Πιο αναλυτικά, σε ό,τι αφορά τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν τη ΝΔ να προσεγγίζει ή και να ξεπερνά το 30%, υπογράμμισε πως «ο λαϊκισμός δεν αρκεί και πλέον οι πολίτες επιζητούν μετρήσιμα αποτελέσματα, συνέπεια και έργο», ενώ αναφερόμενος στο θέμα της συνταγματικής αναθεώρησης και της πιθανής άρσης της μονιμότητας στο Δημόσιο, επανέλαβε τη μεταρρυθμιστική δέσμευση της κυβέρνησης λέγοντας:

«Προϋπόθεση για να λειτουργεί το Κράτος ως σύγχρονο ευρωπαϊκό, είναι να αξιολογούνται οι λειτουργοί του». Κάλεσε δε τα υπόλοιπα κόμματα να αρθούν στο ύψος της ευθύνης, σημειώνοντας πως «το ΠΑΣΟΚ έχει μπροστά του μια μοναδική ευκαιρία: να συνταχθεί με την πρόοδο και τη μεταρρύθμιση».

Ερωτηθείς για την υπόθεση Τεμπών και την προανακριτική για τον πρώην Υπουργό Κ. Καραμανλή, δήλωσε πως «είναι η πρώτη φορά που κυβερνητική πλειοψηφία στέλνει έναν δικό της υπουργό στον φυσικό του δικαστή», απαντώντας στις αιτιάσεις περί συγκάλυψης.

Αναλυτικά ολόκληρη η συνέντευξη του Κυβερνητικού Εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη, στην εφημερίδα «Πολίτης» της Κύπρου και στη Στέλλα Στυλιανού

Στις τελευταίες δημοσκοπήσεις η ΝΔ αγγίζει και κάποιες φορές ξεπερνάει το 30%. Πώς το ερμηνεύετε;

Έχουμε πει εξαρχής, ότι στόχος μας είναι να παραμείνουμε συνεπείς στις δεσμεύσεις που έχουμε δώσει, ώστε στο τέλος της τετραετίας να κριθούμε από τους πολίτες. Ασφαλώς και παρακολουθούμε τις δημοσκοπήσεις, αλλά είμαστε προσηλωμένοι στο έργο που έχουμε να κάνουμε. Οι δημοσκοπήσεις, πάντως, δείχνουν και κάτι ακόμη: Ότι η αντιπολίτευση, συνολικά, δεν πείθει πως έχει εναλλακτική πρόταση, κοστολογημένη. Ότι ο λαϊκισμός δεν αρκεί και πλέον οι πολίτες επιζητούν μετρήσιμα αποτελέσματα, συνέπεια και έργο.

Γιατί ανοίξατε τώρα τη συζήτηση της άρσης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων -που ουσιαστικά θα προκύψει από την αναθεώρηση του άρθρου 103;

Η μάχη της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη με τις χρόνιες παθογένειες και το «βαθύ κράτος» ήταν εξαρχής στη μεταρρυθμιστική μας ατζέντα. Τον δρόμο μας τον δείχνει η κοινωνία, που ζητά ακόμα περισσότερες μεταρρυθμίσεις, ακόμα μεγαλύτερες τομές, όπως ζητούσε με τα μη κρατικά πανεπιστήμια, με την ασφάλεια και στα πανεπιστήμια και στα γήπεδα Εμείς δεν θέλουμε να επιστρέψουμε σε εποχές, όπου η κάθε Κυβέρνηση αποφάσιζε ποιοι θα είναι και ποιοι δεν θα είναι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά ούτε και στην εποχή των 98% αρίστων του ΣΥΡΙΖΑ. Προϋπόθεση για να λειτουργεί το Κράτος ως σύγχρονο ευρωπαϊκό, είναι να αξιολογούνται οι λειτουργοί του. Αυτό δεν συνεπάγεται απαραίτητα και απόλυση, αλλά σίγουρα επιβάλλει κυρώσεις. Η βούληση της Κυβέρνησης είναι, όταν έρθει η ώρα και με απόλυτο σεβασμό στη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης, να αναζητηθούν οι πλειοψηφίες, για να μπορέσει να γίνει πραγματικότητα αυτή η εμβληματική αλλαγή.

Θα προτείνετε αναθεώρηση και των άρθρων 86 και 16 για το νόμο περί ευθύνης υπουργών και τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων. Για όλα, ωστόσο, χρειάζονται 180 ψήφοι και από την αντιπολίτευση δεν φαίνεται να υπάρχει ανταπόκριση …Μήπως τελικά είναι ανέφικτο να αναθεωρηθούν;

Η Νέα Δημοκρατία έχει αναμετρηθεί, διαχρονικά, με την Ιστορία και πάντοτε βρισκόταν στη σωστή πλευρά. Είναι καιρός να το πράξουν και τα υπόλοιπα κόμματα -ιδίως όσα υποστηρίζουν, μόνο στα λόγια, ότι είναι προοδευτικά. Εμείς και στην προηγούμενη αναθεώρηση του Συντάγματος κάναμε το καθήκον μας, αλλά οι ιδεολογικές αγκυλώσεις της αριστεράς και οι εσωκομματικές ισορροπίες στο ΠΑΣΟΚ μας καθήλωσαν και χάσαμε δύο δεκαετίες προόδου, μένοντας μόνοι εμείς και η Κούβα στις χώρες που δεν επιτρέπονταν να λειτουργήσουν μη κρατικά πανεπιστήμια. Η συνταγματική αναθεώρηση ξέρετε, δεν είναι μια μηχανιστική διαδικασία, που αφορά κάποιους λίγους ειδικούς. Έχει σαφείς προεκτάσεις στην καθημερινότητά μας και χαράσσει ανεξίτηλα το μεταρρυθμιστικό αποτύπωμα, για να πάει τη χώρα πιο μπροστά. Γι’ αυτό κι εμείς απλώνουμε το χέρι, επιζητώντας συναινέσεις. Θέλουμε να χτίσουμε και όχι να γκρεμίσουμε.

Το ΠΑΣΟΚ έχει μπροστά του μια μοναδική ευκαιρία: Να συνταχθεί με την πρόοδο και την μεταρρύθμιση και να μην καταδικάσει την Ελλάδα σε άλλα δέκα χρόνια πισωγυρίσματος. Θα το τολμήσει;

Η Νέα Δημοκρατία κατέθεσε την πρότασή της σε σχέση με την προανακριτική για τα Τέμπη. Γιατί μόνο για πλημμέλημα τον πρώην υπουργό Μεταφορών; Η αντιπολίτευση σας εγκαλεί για μεθόδευση συγκάλυψης.

