“Κάποιος «αποκαλύπτει» ότι ο Τσίπρας ετοιμάζει ινστιτούτο που θα εξελιχθεί σε κόμμα. Άλλος ότι είναι απογοητευμένος από τον Κασσελάκη – έγκυρος αυτός, κατάλαβε την κρυφή σκέψη του Τσίπρα από το ύφος του. Άλλοι περιγράφουν με χαρά βέλη εναντίον του από διάφορες πλευρές. Και στον καρνάβαλο της τηλεόρασης διάφοροι καρναβαλιστές, ανεξαρτήτως θέσης εντός ή εκτός, διαδηλώνουν τον σεβασμό τους για τον Τσίπρα και τη στάση του. Την ίδια στιγμή που άλλοι, επί τα αυτά, υποτονθορύζουν στα παράθυρα γιατί δεν μιλάει. Υπέρ τους, εννοούν. Και κατά των «άλλων».

Από σεβασμό θα πρέπει να έχει χορτάσει πάντως τελευταία ο Τσίπρας. Αν και δεν πρέπει να παραλείψουμε ότι διακινείται με ζέση και η γνωστή άποψη: Αυτός φταίει για όλα! Για τον Κασσελάκη, τα υποτιθέμενα τρολ, τον Πολάκη, την Αχτσιόγλου, τους «σαραντάρηδες», τη διακυβέρνηση, την αντιπολίτευση, την κρίση, το φευγιό, τη διάσπαση, την εκλογική ήττα, τον κακό μας τον καιρό. Με σεβασμό όμως κι αυτά, όλα κι όλα. Κανένας δεν τα ξεστομίζει, για την ώρα τουλάχιστον, φωναχτά. Μόνο μουρμούρα, διαρροές, ψίθυροι, δήθεν εξομολογήσεις και σπόντες. Βέλη και… να σ’ αλείψω μέλι.

Εννοείται ότι δεν υπάρχει κανένα μυστήριο. Ο Τσίπρας παραμένει μέλος και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, άρα καμία σχέση με αποχωρήσεις και συμπαρομαρτούντα. Δεν όρισε τον εαυτό του, ούτε μπορούσε να τον ορίσει, αξιολογητή του Κασσελάκη – αυτός κρίνεται από τα κομματικά όργανα και την κοινωνία. Στις συλλογικές διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ δεν προβλέπεται, εξάλλου, ρόλος διαιτητή. Αν έχει κάνει κάποιες προσπάθειες να αποτρέψει τα χειρότερα, όπως λέγεται, αυτές δεν σημαίνουν τίποτε πέρα από το προφανές: Θα ήθελε ο ΣΥΡΙΖΑ ενωμένος να ανταποκριθεί στον ρόλο που του ανέθεσε ο λαός στις εκλογές.

Αυτά δηλώνουν η στάση και η πολυσυζητημένη σιωπή του Τσίπρα. Όσοι επιζητούν ευλογίες μπορούν να απευθυνθούν στον αρχιεπίσκοπο. Όσοι αναζητούν εξορκισμούς, επίσης. Τίμιο ξύλο δεν έχει πάντως να μοιράσει σε πιστούς ή υποτιθέμενους πιστούς. Ούτε είναι πεσμένη δρυς προς ξύλευση. Παραμένει αυτό που είναι και αυτός που είναι – και ο νοών νοείτω. Κι αν οι απέναντι τον έχουν καρφί στο μάτι τους, κάτι ξέρουν. Που θα έπρεπε να το ξέρουν και όσοι σπεύδουν να τον κηρύξουν αναλώσιμο”.

Όπως γράφει χαρακτηριστικά, «πρέπει να ομολογήσουμε ότι από τον ακούραστο περί αυτά ΣΥΡΙΖΑ, από μια διμοιρία εγκατεστημένων στα ρετιρέ του κυρίως, όπως και από τους οργισμένους ατάκτους στα υπόγεια του Διαδικτύου γίνεται επιτέλους μια αποτελεσματική προσπάθεια. Η προσπάθεια, που όλοι παρακολουθούμε αποσβολωμένοι για το βάθος της υπευθυνότητάς της, να μην μείνει τίποτα όρθιο από την εμπιστοσύνη που έχει απομείνει για το κόμμα στη μετά Τσίπρα εποχή. Κάνουν ό,τι μπορούν από διάφορες πλευρές και με μεγάλη αφοσίωση και ευρηματικότητα για να γυρίσουν τις πλάτες τα ταλαιπωρημένα απλά μέλη στην Κουμουνδούρου και στα πέριξ. Και οι ψηφοφόροι να γυρίσουν τις πλάτες στους πάντες. Με ανεξιθρησκεία, χωρίς διακρίσεις αποχρώσεων και τάσεων».

