Η εικόνα, η οποία αρχικά δημοσιεύτηκε στο X από έναν υποστηρικτή του Τραμπ, αναδημοσιεύτηκε από τον Αμερικανό πρόεδρο στο Truth Social την Τετάρτη.

Μαζί με την εικόνα που δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη, ο Τραμπ έγραψε: «Μπορεί να μην αρέσει αυτό στους τρελούς της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά εγώ νομίζω ότι είναι πολύ ωραίο!».

Στην εικόνα ο Ιησούς αγκαλιάζει τον Αμερικανό πρόεδρο ενώ ο υποστηρικτής του που την είχε δημοσιεύσει έγραφε: «Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα θρήσκος… Αλλά δεν φαίνεται, με όλα αυτά τα σατανικά, δαιμονικά τέρατα που θυσιάζουν παιδιά να αποκαλύπτονται… ότι ο Θεός ίσως παίζει το ατού του;».

Επιμέλεια:

Ρούλα Μαντή

Για αιώνες, η φράση «στρέψε και το άλλο μάγουλο» συμπύκνωνε την ουσία του Χριστιανισμού: ταπείνωση, πραότητα, συγχώρεση, αυτοθυσία. Μια πίστη που υψώνει τον αδύναμο, που εξυμνεί τον μάρτυρα, που προκρίνει την αγάπη αντί της σύγκρουσης.

Κι όμως, δύο χιλιάδες χρόνια μετά, ένα νέο ρεύμα – κυρίως στη Δύση – επανασυστήνει τον Χριστό με εντελώς διαφορετικούς όρους. Ο Ιησούς δεν είναι πλέον το παθητικό πρότυπο θυσίας· προβάλλεται ως πρότυπο σκληρότητας, πειθαρχίας και ανδρικής δύναμης. Η πίστη δεν παρουσιάζεται ως άρνηση του εγώ, αλλά ως ενίσχυση της αρρενωπότητας.

Η νέα αυτή αισθητική έχει αποκτήσει και όνομα: «Christian masculinity». Και το πρόσωπό της είναι συχνά ιδρωμένο, γυμνασμένο και viral.

Από το Ευαγγέλιο στα reels

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο fitness influencer Ashton Hall, όταν ξεπέρασε τα δέκα εκατομμύρια ακολούθους στο Instagram, αφιέρωσε δημόσια την επιτυχία του στον Ιησού: «Ό,τι έχω είναι χτισμένο πάνω στον Ιησού», έγραψε. Σήμερα, με πάνω από 18 εκατομμύρια followers να παρακολουθούν τα βίντεό του – προπονήσεις, επιχειρηματικά tips, δηλώσεις πίστης – ο Hall ενσαρκώνει την απόλυτη σύζευξη fitness κουλτούρας και χριστιανικής ρητορικής.

Η εικόνα είναι συγκεκριμένη: μυώδες σώμα, πειθαρχία, πρωινή ρουτίνα, αποχή από «κοσμικές» επιρροές, επιχειρηματική φιλοδοξία. Η πίστη γίνεται εργαλείο αυτοβελτίωσης. Ο Χριστός γίνεται πρότυπο ανδρικής κυριαρχίας.

Το φαινόμενο δεν περιορίζεται σε μεμονωμένες περιπτώσεις. Ο ανερχόμενος influencer Nick Gaglione έχει χτίσει ολόκληρη διαδικτυακή παρουσία γύρω από την ιδέα ότι «ο Ιησούς ήταν gym bro». Στα βίντεό του συνδυάζει αποσπάσματα από τη ζωή του Χριστού με workout clips, ενώ έχει λανσάρει μέχρι και τραγούδι με τίτλο Jacked for Jesus. Η εμπορική διάσταση είναι σαφής: συμπληρώματα διατροφής, merchandise, μια ταυτότητα προς κατανάλωση.

Αμερικανική τάση, πολιτισμικό στίγμα

Παράλληλα, λογαριασμοί όπως το Mascul.Christianity προβάλλουν «παραδοσιακά» ανδρικά πρότυπα που ταυτίζονται με τον Χριστιανισμό – από αθλητές μέχρι δημόσια πρόσωπα. Η εικόνα του άνδρα-προστάτη, του πατέρα-αρχηγού, του πειθαρχημένου πιστού, αποκτά ξανά πολιτισμική αίγλη.

Τα δεδομένα δείχνουν ότι κάτι αλλάζει. Στις ΗΠΑ, η εβδομαδιαία εκκλησιαστική παρουσία ανδρών έχει φτάσει το 43%, έναντι 36% των γυναικών – η μεγαλύτερη έμφυλη διαφορά εδώ και δεκαετίες. Η άνοδος προέρχεται κυρίως από τη Gen Z και τους Millennials.

Η Ευρώπη ακολουθεί

Η Ευρώπη ακολουθεί. Στην Αγγλία και την Ουαλία, η εκκλησιαστική συμμετοχή ανδρών 18–24 ετών αυξήθηκε από 4% το 2018 σε 21% το 2024. Στη Γαλλία – προπύργιο της κοσμικότητας – οι νέοι 18–25 ηγούνται πλέον σε βαπτίσεις και μεταστροφές. Στη Φινλανδία, η πίστη στον Θεό μεταξύ νεαρών ανδρών υπερδιπλασιάστηκε μέσα σε πέντε χρόνια.

