Για πρώτη φορά, οι τρεις μεγαλύτερες πόλεις, Παρίσι, Λυών και Μασσαλία, εφαρμόζουν το νέο εκλογικό σύστημα που προβλέπει δύο ξεχωριστά ψηφοδέλτια ανά γύρο. Ένα για το δημοτικό συμβούλιο του διαμερίσματος όπου κατοικεί ο ψηφοφόρος και ένα δεύτερο για το κεντρικό δημοτικό συμβούλιο της πόλης. Με τη μεταρρύθμιση αυτή καταργείται η προηγούμενη έμμεση διαδικασία, όπου τα συμβούλια των διαμερισμάτων εξέλεγαν δήμαρχο της πρωτεύουσας ή των άλλων μεγάλων πόλεων.

Παρότι οι δημοτικές εκλογές στη Γαλλία έχουν κυρίως τοπικό χαρακτήρα, ο δεύτερος γύρος αναμένεται να δώσει μια πρώτη εικόνα των πολιτικών τάσεων ενόψει των προεδρικών και βουλευτικών εκλογών του 2027.

Αν το κόμμα της Μαρί Λεπέν “Εθνική Συσπείρωση”, καταλάβει σημαντικό αριθμό δήμων ή και στρατηγικά σημαντικές πόλεις, τότε θα υπάχει μια εικόνα για την τάση του εκλογικού κοινού, σχεδόν ένα χρόνο πριν την προεδρική του Μαΐου 2027 και των βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου του 2027.

Η επίδοση κομμάτων σε μεγάλους ή στρατηγικούς δήμους μπορεί να προσφέρει ενδείξεις για τη δυναμική τους, χωρίς όμως να αποτυπώνει πλήρως το εθνικό πολιτικό σκηνικό. Κόμματα όπως οι Ρεπουμπλικάνοι και το Σοσιαλιστικό Κόμμα, παρά τη μειωμένη επιρροή τους σε εθνικό επίπεδο, παραμένουν ισχυρά σε πολλές τοπικές κοινωνίες.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνει η αναμέτρηση στο Λε Αβρ (Le Havre), όπου ο πρώην πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ διεκδικεί την παραμονή του στη δημαρχία. Η έκβαση θεωρείται κρίσιμη, καθώς ο Φιλίπ εμφανίζεται ως ένας από τους βασικούς υποψηφίους της κεντροδεξιάς για τις προεδρικές εκλογές του 2027, με την τοπική του νίκη να ενισχύει το πολιτικό του προφίλ.

Ο δεύτερος γύρος της 22ας Μαρτίου αναμένεται να διαμορφώσει την τελική εικόνα στους μεγάλους δήμους και να προσφέρει περιορισμένα αλλά χρήσιμα συμπεράσματα για τις τάσεις ενός μέρους του εκλογικού σώματος ενόψει των κρίσιμων αναμετρήσεων του 2027.

Η πλειονότητα, ωστόσο, αξιολογεί τα μέτρα αρνητικά.

Στην πρόθεση ψήφου, η ΝΔ συγκεντρώνει 24,8% αφήνοντας πίσω κατά 13,6 μονάδες το ΠΑΣΟΚ.

• Νέα Δημοκρατία: 24,8%
• ΣΥΡΙΖΑ: 5,2%
• ΠΑΣΟΚ: 11,2%
• Ελληνική Λύση: 8,7%
• ΚΚΕ: 8,1%
• Νίκη: 1,8%
• Πλεύση Ελευθερίας: 7,8%
• Φωνή Λογικής: 3,1%
• ΜέΡΑ25: 1,4%
• Νέα Αριστερά: 1,4%
• Κίνημα Δημοκρατίας: 2,4%
• Άλλο: 4,1%
• Λευκό, άκυρο: 1,7%
• Αναποφάσιστοι: 18,3%

Στην εκτίμηση ψήφου, η ΝΔ προηγείται με 15,4 μονάδες έναντι του ΠΑΣΟΚ.

• Νέα Δημοκρατία: 29,7%
• ΣΥΡΙΖΑ: 6,6%
• ΠΑΣΟΚ: 14,3%
• Ελληνική Λύση: 11,1%
• ΚΚΕ: 10,4%
• Νίκη: 2,3%
• Πλεύση Ελευθερίας: 10%
• Φωνή Λογικής: 3,9%
• ΜέΡΑ25: 1,8%
• Νέα Αριστερά: 1,8%
• Κίνημα Δημοκρατίας: 3%
• Άλλο: 5,1%

• Η συζήτηση στη  Ολομέλεια οριστικοποιήθηκε για  την ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΙΟΥΝΙΟΥ από 9 πμ μέχρι 21.00 μμ η συζήτηση
• Θα ακολουθήσει η μυστική ψηφοφορία που μαζί με την  καταμέτρηση εκτιμάται ότι θα διαρκέσει  4 ώρες
• Αύριο θα μοιραστεί το ψηφοδέλτιο
• Από μια έως τρεις προτάσεις μπορεί να ψηφίσει ο καθέ βουλευτής
• Θα τυπωθούν περίπου 4.200 ψηφοδέλτια

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΛΠΕΣ

Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, η Νέα Αριστερά και η Πλεύση Ελευθερίας ζήτησαν η ψηφοφορία να γίνει ανά αδίκημα, με τον Νικήτα Κακλαμάνη να αναφέρει πως αυτό δεν έχει συμβεί τα τελευταία 50 χρόνια.

Συνοπτικά στις ομιλίες τους οι 5 υποψήφιοι διάδοχοι του Αλέξη Τσίπρα, εξέθεσαν το σχέδιο τους για την επόμενη μέρα.

–Εφη Αχτσιόγλου: Προσωπικοί τόνοι στην ομιλία της και αιχμές: «καμία έκρηξη τοξικής αρρενωπότητας καμία μα καμία θλιβερή προσπάθεια να με παρουσιάσουν ως τάχα κέντρο διαπλοκής ΜΜΕ που δυστυχώς έχουν διασυνδέσεις και μέσα στο κόμμα μας δεν με έκανε να σκεφτώ ξανά την απόφασή μου».

Μίλησε για προοδευτική, δημοκρατική, αριστερή εναλλακτική λύση για τη χώρα. Για κόμμα δομών και για κόμμα μελών αλλά όχι στελεχών. Βάζει ως πρώτο στόχο τις ευρωεκλογές.

–Νίκος Παππάς: Αναφέρθηκε και αυτό στη στη διαπλοκή λέγοντας ότι «στην προσωπική μου διαδικασία δεν ένιωσα ποτέ την περνάω μόνος μου».

Μίλησε για μία παράταξη που θα εκφράζει τις δυνάμεις από την Αριστερά ως το προοδευτικό κέντρο και για κόμμα μελών. Εξέφρασε την την αναγκαιότητα να μπει φρένο στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη αύριο.

–Ευκλείδης Τσακαλώτος: Σχολίασε (προφανώς υποννοώντας τον Κασσελάκη) «ότι εγώ δεν λέω ότι θα έχω αδιαμεσολάβητη σχέση με το λαό, αλλά θα λογοδοτώ, στο Συνέδριο, στην Κεντρική Επιτροπή και στο κόμμα μου».

Με σταθερά την Αριστερά μίλησε για συλλογική ηγεσία και ο νέος Πρόεδρος να είναι πρώτος μεταξύ ίσων. Στόχος το 2026, χωρίς όμως να προσδιορίζει την κυβερνώσα αριστερά ως αυτοσκοπό του ΣΥΡΙΖΑ.

–Στέφανος Κασσελάκης: Με την πιο σύντομη ομιλία έκανε λόγο για σύγχρονη αριστερά με τον ΣΥΡΙΖΑ να πρέπει να εκφράσει το Ελληνικό όνειρο και να λογοδοτεί στους ψηφοφόρους του.

-Στέφανος Τζουμάκας: Υποστηρίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα πολιτικό, ούτε καν λαϊκό αλλά κόμμα μηχανισμών και ζητάει να γίνει μία πολιτική δύναμη μαχόμενων ανθρώπων.

