Οι χώρες κατανέμονται με βάση ποσοστό του πληθυσμού που επηρεάζεται περισσότερο από την κατάθλιψη και αρκετές μεσογειακές χώρες βρίσκονται στη λίστα. 

Η δεκάδα 

1. Γροιλανδία – 6,61%
2. Ελλάδα – 6,52%
3. Ισπανία – 6,04%
4. Πορτογαλία – 5,88%
5. Παλαιστίνη – 5,75%
6. Τυνησία – 5,75%
7. Μπαχρέιν – 5,52%
8. Μαρόκο – 5,49%
9. Ιράν – 5,48%
10. Λιθουανία – 5,42%

Ολόκληρη η λίστα:

Depression rate by country:

1. 🇬🇱 Greenland – 6.61%
2. 🇬🇷 Greece – 6.52%
3. 🇪🇸 Spain – 6.04%
4. 🇵🇹 Portugal – 5.88%
5. 🇵🇸 Palestine – 5.75%
5. 🇹🇳 Tunisia – 5.75%
7. 🇧🇭 Bahrain – 5.52%
8. 🇲🇦 Morocco – 5.49%
9. 🇮🇷 Iran – 5.48%
10. 🇱🇹 Lithuania – 5.42%
~
11. 🇺🇦 Ukraine – 5.25%
12.…

— World of Statistics (@stats_feed) February 15, 2024

«Δεν έβλεπα αγάπη, στοργή, αγκαλιές»

«Μεγάλωσα σε μια κανονική γειτονιά. Έχει σημασία βέβαια τι καταλαβαίνεις ως κανονικό, φυσιολογικό και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Κλέφτες, όπλα, καυγάδες, ευτυχία, διαφορετικό φαγητό, διαφορετικές θρησκείες, διαφορετικότητα, πάντα έλεγα ότι είναι το καλύτερο για μένα, για να καταλάβω πώς ήταν ο κόσμος», είπε ο Ανρί, ο οποίος κέρδισε 19 τίτλους στην καριέρα του.

Και πρόσθεσε: «Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν 7-8 χρονών, οπότε ο πατέρας μου έφυγε από το σπίτι μου, αλλά ήταν παρών όταν πήγαινα σε προπονήσεις ή παιχνίδια. Περνούσα χρόνο μαζί του, αλλά ουσιαστικά μεγάλωσα με τη μητέρα μου. Ακόμα και όταν ήταν μαζί δεν έβλεπα αυτή την αγάπη, αυτή τη στοργή, τις αγκαλιές. Όταν μεγάλωσα, δεν το ήξερα αυτό. Αναπτύσσεται περισσότερο σε αυτού του τύπου τις γειτονιές. Έπρεπε να προσπαθήσω να είμαι δυνατός και να μην κλαίω.

Είχα πρόβλημα ή τσακωνόμουν, γυρνούσα σπίτι και όταν με ρωτούσαν πώς πέρασε η μέρα θα έπρεπε να πω καλά. Ήξερα αν ο πατέρας μου ήταν χαρούμενος ή όχι, το ένιωθα. Μπορούσα να νιώσω αν ήταν χαρούμενος ή όχι, Είχε πολλές απαιτήσεις από εμένα. Όμως δεν μπορώ να θυμώσω με κάποιον που προσπάθησε να κάνει το καλύτερο και να είναι μορφωμένος με τα εργαλεία που είχε, δεν έχω τα ίδια εργαλεία, έχω περισσότερα και τα παιδιά μου θα έχουν πολλά άλλα».

«Πάντα είχα τον φόβο και την πίεση»

Συνεχίζοντας την εξομολόγηση του ο Ανρί είπε: «Σε όλη μου την καριέρα ήμουν σε κατάθλιψη. Για να το καταλάβεις αυτό πρέπει να γυρίσεις πίσω όταν είσαι νέος. Όταν ήμουν παιδί δεν έπαιρνα στοργή. Όταν ο πατέρας μου με αγκάλιασε, το πρώτο πράγμα που είπε ήταν: αυτό το μωρό θα είναι ένας απίστευτος ποδοσφαιριστής. Με διαμόρφωσε, ήταν σκληρός.