Τα στοιχεία της δικογραφίας για τον πρώην υπουργό Υποδομών και Μεταφορών, αν και δεν είναι ισχυρά για τυχόν ποινική ευθύνη, ενδέχεται να συνιστούν τις ενδείξεις που απαιτεί ο νόμος για τη σύσταση Ειδικής Προκαταρκτικής Εξέτασης, με σκοπό τη διερεύνηση του αδικήματος της παράβασης καθήκοντος. Αυτό και προτείνουμε.

Όλο το προηγούμενο διάστημα, η αντιπολίτευση του λαϊκισμού -από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά- έστηνε, μεθοδικά, το αφήγημα περί δήθεν συγκάλυψης από την κυβέρνηση. Αυτό που τους ενδιέφερε δεν ήταν να χυθεί άπλετο φως σε μια εθνική τραγωδία, αλλά να προσποριστούν χυδαία, μικροκομματικά οφέλη. Και από τα στοιχεία που προέκυψαν, κατέρρευσε με πάταγο αυτό το σαθρό αφήγημα.

Εμείς εξαρχής είπαμε, ότι θέλουμε να αποδοθεί δικαιοσύνη σε κάθε υπεύθυνο και να διασφαλίσουμε, ότι δεν θα συμβεί ξανά τέτοια τραγωδία. Γι’ αυτό και στέρξαμε σε σύσταση προανακριτικής για τον κ. Τριαντόπουλο, γι’ αυτό και αλλάξαμε το άρθρο του Συντάγματος περί ευθύνης υπουργών, γι’ αυτό και αλλάξαμε και την αποσβεστική προθεσμία. Και τώρα προτείνουμε να διερευνηθεί από προανακριτική το ενδεχόμενο παράβασης καθήκοντος από τον πρώην υπουργό κ. Καραμανλή.

Είναι η πρώτη φορά που κυβερνητική πλειοψηφία στέλνει έναν δικό της Υπουργό στην Προανακριτική και, εν συνεχεία, στον φυσικό του δικαστή, ακριβώς για να μην μείνει καμία σκιά.

Τώρα τί θα πουν όλοι αυτοί που μας κατηγορούσαν ότι βάλαμε τον κ. Καραμανλή υποψήφιο βουλευτή για να μην δικαστεί; Επί της ουσίας, το δικαστικό συμβούλιο θα αξιολογήσει και θα κρίνει εάν και ποια αδικήματα υπάρχουν. Κι εμείς δεν πρόκειται να αρνηθούμε την όποια απόφασή του. Άρα, το ψέμα, η συκοφαντία και ο λαϊκισμός έχουν κοντά ποδάρια.

Από το φθινόπωρο του 2025 η Ελλάδα θα δεχθεί παραρτήματα ιδιωτικών ΑΕΙ που θα λειτουργήσουν για πρώτη φορά στη χώρα. Έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον και δύο πανεπιστημιακά ιδρύματα και από την Κύπρο. Πήραν το πράσινο φως;

Ο εμβληματικός νόμος που ψήφισε η Νέα Δημοκρατία είναι μία ιστορική μεταρρύθμιση, καθώς διόρθωσε στρεβλώσεις δεκαετιών. Παράλληλα, αναμένεται να εισφέρει στην Ελλάδα σε έσοδα, σε θέσεις εργασίας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με μελέτη της Deloitte για λογαριασμό του Ινστιτούτου Δημοσιονομικών & Οικονομικών Μελετών, οι επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία από τη λειτουργία στην Ελλάδα παραρτημάτων διεθνών πανεπιστημίων αναμένεται στην πενταετία να έχουν αναπτυξιακό αποτύπωμα 10,2 δισεκατομμύρια ευρώ, 1,9 δισεκατομμύρια ευρώ εισροές σε κρατικά έσοδα και 73.500 θέσεις εργασίας.

Στην Κύπρο το γνωρίζετε άριστα, καθώς προσελκύετε κάθε χρόνο σημαντικό αριθμό αλλοδαπών φοιτητών, έχοντας αναγάγει την τριτοβάθμια εκπαίδευση σε «όχημα» οικονομικής ανάπτυξης.

Ήδη μια σειρά από 12+1 κορυφαία διεθνή Πανεπιστήμια, από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Βρετανία, την Κύπρο και άλλες χώρες, έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον. Τα σχετικά αποτελέσματα αναμένονται εντός του καλοκαιριού, αφού πάρουν τη σχετική άδεια από την Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης και τον Εθνικό Οργανισμό Πιστοποίησης Προσόντων και Επαγγελματικού Προσανατολισμού. Οπότε, λίγη υπομονή.

Πού βρίσκεται η διαδικασία ηλεκτρικής διασύνδεση Κύπρου – Ελλάδας – Ισραήλ; Θα υλοποιηθεί τελικώς το έργο;

Η Ελλάδα έχει κατορθώσει την τελευταία εξαετία να αναβαθμιστεί, ουσιαστικά, στον εθνικό και περιφερειακό ενεργειακό χάρτη. Η ηλεκτρική διασύνδεση Κύπρου-Ελλάδας-Ισραήλ είναι μόνον ένα από τα έργα που καθιστούν τη χώρα μας κόμβο ενεργειακής ασφάλειας. Το ηλεκτρικό καλώδιο Ελλάδας-Αιγύπτου (GREGY Interconnector), οι κάθετοι άξονες μεταφοράς φυσικού αερίου από τη Νότια προς τη Βόρεια Ευρώπη, οι τερματικοί σταθμοί LNG, η πλωτή μονάδα τερματικού σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου στην Αλεξανδρούπολη, καθώς και το ρεκόρ παραγωγής ενέργειας μέσω Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας έχουν μεταβάλει σημαντικά, το ενεργειακό μείγμα στη χώρα μας, εμπεδώνοντας το ρόλο της Ελλάδας ως ενεργειακού παίκτη, που συμβάλλει καθοριστικά και στην ενεργειακή διαφοροποίηση.

Σε σχέση με την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου, αξίζει να επισημανθεί ότι πρόκειται για Έργο Κοινού Ενδιαφέροντος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από τον σχεδιασμό υλοποίησης του έργου δεν υφίσταται μετατόπιση, ούτε από την πλευρά μας ούτε από την πλευρά της ΕΕ. Το έργο θα προχωρήσει κανονικά, βάσει προγραμματισμού της εταιρείας, στον χρόνο που πρέπει και λαμβανομένων υπόψη όλων των αναγκαίων τεχνικών λεπτομερειών.

