Αναφερόμενος στο θέμα ο δήμος, όπως αναφέρει το aftodioikisi.gr, επισημαίνει τα εξής: «Με την παρούσα επιστολή θα θέλαμε να σας εκφράσουμε τις ανησυχίες μας. Το Πολυδύναμο Ιατρείο Μεγίστης εδώ και πολλά χρόνια υπολειτουργεί, με δύο αγροτικούς ιατρούς.

Οι ανάγκες στελέχωσης βάσει του οργανογράμματος του Πολυδύναμου Ιατρείου του νησιού είναι οι έξης: ένας ιατρός Γενικής Ιατρικής, δύο επιμελητές ιατροί, δύο νοσηλεύτριες, δύο αγροτικοί ιατροί και μία μαία.

Επιθυμούμε να τοποθετηθεί τουλάχιστον ένας γιατρός Γενικής Ιατρικής στο Πολυδύναμο Ιατρείο. Επίσης ζητάμε από την Πολιτεία να σεβαστεί το συνταγματικό δικαίωμα των νησιωτών για ισότιμη πρόσβαση στην υγεία και σε υπηρεσίες περίθαλψης, με την κάλυψη των θέσεων του αναγκαίου για την εύρυθμη λειτουργία του ΠΠΙ ειδικευμένου ιατρικού, όσο και νοσηλευτικού παραϊατρικού προσωπικού.

Τέλος, θα θέλαμε να εξαλειφθούν άμεσα τα αισθήματα ανασφάλειας που δημιουργούνται στους κατοίκους καθώς και στους επισκέπτες – τουρίστες του νησιού, ως προς τη δυνατότητα του Πολυδύναμου Ιατρείου Μεγίστης να ανταποκριθεί στο ρόλο του. Με εκτίμηση, ο αντιδήμαρχος Μεγίστης, Ασβέστης Νικόλαος».

Καστελλόριζο, 21.7.2022

Μιλώντας σ’ εκδήλωση, που οργάνωσε η «Παγκόσμια Διακοινοβουλευτική Ένωση Ελληνισμού» («Πα.Δ.Ε.Ε.») στο Καστελλόριζο με τίτλο «Το Δίκαιο της Θάλασσας», με θέμα «Οι Θαλάσσιες Ζώνες της Ελλάδας κατά το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (Σύμβαση του Montego Bay του 1982)», ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Προκόπιος Παυλόπουλος επισήμανε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:

«Οιαδήποτε συζήτηση γύρω από τα Δικαιώματα της Ελλάδας επί των Θαλάσσιων Ζωνών που της ανήκουν, κατά το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (Σύμβαση Montego Bay του 1982) -άρα και οιαδήποτε σχετική συζήτηση, αντιστοίχως, ως προς την Κυριαρχία της και τα Κυριαρχικά της Δικαιώματα εν προκειμένω- έχει ως αφετηρία την εξής θεμελιώδη θέση, η οποία αποτελεί πάγιο και αδιαπραγμάτευτο «πυλώνα» της Εξωτερικής μας Πολιτικής: Μία και μόνη διαφορά υφίσταται προς επίλυση, μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Πρόκειται για την οριοθέτηση της Νησιωτικής Υφαλοκρηπίδας και της επέκεινα Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, κατά πλήρη εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, ήτοι κατά πλήρη εφαρμογή, «υπό το φως» και της διεθνούς νομολογίας, κατ’ εξοχήν των διατάξεων της κατά τ’ ανωτέρω Σύμβασης του Montego Bay του 1982. Ακόμη και όταν, οπωσδήποτε αδοκίμως, χρησιμοποιείται -πάντως όχι από το Υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο πάντοτε υιοθετεί για το συγκεκριμένο ζήτημα την προαναφερόμενη Εθνική Γραμμή- ο όρος «Θαλάσσιες Ζώνες», ο πληθυντικός αυτός ουδόλως και καθ’ οιονδήποτε τρόπο σημαίνει ότι η Ελλάδα επανέρχεται στην νομικώς εσφαλμένη και πολιτικώς επικίνδυνη ορολογία περί «διαφορών», η οποία ατυχώς υιοθετήθηκε στο «Κοινό Ανακοινωθέν» Ελλάδας-Τουρκίας της 8^ης Ιουλίου 1997, κατά την τότε Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ και μετέπειτα στα συμπεράσματα της Συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Ελσίνκι, μεταξύ 10^ης και 11^ης Δεκεμβρίου 1999. Αυτός ο «πληθυντικός», ο οποίος επέτρεψε για κάποιο διάστημα στην Τουρκία να προβάλλει, σχεδόν ανενόχλητη, και τις «φαντασιώσεις» της περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο έχει, από πλευράς Ελλάδας, οριστικώς και αμετακλήτως καταδικασθεί μετά το 2004, ως εντελώς αντίθετος προς κάθε έννοια του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου. 