Πάντα είχα τον φόβο και την πίεση να ευχαριστήσω τους άλλους με το ποδόσφαιρο μου και τα χρήματά μου, μέχρι που μια μέρα η κοπέλα μου και τα παιδιά μου άρχισαν να κλαίνε για αυτό που είμαι. Και μετά νιώθεις άνθρωπος. Είπα ψέματα για πολύ καιρό γιατί η κοινωνία δεν ήταν έτοιμη να ακούσει αυτά που είχα να πω. Αλλά θα είμαι ειλικρινής μαζί σας: σε όλη την καριέρα μου, μάλλον πέρασα περιόδους κατάθλιψης».

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 3.129 εργαζόμενων όλων των ηλικιών, από μικρούς και μεγάλους οργανισμούς του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και διερεύνησε εννέα παραμέτρους: άγχος, κατάθλιψη, σωματοποίηση, θυμό, μοναξιά, ποιότητα ζωής εργαζόμενου (wellbeing), εργασιακή ποιότητα ζωής, στάσεις απέναντι στην απομακρυσμένη εργασία και στάσεις απέναντι στην ψυχική υγεία.

Η φετινή έρευνα κατέγραψε, και πάλι, υψηλά ποσοστά για μία σειρά από συμπτώματα που σχετίζονται με την κατάθλιψη, με πολλούς από τους σχετικούς δείκτες να παρουσιάζουν επιδείνωση. Έτσι, τέσσερις στους δέκα εργαζόμενους αισθάνονται μελαγχολία και 41% απαισιοδοξία για το μέλλον, έναντι 35% το 2021. Δύο στους δέκα, όπως και πριν δύο χρόνια, έχουν αισθήματα αναξιότητας, ενώ το ποσοστό όσων έχουν σκεφτεί να δώσουν τέλος στη ζωή τους εμφανίζεται αυξημένο το 2023, φτάνοντας το 2% από 1,1% το 2021.

Αρκετά εκτεταμένα είναι και τα συμπτώματα που σχετίζονται με το άγχος σε σχέση με το 2021, καθώς τρεις στους τέσσερις (75% από 68%) αισθάνονται νευρικότητα ή εσωτερική ταραχή, 44% από 40% βρίσκονται σε υπερένταση, 16% από 14% βιώνουν έντονη και συνεχή ανησυχία, και 10% από 8% βιώνουν κρίσεις πανικού. Ελαφρώς αυξημένες είναι και οι εκδηλώσεις θυμού, καθώς 75% των ερωτώμενων, έναντι 70% το 2021, αισθάνονται εκνευρισμό, ενώ, όπως και πριν δύο χρόνια, τρεις στους δέκα έχουν ξεσπάσματα θυμού που δεν μπορούν να ελέγξουν.

Αξίζει να σημειωθεί ότι υψηλότερες τιμές άγχους και θυμού εμφανίζουν οι γυναίκες και οι νεότεροι εργαζόμενοι, ενώ οι εργαζόμενοι σε υβριδικό μοντέλο έχουν σημαντικά χαμηλότερες τιμές άγχους. Η επιβαρυμένη θέση των γυναικών είχε αποδοθεί, σε έναν βαθμό, κατά την προηγούμενη έρευνα, στο γεγονός ότι είχαν κληθεί, κατά την περίοδο των lockdowns, να φροντίσουν τα παιδιά, τις δουλειές του σπιτιού, ή να υποστηρίξουν ηλικιωμένα άτομα της οικογένειας, δουλεύοντας ταυτόχρονα από το σπίτι. Το γεγονός ότι η διαφοροποίηση αυτή παραμένει, υποδηλώνει ότι το πρόβλημα ενδεχομένως είναι βαθύτερο και μονιμότερο.

Έντονα εξακολουθούν να είναι και τα φαινόμενα σωματοποίησης, δηλαδή της έκφρασης του άγχους μέσω του σώματος, με συμπτώματα, όπως η κεφαλαλγία κατά το έντονο στρες. Συνολικά, δύο στους δέκα, όπως και πριν δύο χρόνια, έχουν σωματοποιήσει το άγχος, με το φαινόμενο να καταγράφεται, και πάλι, πιο έντονα ανάμεσα στις γυναίκες και τις νεότερες ηλικίες.