Με βάση την αδιάλλακτη επιμονή του ψευδοκράτους και της Άγκυρας στη λύση των δύο κρατών, πόσο αισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε ότι η κινητικότητα στο κυπριακό μπορεί να αποφέρει καρπούς και να έχουμε κάποια βάσιμη εξέλιξη στην κατεύθυνση της επίλυσης με βάση φυσικά τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ;

Η επίλυση του Κυπριακού αποτελεί, απόλυτη, προτεραιότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Υποστηρίζουμε παγίως την επανένωση της νήσου, βάσει της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα, με μία κυριαρχία, μία διεθνή προσωπικότητα και μία ιθαγένεια, όπως καθορίζεται στα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Τα τελευταία δύο χρόνια και μετά από συντονισμένες προσπάθειες της Ελληνικής Κυβέρνησης και της Κυπριακής Δημοκρατίας, το Κυπριακό βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ. Ο ίδιος έχει εκφράσει επανειλημμένως την αφοσίωσή του στην επανεκκίνηση των προσπαθειών για την επίλυση του Κυπριακού, για την οποία τον ευχαρίστησε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στη Νέα Υόρκη.

Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πως η βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων συνέβαλε στη δημιουργία καλύτερων συνθηκών για τις εξελίξεις στο Κυπριακό.

Χωρίς αμφιβολία, η άτυπη συνάντηση διευρυμένης σύνθεσης του Μαρτίου στη Γενεύη, ο διορισμός προσωπικής απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα για το Κυπριακό, καθώς και οι συζητήσεις μεταξύ του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη και του τουρκοκύπριου ηγέτη Ερσίν Τατάρ, είναι οι πιο θετικές τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό. Πλέον, το Υπουργείο Εξωτερικών προετοιμάζεται για την επόμενη διευρυμένη συνάντηση.

Ως προς την κλιμακούμενη ρητορική και τις απαράδεκτες αξιώσεις περί «λύσης των δύο κρατών», είναι σαφές ότι, εκτός από ανιστόρητες και εκτός πραγματικότητας, δεν βοηθούν στις προσπάθειες με στόχο την εξεύρεση βιώσιμης και δίκαιης λύσης στο Κυπριακό και βεβαίως, δεν μπορούν να γίνουν δεκτές.

Η δικαστική απόφαση για την αλλαγή το καθεστώς της Ιεράς Μονής Αγ. Αικατερίνης Σινά αιφνιδίασε την Κυβέρνηση. Τι θα ισχύσει τελικά; Οι δεσμεύσεις του προέδρου Σίσι θα υλοποιηθούν;

Η Ιερά Μονή της Αγ. Αικατερίνης Σινά αποτελεί ένα σύμβολο της Ορθοδοξίας, ένα ορόσημο της πίστης και της θρησκείας. Η ίδια η Αιγυπτιακή Προεδρία σε ανακοίνωσή της επιβεβαίωσε την πλήρη δέσμευσή της για τη διατήρηση του μοναδικού και ιερού θρησκευτικού καθεστώτος της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης και την διασφάλιση της μη παραβίασής του. Με ανακοίνωσή του ο Εκπρόσωπος της Αιγυπτιακής προεδρίας, άλλωστε, τόνισε τη σημασία της διατήρησης των στενών και αδελφικών σχέσεων που ενώνουν τις δύο χώρες και τους δύο λαούς, χωρίς να τίθενται αυτές σε κίνδυνο. Παράλληλα, ο Εκπρόσωπος του Αιγυπτιακού ΥΠΕΞ τόνισε ότι οι φήμες περί δήμευσης της Μονής και των παρακείμενων εκτάσεών της, είναι απολύτως ψευδείς και ότι το πλήρες κείμενο της απόφασης εξηγεί ότι δεν θα προκληθεί απολύτως καμία ζημιά στη Μονή, στους συναφείς αρχαιολογικούς χώρους της, στην πνευματική της αξία, στο θρησκευτικό της καθεστώς ή στα κοιμητήριά της. Ως Ελλάδα παραμένουμε στη δέσμευση που έλαβε ο Πρωθυπουργός στην επίσκεψη του προέδρου Σίσι στην Αθήνα στις 7 Μαΐου και δεν αναμένουμε την οποιαδήποτε διαφοροποίηση σε όσα συμφωνήθηκαν.

Υπενθυμίζεται ότι ο Αντώνης Σαμαράς με νέα ηχηρή παρέμβαση πρότεινε τον Κώστα Καραμανλή για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ενώ παράλληλα επανέλαβε τις βολές για τα εθνικά θέματα ζητώντας την παραίτηση του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη.

Μιλώντας στην εφημερίδα «Το Βήμα της Κυριακής» ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της ΝΔ αναφέρει πως η πρότασή του για τον διάδοχο της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στο Προεδρικό Μέγαρο, είναι ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής.

Η δήλωση όμως που ρίχνει λάδι στη φωτιά της αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση είναι αυτή με την οποία ζητά την παραίτηση του Γιώργου Γεραπετρίτη με αφορμή τη δήλωση του υπουργού Εξωτερικών τον περασμένο Οκτώβριο ότι «αν είναι να έχουμε ήρεμη γειτονιά, ας με πουν και μειοδότη».

Ο πρώην πρωθυπουργός είπε χαρακτηριστικά: “Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πίστευε ότι η μόνη διαφορά με την Τουρκία, η οριοθέτηση δηλαδή της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο θα έπρεπε να επιλυθεί σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και τις διεθνείς συνθήκες, αν χρειαστεί και με προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης βάσει συνυποσχετικού. Και ήταν η Τουρκία που υπαναχώρησε τότε. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια”.

Κλέινοντας υπογράμμισε: “Οι προβληματισμοί και ανησυχίες που εκφράζονται για τα εθνικά μας θέματα είναι εύλογες και υπαρκτές. Τους δημιουργεί άλλωστε η επιθετικότητα και ο αυξανόμενος αναθεωρητισμός της Τουρκίας. Η ανάδειξή τους στην ουσία ενισχύει τις πάγιες εθνικές μας θέσεις, ιδίως όταν εκφράζονται από υπεύθυνα χείλη. Είναι λάθος να αντιμετωπίζονται ως επικριτικές, εφ όσον μάλιστα η χώρα παραμένει προσηλωμένη στην εθνική γραμμή”.