   Α. Τις προμνημονευόμενες παρατηρήσεις συμπληρώνουν και οι εξής τέσσερις, επίσης πάγιες και αδιαπραγμάτευτες, θέσεις της Εξωτερικής μας Πολιτικής αναφορικά με τα Εθνικά μας Θέματα και τα Εθνικά μας Δίκαια εν γένει έναντι της Τουρκίας: 

    1. Πρώτον, ούτε τέθηκε, ούτε τίθεται, ούτε πρόκειται να τεθεί -και, a fortiori, να γίνει δεκτό- θέμα αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάνης του 1923, πολλώ μάλλον όταν η Συνθήκη αυτή είναι, κατά την ίδια την φύση της, μη επιδεκτική αναθεώρησης κατά τους ειδικούς περί τούτου κανόνες του Διεθνούς Δικαίου.  

    2. Δεύτερον, ουδεμία επιρροή μπορεί ν’ ασκήσει, σε ό,τι αφορά την Κυριαρχία και τα Κυριαρχικά Δικαιώματα της Ελλάδας, ο  ισχυρισμός της Τουρκίας ότι δεν έχει προσχωρήσει στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, κατά την Σύμβαση του Montego Bay του 1982.  Και τούτο διότι, όπως θα τονισθεί και στην συνέχεια, κατά την πάγια νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης η ως άνω Σύμβαση έχει επικυρωθεί από τον απαιτούμενο αριθμό Κρατών-Μελών της Διεθνούς Κοινότητας, ώστε να παράγει εθιμικούς -ορθότερα δε γενικώς παραδεδεγμένους- κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, οι οποίοι ισχύουν erga omnes, συνακόλουθα δε και έναντι της Τουρκίας.  

3. Τρίτον, για την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση το λεγόμενο «τουρκολιβυκό μνημόνιο» είναι ανυπόστατο και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα.  Επιπλέον, η Ελλάδα μπορεί να ζητήσει την ευθεία σύμπραξη, υπέρ αυτής, της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης που της αναλογεί στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. 

4. Τέταρτον,  η τουρκική πλευρά οφείλει να γνωρίζει ότι η Ελλάδα έχει το   αναφαίρετο δικαίωμα αμυντικής θωράκισης όλων, ανεξαιρέτως, των Νησιών της στο Αιγαίο, κυρίως κατά τις διατάξεις του άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, λόγω της συνεχιζόμενης απειλής και της απειλής χρήσης βίας εκ μέρους της Τουρκίας, ιδίως μάλιστα όσο ισχύει το αυθαίρετο «casus belli» και η δράση της «Στρατιάς του Αιγαίου».  Ενώ μπορεί, οποτεδήποτε, να ζητήσει και την συνδρομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης εν προκειμένω, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 42 παρ. 7 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  

Β. Με δεδομένη την διαχρονική κακοπιστία της Τουρκίας και την     συνακόλουθη ασύστολη παραβατικότητά της εις βάρος του Διεθνούς Δικαίου ως προς τις σχέσεις της με την Ελλάδα, η Ελληνική πλευρά οφείλει να καθιστά, με κάθε τρόπο και με την μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια, ευκρινή και τα εξής:  Ο όρος «Θαλάσσιες Ζώνες» ουδόλως διαφοροποιεί την προμνημονευόμενη σταθερή, μετά το 2004, στάση της Ελλάδας ότι μία, και μόνη, διαφορά υφίσταται προς επίλυση με την Τουρκία: Η οριοθέτηση της νησιωτικής υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Ενόψει των Δηλώσεων του 1994 και του 2015, με βάση τις οποίες η Ελλάδα έχει οριοθετήσει σαφώς και επακριβώς την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, ενδεχόμενη ενώπιον αυτού κοινή προσφυγή Ελλάδας και Τουρκίας, ύστερα από το αναγκαίο κατά το Διεθνές Δίκαιο συνυποσχετικό, μπορεί να νοηθεί μόνον εφόσον τηρηθούν και οι ακόλουθες, μεταξύ άλλων, προϋποθέσεις:  

1. Δεν είναι νομικώς δυνατό -αφού αποτελούν μέρος του «σκληρού πυρήνα» της Εθνικής μας Κυριαρχίας -ν’ αχθούν προς επίλυση π.χ. ζητήματα σχετικά με το Έδαφος, τον Εναέριο Χώρο και την Αιγιαλίτιδα Ζώνη. 

2. Η Ελλάδα διατηρεί, στο ακέραιο, το δικαίωμά της να επεκτείνει, μονομερώς και όποτε το κρίνει σκόπιμο, την Αιγιαλίτιδα Ζώνη της από τα 6 ν.μ. στα 12 ν.μ.  Και με βάση την τακτική της Τουρκίας είναι σκόπιμο η Ελλάδα να προσανατολίζεται περισσότερο προς την προοπτική πλήρους άσκησης του ως άνω δικαιώματός της για την ολοκληρωμένη επέκταση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης στα 12 ν.μ., παρά ν’ αγωνίζεται μόνο για την άρση του παντελώς αυθαίρετου «casus belli» της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης της 8^ης Ιουνίου 1995, αμέσως μετά την έναρξη ισχύος του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας κατά την Σύμβαση του Montego Bay του 1982.