Η απήχηση και η προτίμηση των μελών έγινε ως ένα βαθμό εμφανής ωστόσο όλα δείχνουν πως το αποτέλεσμα της εκλογικής διαδικασίας θα επηρεαστεί από το βαθμό της συμμετοχής και κυρίως από το ποιοι θα αποφασίσουν να ψηφίσουν για το νέο αρχηγό. Πρέπει όμως να ληφθεί υπόψη ότι η επίδραση που έχουν οι διεκδικητές της ηγεσίας στον κομματικό κορμό είναι σε ορισμένες περιπτώσεις αναντίστοιχη της διεισδυτικότητας που διαθέτουν σε ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας.

Έτσι σε μεγάλο βαθμό η κατάκτηση της προεδρίας όπως επίσης και η σειρά κατάταξης των υποψηφίων θα κριθούν από το πόσες χιλιάδες από τις περίπου 150.000 μέλη θα εμφανιστούν στις κάλπες αλλά και από το κατά πόσο εκείνοι -εκτός κομματικού ΣΥΡΙΖΑ- θα θελήσουν να εκφράσουν με την εγγραφή τους ως μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ την ημέρα της ψηφοφορίας (10 Σεπτεμβρίου) την προτίμησή τους στο κ. Κασσελάκη.

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Το τελευταίο στερείται προφανώς λογικής, καθώς κανένα κόμμα που επιδιώκει τη νίκη δεν αυτοκτονεί λίγο πριν ανοίξουν οι κάλπες, το πλήγμα, όμως, για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι διπλό: αφενός δημιουργήθηκαν αμφιβολίες σε ένα αμφιταλαντευόμενο εκλογικό κοινό που είναι κρίσιμο για την ενίσχυση των ποσοστών του και για την μείωση της δημοσκοπικής “ψαλίδας” με τη Ν.Δ, αφετέρου αποδυνάμωσε την προσπάθεια που προσωπικά έχει αναλάβει εδώ και καιρό ο Αλέξης Τσίπρας να αποκαταστήσει -μέσω αυτοκριτικής και δεσμεύσεων- επικοινωνία και σχέση εμπιστοσύνης με την μεσαία τάξη.

Στην Ελλάδα οι ψηφοφόροι προσέρχονται στις κάλπες λιγότερο με συναισθηματισμό (αναμφίβολα υπάρχουν και τα “σκληρά” αδιαπέραστα κοινά εκείνων που επιλέγουν πάντοτε το ίδιο κόμμα με το οποίο ταυτίζονται) και περισσότερο με γνώμονα το συμφέρον. Το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ προσέλκυσε εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους αγανακτισμένους με το χαράτσι στα ακίνητα και υπέστη βαριά ήττα το 2019 σε αρκετά μεγάλο βαθμό εξαιτίας της υπερφορολόγησης. Σε αυτές τις εκλογές ήλπιζε βάσιμα πως η λαίλαπα της ακρίβειας θα προκαλούσε μετακίνηση εκλογέων από τη Ν.Δ, είτε προς την αδιευκρίνιστη ζώνη, είτε προς άλλα κόμματα.

Ο Γιώργος Κατρούγκαλος είναι αρνητικά συνδεδεμένος με έναν μνημονιακό νόμο που εξουθένωσε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού (ασφαλιστικό, συντάξεις κ.ά) και υπήρξε εμβληματικό αρνητικό επιχείρημα της Ν.Δ στις εκλογές του 2019, παρότι ως κυβέρνηση δεν τήρησε πολλές από τις δεσμεύσεις της για την αλλαγή βασικών παραμέτρων της σχετικής νομοθεσίας. Με τις εμμονικές δηλώσεις του και καταστρατηγώντας το επίσημο κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ξύπνησε το φάντασμα, κατ΄ ανάλογο τρόπο με το φάντασμα του 2015 που ξύπνησε ο Γιάνης Βαρουφάκης με το σχέδιο “Δήμητρα”.

Ο Αλέξης Τσίπρας ορθώς τον απέπεμψε από την εκλογική μάχη, οι συνέπειες όμως είναι σοβαρές και γίνονται ακόμα σοβαρότερες διότι η σπορά της αμφιβολίας έγινε σε χρόνο -τρεις ημέρες πριν τις εκλογές- που δεν μπορεί να αναταχθεί. Κάποιοι δημοσκόποι θεωρούν πως το λάθος Κατρούγκαλου αποτελεί “game changer”, μπορεί δηλαδή να επηρεάσει σημαντικά το εκλογικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ και να ενισχύσει, κυριολεκτικά πάνω από την κάλπη, το αφήγημα του Κυριάκου Μητσοτάκη για “συνέχεια” και, τελικά, αυτοδυναμία.

Όμως, από την άλλη, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ χρεώνεται και την αδυναμία και έλλειψη συνοχής του κόμματος του, τα στελέχη του οποίου αλλά και η ίδια η ηγετική ομάδα δεν κατόρθωσαν να φτάσουν στις κάλπες χωρίς παραφωνίες και λάθη. Η θολή αναφορά σε “κυβέρνηση ειδικού σκοπού”, για παράδειγμα, ήταν αχρείαστη και ενέτεινε την σύγχυση.

Μένει, βεβαίως, να κριθεί εάν η τάση αλλαγής που επίσης καταγράφεται στις μετρήσεις και το “αντιμητσοτακικό μέτωπο” που προσπάθησε να οικοδομήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, μπορούν να εξισορροπήσουν ή και να υπερκεράσουν τις απώλειες.

Καθώς φτάνουμε, όμως, στις κάλπες προκύπτει και μία γενικότερη εικόνα. Στο μεγαλύτερο μέρος της προεκλογικής περιόδου το Μέγαρο Μαξίμου (με την μεγάλη μιντιακή υπεροπλία του) κατόρθωσε να επιβάλλει την δική του (αρνητική) ατζέντα. Εάν συνυπολογίσει κανείς πως αυτή η υπεροπλία διευκόλυνε τη Ν.Δ να κρατήσει όσο το δυνατόν χαμηλότερα το σκάνδαλο των υποκλοπών και την τραγωδία των Τεμπών έχει μπροστά του ολόκληρο το κάδρο της επικοινωνιακής επικράτησης.

Το αφήγημα της προοδευτικής διακυβέρνησης και οι εταίροι που έγιναν αντίπαλοι

Ο Αλέξης Τσίπρας είχε στηρίξει την δική του καμπάνια εδώ και αρκετούς μήνες –από την συνέντευξη Τύπου στην ΔΕΘ πέρυσι τον Σεπτέμβριο– στην εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να συγκροτηθεί προοδευτική κυβέρνηση συνεργασίας. Είχε απέναντί του το αλλαζονικό μεν αλλά εύκολα αντιληπτό αφήγημα του Κυριάκου Μητσοτάκη για αυτοδυναμία. Στην πορεία του χρόνου και κυρίως τις τελευταίες εβδομάδες, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είδε τον στόχο του να αποδομείται, όχι τόσο από τον πολιτικό του αντίπαλο όσο από εκείνους που υποτίθεται πως θα μπορούσαν να είναι οι κυβερνητικοί του εταίροι.

Ο Αλέξης Τσίπρας δέχθηκε, σε αυτή την προεκλογική περίοδο, εντονότερο “πόλεμο” από το κέντρο (Νίκος Ανδρουλάκης) και τα αριστερά του (Δημήτρης Κατσούμπας και Γιάνης Βαρουφάκης), παρά από την Ν.Δ. Η τελευταία είχε το εύκολο έργο να αναδεικνύει το ατελέσφορο του εγχειρήματος μιας προοδευτικής διακυβέρνησης και την “βαβέλ” του προεκλογικού λόγου της άλλης πλευράς: από την “μούφα” και την “χειρότερη κυβέρνηση”(για εκείνη του ΣΥΡΙΖΑ) του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ, στο “να μου κοπεί το χέρι” με μπόλικη δόση δραχμισμού του επικεφαλής του Μερα25, μέχρι τον ανελέητο διμέτωπο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ που μέσα σε έναν ωκεανό αμφισημίας και αμηχανίας εξίσωσε αβασάνιστα εκείνους που υποτίθεται θέλει να βάλει στην φυλακή για το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων (με κεντρικό θύμα τον ίδιο) με τον προγραμματικά όμορο ΣΥΡΙΖΑ.