Και συνεχίζει: «Ο νέος πρόεδρος διάλεξε την ώρα, λίγες μέρες πριν τον δεύτερο γύρο των εκλογών, να ανακοινώσει τους νέους τομεάρχες. Και δεν βρέθηκε κάποιος να του πει: “Άσ’ το για μετά τις εκλογές”. Γιατί ήταν σίγουρο, ιδιαίτερα μετά τη λευκή απεργία της μειοψηφίας στην Κ.Ο., τι θα γινόταν. Ακόμα χειρότερα, διάλεξε την ώρα να ανακοινώσει ότι όποιος υπονομεύει την προσπάθεια του κόμματος δεν θα είναι υποψήφιος. Πάτα γκάζι, οδηγέ, που φωνάζαμε στις σχολικές εκδρομές. Αλλά στις ευθείες, όχι στις στροφές του Δομοκού. Ξεσπάθωσαν σαν έτοιμοι από καιρό οι εραστές του καταστατικού και φτάσαμε λίγο πριν τις κάλπες σε φραστικές και διχαστικές ακρότητες. Προς μεγάλη χαρά του Μπακογιάννη, του Αγοραστού και των λοιπών αυλικών του Μητσοτάκη.

Επειδή κυανόκρανους δεν έχει προβλέψει το καταστατικό, αυτό που απομένει είναι η προσευχή. Τουλάχιστον από κείνους τους συριζαίους που εξακολουθούν να έχουν καλές σχέσεις με τον Θεό. Διότι: Όταν άνθρωποι με αναφορά στην κοινωνία δεν καταλαβαίνουν την ανάγκη να συμπαρατάσσονται απέναντι στον αντίπαλο. Δεν μπορούν να ξεχωρίσουν αυτό που αφορά την κοινωνία και τους πολίτες από κείνο που αφορά τους κομματικούς συσχετισμούς. Δεν έχουν κατανοήσει ότι σε κάποιες περιπτώσεις είναι ανάγκη να σωπαίνουν και όποια εσωτερική αναμέτρηση να αναβάλλεται για εύθετο χρόνο. Τότε δεν έχουν νόημα τα λόγια. Μένουν οι προσευχές. Άντε και οι ευχές για τους άθεους. Σώσον, Κύριε, τον ΣΥΡΙΖΑ από όσους προσπαθούν να τον ανανεώσουν, να τον σώσουν, να τον κρατήσουν στον δρόμο της αρετής. Αμήν…».

Το άρθρο του Θανάση Καρτερού:

Μερικές αυτονόητες αλήθειες, που ίσως είναι χρήσιμες στη φάση που περνάει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Πρώτον, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι με την ψήφο του λαού αξιωματική αντιπολίτευση. Δεν του είπε κανείς ψηφοφόρος να λύσει πρώτα τα προβλήματά του και ύστερα να υπηρετήσει τον ρόλο που επιτάσσουν η ψήφος του, το σύνταγμα και οι φαιοί συσχετισμοί στη Βουλή. Τσίπρας: «Να μην επιτρέψουμε να χαθεί ούτε μια μέρα τόσο στην αντιπαράθεση με την κυβέρνηση της Ν.Δ., όσο και στην αντιπαράθεση με τις δικές μας αδυναμίες, παθογένειες και προβλήματα». Δεν είναι έτσι;

Δεύτερον, ο Τσίπρας είναι ακόμα τυπικά πρόεδρος του κόμματος. Σε ειδικό καθεστώς αποχώρησης από τη θέση; Μάλιστα. Σε συνθήκες που πρέπει και θέλει να κρατήσει απόσταση από τις διαδικασίες, αφού δεσμεύτηκε να παραμερίσει για να περάσει «το νέο κύμα»; Μάλιστα. Με όρους μη εμπλοκής στην εκλογή νέου προέδρου; Μάλιστα. Δήλωσε, όμως, ότι θα είναι παρών πριν, κατά και μετά τη διαδικασία. Προφανώς με τον πιο πρόσφορο τρόπο. Αλλά παρών. Δεν είναι έτσι;

