«Ο καρκίνος παγκρέατος σαφώς έχει αυξητική τάση και προβλέπεται ότι περί το 2030 θα είναι η δεύτερη αιτία θανάτου από καρκίνο στον δυτικό κόσμο. Καθώς η συχνότητα αυξάνεται, προφανώς και εξαπλώνεται και σε μικρότερες ηλικίες. Μέχρι στιγμής, δεν έχουν βρεθεί συγκεκριμένες αιτίες για αυτή την αύξηση. Υπάρχουν υποθέσεις για τον πιθανό ρόλο της διατροφής, του τρόπου ζωής, αλλά τίποτα δεν είναι αποδεδειγμένο», τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γρηγόρης Τσιώτος, επίκουρος καθηγητής Χειρουργικής, Mayo Clinic, ιδρυτής του Ελληνικού Ινστιτούτου Παγκρέατος.

Στην Ελλάδα, αναφέρει ο κ. Τσιώτος , «υπολειπόμαστε πάρα πολύ στην πιο πρώιμη διάγνωση» και όπως επισημάνθηκε και στο Πανευρωπαϊκό Συνέδριο Ήπατος-Παγκρέατος τον Ιούνιο, σε ανάλυση 871 ασθενών διαπιστώθηκε ότι η διάγνωση καθυστέρησε κατά μέσο όρο έξι μήνες από την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων.

Τονίζει ότι τα νεότερα δεδομένα για τη διάγνωση και αντιμετώπισή του είναι ενθαρρυντικά, καθώς η πρόοδος της επιστημονικής έρευνας προσφέρει πλέον περισσότερες δυνατότητες για έγκαιρη παρέμβαση.

Αναφερόμενος στον ρόλο της Τεχνητής Νοημοσύνης ο κ. Τσιώτος εκτιμά θα θεμελιωθεί και θα εξαπλωθεί για την ακριβέστερη διάγνωση.

Ακολουθεί η συνέντευξη του Γρηγόρη Τσιώτου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και τη δημοσιογράφο Έφη Φουσέκη

Ερ: Ο καρκίνος του παγκρέατος είναι ένας δύσκολος καρκίνος. Ποια είναι τα κριτήρια που χρησιμοποιούνται σήμερα για να χαρακτηριστεί ένας όγκος του παγκρέατος ως «εγχειρήσιμος» ή «ανεγχείρητος»; Πόσο έχουν αλλάξει τα όρια αυτά τα τελευταία χρόνια;

Απ: Τα δύο κριτήρια είναι η ύπαρξη μεταστάσεων και η εμπλοκή στον καρκίνο των μεγάλων, κρίσιμων αγγείων γύρω και μέσα στο πάγκρεας. Σε ό,τι αφορά τις μεταστάσεις, οι ασθενείς αυτοί δεν χειρουργούνται. Σε ό,τι αφορά όμως την εμπλοκή των αγγείων, η πρόοδος είναι πάρα πολύ σημαντική και βασίζεται στην ικανότητα κάποιων, πολύ λίγων, χειρουργικών ομάδων παγκοσμίως να αφαιρούν τον καρκίνο μαζί με τα εμπλεκόμενα αγγεία. Αυτοί οι όγκοι θεωρούνται ακόμα και σήμερα ως ανεγχείρητοι, εκτός εάν ο χειρουργός μπορέσει να αφαιρέσει και τα εμπλεκόμενα αγγεία. Έτσι ακριβώς μετατρέπεται αυτό θεωρείται ανεγχείρητο σε εγχειρήσιμο. Πρόκειται για πολύ δύσκολες τεχνικά εγχειρήσεις που είναι πολύ επικίνδυνες εάν η χειρουργική ομάδα δεν έχει αποδεδειγμένη, μακρά εμπειρία με τέτοια ακριβώς περιστατικά. Οι εγχειρήσεις αυτές υπερβαίνουν κατά πολύ την δυσκολία της συνηθισμένης παγκρεατεκτομής, που είναι ήδη από μόνη της, από τις πιο δύσκολες εγχειρήσεις. Αυτός ακριβώς είναι άλλωστε ο λόγος που αυτές οι εγχειρήσεις παγκοσμίως γίνονται από πολύ επιλεγμένες ομάδες. Η ομάδα μας διενεργεί αυτά τα χειρουργεία από το 2012 και έχουμε υπερβεί πλέον τα 100, με τετραπλασιασμό του μέσου όρου επιβίωσης, όπως έχουμε επανειλημμένως δημοσιεύσει σε αμερικανικά και ευρωπαϊκά επιστημονικά περιοδικά.

