Σήμερα το πρωί, λίγο πριν την εκπομπή, έπεσα θύμα bullying από στελέχη της @hellenicpolice (όπως έμαθα αργότερα, γιατί φορούσαν κοστούμια), επειδή θεώρησαν οτι έφταιγα για ένα αστείο ατύχημα που είχαν, λόγω μαγκιάς. Φυσικά με καθυστέρησαν απαράδεκτα, η εκπομπή άργησε να αρχίσει.

Σήμερα το πρωί, λίγο πριν την εκπομπή, έπεσα θύμα bullying από στελέχη της @hellenicpolice (όπως έμαθα αργότερα, γιατί φορούσαν κοστούμια), επειδή θεώρησαν οτι έφταιγα για ένα αστείο ατύχημα που είχαν, λόγω μαγκιάς. Φυσικά με καθυστέρησαν απαράδεκτα, η εκπομπή άργησε να αρχίσει.

— Prokopis Doukas (@ProkopisDoukas) October 18, 2021

Και περιγράφει αναλυτικά το επεισόδιο με τους αστυνομικούς:

Ένα προπορευόμενο μαύρο επιβατικό Skoda με (σβηστό) φάρο πήγε να στρίψει στη Μιχαλακοπούλου, ανεβαίνοντας προς Μεσογείων, πατώντας πάνω και στις δύο λωρίδες κυκλοφορίας, ωσάν να ήταν διαστημόπλοιο ή έστω βαρύ και πλατύ όχημα, που δεν χωράει.

Όταν έστριψα κι εγώ κανονικά στη (δεξιά) λωρίδα μου, ενοχλήθηκαν που ήμουν πίσω και δίπλα τους (νομιμότατα επαναλαμβάνω) και ο συνοδηγός του προπορευόμενου (επαναλαμβάνω) οχήματος άνοιξε το παράθυρο και άρχισε να κάνει έξαλλες κινήσεις και να φωνάζει ακατάληπτα.

Του απάντησα ότι ο δρόμος έχει δύο (ελεύθερες) λωρίδες και του έκανα με τα δάχτυλα και το χαρακτηριστικό σήμα της νίκης, που υποδηλώνει τον αριθμό 2. Ο συνοδηγός ήταν έξαλλος, αλλά προφανώς και ο οδηγός, διότι επιτάχυνε απότομα για να βρεθεί μπροστά μου, στην ίδια λωρίδα με μένα.

Όμως προφανώς λόγω σπασμωδικών ελιγμών (ωραία ψυχραιμία για επαγγελματίες), δεν είχε υπολογίσει την ταχύτητα που ανέπτυξε ή συνομιλούσε με τον διπλανό του. Και σε αρκετές δεκάδες μέτρα πιο μπροστά, πήγε και καρφώθηκε στο σταθμευμένο στο φανάρι, τεράστιο σε μέγεθος, λεωφορείο…

Με έπιασαν τα γέλια ομολογώ, θυμήθηκα τον Κλουζώ. Ο συνοδηγός κατέβηκε και μου ζητούσε να κάνω στο πλάι (που δεν υπήρχε, εκεί υπάρχει μόνο νησίδα). Εφόσον το φανάρι έγινε πράσινο, εγώ έκανα αριστερά και συνέχισα την πορεία μου, αφού δεν είχα καμία εμπλοκή στο ατύχημα τους.

Εκεί όμως άρχισε η παρενόχληση και παράβαση καθήκοντος. Ο οδηγός με αναμμένο το φάρο και τη σειρήνα (επαναλαμβάνω όχημα και οδηγός χωρίς κανένα διακριτικό) και άρχισε καταδίωξη. Ήρθε δίπλα μου και από το ανοιχτό παράθυρο και με σκαιό ύφος απαιτούσε να σταματήσω στο πλάι.

Του απάντησα ότι πηγαίνω στην ΕΡΤ, ότι έχω εκπομπή κι ότι δεν μπορώ να καθυστερήσω για ένα ατύχημα, στο οποίο δεν έχω καμία εμπλοκή. Μου απάντησε ότι “θα πάμε μαζί” κι εγώ σήκωσα τους ώμους. Το επιχείρημα του ήταν ότι “τον έκλεισα” (ενώ προπορευόταν) και προκάλεσα εγώ το ατύχημα.

Με πήγε “καροτσάκι” όλη τη Μεσογείων, ακολουθώντας με αναμμένη σειρήνα και φάρο, με κίνδυνο φυσικά νέου ατυχήματος. Όταν πάρκαρα, ήρθε να μου μιλήσει και τον ρώτησα αν είναι αστυνομικός. Ζήτησα ταυτότητα και μου την έδειξε. Απαίτησε να μάθει το όνομα μου, το οποίο και του είπα.