 Γ. Επομένως, κοινή προσφυγή Ελλάδας και Τουρκίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είναι νοητή και θεσμικώς επιτρεπτή μόνον ως προς τα Κυριαρχικά Δικαιώματα -άρα όχι ως προς την Εθνική Κυριαρχία κατά τ’ ανωτέρω- επί της Υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, με πλήρη επήρεια των Νησιών μας.  Στο δε απαιτούμενο σε αυτή την περίπτωση συνυποσχετικό, η Τουρκία οφείλει ν’ αναγνωρίσει την ισχύ του συνόλου της προαναφερόμενης Σύμβασης του Montego Bay του 1982.  Πολλώ μάλλον όταν και σήμερα δεσμεύεται από την Σύμβαση αυτή, μολονότι δεν την έχει επικυρώσει, αφού παράγει, κατά την πάγια νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, γενικώς παραδεδεγμένους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, οι οποίοι ισχύουν έναντι πάντων.  Και στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινισθεί ότι επειδή η οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης συνδέονται ευθέως με τα όρια της Αιγιαλίτιδας Ζώνης -όχι ως προς την αρχή μέτρησής τους, δηλαδή ως προς την ακτογραμμή, αλλά ως προς την αφετηρία του πεδίου τους, που είναι το τέλος της Αιγιαλίτιδας Ζώνης- η Ελλάδα θα πρέπει να επιλέξει την οδό της επέκτασης της Αιγιαλίτιδας Ζώνης της στα 12 ν.μ. πριν από κάθε προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.  Ή, τουλάχιστον, να διασφαλίσει στο σχετικό συνυποσχετικό, με πλήρη σαφήνεια, ότι το οιοδήποτε δεδικασμένο που θα προκύψει από την μετά την προσφυγή απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης ουδόλως θίγει το δικαίωμά της για επέκταση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης της στα 12 ν.μ.  Κάτι το οποίο, επιπροσθέτως, είναι οιονεί «φυσική συνέπεια» των προμνημονευόμενων δηλώσεών της αναφορικά με την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου τούτου. Εν πάση δε περιπτώσει, και λόγω του κινδύνου από το νομικώς ανυπόστατο «τουρκολιβυκό μνημόνιο»,  η Ελλάδα μπορεί και οφείλει να επεκτείνει την Αιγιαλίτιδα Ζώνη της στα 12 ν.μ. σε όλο το πεδίο της Ανατολικής Μεσογείου.

Δ.  Ως προς την στρατηγική, την οποία είναι ενδεδειγμένο ν’ ακολουθήσει η Ελλάδα για  την διασφάλιση της «πλήρους επήρειας» των Νησιών μας ιδίως κατά την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, σύμφωνα με τις διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας κατά την Σύμβαση του Montego Bay του 1982, πρέπει να τονισθεί ότι οι «οιωνοί» της διεθνούς νομολογίας εμφανίζονται σήμερα μάλλον ευνοϊκοί υπέρ των Εθνικών μας Θέσεων.  Άκρως ενδεικτική και αντιπροσωπευτική είναι η πρόσφατη απόφαση -της 12^ης Ιουλίου 2016- του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου, το οποίο συγκροτήθηκε και επιλήφθηκε εν προκειμένω κατά τις διατάξεις του Παραρτήματος VII της Σύμβασης του Montego Bay του 1982, στην υπόθεση μεταξύ Φιλιππίνων και Κίνας για νησιωτικούς σχηματισμούς στην Νότια Σινική Θάλασσα.  Ειδικότερα: 

1. Ιδιαίτερη νομική σημασία έχουν εκείνες οι σκέψεις της απόφασης της 12^ης Ιουλίου 2016 του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου, που εμπεριέχονται στα obiter dicta αρ. 473-553 και οι οποίες αναδεικνύουν, σε γενικές γραμμές, μεταξύ άλλων, και τ’ ακόλουθα:

α) Πριν απ’ όλα οι ως άνω σκέψεις οδηγούν στην «διαλεύκανση» σημαντικών πτυχών του γράμματος και του πνεύματος των διατάξεων του άρθρου 121 του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας κατά την Σύμβαση του Montego Bay του 1982 που, όπως προεκτέθηκε, δεν είναι ιδιαιτέρως σαφείς.  Σπουδαιότερη δε πτυχή είναι εκείνη, η οποία καταδεικνύει, εντός του ρυθμιστικού πεδίου των διατάξεων του κατά τ’ ανωτέρω άρθρου 121, ποιος είναι ο κανόνας και ποια είναι η εξαίρεση ως προς την «πλήρη επήρεια» των Νησιών για την «παραγωγή» Υφαλοκρηπίδας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.  Κάτι που σημαίνει, αυτοθρόως, ότι η εξαίρεση πρέπει να ερμηνεύεται στενώς και, συνακόλουθα, in dubio, ως προς την in concreto ερμηνεία, πρέπει να επιλέγεται η εφαρμογή των διατάξεων του κανόνα.  Συγκεκριμένα, τον κανόνα συνιστούν οι διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου 121 της Σύμβασης του Montego Bay του 1982 -οι οποίες ορίζουν ότι νήσος είναι μια διαμορφωμένη περιοχή ξηράς που περιβρέχεται από ύδατα και που βρίσκεται πάνω από την επιφάνεια των υδάτων κατά την μέγιστη πλημμυρίδα- σε συνδυασμό με τις διατάξεις της παρ. 2 του ίδιου άρθρου, οι οποίες ορίζουν ότι, με την εξαίρεση των διατάξεων της παρ. 3, τα νησιά έχουν Αιγιαλίτιδα Ζώνη, Συνορεύουσα Ζώνη, Υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. 