Ερ: Ποια τα νεότερα δεδομένα για τον καρκίνο του παγκρέατος που ανακοινώθηκαν στο Πανευρωπαϊκό Συνέδριο Ήπατος-Παγκρέατος;

Απ: Ο βασικότερος άξονας ήταν η αύξηση της εγχειρησιμότητας. Η αύξηση δηλαδή της μετατροπής των θεωρούμενων ως ανεγχείρητων όγκων που μετατρέπονται σε εγχειρήσιμους με αφαίρεση των εμπλεκόμενων αγγείων (πυλαίας φλέβας, μεγάλων αρτηριών). Όσοι χειρουργοί δουλεύουμε εντατικά σε αυτόν τον τομέα, ανταλλάξαμε εμπειρίες για τις διάφορες τεχνικές αφαίρεσης και αντικατάστασης των εμπλεκόμενων αγγείων, ώστε να αυξηθεί ακόμη περισσότερο η εγχειρησιμότητα.

Μεγάλη έκταση δόθηκε στην βέλτιστη αξιολόγηση και παρακολούθηση των παγκρεατικών κύστεων, ώστε αφ’ ενός να βρίσκονται επακριβώς εκείνες που θα μετεξελιχθούν σε καρκίνο παγκρέατος, να χειρουργηθούν νωρίς και να σωθεί η ζωή του ασθενή, ενώ αφ’ ετέρου να μην χειρουργούνται ασθενείς με καλοήθεις κύστεις που δεν χρειάζονται εγχείρηση.

Ο ακριβής ρόλος της ρομποτικής χειρουργικής στο πάγκρεας: Η ομιλία του Mark Besselink, προέδρου του European Hepato-Pancreato-Biliary Association και Καθηγητή Χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο του Amsterdam, ήταν σύγχρονη, ισορροπημένη και σοφή διότι εμπεριείχε τα συγκριτικά αποτελέσματα όλων των σχετικών κλινικών μελετών από όλο τον κόσμο. Απέδειξε ότι η ρομποτική αφαίρεση του σώματος και της ουράς του παγκρέατος (περιφερική παγκρεατεκτομή) είναι χειρουργικά και ογκολογικά ασφαλής και είναι καλό να εφαρμόζεται. Αντιθέτως όμως, η αφαίρεση της κεφαλής του παγκρέατος (εγχείρηση Whipple) δεν έχει δείξει αντίστοιχα πλεονεκτήματα και δεν πρέπει να γίνεται γιατί είναι επικίνδυνη για τον ασθενή, τόσο για τις επιπλοκές της, όσο και για ογκολογικούς λόγους, με εξαίρεση μόνο τις χειρουργικές ομάδες που διενεργούν περισσότερες από 100 Whipple κάθε χρόνο, οι οποίες όμως είναι ελάχιστες παγκοσμίως.

