστημα και επομένως σε περαιτέρω απορρόφηση θερμότητας από τον ωκεανό κ.ο.κ. Οι περίπλοκες αυτές σχέσεις μεταξύ των διαφορετικών συνιστωσών του πολικού κλίματος σε συνδυασμό με την επίδραση της κλιματικής αλλαγής, καθιστούν τη μελέτη των θαλάσσιων καυσώνων στον Αρκτικό ένα πολυσύνθετο πρόβλημα.

Εικόνα 1.  Χωρική κατανομή των κυριότερων χαρακτηριστικών των θαλάσσιων καυσώνων στην επιφάνεια του Αρκτικού Ωκεανού για τη περίοδο 2014-2021. a) Μέσος ετήσιος αριθμός ημερών κατα τις οποίες συνέβη θαλάσσιος καύσωνας την εξεταζόμενη περίοδο. b) Μέση διάρκεια των θαλάσσιων καυσώνων γ) Μέση ένταση των θαλάσσιων καυσώνων. Σημειώνεται πως τα αποτελέσματα προέρχονται από προσομοιώσεις εξειδικευμένου κλιματικού μοντέλου της περιοχής.

Για τον λόγο αυτό, πολύ λίγα είναι γνωστά για τους μηχανισμούς δημιουργίας των θαλάσσιων καυσώνων στη περιοχή αυτή, παρότι η παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας φαίνεται να οδηγεί στην αύξηση της συχνότητας, διάρκειας και έντασης τους τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα [4], οι περισσότεροι θαλάσσιοι καύσωνες που δημιουργήθηκαν στον Αρκτικό ωκεανό την περίοδο 2014-2021 οφείλονται στη θερμότητα που εισέρχεται στην επιφάνεια της θάλασσας από την ατμόσφαιρα και η οποία στη συνέχεια μεταφέρεται στα βαθύτερα στρώματα του ωκεανού κατα την υποχώρηση του φαινομένου στην επιφάνεια. Η θερμότητα, που παραμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα “εγκλωβισμένη” στα βαθύτερα στρώματα, δύναται ωστόσο να επιστρέψει αργότερα στην επιφάνεια της θάλασσας, μέσω διάφορων ωκεάνιων διεργασιών, με αποτέλεσμα να καθυστερείται η δημιουργία θαλάσσιου πάγου. Παράλληλα, συγκεκριμένες ζώνες σχετικά κοντά σε ακτές αλλά και σε περιοχές με παγοκάλυψη φαίνεται να υπόκεινται σε θαλάσσιους καύσωνες κυρίως λόγω θερμών ωκεάνιων ρευμάτων που εισέρχονται στον Αρκτικό από τους γειτονικούς ωκεανούς.

Το μεγαλύτερο ωστόσο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επίδραση του θαλάσσιου πάγου, ο οποίος φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο, καθώς όταν λιώνει, συσσωρεύεται στην επιφάνεια του ωκεανού (λόγω μικρότερης πυκνότητας των γλυκών υδάτων), δημιουργώντας ένα λεπτό, επιφανειακό στρώμα νερού μέσα στο οποίο “συγκεντρώνεται” το μεγαλύτερο ποσοστό των ατμοσφαιρικών ροών θερμότητας, επιμηκύνοντας και ισχυροποιώντας με αυτό τον τροπο τους θαλάσσιους καύσωνες. Σύμφωνα πάντα με τους ερευνητές, το συστηματικό λιώσιμο των πάγων οδηγεί και στην αύξηση του σημείου πήξης κατα 0.1 °C/δεκαετία, με ότι αυτό συνεπάγεται για την δημιουργία και διάρκεια των μελλοντικών θαλάσσιων καυσώνων στον Αρκτικό ωκεανό.

Σε συνθήκες ακραίας ζέστης και συχνών και παρατεταμένων καυσώνων θα αναγκαστούν να ζουν οι Αθηναίοι έως το 2046 εφόσον επιβεβαιωθούν τα επιστημονικά κλιματικά μοντέλα. Η πρωτεύουσα αλλά και άλλα μεγάλα αστικά κέντρα είναι ιδιαίτερα ευπαθή στην κλιματική αλλαγή καθώς αυτή προστίθεται στο φαινόμενο της Αστικής Θερμικής Νησίδας επιδεινώνοντας τους κινδύνους λόγω υψηλών θερμοκρασιών ή επεισοδίων καύσωνα.