Εκ του αποτελέσματος -και χωρίς να μπορεί να προβλέψει κανείς την έκβαση των διερευνητικών επαφών την προσεχή εβδομάδα- είναι μάλλον αυτονόητο πως το επιχείρημα της κυβέρνησης συνεργασίας δεν “περπάτησε” και ότι η προσπάθεια πολιτικού μετεκλογικού αρραβώνα κατέληξε σε μία σκληρή βεντέτα. Φταίει ο αναγκαστικός (λόγω απλής αναλογικής) “ρομαντισμός” του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ ή ο κυνισμός -για λόγους εκλογικής επιβίωσης- των δυνητικών εταίρων του; Πιθανότατα και τα δύο.

Η απλή αναλογική ίσως αποδειχθεί μία χαμένη ευκαιρία. Και αυτό, εάν επιβεβαιωθεί, θα είναι ένα πλήγμα στην λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Ένα τμήμα του εκλογικού σώματος θα απαξιώσει τις συνεργασίες επειδή εκείνοι που θεωρητικά τις υποστηρίζουν κρίνονται αφερέγγυοι να τις στηρίξουν.

Όλα τα άλλα από Δευτέρα. Μέχρι τότε υπάρχει η ετυμηγορία της κάλπης που μπορεί να ανατρέψει τα πάντα…

Στον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ θεωρούν βέβαιο πως και εδώ οι δημοσκοπήσεις θα διαψευσθούν και επιμένουν πως δεν υφίσταται σαφές προβάδισμα της Ν.Δ και μάλιστα με διεύρυνση της ψαλίδας τις τελευταίες αρκετές ημέρες. Στην Κουμουνδούρου κάνουν λόγο για μείωση της διαφοράς στο όριο του στατιστικού λάθους και επισημαίνουν ότι οι εταιρείες μετρήσεων έχουν αρχίσει και αποφεύγουν την εκτίμηση εκλογικού αποτελέσματος ή δίνουν εύρος αποτελέσματος για κάθε κόμμα (από- μέχρι), κι αυτό, όπως λένε, συμβαίνει επειδή δεν μπορεί να αξιολογηθεί πως θα κινηθούν τελικά οι ψηφοφόροι της “αδιευκρίνιστης ζώνης” που παραμένει σε ασυνήθιστα υψηλό ποσοστό (10-15%). Κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν αμφισβητούν πως υπάρχει προβάδισμα της Ν.Δ, θεωρούν, όμως, πως αυτό είναι μικρότερο από δύο μονάδες και επισημαίνουν ότι σε κάθε έναν πολίτη που απαντά στις δημοσκοπήσεις υπάρχουν 5-7 που αρνούνται να απαντήσουν ή παραπλανούν σκοπίμως.

Από την άλλη πλευρά, στο εκλογικό επιτελείο της Ν.Δ (Θ.Λιβάνιος, Γ. Σμυρλής και φυσικά ο αμερικανός εκλογολόγος Σταν Γκρίνμπεργκ) δίνουν μία εντελώς διαφορετικά και “καθαρή” εικόνα στον πρωθυπουργό. Σε αυτήν βασίστηκε, άλλωστε, η επιθετική τακτική προς τον Νίκο Ανδρουλάκη και η διαβεβαίωση πως δεν τίθεται θέμα συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ. Στόχος είναι η προσέλκυση μερίδας ψηφοφόρων της “κεντροδεξιάς πτέρυγας” αυτού του κόμματος που διέπονται και από σκληρά αντι-ΣΥΡΙΖΑ αντανακλαστικά, καθώς εκτιμάται πως η Ν.Δ μπορεί τελικά, έστω και οριακά, να κερδίσει την αυτοδυναμία στην δεύτερη αναμέτρηση.

Όπως πληροφορείται το libre, στο εκλογικό επιτελείο της Ν.Δ και μετά από διασταύρωση και προσομοίωση των στοιχείων που παίρνουν από τους συνεργαζόμενους δημοσκόπους (ιδιαίτερη προσοχή δίνουν στα αποτελέσματα των εταιρειών Marc, Metron Analysis και GPO) καταλήγουν στα εξής:

-Η Ν.Δ θα κινηθεί στην κάλπη της απλής αναλογικής σε ποσοστό μεταξύ του 34% και 36%, αν και ο αμερικανός εκλογολόγος εμφανίζεται περισσότερο αισιόδοξος. Βεβαίως αντιλαμβάνονται πως η διαφορά μεταξύ της βάσης του 34% και της οροφής του 36% είναι μεγάλη για την προοπτική αυτοδυναμίας. Το πρώτο ποσοστό μπορεί να μην προκαλεί εσωτερική αναταραχή, ωστόσο καθιστά ιδιαίτερα επισφαλή την επίτευξη της αυτοδυναμίας (ιδιαίτερα εάν η Βουλή που θα προκύψει από την δεύτερη αναμέτρηση είναι εξακομματική) τον Ιούλιο. Το 36%, όμως, είναι εφαλτήριο αυτοδυναμίας σε κάθε περίπτωση και θα θεωρηθεί ως επιτυχία του πρωθυπουργού- κορυφαία στελέχη ήδη λένε πως είναι απολύτως λογική η απώλεια 3-4 μονάδων σε σύγκριση με την προηγούμενη αναμέτρηση και παραπέμπουν στην ισόποση μείωση του ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ Σεπτεμβρίου 2015 και Ιουλίου 2019.

-Για τον ΣΥΡΙΖΑ, το εκλογικό επιτελείο της Ν.Δ εκτιμά πως θα φτάσει μεταξύ 28% και 30%, με πιθανότερο να αγγίξει ή και να υπερβεί λίγο το πάνω όριο μετά την συσπείρωση των τελευταίων ημερών πριν τις κάλπες.

–Για το ΠΑΣΟΚ εκτιμάται πως θα κινηθεί κοντά -λίγο επάνω, λίγο κάτω- από το 10%

-Το ΚΚΕ, πιστεύουν πως θα φτάσει το 7%

-Ενώ, Ελληνική Λύση και Μερα25 θα φτάσουν περίπου το 3,5%. Εκτιμούν πως ο Κυριάκος Βελόπουλος θα φθαρεί από το ακροδεξιό κόμμα “Νίκη” στην Βόρεια Ελλάδα. Τα δύο αυτά κόμματα (Ελ.Λύση και Μερα25) θεωρείται από τους αναλυτές της Ν.Δ ότι ίσως δεν κατορθώσουν να περάσουν το κατώφλι του 3% στις δεύτερες κάλπες λόγω της πόλωσης που θα επικρατήσει, κάτι που θα διευκολύνει, όπως λένε, τελικά τη Ν.Δ να φτάσει στην αυτοδυναμία με μικρότερο ποσοστό (περίπου 36%) εάν χρειαστεί.

Ωστόσο, υπάρχουν και κορυφαία στελέχη που θεωρούν πως οι εκλογές εμπεριέχουν μεγάλο βαθμό αβεβαιότητας και επισημαίνουν πως οι παραπάνω προβλέψεις ίσως αποδειχθούν περισσότερο αισιόδοξες. Δύο εξ αυτών που έχουν εμπειρία στον εντοπισμό των “μυστικών” των μετρήσεων, θεωρούν πως η Ν.Δ θα είναι μεν πρώτη αλλά με ποσοστό λίγο πάνω από το 33% και πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα υπερβεί κατάτι το 30%.