β) Στην συνέχεια, οι προμνημονευόμενες σκέψεις της απόφασης της 12^ης Ιουλίου 2016 του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου διακρίνουν, εμμέσως πλην σαφώς, ως προς τα νησιά την άσκηση «πλήρους Κυριαρχίας» από την άσκηση «κυριαρχικών δικαιωμάτων».  Και με τον τρόπο αυτό, πάντοτε δε στο πλαίσιο της ερμηνείας κανόνα-εξαίρεσης κατά τα προαναφερόμενα, οδηγούνται στο συμπέρασμα ότι από την μια πλευρά όλα τα νησιά, ανεξαιρέτως, «παράγουν» Αιγιαλίτιδα Ζώνη και Συνορεύουσα Ζώνη.  Αντιθέτως -και με βάση τις διατάξεις της παρ. 3 του ως άνω άρθρου 121, οι οποίες εισάγουν την κατά τ’ ανωτέρω εξαίρεση- Υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη «παράγουν» όλα, ανεξαιρέτως και ανεξαρτήτως μεγέθους, τα νησιά, που έχουν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις να συντηρήσουν, αυτοδυνάμως, είτε ανθρώπινη ζωή είτε και απλή οικονομική δραστηριότητα.  Φυσικά, και σύμφωνα με την προαναφερόμενη ερμηνεία κανόνα-εξαίρεσης, η εν προκειμένω αυτοδύναμη συντήρηση «ανθρώπινης ζωής» ή «οικονομικής δραστηριότητας» πρέπει να ερευνάται, με τρόπο που δεν οδηγεί σε μια μορφή τελικής «εξίσωσης» των νησιών με βράχους ή βραχονησίδες, δηλαδή σε μια μορφή «αποστέωσης» της επήρειας των νησιών για την «παραγωγή» Υφαλοκρηπίδας και Αιγιαλίτιδας Ζώνης.   

2. Υπό τ’ ανωτέρω δεδομένα είναι προφανής η σημασία της κατά τ’ ανωτέρω απόφασης της 12^ης Ιουλίου 2016 του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου μεταξύ Φιλιππίνων και Κίνας, ως προς το νομολογιακό προηγούμενο, το οποίο δημιουργεί υπέρ της Ελλάδας αφενός για το ότι Αιγιαλίτιδα Ζώνη και Συνορεύουσα Ζώνη έχουν όλα, ανεξαιρέτως, τα Ελληνικά Νησιά. Και, αφετέρου, Υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη «παράγουν», κατά την Σύμβαση του Montego Bay του 1982, όλα, ανεξαιρέτως και ανεξαρτήτως μεγέθους, τα Ελληνικά Νησιά -άρα και στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο- τα οποία μπορούν, υπό τις ως άνω διευκρινίσεις, να συντηρήσουν αυτοδυνάμως είτε ανθρώπινη ζωή είτε και απλή οικονομική δραστηριότητα.   Με τα δεδομένα που δημιουργεί η κατά παράβαση κάθε έννοιας του Διεθνούς Δικαίου και της Διεθνούς Νομιμότητας απαράδεκτη και απολύτως καταδικαστέα εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η Ελλάδα και η Κύπρος οφείλουν να καταστήσουν σαφές στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κυρίως στο ΝΑΤΟ ότι δεν είναι διατεθειμένες, κατ’ ουδένα τρόπο και υφ’ οιανδήποτε μορφή, να δεχθούν «εκπτώσεις» επί των κατά το Διεθνές Δίκαιο πάσης φύσεως Δικαιωμάτων τους  και ως προς τις Θαλάσσιες Ζώνες τους. Η επίκληση της, δήθεν, ιδιαίτερης γεωστρατηγικής θέσης της Τουρκίας, λόγω των ως άνω πολεμικών γεγονότων και της πιθανής «μεσολαβητικής» της παρέμβασης, κατ’ ουδένα τρόπο δικαιολογούν ανοχή της τουρκικής προκλητικής παραβατικότητας. Και τούτο κυρίως διότι το Διεθνές και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο δεν είναι νοητό να εφαρμόζονται «επιλεκτικώς», a fortiori δε η εφαρμογή τους δεν είναι επίσης νοητό να «κάμπτεται» για την επίτευξη γεωστρατηγικών σκοπιμοτήτων, όποιες και αν είναι αυτές και όποιους και αν εξυπηρετούν.  Και δεν πρέπει να υποτιμάται το ότι, κατ’ αποτέλεσμα, τέτοιες «γεωστρατηγικές» σκοπιμότητες επικαλέσθηκε και επικαλείται η Ρωσία προκειμένου να δικαιολογήσει την βάρβαρη εισβολή της στην Ουκρανία ενώ, επιπροσθέτως, η τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κυπριακή Δημοκρατία, από το 1974, και η έως σήμερα αδικαιολόγητη ανοχή της από την Διεθνή Κοινότητα και από την Ευρωπαϊκή Ένωση σίγουρα «ώθησε» την Ρωσία να κάνει πράξη την εισβολή της.  Εξ ου και η «συμπάθειά» της προς την Τουρκία που, μαζί με την ιταμή «ουδετερότητα» της τελευταίας, αφήνει ανοιχτό το πεδίο στην Ρωσία να της αναγνωρίζει ως και «μεσολαβητικό» ρόλο ως προς το μέλλον της χειμαζόμενης Ουκρανίας.  Επομένως, Ελλάδα και Κύπρος όχι μόνο δικαιούνται  αλλά και οφείλουν να διευκρινίσουν προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ ότι, λόγω της erga omnes ισχύος του Διεθνούς Δικαίου, από πλευράς κυρώσεων Ρωσία και Τουρκία πρέπει ν’ αντιμετωπισθούν αναλόγως και αντιστοίχως. Επέκεινα, Ελλάδα και Κύπρος δικαιούνται και οφείλουν να διευκρινίσουν, προς τις ίδιες κατευθύνσεις, ότι θα υπερασπισθούν τα Εθνικά τους Θέματα και τα Εθνικά τους Δίκαια ακόμη και αν πρέπει να προσφύγουν, εν τέλει και εν ανάγκη, στην αξιοποίηση της χρησιμοποίησης της διαδικασίας του veto.»