Ευεξία και εργασιακή ποιότητα ζωής

Οι ανατροπές στην καθημερινότητα των τελευταίων ετών έχουν επηρεάσει σημαντικά και την ποιότητα ζωής των εργαζόμενων σήμερα. Έτσι, μόλις το 52% δηλώνουν ότι μπορούν να διαχειριστούν τα επίπεδα του στρες, ενώ 64% αισθάνονται ότι το στρες από την εργασία τους, επηρεάζει την προσωπική τους ζωή. 56% δηλώνουν ότι το πρόγραμμα εργασίας τους τούς επιτρέπει να περνούν χρόνο με την οικογένεια ή τους φίλους, ωστόσο μόλις 39% σταματούν να σκέφτονται τη δουλειά όταν τελειώνει και δημιουργούν χρόνο για ξεκούραση. Σε αυτό το πλαίσιο, 46% δηλώνουν ότι διατηρούν μία αρμονία προσωπικής και επαγγελματικής ζωής.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι επτά στους δέκα εργαζόμενοι αισθάνονται ότι η διαχείριση των οικονομικών τους τούς προκαλεί συχνά στρες, ενώ 54% αισθάνονται έντονη ανησυχία και στρες για το μέλλον (π.χ., ενεργειακή κρίση, κλιματική αλλαγή, κ.λπ.).

Υποστήριξη και φροντίδα από τους οργανισμούς

Αποθαρρυντική είναι η εικόνα ως προς τις αντιλήψεις των εργαζόμενων για την υποστήριξη που τους παρέχει ο οργανισμός τους στα ζητήματα ψυχικής υγείας. Λίγοι περισσότεροι από ένας στους πέντε (23%) πιστεύουν ότι ο οργανισμός τους φροντίζει για την ψυχική υγεία και ευεξία των εργαζόμενων, και 31% ότι προσφέρει στους εργαζόμενους προγράμματα και δράσεις υποστήριξης της ψυχικής υγείας και ευεξίας. Επιπλέον, μόλις 19% των εργαζόμενων στον ιδιωτικό και 0,22% στον δημόσιο τομέα, δηλώνουν ότι ο οργανισμός τους δίνει τη δυνατότητα σε όλους τους εργαζόμενους να μιλούν ανοιχτά για τα θέματα ψυχικής υγείας.

Οι προσδοκίες των εργαζόμενων από την επιχείρηση

Με τα δεδομένα αυτά, οι επιχειρήσεις έχουν έναν κρίσιμο ρόλο να παίξουν για να βοηθήσουν τους εργαζόμενους να αντιμετωπίσουν την επιβάρυνση της ψυχικής τους υγείας. Μεταξύ των δράσεων που θα ήθελαν να δουν οι εργαζόμενοι, πάνω από τους μισούς αναφέρουν εκπαιδεύσεις των στελεχών στη φροντίδα της ψυχικής ευεξίας των εργαζόμενων (55%), την καλλιέργεια κουλτούρας σεβασμού του χρόνου μέσα από νέους τρόπους εργασίας (54%) και εκπαιδεύσεις όλων των εργαζόμενων σε θέματα διαχείρισης στρες και αυτο-φροντίδας (53%).

Θετικές οι απόψεις για την τηλεργασία

Η έρευνα επιβεβαιώνει ότι η απομακρυσμένη εργασία έχει γίνει θετικά αποδεκτή από την πλειοψηφία των εργαζόμενων, καθώς 88% δηλώνουν ότι είναι σημαντικό να τους δίνει η δουλειά τους τη δυνατότητα να εργάζονται από απόσταση. 57% δηλώνουν πιο αποτελεσματικοί/ές ενώ εργάζονται από απόσταση, με 46% να αισθάνονται σιγουριά ότι μπορούν να εξελιχθούν στην καριέρα τους εργαζόμενοι από απόσταση, και μόλις το 10%, από 23% πριν δύο χρόνια, αισθάνονται αυξημένο στρες ενώ εργάζονται από απόσταση.