Παράλληλα κατά τη διάρκεια της ομιλίας του μιλώντας για τις παρακαταθήκες του Κωνσταντίνου Καραμανλή αναφέρθηκε επίσης για τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και για περιθωριοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού που ωθεί αυξανόμενο αριθμό πολιτών στην αποχή και άρνηση της πολιτικής διαδικασίας. : “Ρίχνουν λάδι στην φωτιά όσοι υπεροπτικά και αλαζονικά υποτιμούν τους δυσαρεστημένους και διαμαρτυρόμενους πολίτες ως οπισθοδρομικούς, ψεκασμένους ή εξτρεμιστές”.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ:

Θέλω καταρχάς να συγχαρώ τον Βαγγέλη Πλάκα, γνωστό και έγκριτο δημοσιογράφο, για την έμπνευση και την συγγραφή του βιβλίου του: «O Κωνσταντίνος Καραμανλής και η Θεσσαλονίκη». Με επιμέλεια συγκέντρωσε ντοκουμέντα, αρχειακό υλικό και προσωπικές μαρτυρίες για την σχέση ζωής του Κωνσταντίνου Καραμανλή με την Θεσσαλονίκη, αναδεικνύοντας το πολύμορφο έργο του και το αδιάλειπτο ενδιαφέρον του για την πόλη και την Βόρεια Ελλάδα γενικότερα.

Δεν θα απαριθμήσω τα έργα αυτά γιατί και σχεδόν αναρίθμητα είναι αλλά και τα περιέγραψαν επιτυχώς οι ομιλητές που προηγήθηκαν. Θέλω όμως να υπογραμμίσω την ιδιαίτερη σχέση που είχε ο Κωνσταντίνος Καραμανλή με την Θεσσαλονίκη. Σχέση ζωής και προοπτικής.

Μακεδόνας ο ίδιος είχε αντιληφθεί από τα νεανικά του χρόνια την στρατηγική σημασία της περιοχής για το μέλλον της Ελλάδος, του ρόλο της στα Βαλκάνια και την Νοτιοανατολική Ευρώπη, την σημασία της για την διασφάλιση των εθνικών συμφερόντων. Καταλάβαινε ότι το αποτύπωμα της υπερέβαινε κατά πολύ τις διαστάσεις ενός συνηθισμένου αστικού συγκροτήματος. Ότι είχε ειδικό γεωπολιτικό βάρος, εθνική υπεραξία, νευραλγικός κόμβος οικονομικός, εμπορικός, μεταφορικός, πολιτιστικός. Μια μητρόπολη δηλαδή με πλατιά  ενδοχώρα και δυνητική επιρροή, καίριο σταυροδρόμι Ανατολής – Δύσης, Βορρά – Νότου. Γι’ αυτό την προίκισε όχι μόνο με εμβληματικά κτίρια, σαν αυτό της ΕΜΣ που βρισκόμαστε σήμερα, αλλά με θεμελιώδη έργα υποδομής και ισχυρούς θεσμούς. Με απλά λόγια μετέτρεψε μια βαλκανική πόλη σε σύγχρονη Ευρωπαϊκή μεγαλούπολη.

Μόνο για μια προτεραιότητα θα κάνω μια ειδική αναφορά. Αναφέρομαι στην στήριξη, την παρότρυνση, την χρηματοδότηση που παρέσχε στον Μανώλη Ανδρόνικο να επιτελέσει το ανεκτίμητο έργο του με τις ανασκαφές στην Βεργίνα και τον απίστευτο πλούτο ευρημάτων που ανακάλυψε. Με την τεράστια σημασία τους. Γιατί η Βεργίνα, και οι Αιγές, το Δίον, σήμερα η Αμφίπολη είναι η αμάχητη απόδειξη ότι ο πολιτισμός της αρχαίας Μακεδονίας είναι μόνο Ελληνικός!!!

Πέραν όμως της στρατηγικής σημασίας που της απέδιδε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε και βαθιά αγάπη για την πόλη. Γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τα δεινά της Μακεδονίας σε όλη την διάρκεια του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα, αισθανόταν για την Θεσσαλονίκη και την Μακεδονία μια ιδιαίτερη ευαισθησία, οικειότητα και προστατευτικότητα. Δεν είναι υπερβολή ότι όταν έφθανε στην Θεσσαλονίκη άνοιγε η καρδιά του. Ακόμα και το γνωστό δωρικό αυστηρό του ύφος μαλάκωνε, γινόταν πιο αυθόρμητος, εκδηλωτικός, προσηνής. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες από τις στενές προσωπικές του σχέσεις ήταν με ανθρώπους της πόλης. Λίγοι βρέθηκαν τόσο κοντά του όσο ο Νίκος Ζαρντινίδης και ο Νίκος Μάρτης, ο Αγαμέμνων Γκράτσιος και ο Νίκος Μέρτζος, ο Απόστολος Αηδονάς παλιότερα, ο παριστάμενος Φαίδων Γιαγκιόζης πιο πρόσφατα.

Κυρίες και Κύριοι,

Πέραν όμως της Θεσσαλονίκης, τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Κωνσταντίνου Καραμανλή ήταν η εντυπωσιακή οικονομική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη της χώρας, η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια και η αποκατάσταση και εδραίωση της Δημοκρατίας. Με αφορμή τα πενήντα χρόνια από την μεταπολίτευση του 1974 σε αυτή την πτυχή του έργου του θα παραθέσω κάποιες σύντομες σκέψεις.

Το ότι από τις 23 Ιουλίου του 74 μέσα σε 4 μήνες είχε αποκατασταθεί το δημοκρατικό πολίτευμα, είχαν γίνει εκλογές, είχε επιλυθεί το πολιτειακό και σε 5 μήνες ακόμα η χώρα είχε αποκτήσει σύγχρονο Σύνταγμα που στις βασικές του προβλέψεις ισχύει μέχρι σήμερα, μας φαίνονται σήμερα φυσιολογικά δεδομένα. Δεν ήταν όμως έτσι. Αυτό που πέτυχε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν κάτι μοναδικό. Από την κατάρρευση του δικτατορικού καθεστώτος και το χάος, σε ελάχιστο χρόνο μια εύρυθμα λειτουργούσα κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αλλά και από την νοσηρή ατμόσφαιρα ακραίας οξύτητας των προδικτατορικών χρόνων σε μια δημοκρατία με πολιτισμένο διάλογο, σεβασμό στους θεσμούς, ήρεμο πολιτικό κλίμα.