Οπως επισημαίνεται σε νεότερη μελέτη της ομάδας που συνέταξε τη μεγάλη έκθεση της «Διανέοσις» για την κλιματική αλλαγή, υπό τον καθηγητή του ΕΚΠΑ, Κωνσταντίνο Καρτάλη, οι αστικές περιοχές τείνουν να είναι θερμότερες από τις γειτονικές περιοχές υπαίθρου. Αυτό οφείλεται στη χαμηλότερη κάλυψη από βλάστηση, στην ισχυρότερη απορρόφηση της ηλιακής ακτινοβολίας -ως απόρροια της γεωμετρικής δομής της πόλης και των ιδιοτήτων των υλικών των επιφανειών- και στις ανθρωπογενείς πηγές θερμότητας.

Η Αστική Θερμική Νησίδα του αστικού κτηριακού στρώματος, είναι κατά κανόνα ισχυρότερη τις νυχτερινές ώρες, καθώς διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό από το βραδύτερο ρυθμό ψύξης των αστικών περιοχών συγκριτικά με την ύπαιθρο. Από την άλλη πλευρά, η δυσμενέστερη θερμική επιβάρυνση και η υψηλότερη ενεργειακή κατανάλωση στα κτήρια για δροσισμό παρουσιάζεται τις μεσημεριανές ώρες.

Εάν ληφθεί ως βάση το χειρότερο σενάριο, για την περίοδο 2046 – 2065, σε σύγκριση με την περίοδο 1971 – 2000 οι οιωνοί δεν είναι καθόλου ευχάριστοι για την πρωτεύουσα, καθώς θα πρέπει να αναμένεται:

• 52% αύξηση στις θερμές ημέρες με αύξηση και των λεγόμενων τροπικών νυχτών.
• 10 επιπλέον επεισόδια με τρεις συνεχόμενες θερμές ημέρες και νύχτες, από 2,2 που είναι σήμερα.
• Αύξηση 2,4 βαθμών Κελσίου της μέσης ετήσιας θερμοκρασίας και
• 17 περισσότερες ημέρες με μέγιστη θερμοκρασία άνω των 35 βαθμών Κελσίου.

Για την επικαιροποίηση της μελέτης χρησιμοποιήθηκαν μεταξύ αλλων, παρατηρήσεις από μετεωρολογικούς σταθμούς επιφανείας, δεδομένα από βάσεις επανα-ανάλυσης, προσομοιώσεις κλιματικών μοντέλων, ενώ αξιοποιήθηκαν και τα αποτελέσματα πρόσφατων ερευνητικών έργων. 

Η συστηματική ανοδική τάση στη θερμοκρασία, η οποία αποδίδεται στην αστικοποίηση και στην κλιματική αλλαγή, καταδεικνύεται από τα δεδομένα για την περίοδο 1971 – 2020. Συγκεκριμένα, η διαφορά της μέσης μέγιστης ημερήσιας θερμοκρασίας την τελευταία δεκαετία (2011-2020) από την αντίστοιχη για τη δεκαετία 1971-1980 είναι 1,6 οC που αντιστοιχεί σε αύξηση κατά 0,32 οC ανά δεκαετία, ενώ η διαφορά για τη μέση ελάχιστη θερμοκρασία είναι 1,13 οC που αντιστοιχεί σε αύξηση κατά 0,23 οC ανά δεκαετία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ τη δεκαετία 1971 – 1980 η μέση μέγιστη ημερήσια θερμοκρασία ήταν 20,55 βαθμοί, τη δεκαετία 1991 – 2000 είχε ηδη φτάσει τους 21,25 βαθμούς για να «σκαρφαλώσει» στα χρόνια 2011 – 2020 στους 22,15 βαθμούς.

Αντίστοιχη ήταν και η πορεία της μέσης ελάχιστης θερμοκρασίας, η οποία έφτασε το 2020 στους 13,5 βαθμούς από τους 12,37 βαθμούς την περίοδο 1971 – 1980.