Βασική προτεραιότητα πλέον η ψυχική υγεία

Από το σύνολο των ευρημάτων της έρευνας, γίνεται σαφές ότι τα ζητήματα της ψυχικής υγείας βρίσκονται, πλέον, στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των εργαζόμενων. Συνολικά, τρεις στους τέσσερις (75%) δηλώνουν ότι νοιάζονται, πλέον, περισσότερο για την ψυχική υγεία, τόσο τη δική τους, όσο και των άλλων, ενώ 64%, από 44% πριν δύο χρόνια, αναφέρουν ότι η ψυχική τους υγεία αποτελεί, πλέον, τη βασική τους προτεραιότητα. Συγχρόνως, 38% των ερωτώμενων πιστεύουν ότι τα τελευταία δύο χρόνια έχουν γίνει ενέργειες που έχουν συμβάλει στη μείωση του στίγματος σε σχέση με την ψυχική υγεία, ενώ 26% διαφωνούν και 36% δεν έχουν άποψη.

Σχολιάζοντας τα ευρήματα της έρευνας, η Ευτυχία Κασελάκη, εταίρος, Συμβουλευτικές Υπηρεσίες και Συμβουλευτικές Υπηρεσίες Ανθρώπινου Δυναμικού της ΕΥ Ελλάδος, δήλωσε: «Η έρευνά μας αναδεικνύει σημαντικά ζητήματα διατήρησης της ψυχικής υγείας, αλλά και του στρες των εργαζόμενων, και ότι η αρμονία εργασιακής και προσωπικής ζωής των εργαζόμενων παραμένει σημαντική πρόκληση, ιδιαίτερα όσον αφορά στις γυναίκες και τους νεότερους. Πρόκειται για προβλήματα με βαθύτερες αιτίες, που χρειάζονται δραστικές παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες από τις επιχειρήσεις. Οι Διοικήσεις των εταιρειών και οργανισμών και οι Διευθύνσεις Ανθρώπινου Δυναμικού, οφείλουν να θέσουν τα ζητήματα της ευεξίας στο επίκεντρο της στρατηγικής τους, και να επενδύσουν στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος εργασίας που θα παρέχει ευελιξία, νέους τρόπους οργάνωσης της εργασίας, αλλά και να επενδύσουν τόσο στη συνεχή εκπαίδευση και ανάπτυξη δεξιοτήτων για αποτελεσματικότερη διατμηματική συνεργασία και ηγεσία με σαφή εστίαση στη δημιουργία αξίας – για τους εργαζόμενους, τους πελάτες και τους μετόχους/επενδυτές – όσο και σε θέματα διαχείρισης του στρες και αυτο-φροντίδας και στη φροντίδα της ψυχικής ευεξίας των εργαζόμενων. Συγχρόνως, πρέπει να εξασφαλίσουν ότι οι εργαζόμενοι έχουν τη δυνατότητα να μιλούν ανοιχτά για τα θέματα αυτά, βοηθώντας να απαλειφθεί το στίγμα, και να απενοχοποιηθούν τα προβλήματα ψυχικής υγείας».

Από την πλευρά της, η Τατιάνα Τούντα, Chairwoman & CEO της Hellas EAP, τονίζει ότι «τα τελευταία χρόνια διανύουμε μία μακρά περίοδο συνεχών ανατροπών, προκλήσεων και πιέσεων που επηρέασαν και συνεχίζουν να επηρεάζουν την ψυχική υγεία και ευεξία (wellbeing) του ανθρώπινου δυναμικού. Τα αποτελέσματα της 2ης έρευνας για την ψυχική υγεία και ευεξία των εργαζόμενων στη χώρα μας, έρχονται να επιβεβαιώσουν αυτό που οι ειδικοί ψυχικής υγείας διαπιστώνουν σε καθημερινή βάση – ότι η ψυχική μας υγεία, όχι μόνο δεν έχει βελτιωθεί, αλλά παρουσιάζει επιδείνωση, με το άγχος, τον θυμό και την κόπωση να έχουν ενταθεί. Καθώς όλοι γνωρίζουμε την ισχυρή σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα σε ένα ψυχικά υγιές εργασιακό περιβάλλον και στην αποτελεσματικότητα και παραγωγικότητα των οργανισμών, η ολιστική υποστήριξη της ευεξίας των εργαζόμενων αναδεικνύεται πλέον σε κορυφαία πρόκληση. Η εστίαση στη δημιουργία συστημάτων υποστήριξης αποτελεί μονόδρομο για τους οργανισμούς, οι οποίοι επιβάλλεται να δράσουν αποφασιστικά προς την κατεύθυνση της φροντίδας της ψυχικής υγείας των εργαζομένων τους. Σε αυτή την προσπάθεια η δέσμευση από “πάνω προς τα κάτω” είναι κρίσιμης σημασίας και οι ηγέτες των οργανισμών πρέπει να δείξουν τον δρόμο, προτεραιοποιώντας την ψυχική ευεξία, διασφαλίζοντας την ανοιχτή επικοινωνία και τον περιορισμό του στίγματος και δημιουργώντας τις κατάλληλες συνθήκες, ώστε οι εργαζόμενοι να αισθάνονται άνετα, όχι μόνο να μιλούν για πιθανά θέματα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζουν, αλλά και να αναζητούν και να λαμβάνουν βοήθεια όταν τη χρειάζονται».