Είναι αληθές ότι η συντριπτική πλειοψηφία και των πολιτών και των πολιτικών δυνάμεων επέδειξαν αξιοσημείωτη ωριμότητα και διάθεση να συμβάλλουν στην πολιτική ομαλότητα, αυτό όμως δεν αλλοιώνει τον καθοριστικό πρωταγωνιστικό ρόλο του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Κυρίες και Κύριοι,

Βιώνουμε μισό αιώνα δημοκρατικού βίου και το εκλαμβάνουμε ως δεδομένο. Δεν είναι όμως. Η πολιτική μας ιστορία μέχρι το 74 είναι ταραχώδης και ανώμαλη. Πραξικοπήματα και επαναστάσεις, ευθείες ή κεκαλυμμένες παρεμβάσεις του στρατού, διχασμοί και εμφύλιοι πόλεμοι, δικτατορίες και αμφιλεγόμενα δημοψηφίσματα ήταν ο κανόνας! Και μάλιστα με φόντο την ακραία οξύτητα, τις βαριές αλληλοκατηγορίες ακόμα και εκτελέσεις πολιτικών αντιπάλων με προφανή σκοπιμότητα. Με άλλα λόγια πολιτικός βίος ασταθής, άρρωστος και αναξιόπιστος. Υπό αυτή  την οπτική γωνία το επίτευγμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία. Δεν αποκατέστησε μόνο την δημοκρατία, της έδωσε γερά θεμέλια, την εγκαθίδρυσε με τρόπο που διασφάλισε την μακρόπνοη λειτουργία της. Για να το επιτύχει αυτό,  στηρίχθηκε σε ορισμένες βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις που είναι πολύτιμες παρακαταθήκες για κάθε εποχή.

Πρώτον, ότι βασική προϋπόθεση της δημοκρατίας και της ομαλής λειτουργίας της είναι η κοινωνική δικαιοσύνη και συνοχή. Παραθέτω τα λόγια του: «όταν ένας λαός δεν μπορεί να επιτύχει την κοινωνική δικαιοσύνη στα πλαίσια της δημοκρατίας, κλονίζεται η εμπιστοσύνη του στην ιδέα της Δημοκρατίας». Ή όπως έλεγε ο Πλούταρχος «η ανισορροπία μεταξύ πλουσίων και φτωχών, είναι η αρχαιότερη και πιο μοιραία ασθένεια κάθε δημοκρατίας».

Δεύτερον, ο σεβασμός στους θεσμούς και την διάκριση των εξουσιών. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι ελευθερίες των πολιτών, οι περιορισμοί της κρατικής παρέμβασης, οι διακριτοί ρόλοι κάθε εξουσίας, η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, η ασφάλεια του πολίτη είναι εξ ίσου σημαντικές προτεραιότητες. Δημοκρατία δεν είναι μόνο το δικαίωμα ψήφου και οι εκλογές. Είναι και, πρωτίστως ίσως, ο σεβασμός στους νόμους και τους κανόνες του παιχνιδιού.

Τρίτον, το ήρεμο πολιτικό κλίμα και τα ήπια πολιτικά ήθη. Η δημοκρατία δεν ανθεί εκεί όπου τον πρώτο λόγο έχουν οι ύβρεις, οι προσωπικές διαμάχες, οι άκρατοι κομματικοί ανταγωνισμοί, η διχόνοια και ο διχασμός. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, σε αντίθεση με πολλούς προκατόχους του, ούτε κατέλυσε ποτέ το πολίτευμα, ούτε απόπειρες κινημάτων έκανε, ούτε δίχασε τους Έλληνες. Ακόμα και έναντι των πολιτικών του αντιπάλων υπήρξε αυστηρός μεν, αλλά πάντα ευπρεπής και με σεβασμό στην άλλη άποψη.

Παρ΄ ότι συκοφαντήθηκε, λοιδορήθηκε, εξυβρίσθη όσο λίγοι, ο ίδιος δεν ανήγαγε ποτέ την πολιτική διαφωνία σε προσωπική αντιπαράθεση. Αυτή η ανωτερότητα και ποιοτική υπεροχή στην δημόσια, και όχι μόνο, συμπεριφορά του επενεργούσε υποδειγματικά και παιδαγωγικά σε όλο τον δημόσιο βίο προς όφελος του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Κυρίες και Κύριοι,

Οι παρακαταθήκες αυτές του Κωνσταντίνου Καραμανλή έχουν ξεχωριστή σημασία και σήμερα. Διότι μπορεί πράγματι το δημοκρατικό πολίτευμα να είναι στέρεα εδραιωμένο στην χώρα μας, μπορεί πράγματι να έχει αυξηθεί σημαντικά ανά τον κόσμο ο αριθμός των χωρών με δημοκρατικό καθεστώς, όμως κίνδυνοι για την δημοκρατία και κυρίως την ποιότητά της ελλοχεύουν και πρέπει να αντιμετωπιστούν με αποτελεσματικότητα προτού προξενήσουν ανεπανόρθωτες βλάβες.

Η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η περιθωριοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού ωθεί αυξανόμενο αριθμό πολιτών στην αποχή και άρνηση της πολιτικής διαδικασίας. Ακόμα χειρότερα στα μάτια πολλών το σύστημα έχει απολέσει την νομιμοποίησή του. Μεταβάλλονται είτε σε «φυγάδες της πολιτικής» δηλαδή απορρίπτουν την συμμετοχή τους στα κοινά, είτε σε «πολιτικούς νομάδες» εγκαταλείποντας ιστορικά κόμματα και στρέφονται σε πιο ακραίες φωνές και σχήματα. Η δε δυσαρέσκεια και απογοήτευσή τους οδηγεί και τον δημόσιο βίο σε όλο και μεγαλύτερη οξύτητα, επιθετικότητα, λεκτική και όχι μόνο βία, τραυματίζοντας και με αυτόν τον τρόπο την σταθερότητα και την δημοκρατική διαδικασία. Τα όσα συμβαίνουν στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και στην διάρκεια της προεκλογικής περιόδου στις ΗΠΑ, επιβεβαιώνουν τις ανησυχίες αυτές. Είναι κατεπείγουσα ανάγκη η Δύση να διαμορφώσει ένα νέο κοινωνικό – οικονομικό μοντέλο που θα απαντά στις αγωνίες, τα αδιέξοδα, τον αποκλεισμό που αισθάνονται ιδίως οι λιγότερο ευνοημένοι πολίτες.

Κανένα πολιτικό σύστημα, ακόμα και η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει επί μακρόν, αν δεν έχει ισχυρή νομιμοποίηση και αξιοπιστία στα μάτια της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών. Και ρίχνουν λάδι στην φωτιά όσοι υπεροπτικά και αλαζονικά υποτιμούν τους δυσαρεστημένους και διαμαρτυρόμενους πολίτες ως οπισθοδρομικούς, ψεκασμένους ή εξτρεμιστές.