Η “ακτινογραφία” και η προβολή

Χαρακτηριστική σχετικά είναι η “ακτινογραφία” του εκλογικού πληθυσμού τον Ιούλιο του 2019 και η προβολή της στην συνθήκη της κάλπης της απλής αναλογικής, την προσεχή Κυριακή, λαμβάνοντας υπόψιν και την αποχή αλλά και το πώς θα διανεμηθούν οι ψήφοι του αποκλεισμένου κόμματος Κασιδιάρη.

Σχετική ήταν η ανάλυση του “Βήματος της Κυριακής”:

Εν αναμονή των αποτελεσμάτων της ερχόμενης Κυριακής, ιδιαίτερη αξία έχει η παρουσίαση των στοιχείων της προηγούμενης εκλογικής αναμέτρησης. Αυτή η παράμετρος θέτει τον πήχη για τους στόχους και τις φιλοδοξίες των πολιτικών αρχηγών και αυτή βρίσκεται στο επίκεντρο της παρατήρησης και της ανάλυσης των εκλογικών επιτελείων. Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 τα αριθμητικά δεδομένα ήταν τα εξής:

Εγγεγραμμένοι: 9.984.934

Ψήφισαν: 5.769.644

Εγκυρα: 5.649.527

Ακυρα: 77.477

Λευκά: 42.640

Με βάση αυτά, ο καταμερισμός των ψήφων και τα ποσοστά των κομμάτων (επί των εγκύρων) ήταν:

ΝΔ: 2.251.618 (39,85%)

ΣΥΡΙΖΑ: 1.781.057 (31,53%)

ΠαΣοΚ: 457.623 (8,10%)

KKE: 299.621 (5,30%)

Eλλ. Λύση: 209.290 (3,70%)

ΜέΡΑ25: 194.576  (3,44%)

Λοιπά κόμματα (κάτω από το όριο του 3%): 455.742 (8,08%)

Οπως σημειώνεται σε όλες τις έρευνες των τελευταίων μηνών, μία από τις καθοριστικές παραμέτρους των εκλογών (πέραν των αναποφάσιστων, της ψήφου των νεότερων ηλικιών, κ.λπ.), είναι η αποχή και η προσμέτρηση σε αυτήν των άκυρων ψηφοδελτίων. Στις τελευταίες εκλογές αυτή είχε φθάσει σε απόλυτο αριθμό στα 4.215.290 (ποσοστό 42,22%) και τα άκυρα ήταν 120.117, ένα διόλου ευκαταφρόνητο σύνολο. Σε ό,τι αφορά ειδικότερα τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη ΝΔ, τα πράγματα είναι πολύ συγκεκριμένα ως προς το πού θα κριθεί η επιτυχία.

Ν.Δ: Με 2.000.000 ψήφους στο 36%

Η βάσιμη υπόθεση με την οποία εργάζονται στο εκλογικό επιτελείο του είναι ότι με δεδομένη την τάση της τελευταίας 20ετίας και σε συνδυασμό με την πιθανολογούμενη χαλαρή ψήφο στην κάλπη της απλής αναλογικής, η αποχή στις 21 Μαΐου θα είναι αυξημένη.

Με αυτή την υπόθεση εργασίας, ένα ενδεικτικό σενάριο προσφέρει αντιπροσωπευτική εικόνα για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να εξελιχθούν τα πράγματα το βράδυ της ερχόμενης Κυριακής.

Έτσι, αν το σύνολο των εγκύρων ψηφοδελτίων στις 21 Μαΐου μειωθεί κατά 150.000 και υποθετικά φθάσει τα 5,5 εκατομμύρια, ο εκλογικός στόχος του Κυριάκου Μητσοτάκη για νίκη με ένα ποσοστό στη σφαίρα του 36% θα επιτευχθεί αν ο απόλυτος αριθμός των ψήφων φθάσει στα 2 εκατομμύρια.

Από την επαλήθευση ή διάψευση αυτού του σεναρίου και – προφανώς – από την εκλογική επίδοση των υπόλοιπων κομμάτων θα επηρεαστεί κατά μείζονα λόγο η μετεκλογική συζήτηση.

Από την πρώτη στη δεύτερη κάλπη

Υπό τον όρο της επίτευξης αυτού του στόχου, εύκολα γίνεται αντιληπτό και ποιες θα είναι οι προϋποθέσεις στη συνέχεια, εφόσον δεν σχηματιστεί κυβέρνηση και προκηρυχθούν οι δεύτερες εκλογές στις αρχές Ιουλίου, με στόχο την αυτοδυναμία.

Σε αυτή την περίπτωση, η εξίσωση γίνεται πιο σύνθετη, καθώς προστίθεται η μεταβλητή του ποσοστού των κομμάτων τα οποία θα μείνουν εκτός Βουλής.

Το κρίσιμο στοιχείο εν προκειμένω είναι τι θα γίνει με τις ψήφους που πιθανολογείται ότι θα συγκέντρωνε το κόμμα Κασιδιάρη. Στις εκλογές του 2019, η Χρυσή Αυγή είχε μείνει εκτός Βουλής με ποσοστό 2,93% (165.620 ψήφους), περίπου δηλαδή όσο μετρούνταν και το κόμμα Κασιδιάρη στις δημοσκοπήσεις, προτού αποκλειστεί από τις εκλογές με την πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου. Με αυτό το ποσοστό, το σύνολο των κομμάτων δίχως κοινοβουλευτική εκπροσώπηση το 2019 ήταν οριακά πάνω από το 8%.

Στην παρούσα συγκυρία, μια λογική εκτίμηση είναι ότι λόγω της απουσίας του νεοναζιστικού κόμματος ένα μέρος των ψήφων οι οποίες θα πήγαιναν σε αυτό θα κατευθυνθεί προς άλλες επιλογές και ένα άλλο θα προσμετρηθεί στην αποχή.

Τα σημερινά δημοσκοπικά ευρήματα εμφανίζουν το συνολικό ποσοστό των κομμάτων τα οποία πιθανώς θα μείνουν εκτός Βουλής (Πλεύση Ελευθερίας, Εθνική Δημιουργία, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΝΙΚΗ, ΕΑΝ και Λοιπά/Αλλα) στο επίπεδο του 7%.

Υπό αυτή τη συνθήκη, παραμένει συνεπώς ως βασική προϋπόθεση για την αυτοδυναμία η επίτευξη ενός ποσοστού άνω του 38% στις δεύτερες εκλογές, με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής.

Άννα Καραβοκύρη,

Με βάση τις τελευταίες κυλιόμενες μετρήσεις που διενήργησε το Μέγαρο Μαξίμου η κυβερνητική φθορά από την υπόθεση των υποκλοπών ήταν μικρή και συνεπώς θεωρούν πως στο εξής θα πρέπει να ρίξουν το βάρος τους στην κοινωνική πολιτική για να ανοίξει και πάλι η ψαλίδα με τον ΣΥΡΙΖΑ.

• Σύμφωνα με την χθεσινή δημοσκόπηση της Pulse η ΝΔ διατηρεί σταθερό προβάδισμα 7 μονάδων από τον ΣΥΡΙΖΑ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο «καταλληλότερος» σε ποσοστό 35% έναντι του Αλέξη Τσίπρα με ποσοστό 26% για να διαχειριστεί τα προβλήματα στην οικονομία που σε συντριπτική πλειοψηφία απασχολούν τους πολίτες. Όπως δείχνει η έρευνα, πάνω από το 90% των πολιτών προβληματίζεται για την ακρίβεια, τις αυξήσεις στα βασικά αγαθά, για τις αυξήσεις στα καύσιμα και το ηλεκτρικό ρεύμα. 