Με τη σειρά του, ο διευθυντής του Εργαστηρίου Πειραματικής Ψυχολογίας του Τμήματος Ψυχολογίας του ΕΚΠΑ, αναπληρωτής καθηγητής Πέτρος Ρούσσος, επισημαίνει πως «τα αποτελέσματα της παρούσας έρευνας επιβεβαιώνουν τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι της χώρας μας σε σχέση με την ψυχική τους υγεία και ευεξία. Είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη να αξιοποιηθούν τα ευρήματα αυτής της έρευνας, και παρόμοιων μελετών διεθνώς, προς την κατεύθυνση της ανάδειξης της φροντίδας της ψυχικής υγείας των εργαζομένων, σε βασικό στρατηγικό στόχο των οργανισμών. Πιστεύω, ότι είναι ανάγκη να στραφούμε προς την ενίσχυση της ανθεκτικότητας των οργανισμών ώστε να μπορούν να προσαρμόζονται γρήγορα, και ο μοναδικός τρόπος για να το πετύχουμε είναι μέσω της ενίσχυσης της ψυχοκοινωνικής υγείας των εργαζομένων, που αποτελούν την “καρδιά” των οργανισμών. Ο σχεδιασμός για ψυχική ανθεκτικότητα, προσαρμοστικότητα και ανάπτυξη, απαιτεί ευέλικτους οργανισμούς που λαμβάνουν υπόψη τους τις ανάγκες των εργαζομένων, ανταποκρίνονται με ταχύτητα στις αλλαγές και θέτουν ως βασικό τους στόχο τη διευρυμένη υποστήριξη της ευημερίας των εργαζομένων τους σε οικονομικό, σωματικό και ψυχικό επίπεδο».

Πηγή: Η Ναυτεμπορική

Το σύνδομο του Long Covid είναι γνωστό, καθώς και των νευρολογικών και άλλων επιπτώσεων που επιφέρει η νόσηση σε ένα ποσοστό των ασθενών ακόμα και πολλούς μήνες μετά τη μόλυνση, με τη νέα αυτή έρευνα όμως από τις ΗΠΑ, αναδεικνύονται κι άλλες σοβαρές συνέπειες.

Σύμφωνα με αυτήν, οι ασθενείς έχουν αυξημένο ρίσκο να βιώσουν κατάθλιψη κι άλλες πνευματικές διαταραχές, μέχρι και έναν χρόνο μετά τη νόσηση.

Η έρευνα βασίστηκε στα δεδομένα εκατομμυρίων ασθενών που χρησιμοποίησαν το υγειονομικό σύστημα των ΗΠΑ για «βετεράνους» – δηλαδή ηλικίας άνω των 60 ετών, κατά την πρώτη φάση της πανδημίας. Το στατιστικό δείγμα ήταν τεράστιο: 154.000 ασθενείς, εν συγκρίσει με 5,8 εκατομμύρια βετεράνων που δεν νόσησαν. Ωστόσο, άλλα ερευνητές ανέφεραν ότι το στατιστικό αυτό δείγμα δεν μπορεί να αξιοποιηθεί για ασφαλή συμπεράσματα για όλον τον πληθυσμό, καθώς το 90% είναι άνδρες και, όπως αναφέρθηκε, ηλικίας άνω των 60 ετών.