Οι δηλώσεις του:

Με αισθήματα χαράς, αλλά και περισσότερο τιμής, βρισκόμαστε σήμερα εδώ, στη Μεγίστη να εορτάσουμε την Επέτειο Απελευθέρωσης του νησιού κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η αίσθηση είναι ότι δεν βρισκόμαστε σε μία εσχατιά της Ελλάδας, αλλά ακριβώς στο σημείο απ’ όπου αρχίζει η Ελλάδα και ο νησιωτικός χώρος της, ακριβώς όπως ο Έβρος είναι το σημείο όπου αρχίζει η Ελλάδα και ο χερσαίος χώρος της.

Πραγματικά είναι σπουδαίο για μας και τιμή μας να ερχόμαστε σε επαφή με αυτό τον τόπο, τους Ακρίτες του κι ένα σημείο στο οποίο «η καρδιά της Ελλάδας χτυπά πολύ δυνατά». Για εμένα προσωπικά υπάρχει η αίσθηση ότι δεν περιποιώ τιμή στο Καστελόριζο διότι παραβρισκόμαστε εδώ η Πολιτική και η Στρατιωτική Ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας επ’ ευκαιρία της Επετείου, αλλά η τιμή είναι δική μας να παραβρισκόμαστε σήμερα στο Καστελόριζο. Χρόνια πολλά!

Κατά τη σημερινή απολογία τους φαίνεται ότι δεν έπεισαν με τους ισχυρισμούς τους ότι δεν έκαναν κάτι παράνομο με αποτέλεσμα να κριθούν προσωρινά κρατούμενοι.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι δράστες του περιστατικού που έλαβε χώρα στα ελληνικά χωρικά ύδατα, σε θαλάσσια περιοχή του Καστελλορίζου, είναι ένας 35χρονος και ένας 25χρονος.

Το συμβάν σημειώθηκε τα ξημερώματα της 22ης Ιουνίου 2021 με τους Τούρκους να επιβαίνουν σε ταχύπλοο σκάφος και όταν τους ζητήθηκε από σκάφος του Λιμενικού να σταματήσουν, δεν υπάκουσαν με αποτέλεσμα να ρίξουν οι λιμενικοί προειδοποιητικές βολές σε ασφαλή σημεία του σκάφους.

To NATO χαιρετίζει την επανέναρξη των διερευνητικών επαφών Ελλάδας-Τουρκίας

Σε συνέντευξή του στο, Anadolu, ο Τούρκος Υπουργός είπε ότι στην Ανατολική Μεσόγειο έχουν γίνει μέχρι στιγμής οκτώ γεωτρήσεις. Καταγράφουμε ροές αερίου, υπάρχουν κάποιες ενδείξεις. Είναι πολύ σημαντικό επίσης ότι είναι οικονομικό και υπάρχει συνέχεια. Μόλις βρεθεί φυσικό αέριο θα το ανακοινώσουμε, πρέπει να είμαστε βέβαιοι, είπε, ενώ ερωτηθείς για την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο υποστήριξε ότι «εμείς δεν έχουμε βλέψεις στο έδαφος και τα δικαιώματα κανενός αλλά παρακαλώ να μην έχει κανείς βλέψεις στα δικά μας δικαιώματα και δίκαιο. Είπαμε πως ακόμη και για μια σταγόνα νερό αν χρειαστεί θα την προστατεύσουμε και με τίμημα τη ζωή μας».

Για το Καστελλόριζο είπε και πάλι ότι δεν έχει υφαλοκρηπίδα, ενώ κατηγόρησε τη Γαλλία πως στηρίζει την Ελλάδα σε αυτό το θέμα με κλειστά μάτια. «Αλλά θέλω να ρωτήσω τη Γαλλία και τους κυβερνώντες της: Μήπως στο παρελθόν έπαθαν παρόμοιο πράγμα οι ίδιοι; Επειδή το 1977 βίωσε με τη Βρετανία ένα παρόμοιο πρόβλημα», ανέφερε, ενώ για το Καστελλόριζο ο Φατίχ Ντονμέζ υπογράμμισε πως «δυστυχώς όταν η Ιταλία το 1947 άφησε το νησί στην Ελλάδα, δυστυχώς η τότε κυβέρνηση της Τουρκικής Δημοκρατίας δεν έβγαλε άχνα, δεν έφερε αντίρρηση».