 Στόχος της Νέας Δημοκρατίας είναι να κάνει ένα νέο άνοιγμα στο κεντρώο ακροατήριο, το οποίο είχε συμβάλει στην εκλογική νίκη το 2019, αφήνοντας πίσω τη «μαύρη σελίδα» των υποκλοπών. Και για να επιτύχει η κυβέρνηση την επαναπροσέγγιση των κεντρώων ψηφοφόρων επιστρατεύει την οικονομική πολιτική και την σύγκριση με τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Το Μέγαρο Μαξίμου έχει χαράξει την προεκλογική στρατηγική με βάση το μέτρο σύγκρισης του πρωθυπουργού και τα πεπραγμένα της διακυβέρνησης του με αυτά του Αλέξη Τσίπρα και της δική του διακυβέρνησης.

Για αυτό και ο Κυριάκος Μητσοτάκης με κάθε ευκαιρία, όπως έκανε και στην Πάτρα, επαναλαμβάνει τα διλήμματα:

• «Πάμε μπροστά ή γυρίζουμε πίσω; Ποιο κόμμα ενώνει τελικά; Αυτό που ζητά και το έκανε πράξη, ‘’ανάπτυξη για όλους’’, ή εκείνο που διαλαλεί και σήμερα ακόμα ‘’τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν’’; Χρειάζεται μήπως να ζήσουμε μια ‘’δεύτερη φορά τη συμφορά’’ ή δίνουμε δεύτερη εντολή στην προκοπή; Και, ακόμα, ποιος έχει αποδείξει όχι στα λόγια, στην πράξη, ότι μπορεί να μειώνει τους φόρους, να ενισχύει το εισόδημα, να φέρνει νέες δουλειές. Ποιος τελικά είναι ικανός να διαχειρίζεται αποτελεσματικά κρίσεις, θωρακίζοντας ταυτόχρονα την πατρίδα, αναπτύσσοντας από τη μια την οικονομία και στηρίζοντας διαρκώς την κοινωνία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή ο Αλέξης Τσίπρας;».

Στην κυβέρνηση έχουν χαράξει την προεκλογική στρατηγική τους ρίχνοντας το ειδικό βάρος στην πρώτη κάλπη.

«Δεν υπάρχουν διπλές εκλογές παρά μόνο εθνικές εκλογές, που πρώτα θα καθορίσουν ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα και στη συνέχεια θα ισχυροποιήσουν την επιλογή των Ελλήνων.  Χρειαζόμαστε καθαρές λύσεις και καθαρούς ορίζοντες» δήλωσε ξεκάθαρα ο Κυρ. Μητσοτάκης από την Πάτρα τονίζοντας πως οι επόμενες εκλογές θα είναι οι πιο κρίσιμες της Μεταπολίτευσης.

Του Σωτήρη Μπολάκη

Από το μεσημέρι της Παρασκευής στους κόλπους του Συνεδρίου άρχισε να ζυμώνεται από την αντιπολιτευόμενη τάση της Ομπρέλας η ανάγκη να σπάσει η τροπολογία Τσίπρα στα σημεία των αλλαγών που προτείνονται και οι σύνεδροι να ψηφίσουν κάθε ένα σημείο της τροπολογίας ξεχωριστά.

• Το Συνέδριο όπως σημείωναν το διαπερνά οριζόντια – όλες τις τάσεις – μια ανάγκη το σώμα να εκφραστεί όσο το δυνατό πιο συγκεκριμένα πάνω στην πρόταση του προέδρου καθώς εκατοντάδες σύνεδροι εξέφραζαν την άποψη ότι ναι μεν συμφωνούν για παράδειγμα με την απευθείας εκλογή του προέδρου αλλά όχι με την εκλογή της ΚΕ από τα μέλη ή ότι κάποιοι συμφωνούσαν μόνο με την ποσόστωση του 50-50 για τη συμμετοχή των γυναικών.

Στην ηγετική ομάδα της Ομπρέλας καλλιεργούνταν ένα κλίμα ηθικής διάστασης για το δίλλημα που τίθεται από την πλευρά της «πλειοψηφίας» του Συνεδρίου για τον τρόπο με τον οποίο επιδιώκεται να «επιβληθεί» η αλλαγή του καταστατικού υπονοώντας ότι συντελείται ένας άτυπος εκβιασμός της υιοθέτησης της πρότασης του Αλέξη Τσίπρα ως πακέτο και όχι ως μια σειρά αλλαγών που θα επηρεάσουν το σύνολο της κομματικής λειτουργίας και της εικόνας του κόμματος την επόμενη ημέρα.

Αυτή η άποψη άρχισε να ρίχνει μια σκιά πάνω από το Συνέδριο μέχρι που η Ομπρέλα αποφάσισε να διαρρεύσει επίσημα την πρόθεσή της να καταθέσει τελικά την αντιπρότασή της απέναντι στην πρόταση των προεδρικών τάσεων και να αναμετρηθεί με τον Αλέξη Τσίπρα.

Πρώτη αναμέτρηση

Η πρώτη μάχη δόθηκε στην  αρένα του Συνεδρίου μπροστά σε ένα κατάμεστο ταε κβο ντο. Οι 5.000 σύνεδροι ήταν εκεί για να πάρουν μια κρίσιμη απόφαση. Ο γραμματέας του κόμματος με μια φράση στο κλείσιμο της εισήγησής του επιχείρησε να δώσει το στίγμα λέγοντας ότι προτιμά «χίλιες φορές, εκατό λανθασμένες αποφάσεις των ενεργών μελών, σε σχέση με μια σωστή απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής».

Μετά την τοποθέτηση Τζανακόπουλου και σε έντονα φορτισμένο κλίμα ο Ευκλείδης Τσακαλώτος επιστρέφοντας στο ρόλο του άτυπου επικεφαλής της Ομπρέλας ζήτησε επίμονα το λόγο από την προεδρεύουσα του Συνεδρίου Όλγα Γεροβασίλη η οποία μόλις είχε ανακοινώσει ότι οι δυο προτάσεις θα οδηγηθούν ως ενιαίες προτάσεις στην κάλπη.

• «Είναι μη σωστό» είπε θέτοντας την ηθική διάσταση του ζητήματος όπως είπε και παρομοίασε την ψήφιση της τροπολογίας με την κοινοβουλευτική πρακτική της κυβέρνησης της ΝΔ στη Βουλή όταν στo ίδιο άρθρο βάζει ένα καλό και ένα κακό μέτρο «για να μας χωρίσει».

Το λόγο πήρε και πάλι ο Δημήτρης Τζανακόπουλος και αντέκρουσε το λογικοφανές επιχείρημα της Ομπρέλας λέγοντας ότι «δεν έχουμε να κάνουμε με ένα λογιστικό θέμα», ότι «έχουμε μια ενιαία πρόταση του προέδρου με ενιαίο συλλογιστικό… και δεν νοείται καθ’ οιονδήποτε τρόπο η διάσπαση της πρότασης».

Το προεδρείο έδωσε το λόγο στο σώμα και δια της ανατάσεως των χειρών δόθηκε η λύση.

Καταγραφή δύναμης

Απόψε λίγο πριν το κλείσιμο της ημέρας και για να μπορέσει το συνέδριο να ανάψει το φως για την κάλπη της 15^ης Μαΐου η Ομπρέλα θα καταγράψει τις δυνάμεις της.

• Το 80-20 που εκτιμάται ότι έβγαλε η προσυνεδριακή κάλπη δεν αποτυπώνει τη σύνθεση του Συνεδρίου επιμένουν τα στελέχη της Ομπρέλας ανιχνεύοντας πολλούς ανάμεσα και στις άλλες τάσης της ΡΕΝΕ ή της προεδρικής πτέρυγας που ταλαντεύονται ή διαφωνούν με την κυρίαρχη αλλαγή του τρόπου εκλογής της ΚΕ από τα μέλη και όχι από το Συνέδριο όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα.

Στέλεχος της Ομπρέλας αντιμετώπισε την άρνηση των προεδρικών και κατά συνέπεια και του ίδιου του κ. Τσίπρα να σπάσει σε ταληράκια η πρότασή του σε φόβο για την πραγματική αποτύπωση των διαθέσεων των συνέδρων και των μελών του κόμματος.