Ο κύριος συγγραφέας της έρευνας, Ζιγιάντ Αλ-Αλί, κλινικός επιδημιολόγος στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, δήλωσε: «Όλο επηρεαστήκαμε ψυχικά κατά τη διάρκεια της πανδημίας, αλλά όπως διαπιστώσαμε, όσοι νόσησαν από τον Covid-19 είχαν πολύ αυξημένο κίνδυνο να υποστούν πνευματικές διαταραχές. Η έρευνα αυτή κρούει τον κώδωνα του κινδύνου».

Συγκεκριμένα όσοι νόσησαν έχουν 46% περισσότερες πιθανότητες να διαγνωστούν με κάποια από 14 νευροψυχιατρικές ανωμαλίες (κατάθλιψη, σκέψεις αυτοκτονίας, άγχος, διαταραχές ύπνου, διάσπαση προσοχή). Στην διάσπαση προσοχής και συγκέντρωσης το ποσοστό αυτό εκτοξεύεται στο 80%, ενώ επίσης, οι βετεράνοι που νόσησαν είχαν 86% περισσότερες πιθανότητες να τους συνταγογραφήσουν αντικαταθλιπτικά φάρμακα.

Aντίθετα η ευτυχία φαίνεται να προστατεύει από την άνοια, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη.

Προηγούμενες έρευνες είχαν συνδέσει την κατάθλιψη με την άνοια, αλλά οι περισσότερες είχαν αναδείξει τη συσχέτιση αυτή σε προχωρημένη ηλικία. Αντίθετα, η νέα έρευνα είναι η πρώτη που επιβεβαιώνει ότι ακόμη και η πρώιμη κατάθλιψη σε πολύ μικρότερη ηλικία μπορεί να οδηγήσει σε εξασθένηση των γνωστικών λειτουργιών μετά από δέκα χρόνια και τελικά σε άνοια στην τρίτη ηλικία.

Οι ερευνητές του Τμήματος Ψυχιατρικής και Επιστημών της Συμπεριφοράς και του Ινστιτούτου Νευροεπιστημών Weill του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Σαν Φρανσίσκο, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα της νόσου Αλτσχάιμερ «Journal of Alzheimer’s Disease», μελέτησαν περίπου 15.000 ανθρώπους 20 έως 89 ετών, συσχετίζοντας τα συμπτώματα κατάθλιψης με την πιθανότητα άνοιας. Τα σχετικά τεστ έδειξαν ότι μέτρια έως σοβαρή κατάθλιψη είχε το 13% των νέων ενηλίκων (20-49 ετών), το 26% των ατόμων μέσης ηλικίας (50-69) και το 34% των ανθρώπων τρίτης ηλικίας (70-89).

Ακρίτα: “Αληθεύει ότι κ. Βασιλακόπουλος έψαχνε ταίρι…”

Διαπιστώθηκε ότι στην ομάδα των 6.122 γηραιότερων ατόμων με μέση ηλικία 72 ετών, οι οποίοι παρακολουθήθηκαν για μια δεκαετία, η πιθανότητα γνωστικής εξασθένησης ήταν κατά μέσο όρο 73% μεγαλύτερη για όσους είχαν αυξημένα συμπτώματα κατάθλιψης ήδη από την αρχή της ενήλικης ζωής τους, ενώ ήταν 43% μεγαλύτερη για όσους εμφάνισαν κατάθλιψη αργότερα στη ζωή τους.

«Διάφοροι μηχανισμοί μπορούν να εξηγήσουν το πώς η κατάθλιψη μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο άνοιας», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Γουίλα Μπρένοβιτς. «Μεταξύ άλλων, η υπερδραστηριότητα του κεντρικού συστήματος αντίδρασης στο στρες αυξάνει την παραγωγή των ορμονών του στρες, των γλυκοκορτικοειδών, πράγμα που επιφέρει βλάβη στον ιππόκαμπο, το τμήμα του εγκεφάλου που είναι ζωτικό για τον σχηματισμό, την οργάνωση και την αποθήκευση νέων μνημών». Κάποιες άλλες μελέτες στο παρελθόν είχαν συνδέσει την κατάθλιψη με την ατροφία του ιππόκαμπου.