Για τον “Χάρτη της Σεβίλλης“, ο Τούρκος Υπουργός είπε ότι τόσο η ΕΕ όσο και οι ΗΠΑ δηλώνουν πλέον ότι δεν έχει ισχύ. «Την τελευταία περίοδο εμείς όσο εμείς εξηγούμε τις θέσεις μας σιγά σιγά άρχισαν να γίνονται δηλώσεις υπέρ μας. Πρώτα η ΕΕ είπε ότι ο Χάρτης της ΣεβίΛλης δεν έχει ισχύ και τις προάλλες το ίδιο και η πρεσβεία των ΗΠΑ», ανέφερε.

Με πληροφορίες από το ΚΥΠΕ

Σύμφωνα με επιβεβαιωμένες πληροφορίες του enikos.gr, οι δύο δημοσιογράφοι που βρίσκονται για ρεπορτάζ στο νησί, φέρονται να τράβηξαν πλάνα από ελληνικά πολεμικά πλοία, χωρίς να έχουν τις απαιτούμενες άδειες. Έγιναν αντιληπτοί από τα πληρώματα των πλοίων οι οποίοι ενημέρωσαν την οικεία Λιμενική Αρχή.

Οι άνδρες του λιμενικού που εντόπισαν τους δημοσιογράφους (για την ακρίβεια δημοσιογράφος και εικονολήπτης) ζήτησαν το τηλεοπτικό υλικό. Οι «δύο» φέρονται να αρνήθηκαν κι έτσι προσήχθησαν στο Λιμεναρχείο, όπου παρουσία και στελεχών της ΕΥΠ το υλικό δεσμεύθηκε. Όπως αναφέρουν πηγές βρίσκονται στο Λιμεναρχείο και εάν προκύψουν στοιχεία τότε θα συλληφθούν και θα κινηθεί η διαδικασία του αυτοφώρου.

Πηγή: Καθημερινή

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Η αποκατάσταση της επικοινωνίας των δύο ηγετών, ωστόσο, εμφανίζεται να έχει γίνει κατόπιν παρεμβάσεως της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ (σχετικό ρεπορτάζ δημοσιεύει το “Βήμα της Κυριακής”). Όχι στο πλαίσιο των επαφών της ελληνικής διπλωματίας και της αποδοχής της Άγκυρας, αλλά επειδή διαμεσολάβησε το Βερολίνο. Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό- οι συμμαχίες υπάρχουν και για να ανοίγουν διαύλους εκεί που δεν είναι απευθείας εφικτό.

Προδίδει, όμως, από την άλλη, αυτή η εξέλιξη πόσο εύθραυστη είναι η κατάσταση. Ακόμα και μετά την τηλεφωνική επικοινωνία Μητστάκη-Ερντογάν, άλλωστε, οι υπερπτήσεις πάνω από κατοικημένα νησιά του Αιγαίου συνεχίστηκαν, καμία, δε, από τις τουρκικές απειλές για γεωτρήσεις νοτίως της Κρήτης, ή για τις θαλάσσιες ζώνες της ανατολικής Μεσογείου, δεν έχει αποσυρθεί. Ακόμα κι αν η ανοχή της τουριστικής περιόδου –στην οικονομική πλευρά της οποίας ποντάρουν και οι δύο χώρες– οδηγεί σε σχετική ηρεμία, ο τουρκικός σχεδιασμός της “Γαλάζιας Πατρίδας” και το τουρκολιβυκό σύμφωνο παραμένουν στην προμετωπίδα του εσωτερικώς πιεζόμενου Ερντογάν, ο οποίος έχει μεγαλύτερη ανάγκη από ποτέ τον ακροδεξιό σύμμαχό του.

Το πως θα κινηθεί η Τουρκία είναι λίγο ή πολύ γνωστό. Διαχρονικά, η ανάγνωση των δηλώσεων των αξιωματούχων της γείτονος επιβεβαιώνει την συνέπεια των προθέσεών του.

Η Ελλάδα αναζητεί, λοιπόν, συμμάχους για να αντιμετωπίσει το βαρύτατο φορτίο του πολεμικού κλίματος που δημιουργεί η Τουρκία. Η “από μηχανής” (;) Άνγκελα Μέρκελ έρχεται …αρωγός στο τεράστιο κενό που αφήνει η ολιγωρία του αμερικανικού παράγοντα και του ΝΑΤΟ, κυρίως, όμως, η επιμονή του Ντόναλντ Τραμπ να στηρίζει με κάθε μέσο και τρόπο τον “φίλο του” Ερντογάν (όπως αποκάλυψαν ο πρώην σύμβουλος Μπόλτον στο βιβλίο του και το CNN).

Αξίζει να θυμηθούμε πως μετά την επίσκεψη Μητσοτάκη στον Λευκό Οίκο καλλιεργήθηκε φιλόδοξα η προσδοκία μιας ευθείας παρέμβασης του Μάϊκ Πομπέο ώστε να διακοπεί η τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο. Η προσδοκία αυτή αναπαρήχθη ως “επιτυχία” της Αθήνας από εγχώρια μέσα ενημέρωσης, δεν κατέστη, όμως, ποτέ πραγματικότητα. Αντιθέτως, οι ΗΠΑ –με εξαίρεση τις φιλότιμες προσπάθειες και δηλώσεις του πρέσβη Τζέφρι Πάϊατ– απείχαν εντελώς από την ένταση που καλλιεργεί η Άγκυρα και ένιψαν τας χείρας του με τις γνωστές “ποντιοπιλατικές” ανακοινώσεις του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ.