Από την ανάλυση των δεδομένων του μετεωρολογικού σταθμού του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών στο Θησείο παρατηρείται ότι τα τελευταία έτη παρουσιάζεται σαφής αύξηση του πλήθους των επεισοδίων καύσωνα και όλων των παραμέτρων που καθορίζουν τα χαρακτηριστικά τους.

Η σύγκριση των αποτελεσμάτων μεταξύ της τελευταίας εικοσαετίας (2001-2020) και της εικοσαετίας 1971-1990 αναδεικνύει την αυξητική τάση που παρατηρείται στην Αθήνα και τα συμπεράσματα είναι άκρως ανησυχητικά, αφού:

• Ο αριθμός των επεισοδίων καύσωνα αυξήθηκε από 0,3 σε 2,2
• Το συνολικό άθροισμα των ημερών καύσωνα αυξήθηκε από 1,5 σε 10,5!
• Η διάρκεια σε ημέρες του μεγαλύτερου καύσωνα αυξήθηκε από τις 4,2 στις 6,1.
• Η μέση διάρκεια επεισοδίων καύσωνα αυξήθηκε από τις 3,6 στις 4,6 ημέρες.
• Η μέγιστη ένταση του ισχυρότερου επεισοδίου καύσωνα αν΄βηκε από τους 39 στους 39,9 βαθμούς.
• Η μέγιστη ένταση επεισοδίων αυξήθηκε στους 37,5 από τους 37,2 βαθμούς.
• Η ολοένα αυξανόμενη θερμοκρασία αναμένεται να διαφοροποιήσει σημαντικά και τις ανάγκες των κατοίκων για ψύξη και για θέρμανση, με τις πρώτες να αυξάνονται συνεχώς και τις δεύτερες να μειώνονται αν και όχι αναλόγως.

Περισσότερο εκτεθειμένες είναι και σε αυτήν την περίπτωση οι ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού, καθώς όπως ανέφεραν οι ερευνητές στη μελέτη του 2021, η θερμική έκθεση συσχετίζεται με το οικογενειακό εισόδημα των νοικοκυριών στο ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας. Ετσι, «νοικοκυριά με χαμηλά εισοδήματα δέχονται μεγαλύτερες θερμικές πιέσεις κυρίως λόγω της μέτριας ή και κακής ποιότητας και της μεγάλης ηλικίας των κτηριακών κατασκευών, τη μεγαλύτερη πυκνότητα πηγών θερμότητας (λ.χ. μεγάλοι οδικοί άξονες, βιοτεχνικές μονάδες, υψηλή πυκνότητα κτηρίων) ή/και την έλλειψη χώρων πρασίνου».

Οι προτάσεις

Μικρά πάρκα, αστικός βελονισμός, πράσινες ταράτσες και δίκτυο πεζοδρόμων είναι μερικές από τις λύσεις που προτείνουν οι επιστήμονες που απαρτίζουν τη συντακτική ομάδα για να δροσιστεί η Αθήνα ενόψει των ισχυρών και μεγάλων καυσώνων του μέλλοντος. Σύμφωνα μάλιστα με τη μελέτη, η μείωση κατά ένα βαθμό Κελσίου της θερμοκρασίας του αέρα στην Αθήνα οδηγεί σε μείωση της κατανάλωσης ενέργειας για ψύξη κατά 4,1%, της θνησιμότητας από πνευμονολογικά και καρδιολογικά νοσήματα κατά 8% και της συγκέντρωσης του όζοντος κατά περίπου 7-8%.

Πολλά μικρά πάρκα – αστικός βελονισμός: Πάρκα μικρού και μεσαίου μεγέθους έχουν τη δυνατότητα δροσισμού των γειτονικών περιοχών κατά περίπου την ίδια ένταση με μεγαλύτερα πάρκα. Εχει μάλιστα ιδιαίτερη σημασία η διάχυση (αστικός βελονισμός) μικρών και μεσαίων πάρκων στον αστικό ιστό, στο πλαίσιο της διαμόρφωσης σχεδίων προσαρμογής στην αστική κλιματική αλλαγή.