Είναι σοκαριστική η αποκάλυψη σε πρόσφατη έρευνα της κοινής γνώμης, το 50% των ερωτηθέντων να δηλώνουν ότι αισθάνονται «εκτός των τειχών» εκτός κοινωνίας δηλαδή, αποκλεισμένοι και απροστάτευτοι. Το ογκούμενο χάσμα μεταξύ λίγων εχόντων και πολλών μη εχόντων είναι βόμβα στα θεμέλια της δημοκρατικής ομαλότητας και σταθερότητας και μάλιστα όχι βραδυφλεγής.

Εξ ίσου σοβαρό θέμα είναι η αυξανόμενη έλλειψη σεβασμού στους θεσμούς. Η ανομία, η κάθε μορφής εγκληματικότητα, από την παιδική βία και τον χουλιγκανισμό ως τη δράση του οργανωμένου εγκλήματος δείχνουν καθαρά ότι η νομιμότητα αμφισβητείται όλο και περισσότερο. Το ίδιο συμβαίνει με την δικαιοσύνη. Πλανάται σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες μια αίσθηση μεροληψίας προς τους ισχυρούς, και αυστηρότητας προς τους αδύναμους.  Ακόμα και κράτη μέλη της ΕΕ μπαίνουν στον πειρασμό να χειραγωγήσουν την δικαιοσύνη. Θα έπρεπε να είναι αδιανόητο κι όμως συμβαίνει. Η καθυστέρηση στην απόδοση δικαιοσύνης οξύνει την κατάσταση ακόμα περισσότερο. Αν όμως οι πολλοί δεν εμπιστεύονται την δικαιοσύνη, ναρκοθετείται το δημοκρατικό πολίτευμα. Η πίστη στην δικαιοσύνη είναι θεμελιώδης προϋπόθεση για την λειτουργία της δημοκρατίας. Όπως έλεγε ο Αλέξανδρος Χάμιλτον, ένας εκ των ιδρυτών πατέρων των ΗΠΑ «Πιστεύω ότι το πρώτιστο καθήκον της κοινωνίας είναι η δικαιοσύνη».

Κυρίες και Κύριοι,

Καίριας σημασίας ζήτημα για την ποιότητα της δημοκρατίας είναι η έγκυρη, ακριβής και αμερόληπτη ενημέρωση. Είναι αναγκαίος όρος για την ελεύθερη επιλογή, η οποία υπονομεύεται όταν η πληροφόρηση, με ή χωρίς εισαγωγικά, εξυπηρετεί σκοπιμότητες ή επί μέρους συμφέροντα. Οι ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις στο πεδίο της επικοινωνίας και ενημέρωσης, οι ασύλληπτες δυνατότητες του Διαδικτύου, αλλά και οι κίνδυνοι αποπροσανατολισμού, επιλεκτικής ενημέρωσης, παραπληροφόρησης και μαζικής διασποράς fake news  καθιστούν το θέμα μια από τις προκλήσεις της εποχής μας. Ευκρινές παράδειγμα των ημερών μας, οι πολεμικές συγκρούσεις στην Ουκρανία και την Μέση Ανατολή. Πέρα από τα θύματα και τις καταστροφές, αναδεικνύεται ο τεράστιος ρόλος της σύγχρονης προπαγάνδας. Και αν για τα αυταρχικά καθεστώτα αυτό ήταν συνήθης πρακτική ανά τους αιώνες, βλέπουμε και την δημοκρατική Δύση να τα ανταγωνίζεται επάξια, τραυματίζοντας όμως το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της, την ποιοτική και ηθική υπεροχή που εξ ορισμού πρέπει να έχει μια ελεύθερη δημοκρατική πολιτεία. Το τελευταίο το επισημαίνω, καθώς τείνει να γίνει κανόνας η προπαγάνδα της στοχοποίησης και κατασυκοφάντησης όσων δεν ταυτίζονται με το εκάστοτε κυρίαρχο αφήγημά της. Στην αντιδημοκρατική λογική του «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός».

Κυρίες και Κύριοι,

Θα κλείσω με δυο επισημάνσεις. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής σε όλη την μακρά διαδρομή του στον δημόσιο βίο υπερασπίστηκε και στήριξε όσο λίγοι τα εθνικά συμφέροντα. Με ρεαλισμό, χωρίς μεγαλοστομίες, αλλά με στρατηγικό στόχο και συγκεκριμένες δράσεις. Άλλωστε η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια είναι η κορυφαία πράξη προώθησης του εθνικού συμφέροντος. Το ίδιο έπραξε πάντα και έναντι της Τουρκίας. Ανοιχτοί οι δίαυλοι επικοινωνίας, αλλά με σταθερές θέσεις, πάντοτε διατυπωμένες με απόλυτη διαύγεια. Ο ισχυρισμός ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν έτοιμος να μπει σε εφ όλης της ύλης διαπραγμάτευση με την Τουρκία όπως ακούγεται από κάποιες πλευρές τελευταία, δεν ευσταθεί. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πίστευε ότι η μόνη διαφορά με την Τουρκία, η οριοθέτηση δηλαδή της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο θα έπρεπε να επιλυθεί σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και τις διεθνείς συνθήκες, αν χρειαστεί και με προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης βάσει συνυποσχετικού. Και ήταν η Τουρκία που υπαναχώρησε τότε. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια. Με άλλα λόγια ο υπαινιγμός ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα ήταν διατεθειμένος να συζητήσει επί θεμάτων που μονομερώς και αυθαίρετα επιχειρεί να προσθέτει διαχρονικά η Τουρκία στην ατζέντα είναι ανακριβής, έωλος και ίσως εκ του πονηρού.

Τέλος, θέλω να υπογραμμίσω, οι προβληματισμοί και ανησυχίες που εκφράζονται για τα εθνικά μας θέματα είναι εύλογες και υπαρκτές. Τους δημιουργεί άλλωστε η επιθετικότητα και ο αυξανόμενος αναθεωρητισμός της Τουρκίας. Η ανάδειξή τους στην ουσία ενισχύει τις πάγιες εθνικές μας θέσεις, ιδίως όταν εκφράζονται από υπεύθυνα χείλη. Είναι λάθος να αντιμετωπίζονται ως επικριτικές, εφ όσον μάλιστα η χώρα παραμένει προσηλωμένη στην εθνική γραμμή.