Το Βερολίνο, υποτίθεται πως έρχεται να καλύψει αυτό το κενό και, αναμφίβολα, κάθε πρωτοβουλία προς αυτή την κατεύθυνση είναι ενδιαφέρουσα. Όμως, ας γίνει κατανοητό πως η Άνγκελα Μέρκελ δεν το πράττει αυτό μόνο λόγω της ανησυχίας της για τα τεκταινόμενα στο Αιγαίο, αλλά, κυρίως, επειδή διαθέτει την δική της ατζέντα έναντι της Τουρκίας. Η ίδια είναι, άλλωστε, που δεν επέτρεψε ποτέ στην Ελλάδα να διεκδικήσει πιο έντονα την επιβολή ευρωπαϊκών κυρώσεων με βάσει την απόφαση της Συνόδου Κορυφής, πριν περίπου ένα χρόνο, η ίδια ειναι, επίσης, που αποδέχεται την καταπάτηση της συμφωνίας εκεχειρίας στη Λιβύη και “βάζει πλάτη” στον εκεί σχεδιασμό του Ερντογάν, με την Ελλάδα επισήμως αποκλεισμένη από τις εξελίξεις. Η ίδια είναι, ακόμα, που κάνει τα δικά της “deals” με την Ερντογάν για τις ενεργειακές οδούς και το μεταναστευτικό, αδιαφορώντας, συχνά, για τις σε βάρος μας γεωπολιτικές εξελίξεις που διαμορφώνουν.

Η Μέρκελ εμφανίζεται να προωθεί έναν απευθείας διάλογο της Αθήνας με την Άγκυρα επί ενός ασαφούς πεδίου. Διάλογος για εκτόνωση της έντασης αλλά με ποια ατζέντα; Και εκτόνωση ποιας έντασης; Αυτής που μονόπλευρα καλλιεργεί ο Ερντογάν;

Εν μέσω αυτών, προωθείται στο εσωτερικό ένας δημόσιος διάλογος σχετικά με την επήρεια του Καστελλορίζου, με γνωστές και κατηγορηματικές τις τουρκικές θέσεις επ΄αυτού. Όσα είπε ο καθηγητής Ροζάκης δεν είναι πρωτότυπα αλλά αποτελούν σταθερές απόψεις που ακούγονται εδώ και πολλά χρόνια, προετοιμάστηκαν, δε, σε άλλους χρόνους. Ανάλογες απόψεις έχουν διατυπώσει -αν και προσεκτικότερα- ο αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφαλείας Θάνος Ντόκος, και διεθνολόγοι που διατηρούν πάντοτε σχέση με την λεγόμενη “Σημιτική” εκδοχή περί ελληνοτουρκικών και εξωτερικής πολιτικής. Ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, άλλωστε, μας προετοίμαζε προ έτους -με άρθρο του στην “Καθημερινή”- για “μη ευχάριστες λύσεις” που πρέπει να είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε.

Η γερμανική παρέμβαση δεν απέχει απ΄ όλα αυτά και γι αυτό θέλει προσοχή. Αποκλιμάκωσης της έντασης έναντι ποιου διαλόγου, ποιας ατζέντας και ποιων ανταλλαγμάτων;

Η επικεφαλής του Ινστιτούτου Διεθνούς Δικαίου του πανεπιστημίου του ΚΙέλου Νέλε Ματς-Λυκ περιέγραψε, τις προάλλες,τον τρόπο με τον οποίο ο φορέας που εκπροσωπεί αντιλαμβάνεται μια διευθέτηση (…) των θαλασσίων ζωνών και της ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο και, πιθανώς, και στο Αιγαίο. Δεν πρόκειται για τυχαίο πρόσωπο. Το συγκεκριμένο Ινστιτούτο είναι άτυπος σύμβουλος της γερμανικής κυβέρνησης και μοχλός προετοιμασίας και τεκμηρίωσης των θέσεων της καγκελαρίας (ακόμα πιο αναβαθμισμένο από το δικό μας ΕΛΙΑΜΕΠ).

Σε συνέντευξή της στην DW περιγράφει μια δυνητική πορεία Ελλάδας και Τουρκίας προς το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (αξίζει να την διαβάσετε), μετά και το τουρκολιβυκό σύμφωνο (που δεν παράγει, κατά τα άλλα, έννομα αποτελέσματα…), εκείνο, ωστόσο, που αποτελεί “κώδωνα κινδύνου” είναι η κατακλείδα:

Ερώτηση DW: Ποιες δυνατότητες βλέπετε για να αποκλιμακώσουν η Άγκυρα, η Αθήνα και η Λευκωσία την ένταση που επικρατεί για την οριοθέτηση των ΑΟΖ και ενδεχομένως να λύσουν τις διαφορές;