Η αντιπολιτευόμενη τάση εκτιμά δηλαδή ότι ο τελικός απολογισμός θα ενισχύσει τελικά τις δυνάμεις της και τις θέσεις στο συσχετισμό που θα βγει από την κάλπη μεταξύ των δυο προτάσεων και όπως φάνηκε αυτός είναι και ο πραγματικός σκοπός της Ομπρέλας σε αυτή τη διαδικασία εκτός φυσικά από την πεποίθησή της ότι δεν πρέπει να αλλάξει το καταστατικό.

Ενωτικός

Μέσα σε αυτό το ηλεκτρισμένο κλίμα ζύμωσης και διεργασιών η ομιλία νωρίτερα του Νίκου Βούτση έβαλε τα όρια στη συζήτηση, αναγκαία για να μην εκτραχυνθεί η συζήτηση και από τις δυο πλευρές αλλά και φωτίζοντας το μεγάλο επίδικο της επόμενης ημέρας, όπως ερμηνεύτηκε από πολλούς η παρέμβασή του στο βήμα.

• Ο Νίκος Βούτσης εξαιρώντας πολλά πρόσωπα που εντάχθηκαν στο ΣΥΡΙΖΑ και δεν είδαν «την Αριστερά ως σημαία ευκαιρίας» έθιξε το ζήτημα κυρίως απευθυνόμενος στον πρόεδρο του κόμματος για τους λίγους τυχοδιώκτες του χώρου οι οποίοι μπήκαν στο κόμμα «με υπογραφές και χωρίς να αποθαρρύνονται, δυστυχώς, πάντοτε ηγετικά».

Ουσιαστικά ο πρώην πρόεδρος της Βουλής έκρουσε ένα ηχηρό καμπανάκι στον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα μπροστά στον κίνδυνο ο ΣΥΡΙΖΑ να χάσει τη δημοκρατικότητά του και κυρίως τη γείωσή του με τον κόσμο των κινημάτων. Όπως σημείωσε εξάλλου στο κλείσιμό του ήταν συνειδητή επιλογή του να μην κάνει διαρροές αλλά και να είναι ο πρώτος που θα μιλά για πανστρατιά.  

Η δεύτερη φορά Αριστερά

Τις πρώτες προειδοποιητικές βολές τις έριξε ο Νίκος Φίλης ο οποίος επιχείρησε με όχημα την αυτοκριτική για τα κυβερνητικά πεπραγμένα ή όσα δεν έκανε η πρώτη φορά αριστερά να βάλει το θέμα της μη αλλαγής του καταστατικού.

Από το διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας στον οποίο σκόνταψε από την αρχή και ο ίδιος ως Υπουργός Παιδείας μέχρι τη συγκυβέρνηση και την ασυδοσία Καμμένου που έπληξε το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς το στέλεχος της Ομπρέλας σημείωσε ότι «το Συνέδριο έχει υποχρέωση να πει ένα δυνατό όχι» και «να μην προχωρήσουμε σε μια στρατηγικού χαρακτήρα μεταμόρφωση του κόμματος με οδηγό τον αρχηγισμό, τη ρευστοποίηση και σε ένα ανερμάτιστο πολυσυλεκτισμό που υποκλίνεται βαθιά στον κυβερνητισμό».

Κι όλα αυτά για να είναι όπως είπε η δεύτερη φορά αριστερά καλύτερα από την πρώτη.

Η απάντηση ήρθε αμέσως μετά από τον Παύλο Πολάκη με το συμβολισμό της αντιπαράθεσης των προσώπων να αποτυπώνει και το χαρακτήρα της σύγκρουσης.

«Δεν αρκεί να κλίνεις το Αριστερός σε όλες τις πτώσεις για να είσαι Αριστερός» σημείωσε εμφατικά ο πρώην αναπληρωτής υπουργός υγείας και απλώνοντας όπως είπε την εισήγηση του συντρόφου Αλέξη επανήλθε στις γνωστές θέσεις του περι κρατικοποίησης συστημικών τραπεζών ή εθελουσίας ανώτατων δικαστικών και δημιουργίας δεύτερης σχολής Δικαστών οι οποίες για να συντελεστούν πρέπει πρώτα «πρέπει και ο  ΣΥΡΙΖΑ να είναι αλλιώς για να είναι αλλιώς και η δεύτερη φορά αριστερά». Και γι’ αυτό όπως είπε πρέπει να περάσει η πρόταση Τσίπρα για το καταστατικό.

Νωρίτερα, υπήρξε πρόταση από τον Δημήτρη Βίτσα για δύο κάλπες. Μία για τον τρόπο εκλογής του προέδρου και μία για την εκλογή της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ. Το επίδικο ήταν κατά πόσο η ηγεσία του κόμματος (πρόεδρος και ΚΕ) θα εκλέγεται από όλα τα μέλη ή από το συνέδριο.

Μετά την παρέμβαση του Δημήτρη Βίτσα, παρενέβη ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Τζανακόπουλος ο οποίος έκανε λόγο για «αυτονόητο δικαίωμα του συνόλου των μελών να ψηφίζουν για να εκλέγουν την ηγεσία του κόμματος» προσθέτοντας ότι η πρόταση του Αλ. Τσίπρα για εκλογή της ηγεσίας από το σύνολο των μελών είναι «ενιαία, με αρχή μέση και τέλος».

Η πρόταση που τελικά καταψηφίστηκε, είχε κατατεθεί από τα εξής στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ: Δημήτρης Βίτσας, Νίκος Βούτσης, Θοδωρής Δρίτσας, Έφη Καλαμαρά, Κατερίνα Κνήτου, Πάνος Λάμπρου, Ανδρέας Ξανθός, Δημήτρης Παπαδημούλης, Μιχάλης Σαμπατακάκης, Ράνια Σβήγκου, Πάνος Σκουρλέτης, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Νίκος Φίλης, Τασία Χριστοδουλοπούλου.

Οι συγκεκριμένοι πρότειναν διαφορετικό τρόπο εκλογής προέδρου, αλλά και Κεντρικής Επιτροπής, εκφράζοντας ανοιχτά τη διαφωνία τους με τις προτάσεις Τσίπρα και προεδρικής πτέρυγας.

Λίγη ώρα νωρίτερα είχε διαφωνήσει έντονα ο Ευκλείδης Τσακαλώτος που με δική του παρέμβαση ζητούσε να στηθούν δύο κάλπες, μια για την εκλογή προέδρου και μια για την εκλογή Κεντρικής Επιτροπής, με το σκεπτικό ότι κάποιος θα μπορούσε να είναι υπέρ του ενός και κατά του άλλου.

Η κριτική Τσακαλώτου και οι αντιδράσεις

Όπως είπε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος, δεν είναι δυνατόν ο ΣΥΡΙΖΑ να καταγγέλλει στη Βουλή την κυβέρνηση ότι στο άρθρο ενός νομοσχεδίου φέρνει κάτι θετικό και κάτι αρνητικό, αναγκάζοντας τους βουλευτές να ψηφίσουν και τα δύο μαζί σε ένα, «και τώρα εμείς να κάνουμε το ίδιο».

Μάλιστα σημείωσε ότι ουσιαστικά πρόκειται για «εκβιασμό», χαρακτηρισμός που δεν άρεσε σε πολλούς συνέδρους οι οποίοι του φώναζαν να κατέβει κάτω, καθώς το εξέλαβαν ως αμφισβήτηση στο πρόσωπο του προέδρου Αλέξη Τσίπρα.

«Κατέβα εσύ να δούμε πόσο θα πάρεις», του φώναξαν χαρακτηριστικά κάποιοι από τους σύνεδρους.

Στη διαφωνία του πρώην υπουργού Οικονομικών επί της διαδικασίας, απάντησε ο γραμματέας του κόμματος Δημήτρης Τζανακόπουλος υποστηρίζοντας ότι η πρόταση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ έχει μια ενιαία λογική, αυτή της ανάδειξης των κορυφαίων οργάνων του κόμματος απευθείας από τη βάση, γι’ αυτό και δεν μπορεί να «σπάσει» σε δύο κάλπες και άρα πρέπει να ψηφιστεί «πακέτο».