«Γενικά, βρήκαμε ότι όσο μεγαλύτερα είναι τα καταθλιπτικά συμπτώματα, τόσο χειρότερη είναι η γνωστική λειτουργία και τόσο ταχύτερη η έκπτωσή της», ανέφερε η Μπρένοβιτς. Με έως 20% του πληθυσμού να πάσχει από κατάθλιψη στην διάρκεια του ζωής του, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, οι ερευνητές τόνισαν ότι είναι σημαντικό να αναγνωριστεί ο ρόλος της και στην άνοια.

Σύμφωνα με την έρευνα, που πραγματοποιήθηκε από τον Μάρτιο του 2020 έως τον Απρίλιο του 2021 και βασίστηκε σε απαντήσεις που έδωσαν σε ερωτηματολόγια 55.589 άτομα από 40 χώρες, η γενική ποιότητα ζωής ολόκληρου του πληθυσμού φαίνεται να έχει πληγεί σοβαρότατα, ενώ προβλήματα δημιουργήθηκαν και στις ενδοοικογενειακές σχέσεις. Η επίπτωση ήταν σοβαρότατη στα άτομα με προηγούμενο ψυχιατρικό ιστορικό (ποσοστό κατάθλιψης που πέρασε το 30%), τα οποία και εμφάνισαν υψηλότατα ποσοστά αυτοκτονικών σκέψεων (σχεδόν 15%).

Εντυπωσιακή ήταν η καταγραφή της προσκόλλησης σε διάφορες θεωρίες συνωμοσίας με τουλάχιστον τους μισούς από τους συμμετέχοντες να αποδέχονται τουλάχιστον σε σημαντικό βαθμό μία τουλάχιστον τέτοια θεωρία, ωστόσο οι διαφορές ανάμεσα στις χώρες ήταν σημαντικότατες.

Οι θεωρίες αυτές φαίνεται ότι αναπτύσσονται σε μεγάλο βαθμό για να προστατεύσουν υγιή αλλά ψυχολογικά ευαίσθητα άτομα από το αβάσταχτο στρες, αλλά βρίσκουν γόνιμο έδαφος σε ανεπαρκώς ανεπτυγμένες κοινωνίες από πολιτικο-οικονομική και κοινωνική άποψη καθώς και με προβληματικά συστήματα εκπαίδευσης.

«Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν κλινική κατάθλιψη περίπου στο 1/5 των ανθρώπων συμμετείχαν. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι υπάρχει τουλάχιστον ένας διπλασιασμός στο ποσοστό της κλινικής κατάθλιψης.

Άλλο ένα περίπου 20% είχε έντονο στρες με δυσφορία. Οι παράγοντες οι οποίοι επηρέασαν ήταν οι περιορισμοί ή το lockdown, οι ενδοοικογενειακές συγκρούσεις, ο φόβος για την οικονομική κατάσταση , τη δυσκολία της εργασίας, και η ύπαρξη χρόνιας νόσου. Επίσης περισσότερο επηρεάστηκαν οι γυναίκες . Αυτό ήταν αναμενόμενο γιατί οι γυναίκες έχουν υψηλότερα ποσοστά κατάθλιψης. Οι νέοι επηρεάστηκαν νωρίς στην πανδημία και οι μεγαλύτερης ηλικίας λίγο αργότερα» ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο επιστημονικός υπεύθυνος της έρευνας, καθηγητής Ψυχιατρικής του Τμήματος Ιατρικής του ΑΠΘ, Κωνσταντίνος Φουντουλάκης Φουντουλάκης.

Όσον αφορά τις θεωρίες συνωμοσίας ο κ. Φουντουλάκης είπε: «Είδαμε ότι αυτές έπαιξαν ένα σημαντικό ρόλο στις συμπεριφορές του πληθυσμού μειώνοντας τη συμμόρφωση με τις συμπεριφορές υγείας. Κάποιες από αυτές φαίνεται ότι προστάτευσαν από την εμφάνιση κατάθλιψης αλλά τελικά, ούτως ή άλλως, αποδείχθηκαν όλες ένας επιβαρυντικός παράγοντας για την ψυχολογική υγεία του πληθυσμού».