Του επανέλαβα ότι δεν έχω καμία εμπλοκή στο ατύχημα του, που έγινε λόγω απροσεξίας και μαγκιάς. Ποιά ήταν η εμπλοκή μου; Ότι τον εκνεύρισα 300 μέτρα πιο πριν και πήγε και τράκαρε; Ούτε φυσικά υπήρξε καμία “επακούμβηση”…

Με απείλησε ότι “θα τα πούμε στο δικαστήριο” και μου επεσήμανε ότι “εδώ πρόκειται για δημόσια περιουσία”. Όπως μου εξήγησαν φίλοι νομικοί, το πρόβλημα τους τώρα είναι πώς θα ρίξουν το φταίξιμο σε μένα, για να αποφύγουν την αποζημίωση που θα οφείλουν στο Ελληνικό Δημόσιο.

Η ηλικία μου και το όχημα μου, με τρία παιδικά καθισματάκια μέσα (όπως και το Baby on Board στο πίσω παρμπρίζ) υποδηλώνουν αν μη τι άλλο οτι δεν είμαι οδηγός που με οποιαδήποτε αφορμή είναι προς καταδίωξη. Κι αν είχα τα παιδιά μου μέσα, ποιός έχει την ευθύνη, για ένα νέο ατύχημα;

Δεν είμαι κανένα κοκοράκι της ασφάλτου, είμαι 40 χρόνια οδηγός. Και δεν βλέπω καθόλου γιατί πρέπει να ανεχόμαστε την παραβίαση της προτεραιότητας και του ΚΟΚ γενικώς, επειδή ο άλλος έχει ένα (αγνώστου ιδιότητας) καρούμπαλο πάνω στο αυτοκίνητο του.

Είναι επιτέλους καιρός να σταματήσει αυτή η αίσθηση της παντοδυναμίας και της μαγκιάς που επιδεικνύουν στο δρόμο ένστολοι ή μπράβοι, που προστατεύουν κάποιους μεγαλόσχημους. Οι υποχρεώσεις τους στο δρόμο είναι ίδιες με του κάθε πολίτη, αντί να είναι καουμπόηδες της ασφάλτου.

Και μόνον σε περιπτώσεις υψηλού κινδύνου ή ανάγκης που σχετίζεται με τη δημόσια ασφάλεια, μπορούν να περιορίζουν προσωρινά τα δικαιώματα των πολιτών. Και ποτέ φυσικά δεν έχουν δικαίωμα να εκφοβίζουν. Εδώ δεν υπήρχε καμία απολύτως ανάγκη ή συνοδεία ασφαλείας. Απλώς μαγκιά.

Η υπόθεση εξελίσσεται σε πραγματικό τσουνάμι στον χώρο του αθλητισμού, θυμίζοντας την περίπτωση Γουάϊνστιν στο Χόλιγουντ και το κύμα του #MeToo. Μετά τη δημόσια καταγγελία της Σοφίας Μπεκατώρου για τη σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη από παράγοντα της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας, τα στόματα ανοίγουν και σιγά, σιγά έρχονται στην επιφάνεια κι άλλες καταγγελίες.

Η αρχή έγινε με τις Μάνια Μπίκοφ, Ραμπέα Ιατρίδου, ενώ πριν από λίγες ώρες η Μαρίνα Ψυχογιού, άλλοτε πρωταθλήτρια της Ιστιοπλοΐας και νυν στέλεχος της World Sailing κατήγγειλε ότι είχε πέσει και η ίδια θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης από παράγοντα της ΕΙΟ χωρίς να τον κατονομάζει.

Αναλυτικά τα όσα έγραψε η κυρία Ψυχογιού στο Sportsfeed.gr:
«Διαβάζω τη μαρτυρία της Σοφίας και όχι, δεν πέφτω από τα σύννεφα. Δεν μένω έκπληκτη από αυτά που περιγράφει, ακούγονται τόσο γνώριμα. Πολλά τα μηνύματα συμπαράστασης αλλά πολλά και τα απαξιωτικά σχόλια, με κορυφαίο αυτό της εθνικής αρχής του αθλήματός μας, η οποία φαίνεται πως δυσκολεύεται να το πιστέψει.