Τρίτον, στις συνθήκες αυτές είναι επείγον να τελειώσουν το πένθος και οι εύκολες κατηγορίες. Να βρεθούν κοινοί τόποι. Αν κάποιοι νομίζουν ότι είμαστε μόνοι μας, κάνουν μεγάλο λάθος. Η πολιτική, όπως και η φύση, απεχθάνεται το κενό. Η παράταση του πένθους, η γοητεία των αποχωρήσεων, η χαιρεκακία «τώρα να σας δω χωρίς τον Τσίπρα» ευνοούν τον Μητσοτάκη, την Άκρα Δεξιά και τους «γείτονες» στο λεγόμενο δημοκρατικό στρατόπεδο που καραδοκούν. Δεν είναι έτσι;

Τέταρτον, το τελευταίο που χρειάζεται σήμερα είναι η σοφία όσων τα ήξεραν και δεν τα έλεγαν, τα έλεγαν και δεν τους άκουγαν, φυσούσαν το γιαούρτι ενώ καίγονταν στον «χυλό». Όσων δηλώνουν παρόντες στις διεργασίες, μόνο εφόσον συντελέσουν σε ό,τι συμβαδίζει με τις δικές τους θέσεις και αρχές. Συνταγή που μετατρέπει σίγουρα μια δυσκολία σε κρίση και μια κρίση σε εμφύλιο. Η απόλυτη αλήθεια δεν έχει καμιά θέση στη δύσκολη συζήτηση για τα γιατί και τα πώς. Δεν είναι έτσι;

Συμπέρασμα: Πριν τις απόψεις και τους στόχους μετρά σήμερα η στάση καθενός. Βλέποντας τη στάση σου, παύει να μ’ ενδιαφέρει ο στόχος σου, λέει ο κύριος Κόινερ. Δεν είναι έτσι;

Αυτές οι κουτσουλιές προέρχονται συνήθως από τα πολύχρωμα πουλιά στην αυλή του βασιλιά. Που δεν μπορούν να παραδεχτούν ότι στη δημοσιογραφία υπάρχουν και ελεύθερα πουλιά. Ελεύθεροι σκοπευτές, που έχουν το απόλυτο δικαίωμα της έρευνας και της κριτικής. Ακόμα και του λάθους. Που όσες διαφημίσεις κι αν τους κόψεις, όσες αγωγές, επιθέσεις και Μένιους κι αν αμολήσεις, θα σ’ το βγάλουν το πλαστό πόθεν έσχες. Τη λίστα Λαγκάρντ. Το σπίτι του Βολτέρου. Θα την κάνουν τη δουλειά τους, με δυο λόγια. Θα την πουν την αλήθεια τους, όσο κι όσους κι αν τσούζει.

Αυτές οι κουτσουλιές είναι λίπασμα επίσης για τους κηπουρούς της πιο μεγάλης χειραγώγησης που έχουμε ζήσει τα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Απαξιώνουν τη «δημοσιογραφία των ατάκτων» ως υποκινούμενη, υπονομευτική, ύποπτη και τελικώς υποταγμένη σε κομματικές, ακόμα και εσωκομματικές, σκοπιμότητες. Απαξιώνουν επίσης τον ΣΥΡΙΖΑ ότι κάνει τα ίδια, είναι συνεπώς ίδιος, μ’ αυτούς. Ο Μητσοτάκης έχει κηπουρούς, ο Τσίπρας βαξεβάνηδες. Άρα ας μη φωνάζουμε για το χάλι της ενημέρωσης. Όπερ έδει δείξαι, και μην θυμώνετε με τους Πορτοσάλτε.

Η υπόθεση έχει και μια αστεία πλευρά. Ποιο κόμμα στηρίζει ο Βαξεβάνης μόνο μυστικό δεν είναι, αλλά με την παροιμιώδη για τους γνωρίζοντες δημοσιογραφική του «ξεροκεφαλιά» θα ήταν απολαυστικό το θέαμα αν κάποιος επιχειρούσε να του υποδείξει τι να γράψει και τι όχι. Μια ματιά στο τελευταίο κύριο άρθρο του στο Documento και στη σκληρή και άδικη, κατά τη γνώμη μου, κριτική που ασκεί στον έβδομο όροφο της Κουμουνδούρου -στον Τσίπρα δηλαδή- αρκεί να καταδείξει πόσο υποκινούμενος είναι ο ένας και πόσο υποκινητής ο άλλος. Α σιχτίρ πια με την προπαγάνδα της βλακείας…