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Σημαίνει, άραγε, κάτι αυτό; Αξίζει της προσοχής μας αυτή η κινητικότητα στον ευρύ χώρο της ακροδεξιάς, ή ultra right πτέρυγας του πολιτικού φάσματος; Εφόσον είχαμε να κάνουμε με μία (μόνο) εθνική εκλογική αναμέτρηση προσεχώς, και εάν η Ν.Δ διέθετε αλώβητη πολιτική ηγεμονία, όπως μέχρι περίπου ένα χρόνο, αυτή η κινητικότητα δεν θα ήταν τίποτε περισσότερο από μία “γραφική λεπτομέρεια” στον πολιτικό χάρτη, ή η προσπάθεια ενός “συναισθηματικά” πληγωμένου βουλευτή να εκδικηθεί την πολιτική του μήτρα για τον άδικο, κατ΄ αυτόν, εξοστρακισμό του.

Μπροστά μας, όμως, ανοίγεται ένας εκλογικός διάδρομος που οδηγεί σε δύο (τουλάχιστον) εκλογικές αναμετρήσεις, η πρώτη από τις οποίες θα διεξαχθεί με απλή αναλογική, και δη σε ένα κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον εξαιρετικά ακανθώδες που προκαλεί ήδη πολύ σοβαρές δημοσκοπικές απώλειες για το κυβερνών κόμμα. Αίφνης, λοιπόν, αυτό που θα μπορούσε να είναι “γραφικό” καθίσταται ενδιαφέρον.

Ο παρακάτω πίνακας, όπως παρατίθεται στην τελευταία δημοσκόπηση της MRB (για το newsbomb) εξηγεί, ίσως, κάποια πράγματα, σε συνδυασμό με τα ποσοστά των κομμάτων με αναγωγή των εγκύρων.

Με τον υφιστάμενο εκλογικό νόμο (τον οποίο ψήφισε προ διετίας η κυβερνητική πλειοψηφία), η Ν.Δ απέχει πολύ από το ποσοστό που απαιτείται για αυτοδυναμία (37,5%), εφόσον, βεβαίως, είναι πρώτο κόμμα. Αυτό αφορά την δεύτερη αναμέτρηση, δεδομένου πώς η πρώτη θα διεξαχθεί με το σύστημα της απλής αναλογικής. Με μία πιθανή επαλήθευση αυτών των ποσοστών στις κάλπες, ο πρωθυπουργός θα βρεθεί προς του διλήμματος, ή να αναζητήσει κυβερνητικό εταίρο προς το κέντρο (ΚΙΝ.ΑΛ), ή προς τα δεξιά του, αλλιώς θα πρέπει να οδηγήσει τη χώρα σε μία τρίτη αναμέτρηση, με ό,τι αυτό σημαίνει ως επιπτώσεις στην οικονομία.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης θα είναι εξαιρετικά δύσκολο -όχι, όμως, απίθανο- να αποδεχθεί πρόταση συγκυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, δεδομένου πως αυτό μπορεί μεν να ευαρεστήσει μια μερίδα ψηφοφόρων του που ταλαντεύονται μεταξύ του ΚΙΝ.ΑΛ και της Ν.Δ (είχαν πιθανότατα ψηφίσει το κυβερνών κόμμα στις κάλπες του 2019), είναι, ωστόσο, βέβαιο πως θα προκαλέσει και μεγάλες διαρροές προς τον ΣΥΡΙΖΑ, με επιπτώσεις ανάλογες με εκείνες που υπέστη το ΠΑΣΟΚ από την συγκυβέρνηση με τον Αντώνη Σαμαρά (2012-14).

Σε αυτή την πιθανότητα, ο πρωθυπουργός για να αποφύγει την τρίτη αναμέτρηση θα πρέπει να αναζητήσει κυβερνητικό εταίρο στα δεξιά του.

Η παράμετρος της “μη αυτοδυναμίας”

Εκεί ακριβώς η “γραφική λεπτομέρεια” του πολιτικού τριδύμου Φαήλος-Τζήμερος-Μπογδάνος αποκτά υπόσταση. Πάντοτε, βεβαίως, εάν και εφόσον έχουν συγκεντρώσει το 3% στην κάλπη της απλής αναλογικής και το έχουν διατηρήσει και στην δεύτερη με τον σημερινό εκλογικό νόμο. Η διάσταση του εκλογικού νόμου τονίζεται, καθώς, παρά τις δεσμεύσεις του κ. Μητσοτάκη ότι δεν πρόκειται να τον αλλάξει, οι πιέσεις να συμβεί τελικά κάτι τέτοιο παραμένουν έντονες και αποσκοπούν στο ότι υπό τις παρούσες συνθήκες ο στόχος της αυτοδυναμίας θεωρείται άπιαστος. Ας σημειωθεί πως στην τελευταία μέτρηση της Alco (Open) είναι πολύ υψηλό το ποσοστό των ψηφοφόρων της Ν.Δ που τάσσονται υπέρ της αλλαγής του εκλογικού νόμου.

Υπό τέτοιες συνθήκες, δεν πρέπει να υποτιμάται η πιθανότητα μιας προσπάθειας να βρεθεί κοινός τόπος μεταξύ της Ν.Δ και του Κυριάκου Βελόπουλου, ο οποίος αν και υποκαταγράφεται –όπως λένε οι ειδικοί– στις μετρήσεις, φαίνεται πως συγκεντρώνει πολύ υψηλά ποσοστά, ιδιαίτερα σε κάποιες εκλογικές περιφέρειες της Βόρειας Ελλάδας. Ο ίδιος ο επικεφαλής της Ελληνικής Λύσης, ωστόσο, πέραν του ότι κατηγορηματικά δηλώνει πώς δεν θα συμμετάσχει σε ένα τέτοιο σχήμα συγκυβέρνησης (το ίδιο και το Μέγαρο Μαξίμου, για να είμαστε δίκαιοι και ακριβείς), γνωρίζει ότι σε μία τέτοια περίπτωση θα έχανε την αυτοτέλειά του και θα κατέληγε ως μια νέα εκδοχή του ΛΑΟΣ που εξαερώθηκε πολιτικά μετά την συγκυβέρνηση Παπαδήμου.

Συμπέρασμα: Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο,τιδήποτε πέραν της αυτοδυναμίας ισοδυναμεί με μία μεγάλη πολιτική περιπέτεια. Επειδή, εάν δεν την κατακτήσει, θα βρεθεί στην δύσκολη θέση να αναζητήσει κάθε πιθανό σχήμα που θα κρατήσει τη Ν.Δ κορμό σε μία κυβέρνηση συνεργασίας.

Εκεί, ίσως αρχίζει η …χρησιμότητα του Κωνσταντίνου Μπογδάνου, ή αλλιώς εκεί η “γραφική λεπτομέρεια” ενός βουλευτή που επαίρεται συχνά για τον αντικομμουνισμό του και τον ακραίο λόγο του αποκτά θέση και ρόλο στο πολιτικό φάσμα.

Στο ίδιο σημείο, από την άλλη, η σημερινή Ν.Δ κινδυνεύει –για να επιβιώσει κυβερνητικά– να απομακρυνθεί εντελώς από το κεντρώο προφίλ που επιμόνως καλλιεργεί ο πρωθυπουργός (η επιλογή να λάβει, ασθμαίνοντας και αναγκαστικά, θέση σχετικά με την υπόθεση του μαθητή Σαϊντού Καμαρά ήταν μία τέτοια εκδοχή). Προς τέρψην, βεβαίως, του Αλέξη Τσίπρα και του Νίκου Ανδρουλάκη, για ευνόητους λόγους. Ενίοτε, ωστόσο, η ανάγκη υπερβαίνει τους σχεδιασμούς.

Τούτων δοθέντων, ο πίνακας (MRB) που παραθέσαμε αποκτά μεγάλο ενδιαφέρον.