Απάντηση: Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ή ένα διεθνές δικαστήριο διαιτησίας θα μπορούσαν να αναλάβουν την υπόθεση. Προϋπόθεση είναι να συμφωνήσουν τα εμπλεκόμενα κράτη. Μέχρι να εκδοθεί μια απόφαση ή να συναφθεί μια διμερής συμφωνία, θα μπορούσαν τα κράτη να συμφωνήσουν σε μια προσωρινή λύση που θα προβλέπει την από κοινού οικονομική ανάπτυξη (Joint Development) των επίμαχων θαλάσσιων περιοχών. Από αυτή την προσωρινή λύση δεν θα προέκυπταν αξιώσεις και ούτε θα προκαταλάμβανε το αποτέλεσμα μιας μεταγενέστερης διευθέτησης. Τα κέρδη θα μοιράζονται ώσπου κάποτε, ίσως, συμφωνηθεί μια οριοθέτηση. Στην πράξη, ωστόσο, αυτή η κοινή διαχείριση μπορεί τελικά να γίνει η μόνιμη λύση.

Είναι, λοιπόν, μια “διμερής συμφωνία” Μητσοτάκη- Ερντογάν μέσα στον σχεδιασμό της παρέμβασης της Άνγκελα Μέρκελ; Κι ακόμα περισσότερο, υπάρχει στο τραπέζι της γερμανικής πρωτοβουλίας για αποκλιμάκωση της έντασης η “προσωρινή λύση” (μεχρι να…αποφανθεί η Χάγη) η “απο κοινού οικονομική ανάπτυξη των ΕΠΙΜΑΧΩΝ θαλασσίων περιοχών”; Μια προσωρινή λύση που, όπως λέει, μπορεί να καταλήξει και στην συνεκμετάλλευση ως “μόνιμη λύση”;

Γνωστός αρθρογράφος έγραψε -στον απόηχο των δηλώσεων Ροζάκη– ένα ενδιαφέρον άρθρο με ακόμα πιο ενδιαφέροντα τίτλο: “Θα πεθάνουμε για το Καστελλόριζο;”. Η ερώτηση είναι προφανές πως εκμαιεύει την απάντηση. Και συνάδει με το “κείται μακράν” (το Καστελλόριζο) του καθηγητή Ροζάκη.

Το χειρότερο, όμως, δεν είναι τι λέει η επικεφαλής του Ινστιτούτου του Κιέλου, τι θέλει η Μέρκελ, ή τι λένε Ροζάκης, Ντόκος και άλλοι. Το χειρότερο είναι πως, για ακόμα μια φορά, γίνεται δημοσίως μια προ-διαπραγμάτευση μέσω συνεντεύξεων, άρθρων και δηλώσεων, η ατζέντα της οποίας δεν έχει συμφωνηθεί πουθενά. Πρόκειται για μια φανερή…μυστική διπλωματία;

Ή, απλώς, για την γνώριμη αφέλεια μερίδας της ελληνικής διπλωματίας και του πολιτικού συστήματος; Δεν θα έπρεπε όλα τα παραπάνω να είναι αντικείμενο επεξεργασίας και συζήτησης των πολιτικών αρχηγών; Ή εξαντλήσαμε, ως πολιτικό σύστημα και κοινωνία, τις “πατριωτικές” ιαχές μας σχετικά με την Συμφωνία των Πρεσπών και τώρα κατάκοποι και βραχνιασμένοι θα αφήσουμε να εξελιχθούν πράγματα, πολύ σημαντικότερα, χωρίς συνεννόηση και λογοδοσία;

Η αναφορά Ροζάκη προκάλεσε αντιδράσεις στην κυβέρνηση και ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Σημίτη βρέθηκε εκτός του επιστημονικού συμβουλίου του ΥΠΕΞ, σε μια περίοδο, όμως, που είχε λήξει η θητεία του.

Ωστόσο, η αναφορά δεν είναι η μοναδική. “Τροφή” για ανάλογες συζητήσεις έχουν δώσει και ο καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης αλλά και ο αναπληρωτής συμβουλος εθνικής ασφαλείας του πρωθυπουργού Θάνος Ντόκος.

Άπαντες ανήκουν στην ευρύτερη σφαίρα επιρροής του λεγόμενου “σημιτικού μπλοκ”, το οποίο εκφράζει συστηματικά εδώ και χρόνια ο αρθρογράφος των “Νέων”. Ο Γιάννης Πρετεντέρης θέτει, λοιπόν, το “μεταφυσικό” ερώτημα ενισχύοντας την συζήτηση, χωρίς να λαμβάνει καθαρή θέση, αν και ο τίτλος κάνει την…δουλειά του.

Το άρθρο Πρετεντέρη:

Βεβαίως, έχει ενδιαφέρον να υπενθυμίσει κανείς πως ενώ θεωρείται -εκ του ερωτήματος- πως “δεν αξίζει να πεθάνουμε για το Καστελόριζο”, ο αρθρογράφος και άλλοι ομονοούντες έσπευδαν να δηλώσουν περίπου το αντίθετο κατά την επίλυση του ονοματολογικού με την Βόρεια Μακεδονία. Η τότε “προδοσία” δεν ακολουθεί ως αντίληψη -και ευτυχώς- εκείνους που τώρα αντιλαμβάνονται την επίλυση της μιας και μοναδικής διαφοράς με την Τουρκία κατά τρόπο που μπορεί και να οδηγεί σε υποχώρηση σχετικά με το Καστελλόριζο…