Για την αναφορά της Αφροδίτης Λατινοπούλου

«Δεν έγινε καμία επίθεση. Κάθε Δευτέρα και Πέμπτη έχουμε ενημέρωση πολιτικών συντακτών, όπου έγινε μία ερώτηση για μία επίθεση που μας είχε κάνει η ευρωβουλευτής -στον πρωθυπουργό- κι απάντησα ότι καλό είναι όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε μία τόσο σοβαρή παγκόσμια συνθήκη, είναι πολύ σοβαρά τα διακυβεύματα για να χρησιμοποιούνται τέτοιες εκφράσεις και θύμισα πού ανήκει ο καθένας.  Η κα Λατινοπούλου αποφάσισε να ενταχθεί στη σκληρή άκρα δεξιά. Το τελευταίο κόμμα που χρειάζεται να απολογείται για συγκυβερνήσεις ή συμπράξεις με την άκρα δεξιά είναι η Νέα Δημοκρατία», είπε αρχικά ο κ. Μαρινάκης και τόνισε: «Εμείς δεν συνομιλούμε και δεν συνυπάρχουμε με τα άκρα».

Για το Μεταναστευτικό

Στην συνέχεια ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μίλησε για την πορεία του Μεταναστευτικού στην χώρας μας:

«Επί Μητσοτάκη από 90 – 93 χιλιάδες παράνομους μετανάστες που διέμεναν στην Ελλάδα -ακόμα και μία κακή μέρα- πάμε στους 23 χιλιάδες. Είναι μία μείωση περίπου 80%. Έχουμε μία άλλη πολιτική και στα χερσαία και θαλάσσια σύνορά μας. Έχουμε μηδενικές εισροές στα χερσαία μας σύνορα και κάνουμε μία πολιτική αποτροπής με απόλυτο σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα».

Ενώ παράλληλα, διαμήνυσε ο Παύλος Μαρινάκης «δεν υπήρξε ποτέ ανοιχτή πόρτα στην Αφροδίτη Λατινοπούλου».

Αναφορικά με τα ολοένα και πιο αυξανόμενα περιστατικά βίας και μεταξύ ανηλίκων και ενδοοικογενειακής βίας ο κ. Μαρινάκης δήλωσε «135 γυναίκες κάνουν χρήση του panic button την εβδομάδα κι έχουμε 270 συλλήψεις για την παραβατικότητα σε βάρος των γυναικών».

Για την συνάντηση Μητσοτάκη – Ανδρουλάκη

Ερωτηθείς αν θα γίνει το ραντεβού μεταξύ του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ., Νίκο Ανδρουλάκη, απάντησε:\«Βεβαίως. Ο πρωθυπουργός συνεχάρη τον επανεκλεγέντα πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη και του πρότεινε την συνάντηση και περιμένουμε από τον κ. Ανδρουλάκη να μας πει πότε. Οι πολίτες θα αποφασίσουν αν ο βασικός μας πολιτικός αντίπαλος είναι το ΠΑΣΟΚ, οι δημοσκοπήσεις όμως αυτό δείχνουν».

Αναφορικά με τον ΣΥΡΙΖΑ σχολίασε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος: «Φαίνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πηγαίνει όλο και πιο χειρότερα δημοσκοπικά».

Περί Σαμαρά και Καραμανλή

Ο κ. Μαρινάκης στην συνέχεια μίλησε και για τα εσωκομματικά της ΝΔ, και ειδικότερα την απόφαση των πρώην πρωθυπουργών Αντώνη Σαμαρά και Κωνσταντίνο Καραμανλή να μην δώσουν το παρών στο street party της Ρηγίλλης όπου εορτάστηκαν τα 50 χρόνια της ΝΔ:

«Δεν είμαι αυτός που θα σχολιάσει τις επιλογές και τις ανακοινώσεις πρώην προέδρων του κόμματος και πρώην πρωθυπουργών. Μπορεί κάποιος να κάνει δύο συγκρίσεις: η μία είναι της συγκεκριμένης κυβέρνησης και κοινοβουλευτικής ομάδας σε σχέση όλες τις υπόλοιπες κυβερνήσεις και κοινοβουλευτικές ομάδες δεύτερης 4ετίας στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Δεν θυμάμαι να υπήρξε πιο συμπαγής ΚΟ από τη δική μας. Και η δεύτερη σύγκριση είναι αυτή της ΝΔ με τα υπόλοιπα κεντροδεξιά κόμματα της Ευρώπης».

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Η συγκεκριμένη τακτική κίνηση μπορεί όντως να υποκινείται έως ένα βαθμό από τον συγκεκριμένο πολιτικό λόγο, πόσο βάσιμη είναι όμως η αιτία που την προκάλεσε; Η ανάλυση του (και εκλογολόγου) υπουργού Εσωτερικών Θοδωρή Λιβάνιου –ως γνωστόν αναβαθμίστηκε στον ανασχηματισμό μετά τις ευρωεκλογές- αναφέρει, όπως έγινε τότε γνωστό, πως οι περίπου ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι που είχαν ψηφίσει τη Ν.Δ τον Ιούνιο του 2023 και δεν προσήλθαν στις κάλπες, ή επέλεξαν άλλο κόμμα, “διχοτομήθηκαν”: ένας αριθμός αυτών κινήθηκε προς τα δεξιά (Ελληνική Λύση, Λατινοπούλου, κ.ά), οι υπόλοιποι, ωστόσο, έμειναν στο σπίτι τους.

Η ανάλυση Λιβάνιου, μάλιστα, επισήμαινε ότι εξ αυτών που δεν ψήφισαν οι περισσότεροι αυτοπροσδιορίζονται ως κεντρώοι και στηρίζουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη (όχι απαραίτητα τη Ν.Δ) επειδή εκτιμούν πως διέθετε το προφίλ του κεντρώου και επειδή δεν διακρίνουν εναλλακτική λύση στην συγκεκριμένη πολιτική περιοχή.

Είναι αλήθεια πως ο Τζιτζικώστας διαθέτει “appeal” στην δεξιά πτέρυγα της Ν.Δ και σημαντική επιρροή ακόμα και σε ψηφοφόρους που κινούνται δεξιότερα.