Μερικές παρατηρήσεις:

–Η Ν.Δ χάνει προς τον ΣΥΡΙΖΑ το 4,1% των ψηφοφόρων του του 2019, ενώ την ίδια ώρα παίρνει από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης το 2,8% εκείνων που το ψήφισαν στις προηγούμενες εκλογές. Η απευθείας “επικοινωνία” μεταξύ των δύο κομμάτων και οι περίπου ισοδύναμες απώλειες του ενός προς το άλλο είναι ένα στοιχείο άξιο παρατήρησης.

–Η Ν.Δ χάνει 3,6% (των ψήφων του ’19) προς άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα, 4,9% προς άλλα ΜΗ κοινοβουλευτικά κόμματα (κρατήστε το…), ενώ το 7,9% προτιμά να “κρυφτεί” στη ζώνη της αδιευκρίνιστης ψήφου. Πρακτικά, και με βάση τα αποτελέσματα των προηγούμενων εκλογών, περίπου 180.000 ψηφοφόροι της αμφισβητούν πώς θα την ξαναψηφίσουν, άλλοι περίπου 120.000 μετακινούνται προς άλλα μη κοινοβουλευτικά κόμματα, και άλλοι περίπου 90.000 κινούνται, είτε προς το ΚΙΝ.ΑΛ, είτε προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Δημοσκοπικά, δηλαδή, το κυβερνών κόμμα εμφανίζεται να χάνει (ενεστώτας) έναν στους έξι ψηφοφόρους του 2019.

Η “περιοχή” Μπογδάνου

Δημοσκοπικά, πάντοτε, διαμορφώνεται ένας πιθανός εκλογικός χώρος από το 4,9% των ψηφοφόρων της Ν.Δ που δηλώνουν ότι προτιμούν να ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές κάποιο ΜΗ κοινοβουλευτικό κόμμα, και, επιπλέον, από ένα (άγνωστο) τμήμα του 7,9% εκείνων που προσώρας σταθμεύουν στη ζώνη της αδιευκρίνιστης ψήφου.

Πρέπει να επισημανθεί, ακόμα, πως στην δημοσκοπική καταγραφή εντοπίζεται ένα ποσοστό που φθάνει, ίσως και ξεπερνάει, το 10% του εκλογικού σώματος, το οποίο επιλέγει κόμματα με υπερδεξιό, εθνικιστικό και ακροδεξιό προφίλ. Τα υψηλά ποσοστά που καταγράφει η Ελληνική Λύση, μετά το κίνημα των αρνητών-αντιεμβολιαστών και υπό τη σκιά του πολέμου στην Ουκρανία και της υπαρκτής φιλορωσικής τάσης, εξηγούνται εν μέρει, όμως προκαλεί μεγάλη ανησυχία το γεγονός πως η νεοναζιστική παραφυάδα της εγκληματικής οργάνωσης συγκεντρώνει ποσοστό κοντά στο κατώφλι του 3%.

Η κίνηση Μπογδάνου, Φαήλου, Τζήμερου θα προσπαθήσει να αλιεύσει σε αυτά τα δημοσκοπικά και εκλογικά θολά νερά, συγκεντρώνοντας υπερδεξιές ψήφους από δυσαρεστημένους της Ν.Δ, ελάχιστους, ίσως, από την Ελληνική Λύση, ενώ θα …αυτο-προσφερθεί και ως ανάχωμα έναντι της μετακίνησης δεξιών ψηφοφόρων προς τον Κασιδιάρη.

Αξιολογώντας την δημόσια ρητορική του Φαήλου Κρανιδιώτη και του Θάνου Τζήμερου, αμφότεροι ασκούν μεν κριτική προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, από την άλλη, όμως, επιτίθενται με δριμύτητα προς τον ΣΥΡΙΖΑ (ως η πιο σκληρή εκφανση του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου), διέπονται από αντιμεταναστευτικά έως ρατσιστικά και αντι-αριστερά χαρακτηριστικά, ενώ την ίδια ώρα κρατούν ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με το νεοδημοκρατικό ακροατήριο. Ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος είναι, ίσως, το “λούστρο” που τους λείπει για να προσεγγίσουν καλύτερα το τελευταίο. Ο βουλευτής διατηρούσε, όπως αναφέρουν κάποιες πληροφορίες, μέχρι σχετικά πρόσφατα, ελπίδες για επιστροφή του στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ, όπως και μία “διακριτική” επικοινωνία με το ευρύτερο περιβάλλον του πρωθυπουργού. Η πιθανότητα αυτή, όμως, φαίνεται πως έχει κλείσει οριστικά.

Αυτό που δεν έχει κλείσει –αν και δεν πρόκειται ποτέ να ομολογηθεί, αντιθέτως θα διαψεύδεται σχεδόν μετά βδελυγμίας– είναι να τα φέρει έτσι η κάλπη ώστε η Ν.Δ να χρειάζεται κυβερνητικό “παρτενέρ”, τον οποίο δεν θα μπορεί να βρει προς το κέντρο. Προς το παρόν, η κίνηση Μπογδάνου (και η σχεδόν βέβαιη συνεργασία με Κρανιδιώτη-Τζήμερο) “κρύβεται” στον δημοσκοπικό χάρτη, μεταξύ της νεοδημοκρατικής ψήφου προς άλλα “μη κοινοβουλευτικά κόμματα” και της γαλάζιας αδιευκρίνιστης ψήφου, έτσι ώστε να θεωρείται από πολλούς “μη υπαρκτή”, ή έστω μη διακριτή. Μπορεί, όντως, να επιβεβαιωθεί και να αποδειχθεί μία ακόμα πολιτική “φούσκα”, και η υπερδεξιά ψήφος να κινηθεί προς τον Κυριάκο Βελόπουλο, ή, λιγότερο, προς το νεοναζιστικό μόρφωμα.

Άλλες πληροφορίες,πάντως, που έχουν άμεση σχέση με τα παραπάνω, αναφέρουν πως το Μέγαρο Μαξίμου εγκαταλείπει σταδιακά την σκληρή ρητορική περί αυτοδυναμίας και θα αφήνει ολοένα και συχνότερα, πλέον, ανοικτό το παράθυρο των συνεργασιών. Εστίαζοντας, βεβαίως, προς την κατεύθυνση του ΚΙΝ.ΑΛ.

Άλλωστε, στο συνέδριο του Οικονομικού Ταχυδρόμου, χθες, ο Πρωθυπουργός έβγαλε είδηση στη Νίκη Λυμπεράκη και τον Νίκο Φιλιππίδη: «ο λαός θα μας υποδείξει τελικά αν η χώρα θα κυβερνηθεί από ένα κόμμα ή από περισσότερα. Η χώρα θα κυβερνηθεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο». Είναι η πρώτη φορά που λέγεται κάτι τέτοιο και, ουσιαστικά, αποκαλύπτει πως το Μέγαρο Μαξίμου αποστασιοποιείται από το αφήγημα περί αυτοδυναμίας.

Όσο, όμως, στην προσπάθειά του να δώσει με καλύτερους όρους τη μάχη του Κέντρου (όπου Ανδρουλάκης και Τσίπρας έχουν καταλάβει σημαντικό χώρο και ανταγωνίζονται τον πρωθυπουργό) ο κ. Μητσοτάκης αφήνει κενά στα δεξιά του, τόσο βρίσκουν ρόλο φωνές σαν του Μπογδάνου, του Κρανιδιώτη και του Τζήμερου. Συγκεχυμένες, ακραίες, εχθροπαθείς, βεβαίως, αλλά, από την άλλη, μήπως δεν είναι σε σύγχυση μία μερίδα του εκλογικού σώματος;

Και, σε κάθε περίπτωση, έχοντας εγκλωβιστεί στο δίλημμα της αυτοδυναμίας το κυβερνών κόμμα, η αναζήτηση εταίρου υπό συνθήκες πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, δεν είναι απίθανο να καταστήσει τους “κολλίγους” μουσαφίρηδες…