Ο ΣΥΡΙΖΑ κάλεσε τον πρωθυπουργό να δώσει εξηγήσεις. Σιγά μην δώσει! Η Ν.Δ. έπαιξε για άλλη μια φορά το παιχνίδι «φωνάζει ο κλέφτης, να φοβηθεί ο νοικοκύρης». Επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ με εύοσμους χαρακτηρισμούς και επίθεση στον Βαξεβάνη με δύσοσμη λάσπη. Για τη γαλλική ταμπακιέρα, όμως, κουβέντα. Για τα τι και τα πώς που είναι καταγεγραμμένα και στοιχειοθετούνται με έγγραφα, κουβέντα. Για τη διαδρομή μιας εταιρείας ιδιοκτησίας Μαρέβας Μητσοτάκη από τη γαλλική τρικολόρ στη ρωσική μπάμπουσκα, κουβέντα.

Ασήμαντο; Καθόλου. Σε οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα ο κομπιναδόρος πρωθυπουργός που παραβιάζει τους νόμους θα πήγαινε κατηγορούμενος. Θα ζητούσαν την πολιτική κεφαλή του επί πίνακι. Θα τον έκαναν τα ΜΜΕ τρεις παράδες. Εδώ όμως στην πυρά στέλνεται ο δημοσιογράφος που αποκάλυψε το σκάνδαλο. Και επίσης το κόμμα που ζήτησε εξηγήσεις. Με τα ΜΜΕ σε αποστολή Μωυσή, τη Δικαιοσύνη σε επιλεκτική ευαισθησία και ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης σε κατάσταση μιθριδατισμού, η μπάμπουσκα βασιλεύει.

Μπάμπουσκες παντού! Με τον Λιγνάδη – ευτυχώς την άνοιξε η ερευνητική δημοσιογραφία και το Διαδίκτυο. Με τον Φουρθιώτη – τα ίδια. Με τον Νίκο Γεωργιάδη – τα ίδια. Με τα δάνεια του Κήρυκα – τα ίδια. Με τις απευθείας αναθέσεις εκατομμυρίων – τα ίδια. Η ερευνητική δημοσιογραφία αποκαλύπτει, ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει, το Διαδίκτυο βράζει, ο Μητσοτάκης αγρόν αγοράζει. Η κυβέρνησή του και οι εντιμότατοι φίλοι του παράγουν περισσότερες μπάμπουσκες από όσες μπορούν να καταναλώσουν που λέει ο λόγος. Να έχουν και για το μέλλον.

Αυτή η ρωσική κούκλα, που κρύβει μέσα της μια άλλη κούκλα και αυτή μια άλλη και πάει λέγοντας, έγινε τελικά σήμα κατατεθέν του καθεστώτος Μητσοτάκη. Θα γίνει της μπάμπουσκας μια μέρα όμως. Να το ξέρουν…

Πηγή: avgi.gr – Θανάσης Καρτερός

Τα παραπάνω αναφέρει ο Θανάσης Καρτερός στο fb σε ρόλο υπερασπιστή του Νίκου Παππά, βάλλοντας ευθέως κατά των δημοσιογραφικών ομίλων Μαρινάκη και Κουρτάκη. Και ο Καρτερός καταλήγει εκεί που ήθελε να το πάει εξ αρχής: «Μπορεί οι ανάγκες να επιβάλουν κάποια αλλαγή στον τομέα δουλειάς του. Ο Τσίπρας και οι αρμόδιοι τα ξέρουν αυτά. Και θα κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν. Σε καμιά περίπτωση όμως, αν κάτι τέτοιο γίνει, δεν θα αποτελεί τιμωρία ή εξορία, όπως γαβγίζουν οι απέναντι. Κανέναν δεν θα δώσουμε στο μπόγια της διαπλοκής»…
Αναλυτικά ο αρθρογράφος (και της Αυγής) και διατελέσας διευθυντής του γραφείου Τύπου του τέως πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα έγραψε:

“Ο ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΠΑΣ, Ο ΜΠΟΓΙΑΣ, ΚΙ ΕΜΕΙΣ
Τα Νέα του Μαρινάκη «καρατόμησαν» τον Νίκο Παππά προχτές. Τα Παραπολιτικά του Μαριν… (συγγνώμη, του Κουρτάκη) ακολούθησαν με τη δική τους γκιλοτίνα. Τα φίλια στο επιτελικό κράτος ΜΜΕ τον τελειώνουν σε απανωτές εκδόσεις, παράθυρα, ραδιοφωνικές εκπομπές, και διαδικτυακούς τόπους. Η λίστα Πέτσα τώρα δικαιώνει το όνειρο κάθε πικραμένου μιντιάρχη, που θέλει τον Παππά στο ικρίωμα.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τον μισούν. Βαθιά, κάθετα, και ψυχρά. Η απάντηση στο γιατί τον μισούν επαφίεται στη λογική και στην κρίση όχι μόνο κάθε αριστερού, αλλά κάθε δημοκρατικού ανθρώπου που αισθάνεται αποστροφή για το παρακράτος των βαρόνων και για το κράτος των ημιόνων (τους). Πάντως θα ήταν, με το συμπάθιο κιόλας, ασυγχώρητη αφέλεια, να σκεφτεί κανείς ότι τον μισούν για τα λάθη -καποια σοβαρά, και ομολογημένα δημοσίως- που έχει κάνει. Πιο πιθανό, για να μην πούμε σίγουρο, είναι ότι τον μισούν για τα ΣΩΣΤΑ που έχει κάνει. Τα οποία με εντυπωσιακά μειωμένη μνήμη φαίνεται να ξεχνούν και ορισμένοι από τους πάνω ορόφους της από δω πολυκατοικίας. Από τον φόβο των Ιουδαίων, ή από πολιτικά ορθή λήψη αποστάσεων.
Λοιπόν, για να εξηγούμαστε. Κανέναν δεν μπορούμε και δεν πρέπει να αφήσουμε στην κρεατομηχανή της εχθρικής προπαγάνδας. Πολύ περισσότερο όταν η προπαγάνδα αυτή προέρχεται από τα κέντρα εκείνα, που ακούνε Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ και τραβάνε το πιστόλι τους. Κανέναν! Γιατί αν σήμερα εκμεταλλεύονται μια κατάσταση για να ισοπεδώσουν τον Παππά, αύριο θα εκμεταλλευτούν άλλη για να εξοντώσουν και τον νεωκόρο, και τον διάκο, και τον δεσπότη, και τον αρχιεπίσκοπο. Αυτό έχει αποδειχτεί σε πολλές περιπτώσεις. Καλός αριστερός είναι ο πολιτικά νεκρός αριστερός γι’ αυτούς. Καλός ΣΥΡΙΖΑ ο ΣΥΡΙΖΑ του σαλονιού.

Και ποιος είναι, αλήθεια, ο Παππάς, που έχει βρεθεί στο έρκος των οδόντων τους:

Ο Παππάς δεν είδε φως κι ανέβηκε. Είναι εξ απαλών ονύχων στην Αριστερά, βρέθηκε στα δύσκολα στο πλάι του Τσίπρα, και υπήρξε από τους πρωταγωνιστές της νίκης στις εκλογές και στο δημοψήφισμα του 15.
Υπήρξε για μεγάλο διάστημα υπουργός Επικρατείας, και αργότερα ψηφιακής πολιτικής, και δούλεψε ακούραστα για να μην επιβληθεί η παρένθεση που είχαν προετοιμάσει.
Έδωσε μαζί με τον Κρέτσο τη μάχη για τις τηλεοπτικές άδειες, και έφαγε γι’ αυτό άφθονη λάσπη.
Μετά από πέντε συναπτά υπουργικά χρόνια παραμένει φτωχός και μένει στο νοίκι.
Όλα αυτά αφορούν βέβαια και άλλα επώνυμα, στελέχη. Και χιλιάδες ανώνυμους. Δεν είναι εξαίρεση ο Παππάς. Αλλά αν πρέπει να ξαναθυμίσουμε σήμερα ειδικά τη στάση και τη διαδρομή του, είναι γιατί αυτή τη στιγμή αυτός αποτελεί τον στόχο της επίθεσης.
Προφανώς, ας το επαναλάβουμε, στα χρόνια της διακυβέρνησης, έκανε λάθη. Μερικά από αυτά μάλιστα γνώρισαν τη δόξα της μεγάλης και ιδιοτελούς δημοσιότητας. Αλλά εδώ καλείται ο αναμάρτητος να βάλει πρώτος τον λίθον. Γιατί μια κυβέρνηση από ανθρώπους άπειρους, χωρίς την πονηριά του ξεσκολισμένου εξουσιαστή και τη μπαμπεσιά του επαγγελματία ληστή, είναι λογικό κι αναμενόμενο να κάνει λάθη. Κι αυτή και τα στελέχη της. Αλλά ο Παππάς, λάθη-ξελάθη, ανήκει στην ομάδα εκείνων που, με επικεφαλής τον Τσίπρα, κατάφεραν να βγάλουν τη χώρα από τα μνημόνια και τον ζόφο. Συλλογική προσπάθεια; Ναι. Καμιά αμφιβολία. Αλλά μια μικρή μερίδα της επιτυχίας δεν ανήκει και σ’ αυτόν;
Ως εκ τούτου, μπορεί οι ανάγκες να επιβάλουν κάποια αλλαγή στον τομέα δουλειάς του. Ο Τσίπρας και οι αρμόδιοι τα ξέρουν αυτά. Και θα κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν. Σε καμιά περίπτωση όμως, αν κάτι τέτοιο γίνει, δεν θα αποτελεί τιμωρία ή εξορία, όπως γαβγίζουν οι απέναντι. Κανέναν δεν θα δώσουμε στο μπόγια της διαπλοκής. Και ψωμί και νερό θα έχει από μας ο σύντροφός μας.”