Ο αυξανόμενος ρόλος της Τεχνητής Νοημοσύνης στην ακριβέστερη διάγνωση αξονικών και μαγνητικών τομογραφιών σε παγκρεατικές νόσους

Ερ: Πόσο κοντά είμαστε σε μια καθημερινή κλινική χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης;

Απ: Η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) έχει ήδη αρχίσει να χρησιμοποιείται αλλά ακόμα η θέση της δεν είναι θεμελιωμένη. Όμως, ήδη ερευνάται εντατικά ο ρόλος της στην ακριβέστερη διάγνωση αξονικών και μαγνητικών τομογραφιών σε παγκρεατικές νόσους, όπως οι παγκρεατικές κύστεις και τα νευροενδοκρινικά νεοπλάσματα. Στα νοσήματα αυτά, τα διαγνωστικά κριτήρια είναι πάρα πολλά και σύνθετα και συχνά υπερβαίνουν την αναλυτική δυνατότητα του ανθρώπινου μυαλού. Φαίνεται ότι ο ρόλος της θα θεμελιωθεί και θα εξαπλωθεί.

Ερ: Η Ελλάδα σε ποιο στάδιο βρίσκεται σχετικά με τη διάγνωση και θεραπεία του συγκεκριμένου καρκίνου;

Απ: Υπολειπόμαστε πάρα πολύ στην πιο πρώιμη διάγνωση. Συμπτώματα όπως επίμονος πόνος στην κοιλιά, ή στην μέση που δεν περνάει με τα συνήθη μέσα μπορεί να οφείλεται σε καρκίνο παγκρέατος. Η ξαφνική εμφάνιση Διαβήτη παρ’ ό,τι δεν έχει αυξηθεί το βάρος του ασθενή, μπορεί επίσης να οφείλεται σε καρκίνο παγκρέατος. Όπως χαρακτηριστικά ανακοινώσαμε τον Ιούνιο στο Πανευρωπαϊκό Συνέδριο Ήπατος-Παγκρέατος, σε 871 ασθενείς μας με καρκίνο παγκρέατος, η διάγνωση έγινε 6 μήνες αργότερα από την εμφάνιση αυτών ακριβώς των συμπτωμάτων. Πρέπει λοιπόν οι γενικοί ιατροί, οι παθολόγοι να ευαισθητοποιηθούν σε αυτά τα ύπουλα συμπτώματα. Εάν ο ιατρός της πρωτοβάθμιας φροντίδας σκεφτεί αυτήν την περίπτωση, τότε η διάγνωση θα γίνει πολύ νωρίτερα, σε λιγότερο προχωρημένο στάδιο, οπότε και με καλύτερη πρόγνωση. 

Ερ: Υπάρχουν συμβουλές πρόληψης;

Απ: Ο καρκίνος παγκρέατος μπορεί να προληφθεί μόνον όταν έχουν διαγνωστεί κύστεις παγκρέατος οι οποίες αναλύθηκαν πλήρως και αποδείχθηκε να είναι προκαρκινικές, οπότε με την αφαίρεσή τους, προλαμβάνεται η εξέλιξη σε καρκίνο και σώζεται η ζωή του ασθενή. Ρεαλιστικά όμως, αυτό που θα μπορούσε να γίνει είναι η διάγνωση σε πρωιμότερο στάδιο, πριν δηλαδή ο καρκίνος προχωρήσει. Αυτό είναι εφικτό με την αξιολόγηση κάποιων «ύπουλων» συμπτωμάτων, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως.

Πιο συγκεκριμένα, ερευνητές με επικεφαλής επιστήμονες από το μη κερδοσκοπικό ίδρυμα Sanford Burnham Prebys διαπίστωσαν ότι η σίτιση των όγκων με ένα αντίγραφο ενός σημαντικού θρεπτικού συστατικού τούς στερεί το “καύσιμο” που χρειάζονται για να επιβιώσουν και να αναπτυχθούν. Με απλά λόγια, τους ξεγελά και έτσι αυτοί λιμοκτονούν, παύουν να μεγαλώνουν και να εξαπλώνονται.