• Υπήρξε “μακεδονομάχος”, όμως ανήκει σε ένα κόμμα που ως κυβέρνηση δεν κατήργησε τη Συμφωνία των Πρεσπών που απαιτούσαν οι ψηφοφόροι του στη Βόρεια Ελλάδα. Ήταν ανεκτικότατος (2013) με τη Χρυσή Αυγή και τα τάγματα των εθνικιστών στη Θεσσαλονίκη που επιτέθηκαν στον Γιάννη Μπουτάρη, όμως ο Κυριάκος Μητσοτάκης μια χαρά συνεργάστηκε με τον πρώην δήμαρχο Θεσσαλονίκης επί θητείας του. “Αφόρισε” τα gay pride, όμως ο πρωθυπουργός δεν δίστασε να περάσει (με μεγάλες απώλειες) το νόμο για την ισότητα στον γάμο. Όταν, δηλαδή, ο Τζιτζικώστας κινούνταν δεξιά, ο Μητσοτάκης επέλεγε το κέντρο.

Αρκεί, άραγε, και μόνο η μετακόμιση του Απόστολου Τζιτζικώστα στις Βρυξέλλες, στο νέο cabinet της Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν, για να μετακινηθούν αγεληδόν οι ούλτρα δεξιοί απογοητευμένοι ή θυμωμένοι ψηφοφόροι ξανά στα πατρώα νεοδημοκρατικά εδάφη; Δύσκολο.

Και πόσο διορθώνει αυτή την προβληματική για το κυβερνών κόμμα κατάσταση η δήθεν “δεξιά στροφή” δια του περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας, όταν το ίδιο χάσμα βαθαίνει από την σκληρή διαφοροποίηση του “πατριάρχη” του συγκεκριμένου χώρου Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος επιπλέον ενισχύεται πιά από τον διαθέτοντα ακόμα μεγαλύτερη επιρροή Κώστα Καραμανλή;

Ο τελευταίος, διόλου τυχαία, προφανώς, επέλεξε να φωτογραφηθεί με τον έχοντα πολιτικές βλέψεις γιό του Μεσσήνιου πολιτικού στην Πύλο, οι δε φήμες λένε πως Καραμανλής και Σαμαράς σκέπτονται να μην ανεβούν φέτος στη Θεσσαλονίκη για να παραστούν στην κεντρική ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Το πιθανότερο ίσως είναι πως θα το ζυγίσουν προσεκτικά και θα βρεθούν στην πρώτη σειρά καθισμάτων στο Βελλίδειο, διότι εάν δεν το πράξουν το μήνυμα θα είναι ηχηρότατο και κανένας Επίτροπος Τζιτζικώστας δεν θα μπορέσει να το λειάνει. Εν κατακλείδι το δεξιό-δεξιό και το λαϊκοδεξιό ακροατήριο της Ν.Δ πολύ περισσότερο ακούει και επηρεάζεται από τους Σαμαρά και Καραμανλή, απ΄ ότι από τον φωτογενή αλλά ακόμα πολιτικά “άγουρο” 45χρονο περιφερειάρχη-επίτροπο.

Όμως, υπάρχει και η ανάλυση Λιβάνιου, όπως υπάρχει και η πρόσφατη ιστορία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέλαβε τη Ν.Δ του Βαγγέλη Μεϊμαράκη στο 28% (Σεπτέμβριος 2015) και την έφτασε το 2019 κοντά στο 40% –αξιοποιώντας στο έπακρο το “αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο” και τα λάθη της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα- και μετά όχι μόνο διατήρησε το ποσοστό αλλά και το αύξησε το 2023. Δεν ήταν οι δεξιότεροι των ψηφοφόρων της Ν.Δ που τον ενίσχυσαν πολιτικά αλλά ήταν το καθημαγμένο κέντρο, το λεγόμενο “ακραίο κέντρο”, η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και φυσικά η αδυναμία του Τσίπρα να κάνει το άνοιγμα που σχεδίαζε. Εν τέλει ήταν η μαζική μετακίνηση κεντρώων (κατά αυτοπροσδιορισμό) ψηφοφόρων που είδαν στον Μητσοτάκη ένα πολιτικό πρόσωπο που δικαιολογούσε την ψήφο στη Ν.Δ.

Μία δεξιά στροφή, λοιπόν, μπορεί εύκολα να σημάνει ακόμα μεγαλύτερη αποστασιοποίηση γι’ αυτό το εκλογικό ακροατήριο. Σε συνδυασμό, βεβαίως, με το κρισιμότερο όλων που κανείς Τζιτζικώστας δεν το σώζει: την βαριά πληγωμένη διαχειριστική επάρκεια με την οποία ήταν συνυφασμένη η πρώτη θητεία της κυβέρνησης (πανδημία, ψηφιακή μετάβαση κ.ά) και η κόπωση έως απώλεια του συχνά φλύαρου και όχι ιδιαίτερα αποτελεσματικού αλλά πάντως δυναμικού μεταρρυθμιστικού οίστρου. Και επιπλέον, η ακρίβεια που περιθωροποιεί δεξιούς, κεντρώους και αριστερούς, η ανάδειξη του μεγάλου προβλήματος στο ΕΣΥ και αρκετά ακόμα μικρά αλλά σοβαρά ζητήματα της καθημερινότητας. Ποιά δεξιά στροφή μπορεί να τα ανατάξει αυτά;

Η απάντηση που δίνεται είναι πως η απουσία ικανού εναλλακτικού λόγου με προοπτική κυβερνησιμότητας οδηγεί στο “Μητσοτάκης μέχρι να δύσει ο ήλιος”. Δεν είναι, όμως, έτσι. Η οργή που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις (και θα είναι κρίσιμες και ενδεικτικές αυτές του Σεπτεμβρίου) δεν θα οδηγεί εσαεί κάποιους στο να ψηφίζουν με κριτήρια ανάγκης. Η οργή εκτονώνεται και τυφλά, μπορεί να επιλέγει τον “Κανένα”, μπορεί και να αγιογραφεί τους κραυγαλέους ή και τους γραφικούς. Σε κάθε περίπτωση τρυπά πολύ ευκολότερα πιά τα κομματικά σύνορα του παρελθόντος. Ιδιαίτερα εάν ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν επιδιώξει γρήγορα να ανατάξει την εικόνα της κυβέρνησής του.

Η δε άλλη πλευρά, του κέντρου και της κεντροαριστεράς, δείχνει σημάδια ότι κατανοεί το μείζον κενό και την πολιτική στρέβλωση, και περιμένει την ευκαιρία. Κι ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοκαταστρέφεται, δυνάμεις του, όπως και δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ αναζητούν την αφορμή. Η εκλογή νέας ηγεσίας μπορεί να είναι μία τέτοια, αλλά κι αν δεν είναι οι πρωτοβουλίες “προθερμαίνονται”…