Εναλλακτικό δίκτυο πράσινων χώρων: Σε πόλεις με περιορισμένους ελεύθερους χώρους για τη δημιουργία πάρκων, μία εναλλακτική λύση είναι η μετατροπή των σχολικών αυλών σε δίκτυο μικρών πάρκων. Αντίστοιχα δίκτυα δρομολογούν πόλεις στην Ευρώπη, όπως το Παρίσι και η Βαρκελώνη. Ως παράδειγμα η επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου Αθηνών εξέτασε το 144ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών. Η αναδιαμόρφωση του σχολείου περιλαμβάνει φύτευση στην αυλή, τη δημιουργία ενός μεσογειακού πάρκου στην πίσω πλευρά του σχολικού κτηρίου, τη δημιουργία πράσινης οροφής, τη διαμόρφωση σκιάστρων και ενός πράσινου τοίχου στη δυτική πλευρά του σχολείου και την τοποθέτηση ψυχρών (ανακλαστικών) υλικών στον προαύλιο χώρο, με στόχο τη μείωση της απορροφημένης ηλιακής ακτινοβολίας και κατά συνέπεια των θερμοκρασιών επιφάνειας εδάφους και του υπερκείμενου αέρα.

Οι κινήσεις αυτές είχαν ως αποτέλεσμα τη μείωση της θερμοκρασίας του αέρα κατά περίπου 1-3 °C στη σχολική αυλή και στους χώρους που βρίσκονται στην περίμετρο του σχολικού κτηρίου. Επιπλέον το εύρος της θερμοκρασιακής επίδρασης των παρεμβάσεων δεν εξαντλείται στον χώρο του σχολείου, αλλά σε απόσταση περίπου 80-100 μέτρων, δηλαδή στη γειτονιά του σχολείου.

Κάνοντας μία αναγωγή στο σύνολο των σχολείων στον Δήμο Αθηναίων, οι μελετητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η δροσιστική επίδραση εκτείνεται σε περίπου 8 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή περίπου στο 20% της έκτασης του Δήμου Αθηναίων.

Πεζόδρομοι και δρόμοι ήπιας κυκλοφορίας: Σε περιοχές με επιβαρυμένα χαρακτηριστικά, όπως για παράδειγμα ψηλά κτίρια είναι αναγκαία η μείωση της θερμοκρασίας είτε με την ενίσχυση του πρασίνου ή με την απομάκρυνση πηγών θερμότητας όπως η κυκλοφορία οχημάτων, μέσω της μετατροπής τους σε πεζόδρομους ή δρόμους ήπιας κυκλοφορίας.

Παράδειγμα θα μπορούσαν να αποτελέσουν τα super blocks που εφαρμόζονται πιλοτικά στη Βαρκελώνη σε μία προσπάθεια ανάκτησης του δημόσιου χώρου και ενίσχυσης του πρασίνου σε χώρους που μέχρι πρότινος καταλαμβάνονταν από αυτοκίνητα. Η μέθοδος προβλέπει την αρχική απόδοση διασταυρώσεων σε χώρους πρασίνου και την τελική διαμόρφωση με την απομάκρυνση της διαμπερούς κυκλοφορίας και τη χρήση των γύρω δρόμων μόνο από τους κατοίκους της γειτονιάς.

Η γειτονιά των 15 λεπτών: Η ιδέα δρομολογείται στο Παρίσι και στηρίζεται στη λειτουργία της γειτονιάς με τέτοιο τρόπο ώστε σε απόσταση 15 λεπτών να προσφέρει ολοκληρωμένες υπηρεσίες προς τον πολίτη, από την προμήθεια πρώτων ειδών μέχρι την ψυχαγωγία ή την παροχή κοινωνικών υπηρεσιών. Κάτι τέτοιο βέβαια, όπως παρατηρούν και οι μελετητές, «ανατρέπει παραδοσιακούς πολεοδομικούς σχεδιασμούς όπως οι περιοχές αποκλειστικής κατοικίας, πλην όμως διαμορφώνει ένα νέο πλαίσιο αστικού σχεδιασμού το οποίο περιορίζοντας, μεταξύ άλλων, την κυκλοφορία των οχημάτων, συμβάλλει στην προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή».

Πηγή: ethnos.gr