«Το πάγκρεας είναι ένας αδένας που βρίσκεται πίσω από το στομάχι. Από τα εξωκρινή κύτταρά του, παράγεται το παγκρεατικό υγρό, που βοηθά στη διαδικασία της πέψης. Από αυτά, ξεκινά η συντριπτική πλειονότητα των καρκίνων που αναπτύσσονται στο όργανο. Από τα ενδοκρινή κύτταρά του, παράγονται ορμόνες, όπως η ινσουλίνη και η γλυκαγόνη, που συμβάλουν στον έλεγχο των επιπέδων σακχάρου. Το κάπνισμα, η παχυσαρκία, ο διαβήτης, η χρόνια παγκρεατίτιδα, αλλά και κληρονομικές παθήσεις, όπως ο καρκίνος του μαστού και των ωοθηκών, αποτελούν παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση κακοήθειας.

Ο καρκίνος του παγκρέατος είναι σπάνιος και ανακαλύπτεται συνήθως τυχαία, αφού αρχικά δεν δίνει συμπτώματα και όταν υπάρξουν μπορεί να παρερμηνευθούν, επειδή ομοιάζουν με άλλων ασθενειών. Δεν έχει καλή πρόγνωση -αν και έχει σημειωθεί πρόοδος τα τελευταία χρόνια- εκτός κι αν διαγνωστεί σε πολύ αρχικό στάδιο. Επομένως, η ανάγκη νέων θεραπειών είναι επιτακτική», επισημαίνει ο Καθηγητής Χειρουργικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής στον Όμιλο ΥΓΕΙΑ, κ. Δημήτρης Λινός.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι όγκοι του παγκρέατος αναπτύσσουν μοναδικές μεταβολικές ιδιότητες, στις οποίες μπορεί να βασιστεί η έρευνα και να οδηγηθεί στην εύρεση νέων τρόπων αντιμετώπισης τους. Εξ αυτών είναι η μεγάλη εξάρτησή τους από τη γλουταμίνη, ένα σημαντικό θρεπτικό συστατικό που συμβάλλει σε πολλές μεταβολικές και βιοσυνθετικές διεργασίες που υποστηρίζουν την ανάπτυξη των όγκων.

Αρκετές μελέτες έχουν επικεντρωθεί σε αυτή την ιδιότητά της, προκειμένου να πετύχουν την επιβράδυνση της εξέλιξης του καρκίνου και εν τέλει την παράταση της επιβίωσης του ασθενή.Και η παρούσα εστίασε ακριβώς σε αυτό – στο να εμποδιστεί ο όγκος να έχει πρόσβαση στην τροφή του, τη γλουταμίνη.

Οι ερευνητές ενέκυψαν στα αδενοκαρκινώματα του παγκρεατικού πόρου καιχρησιμοποίησαν ένα μόριο που μοιάζει με τη γλουταμίνη, αλλά δεν τρέφει τους όγκους. Ονομάζεται DON (6-diazo-5-oxo–L–norleucine) και είναι ένας ανταγωνιστής της γλουταμίνης που αναστέλλει τον μεταβολισμό της.Η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε ότι πέτυχε τον στόχο του – εμπόδισε σημαντικά την ανάπτυξη των όγκων και σταμάτησε την εξάπλωσή τους.

Συνδυάζοντάς τον με μια ήδη χρησιμοποιούμενη θεραπεία, παρατήρησαν, επίσης, ότι αποκλείστηκε η ικανότητα των καρκινικών κυττάρων να τρέφονται και από άλλα συστατικά, όπως η ασπαραγίνη. Αποτέλεσμα αυτού ήταν η πρόληψη των μεταστάσεων σε άλλα όργανα, όπως το ήπαρ και οι πνεύμονες.

Τα αποτελέσματα είναι πολύ ενθαρρυντικά. Αφενός παρείχαν πληροφορίες σχετικά με την επίδραση του DON στη διαχείριση της νόσου και αφετέρου απέδειξαν ότι ο συνδυασμός τους με υπάρχουσες θεραπείες βοηθούν στον έλεγχο της ανάπτυξης δευτεροπαθών όγκων. Ενδεχομένως, μελλοντικά, να ανοίξουν νέους δρόμους για τη θεραπεία του καρκίνου του παγκρέατος.