Ρώτησαν τον Πέτσα οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κάτι πολύ απλό: Πόσα λεφτά συνολικά έδωσε η κυβέρνηση, και σε ποια ΜΜΕ, για την καμπάνια προστασίας από τον κορωνοϊό. Με το επίσης απλό δεδομένο ότι τα λεφτά αυτά δεν είναι του μπαμπά τους, ούτε της προίκας τους, αλλά του Δημοσίου, δηλαδή δικά μας, η απάντηση θα έπρεπε να είναι άμεση και αυτονόητη. Δημοκρατία έχουμε, όχι χούντα. Και το πού διαθέτει κάθε κυβέρνηση το δημόσιο χρήμα δεν μπορεί να είναι βασιλικό προνόμιο ούτε να μένει επτασφράγιστο μυστικό.

Κι όμως το αυτονόητο γίνεται στο στόμα τους ανόητο. Λέει άρες μάρες ο έρημος κι απρόσωπος Πέτσας για την αντικειμενικότητα και τις αρχές δεοντολογίας -χορτάσαμε αυτό τον καιρό από κάτι τέτοια- όσων έτυχαν της κρατικής στήριξης, αλλά για το ποιοι είναι αυτοί και πόσα πήραν ο καθένας παριστάνει το παγώνι.

Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε με όσους τα πήραν, κι άσε την αντιπολίτευση να χτυπιέται. Πάλι καλά που δεν μας είπε ότι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ επιτίθενται στην ελευθερία του Τύπου. Όπως ο Θεοχάρης με το state of mind.

Προσέξτε τώρα.

Ο Πέτσας ξέρει πως η κυβέρνησή του κατηγορείται ότι: Μπούκωσε τους βαρόνους για να εξασφαλίσει τη στήριξή τους. Έδωσε σε sites της κακιάς -και της τελευταίας- ώρας το κάτι τις τους για να ανυμνούν τον Μητσοτάκη. Και ΔΕΝ έδωσε σε «εχθρικά» μέσα, για να τα στριμώξει σε συνθήκες πανδημίας, κι αν είναι δυνατόν να τα κλείσει. Να μείνει η καλλικέλαδος χορωδία των νομιμοφρόνων και να ακούγονται μόνο τα ωσαννά στον Κυριάκο απ’ άκρη σ’ άκρη της επικράτειας.

Ξέρει. Κι ενώ θα μπορούσε πολύ εύκολα να κλείσει τα στόματα των αψίκορων συριζαίων, κολλώντας τους στα μούτρα τη λίστα των ωφελημένων, προτιμά τα μαθήματα δεοντολογίας και αντικειμενικότητας.

Αντί να δώσει τα στοιχεία που του ζητούν και έχει υποχρέωση να δώσει, προτιμά την προσχηματική σιωπή και απόκρυψη. Βέβαιος, φυσικά, ότι μύτη δεν θα ανοίξει, αφού είναι πολύ δύσκολο ένα στόμα να δαγκώσει το χέρι που το ταΐζει.

Αυτά για τη μητσοτακική μας ενημέρωση. Που φαλκιδεύει συστηματικά την πληροφόρηση, την εμπιστοσύνη του πολίτη και τελικώς τη δημοκρατία. Οι μεν πληρώνουν με ξένα λεφτά. Και οι δε κελαηδούν με ξένο κανναβούρι…

Πηγή: Αυγή