Τέτοια περιστατικά γίνονται συνέχεια. Κάθε μία το αντιμετωπίζει όπως μπορεί. Ποτέ όμως, καμία, δεν το καταγγέλει. Γιατί ακόμη κι αν δεν τη βγάλουν τρελή, ή ότι τα θέλει κι αυτή, το λιγότερο που θα συμβεί είναι ότι θα βρεθεί στη δυσμένεια του προπονητή, του εφόρου ή του ομοσπονδιάρχοντα. Και θα αισθανθεί ντροπή μπροστά στην οικογένεια, τους φίλους, το κοινωνικό περιβάλλον. Οπότε, για το καλό κυρίως το δικό της αλλά και των αγαπημένων της, προσπαθεί να το διαχειριστεί όσο καλύτερα και ανώδυνα γίνεται. Οι θύτες συνεχίζουν ακάθεκτοι, κι αν δεν τους κάτσει, ή σταματήσει να τους κάθεται μία, πάνε στην επόμενη.

Την άνοιξη του 1993 ήμουν 20 ετών. Είχα μόλις κερδίσει το πανελλήνιο/πρόκριση και παρακαλούσα τους ομοσπονδιάρχοντες να με συμπεριλάβουν στην εθνική ομάδα. Είχα μόλις τελειώσει μια συνάντηση για το θέμα στο ΝΟΤΚ, στο Δέλτα Φαλήρου, και έφευγα να για να επιστρέψω στο σπίτι μου με το λεωφορείο. Μέλος του ΔΣ της ΕΙΟ με πλησιάζει και προσφέρεται να με πάει. Ηλιακή τάξη του παππού μου ο κύριος, σε αυτήν την ηλικία έτσι τους μετράς τους μεγαλύτερους ανθρώπους. Έκανε κρύο και σκέφτηκα γιατί όχι, ευχαριστώ πολύ.Βγαίνοντας από το ΝΟΤΚ είχε τότε μια αφετηρία λεωφορείων, τις γραμμές 450 και 550.

Ο κύριος λοιπόν σταματά το αυτοκίνητο και αρχίζει μια συζήτηση ότι για να με στηρίξει η ΕΙΟ πρέπει να υπάρχει κάποιος που να παλεύει για μένα και αυτός μπορεί να αναλάβει να με βοηθήσει αν είμαι κι εγώ καλό κορίτσι. Με ευγένεια και ωραία λόγια και κολακεία απλωνόταν.

Έπιασε το πόδι μου, ερχόταν πολύ κοντά μου, μου έλεγε να μη φοβάμαι, ότι γίνεται είναι για το καλό μου. Ήταν πολύ άβολη κατάσταση, προσπαθούσα να καταλάβω πως είναι δυνατόν αυτός ο μεγάλος άνθρωπος να με πλησιάζει έτσι, προσπαθούσα να αποφασίσω τι πρέπει να κάνω.

Δεν ήταν εύκολο να αντιδράσω, θα ήταν αγένεια να του πω ότι δε θέλω να με πάει στο σπίτι ή να του μιλήσω άσχημα. Κάποια στιγμή πήγε να με φιλήσει και του είπα ότι εγώ θα κερδίζω στη θάλασσα και δε χρειάζομαι τέτοια υποστήριξη γιατί είναι άδικο για όλους τους άλλους που δε θα έχουν κάποιον να τους υποστηρίζει. Άνοιξα την πόρτα, βγήκα από το αυτοκίνητο και έτρεξα και μπήκα στο λεωφορείο που περίμενε στην αφετηρία. Στο δρόμο για το σπίτι αποφάσισα ότι δε θα πω τίποτε σε κανέναν γιατί αν το μάθουν οι γονείς μου θα με σταματήσουν από την ιστιοπλοΐα.

Και βέβαια δεν υπήρχε περίπτωση να πω τίποτε σε κανέναν στο περιβάλλον του αθλήματος γιατί αυτό θα σήμαινε ακόμη περισσότερη δυσμένεια. Απλά, φρόντισα να μην του δώσω ποτέ ξανά την ευκαιρία να βρεθεί μόνος του μαζί μου. Ούτε στον συγκεκριμένο ούτε σε οποιονδήποτε άλλον.Δεν το θυμήθηκα τώρα. Τώρα όμως είναι ώρα να κάνουμε κάτι για το θέμα. Όχι τόσο για να τιμωρηθούν οι θύτες των διάφορων περιστατικών στο παρελθόν αλλά πολύ πιο σημαντικό, για να δημιουργήσουμε ένα ασφαλέστερο περιβάλλον για όλους στην κοινωνία που ζούμε. Να μην υπάρχουν οι συνθήκες ώστε να δημιουργούνται τέτοιες καταστάσεις.

Μαρίνα Ψυχογιού
μέλος της Εθνικής ομάδας ιστιοπλοΐας 1988-98, Ολυμπιακό στέλεχος αγώνων της World Sailing»