Μέχρι τότε η στόχευση θα πρέπει να είναι ο έγκαιρος εντοπισμός της κακοήθειας.  Οι άνθρωποι που πονούν στο άνω μέρος ή στη μέση της κοιλιάς και στην πλάτη, χάνουν ξαφνικά την όρεξή τους και αναίτια βάρος, διαπιστώνουν ότι το δέρμα τους και το λευκό των ματιών τους είναι κίτρινα, έχουν ανοιχτόχρωμα κόπρανα και σκούρα ούρα, και νιώθουν κόπωση, θα πρέπει να συμβουλεύονται τον γιατρό τους, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση.

Η πρόγνωση και οι θεραπευτικές επιλογές εξαρτώνται από το στάδιο του καρκίνου, τη γενική υγεία του ασθενούς, καθώς και από το εάν πρόκειται για αρχική διάγνωση ή υποτροπή.

«Ο καρκίνος του παγκρέατος εάν διαγνωστεί πριν δώσει μεταστάσεις μπορεί να χειρουργηθεί. Διαφορετικά, η φροντίδα επικεντρώνεται στη βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενούς και στον έλεγχο των συμπτωμάτων και των επιπλοκών της νόσου.

Στην πρώτη περίπτωση, μπορεί να αποφασιστεί η αφαίρεση μόνο τμημάτων του παγκρέατος (επέμβαση Whipple, περιφερική παγκρεατεκτομή) ή η ολική παγκρεατεκτομή, κατά την οποία, εκτός από τον αδένα, αφαιρείται μέρος του στομάχου, μέρος του λεπτού εντέρου, ο χοληδόχος πόρος, η χοληδόχος κύστη, ο σπλήνας και οι κοντινοί λεμφαδένες. Οι επεμβάσεις αυτές γίνονται λαπαροσκοπικά, γιατί προσφέρουν στον ασθενή γρηγορότερη ανάνηψη, μειωμένο πόνο, καθώς και μειωμένη νοσηρότητα και νοσηλεία.

Στη δεύτερη περίπτωση, ίσως απαιτηθεί η διενέργεια χολικής παράκαμψης ή ενδοσκοπική τοποθέτηση στεντ, αν ο καρκίνος αποφράσσει τον χοληδόχο πόρο και η χολή συσσωρεύεται στη χοληδόχο κύστη.

Παράλληλα με τη χειρουργική επέμβαση ο ασθενής μπορεί να υποβληθεί σε ακτινοθεραπεία, χημειοθεραπεία ή στοχευμένη θεραπεία, ακόμα και σε συνδυασμό αυτών.

Παρά τις προόδους που έχουν σημειωθεί στην επιβίωση των ασθενών, βρισκόμαστε ακόμα πίσω σε σχέση με άλλους καρκίνους που είναι σχεδόν πλήρως ιάσιμοι. Ελπίζουμε η εφαρμογή του DON σε ανθρώπους να έχει εξίσου καλά αποτελέσματα», καταλήγει ο πρώην Πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Χειρουργών Ενδοκρινών Αδένων κ. Λινός.

Ρούλα Σκουρογιάννη

Ο παγκρεατικός καρκίνος έχει το χαμηλότερο ποσοστό επιβίωσης από όλους τους καρκίνους

Τα επιδημιολογικά δεδομένα δείχνουν ότι υπάρχει σταδιακή αύξηση της επίπτωσης της νόσου την τελευταία εικοσαετία, ενώ η θνητότητα παραμένει σταθερή. Υπολογίζεται ότι η πενταετής επιβίωση –ανεξάρτητα από το στάδιο διάγνωσης- δεν υπερβαίνει το 10%. Είναι αυτονόητη η μεγάλη ανάγκη να βελτιωθούν οι διαγνωστικές και θεραπευτικές παρεμβάσεις για τη νόσο αλλά και να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη απέναντι σε αυτό το σοβαρό πρόβλημα δημόσιας υγείας.