Ο κ. Φουντουλάκης ανέφερε ακόμη ότι δεν υπάρχει αύξηση της αυτοκτονικότητας και ότι πιθανότατα μειώθηκε η χρήση ουσιών και του καπνίσματος ενώ μείωση υπήρξε και στην ποιότητα ζωής σε όλες τις εκφάνσεις (ύπνος, διατροφή, σεξουαλικότητα κλπ).

Η διεθνής έρευνα COMET-G οργανώθηκε υπό την αιγίδα του Τμήματος Ιατρικής και της Πρυτανείας του ΑΠΘ, σε συνεργασία με την Παγκόσμια Ψυχιατρική Εταιρεία.

Πηγή: ΑΜΠΕ

Η πανδημία που χτύπησε όλη την υφήλιο περιόρισε πολλούς ανθρώπους στα σπίτια τους και άλλαξε το σχεδιασμό τουλάχιστον των επόμενων μηνών. Αναπόφευκτα αρκετοί ήταν αυτοί που δυσκολεύτηκαν αυτές τις μέρες να διατηρήσουν ακέραιη τη ψυχική τους υγεία και ο Φελπς δεν ήταν η εξαίρεση.

«Πολλοί από εμάς ερχόμαστε αυτές τις μέρες αντιμέτωποι με τους δαίμονές μας, πιο πολύ από ποτέ. Θέλετε να μάθετε την αλήθεια για το πως είμαι και το πως αντιμετωπίζω αυτή την πανδημία; Ας το θέσουμε έτσι: Ακόμα αναπνέω» έγραψε ο ίδιος στο μήνυμά του προς όλο τον κόσμο και κυρίως προς όσους αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα.

Παραδέχεται ότι δυσκολεύτηκε αρκετά στην πανδημία, είναι ευγνώμων όμως που η οικογένειά του είναι ασφαλής και υγιής. Σίγουρα όμως ήταν από τις πιο τρομακτικές περιόδους της ζωής του.

Πιο συγκεκριμένα δήλωσε τα εξής: «Το θέμα είναι ότι δε φεύγει ποτέ τελείως, και αυτό είναι κάτι που γνωρίζουν όλοι όσοι έχουν προβλήματα ψυχικής υγείας. Έχεις καλές και κακές μέρες, όμως ποτέ δεν υπάρχει γραμμή τερματισμού στον ορίζοντα. Έχω δώσει τόσες πολλές συνεντεύξεις μετά το Ρίο όπου η ιστορία ήταν η ίδια: ο Φελπς ανοίχτηκε σχετικά με την κατάθλιψη, μπήκε σε πρόγραμμα θεραπειών, κέρδισε χρυσό στους τελευταίους του Ολυμπιακούς Αγώνες και τώρα όλα είναι καλά. Θα ευχόμουν να ήταν αλήθεια αυτό. Θα ευχόμουν να ήταν εύκολο. Αλλά ειλικρινά -το θέτω όσο πιο όμορφα μπορώ- αυτό είναι αδαές. Όποιος δεν καταλαβαίνει τι αντιμετωπίζουν τα άτομα με άγχος, κατάθλιψη ή διαταραχή μετατραυματικού στρες δεν έχει ιδέα»

Για το πόσο τον βοηθάει η οικογένειά του να συνέλθει στις δύσκολες αυτές ώρες, πρόσθεσε: «Όταν τα πράγματα πάνε πραγματικά άσχημα δίνω στον εαυτό μου χρόνο διαλείμματος. Απλά πρέπει να απομακρυνθώ. Δε θέλω να με δουν έτσι τα παιδιά μου. Θα πάω στο δωμάτιό μου για λίγα λεπτά, ή στο γραφείο ή στην ντουλάπα. Σε ένα ήσυχο μέρος όπου μπορώ να σκεφτώ, να έχω ηρεμία και να είμαι μόνος. Να επανέλθω κατά ένα τρόπο. Υπάρχουν στιγμές που είναι κολλημένος στο μυαλό μου και δεν πιστεύω ότι μπορεί να γίνει χειρότερο και ο τετράχρονος γιος μου, ο Μπούμερ, θα περπατήσει προς το μέρος μου, θα μου δώσει μια αγκαλιά και θα μου πει ότι με αγαπάει. Όταν δεν το περιμένω καθόλου. Είναι πραγματικά το καλύτερο πράγμα στον κόσμο».

Πηγή:sportsfeed.gr