Δεν υπάρχει μέθοδος έγκαιρης ανίχνευσης του παγκρεατικού καρκίνου σε πρώιμο στάδιο

Από το 2014, η 13^η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα για τον Καρκίνο Παγκρέατος (από την Ευρωπαϊκή Πολυσυμμετοχική Πλατφόρμα για τον Καρκίνο του Παγκρέατος – European Multi-Stakeholder Platform on Pancreatic Cancer), με στόχο την ενημέρωση του κοινού για τη νόσο, τα πιθανά συμπτώματα και τις υπάρχουσες διαγνωστικές και θεραπευτικές τεχνικές ώστε να αναζητηθεί το ταχύτερο δυνατό ιατρική εκτίμηση.

Τα συμπτώματα του καρκίνου του παγκρέατος είναι μη ειδικά  

Είναι κοινά συμπτώματα με πολλές νόσους, όπως κοιλιακό άλγος, απώλεια όρεξης και βάρους, νεοεμφανιζόμενος σακχαρώδης διαβήτης και σε πιο προχωρημένες καταστάσεις ίκτερος.
Δυστυχώς, δεν υπάρχει κάποια μέθοδος προσυμπτωματικού ελέγχου για τον γενικό πληθυσμό.
Για τους ασθενείς που είναι φορείς μεταλλάξεων που σχετίζονται με κληρονομικά σύνδρομα (όπως είναι οι μεταλλάξεις στα γονίδια BRCA1/2 και το σύνδρομο Lynch), νεότερες κατευθυντήριες οδηγίες προτείνουν τη διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας κοιλίας ή ενδοσκοπικού υπερηχογραφήματος, παρότι η ποιότητα των δεδομένων δεν είναι υψηλή και χρειάζονται περαιτέρω μελέτες.

Η θεραπευτική του καρκίνου παγκρέατος έχει σημαντικές εξελίξεις τις τελευταίες δεκαετίες

Η χειρουργική αντιμετώπιση, που επιλέγεται σε περιπτώσεις ασθενών με τοπική νόσο, αποτελεί ένα από τα πιο απαιτητικά χειρουργεία στη Χειρουργική Ογκολογία. Στον τομέα, υπάρχει σημαντική εξέλιξη των χειρουργικών τεχνικών, που έχει οδηγήσει σε σημαντική μείωση της περιεγχειρητικής νοσηρότητας και θνητότητας από την επέμβαση. Στοιχεία μελετών δείχνουν ότι η διενέργεια ανάλογων χειρουργικών επεμβάσεων σε εξειδικευμένα κέντρα από χειρουργούς με μεγάλη εμπειρία στην αντιμετώπιση της νόσου προσφέρει το μέγιστο όφελος στους ασθενεί

Πανελλήνια πρωτιά στη χειρουργική αντιμετώπιση του παγκρεατικού καρκίνου από τον Γρ. Τσιώτο και την ομάδα του

Ο ιδρυτής του Ελληνικού Ινστιτούτου Παγκρέατος, κ. Γρηγόρης Τσιώτος, και η ομάδα του, έχοντας πλέον μακρόχρονη σπουδή πάνω στις τεχνικές μετατροπής του ανεγχείρητου καρκίνου του παγκρέατος σε εγχειρήσιμο, συνεχίζουν να πρωτοπορούν επί ελληνικού εδάφους στην αντιμετώπιση της νόσου, επεκτείνοντας το φάσμα της χειρουργικής αντιμετώπισης του παγκρεατικού καρκίνου και σε περιστατικά, όπου απαιτείται η συναφαίρεση εμπλεκόμενων αρτηριών.

Ο κ. Τσιώτος και η ομάδα του ανέλαβαν, πριν μερικούς μήνες, και αντιμετώπισαν επιτυχώς περιστατικό με τοπικά προχωρημένο παγκρεατικό καρκίνο, όπου υπήρχε εμπλοκή της κοιλιακής αρτηρίας, της κοινής ηπατικής και γαστροδωδεκαδακτυλικής αρτηρίας, προβαίνοντας σε μια πρωτοποριακή χειρουργική επέμβαση, η οποία περιελάμβανε ολική παγκρεατεκτομή με συναφαίρεση της κοιλιακής αρτηρίας και τοποθέτηση μοσχεύματος σαφηνούς φλέβας μεταξύ της αορτής και της ιδίως ηπατικής αρτηρίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι -με εξαίρεση την Mayo Clinic η οποία αποτελεί το παγκόσμιο ιατρικό κέντρο αναφοράς για τον παγκρεατικό καρκίνο- στην παγκόσμια επιστημονική βιβλιογραφία έχουν καταγραφεί συνολικά 31 τέτοιες αντίστοιχες επεμβάσεις, γεγονός που υπογραμμίζει την πολυπλοκότητα και τη σπανιότητα αυτών των χειρουργείων.

«Η επέμβαση αυτή απαιτεί πολύ μεγάλη και επιβεβαιωμένη εμπειρία στην προχωρημένη παγκρεατική χειρουργική και είναι η πρώτη φορά που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα, ανοίγοντας νέους δρόμους θεραπείας για τους ασθενείς με παγκρεατικό καρκίνο», εξηγεί στο libre, ο κ. Τσιώτος, ενώ επισημαίνει ότι σχετική δημοσίευση έγινε τον Αύγουστο του 2022, στην έγκριτη επιστημονική επιθεώρηση Ιnternational Journal of Surgery Case Reports*.

Η ασθενής είχε πολύ καλή μετεγχειρητική πορεία και μετά από σύντομη νοσηλεία επέστρεψε στην καθημερινότητά της.

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τη σπουδαιότητα αυτής της επέμβασης για το μέλλον των ασθενών με καρκίνο του παγκρέατος, ο κ. Τσιώτος υπογράμμισε: «Τα ιδιαίτερα ογκολογικά και ανατομικά χαρακτηριστικά του περιστατικού που περιγράφηκε παραπάνω καθιστούν αυτή την επέμβαση εξαιρετικά σπάνια και τεχνικά πολύπλοκη. Όμως, μια εξειδικευμένη χειρουργική ομάδα με μακρόχρονη και αποδεδειγμένη εμπειρία στη διαχείριση απαιτητικών επεμβάσεων παγκρεατικού καρκίνου μπορεί να πραγματοποιήσει τέτοιου είδους επεμβάσεις με ασφάλεια, αυξάνοντας σημαντικά το προσδόκιμο ζωής των ασθενών, συγκριτικά με την επιβίωση που θα είχαν αν ο όγκος δεν αφαιρείτο».

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Γρηγόρης Τσιώτος, από αρχή της ειδικότητάς του στη Mayo Clinic (1990-1995), ανέπτυξε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για τη χειρουργική του ήπατος, του παγκρέατος και του πεπτικού γενικότερα. Το 1995 ήταν 1 από τους 4 μόνο χειρουργούς σε όλη την Αμερική που έγιναν δεκτοί για να ασκήσουν αυτήν την υποειδικότητα. Στην Ελλάδα, ως σήμερα κανένας άλλος χειρουργός δεν έχει τέτοια πιστοποίηση, όχι μόνο από ίδρυμα επιπέδου Mayo Clinic, αλλά και από οποιοδήποτε άλλο από τις ΗΠΑ.

To 2021, o κ. Γρηγόρης Τσιώτος ίδρυσε το Ελληνικό Ινστιτούτο Παγκρέατος (www.hpi.gr), το οποίο στοχεύει στην προαγωγή και στη διάχυση της γνώσης για τις νόσους του παγκρέατος και τη σύγχρονη και αποτελεσματική αντιμετώπισή τους.

*https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC9482927/