Η αισθητική αυτή έχει βρει απήχηση και μέσα στην ίδια την Εκκλησία. Ο Ιταλός ιερέας και bodybuilder Giuseppe Fusari συγκεντρώνει δεκάδες χιλιάδες ακολούθους, ενώ ο πατέρας Ambrogio Mazzai συνδυάζει πίστη, ποδήλατο και αυτοκίνητα σε μια εικόνα χριστιανικής ζωτικότητας.

Από τα social στα αγάλματα

Σε πιο συμβολικό επίπεδο, στην Αρμενία κατασκευάζεται το ψηλότερο άγαλμα του Ιησού στον κόσμο, χρηματοδοτούμενο από τον επιχειρηματία Gagik Tsarukyan. Το έργο φιλοδοξεί να ξεπεράσει σε ύψος τον Christ the Redeemer στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Το εγχείρημα έχει προκαλέσει αντιδράσεις, ακόμη και από την Αρμενική Εκκλησία.

Το άγαλμα έχει λάβει δημόσια στήριξη από τον MMA αστέρα Conor McGregor, ο οποίος έχει δηλώσει ότι ονειρεύεται παρόμοιο έργο στην Ιρλανδία. Η σύνδεση υπερ-αρρενωπότητας, εθνικής ταυτότητας και πίστης γίνεται ολοένα και πιο εμφανής.

Ανάλογη ρητορική έχει χρησιμοποιήσει ο influencer Andrew Tate, ο οποίος συνέδεσε ανοιχτά τη θρησκεία με την «παραδοσιακή» ανδρική κυριαρχία, παρότι άλλαξε θρησκευτικό προσανατολισμό, υποστηρίζοντας ότι ο Χριστιανισμός δεν ήταν «αρκετά σκληρός».

Πίστη ως ταυτότητα

Πίσω από το φαινόμενο, σύμφωνα με τον ερευνητή David Fastlabend του Πανεπιστημίου του Μύνστερ, βρίσκεται κυρίως η αναζήτηση ταυτότητας.

Πολλοί από αυτούς τους νέους άνδρες δεν δείχνουν βαθύ θεολογικό ενδιαφέρον. Επιλέγουν, αντίθετα, στοιχεία της χριστιανικής διδασκαλίας που ενισχύουν μια αφήγηση δύναμης, ιεραρχίας και παραδοσιακών ρόλων φύλου, παραμερίζοντας τα εδάφια περί αγάπης προς τον εχθρό και αλληλεγγύης.

Θρησκεία και πολιτική δεξιά

Η σύνδεση με την πολιτική δεξιά είναι εμφανής σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Στη Βρετανία, ο ακροδεξιός ακτιβιστής Tommy Robinson επικαλείται συστηματικά τον Χριστιανισμό ως στοιχείο εθνικής ταυτότητας. Στην Ουγγαρία, ο πρωθυπουργός Viktor Orbán έχει ενσωματώσει ρητά τη χριστιανική αναφορά στο συνταγματικό αφήγημα περί «παραδοσιακής οικογένειας».

Στη Ρωσία, ο Vladimir Putin έχει μετατρέψει τη Ρωσική Ορθοδοξία σε ιδεολογικό πυλώνα του κράτους, με τον Πατριάρχη Patriarch Kirill of Moscow να παρουσιάζει τον πόλεμο ως «υπεράσπιση της παράδοσης».

Κι όμως, ιστορικά, ο Χριστιανισμός δεν ταυτιζόταν με την επιθετική αρρενωπότητα. Στους πρώτους αιώνες, το ιδανικό ήταν ο μάρτυρας που πέθαινε χωρίς αντίσταση. Οι ασκητές και οι μυστικιστές αρνούνταν το σώμα, όχι για να το ενδυναμώσουν, αλλά για να το υπερβούν.

Ήταν πάντα έτσι;

Τον 19ο αιώνα, ο Friedrich Nietzsche κατηγορούσε τον Χριστιανισμό ως «αδύναμο» και «θηλυπρεπή», ενώ στη Βικτωριανή Αγγλία γεννήθηκε το ρεύμα του «muscular Christianity», που προσπάθησε να επανασυνδέσει την πίστη με τη φυσική δύναμη και την πειθαρχία.

Ίσως, τελικά, εκεί βρίσκεται η απάντηση. Ο Χριστιανισμός – όπως κάθε μεγάλη θρησκεία – δεν είναι στατικός. Αναπλάθεται από κάθε γενιά που τον διεκδικεί. Μπορεί να είναι θρησκεία του μάρτυρα ή του μαχητή, του ασκητή ή του αθλητή.

Το ερώτημα δεν είναι αν ο Χριστός «ήταν gym bro». Το ερώτημα είναι γιατί, το 2026, τόσοι πολλοί νέοι άνδρες έχουν ανάγκη να τον φανταστούν έτσι.

Την ανακάλυψη πιστώνονται ο γερμανός θεολόγος, Λάγιος Μπέρκες, και ο βέλγος αρχαιολόγος, Γκαμπριέλ Νόκι Μασέντο, που, όπως υποστηρίζουν, έχουν εκπλαγεί και οι ίδιοι από τις αντιδράσεις. Μιλώντας στην DW, ο Λάγιος Μπέρκες επισημαίνει πόσο πολύτιμο είναι το εύρημα, παράλληλα, όμως, «προσγειώνει» ορισμένες από τις υπερβολικές προσδοκίες που τροφοδότησαν οι επιστημονικές ανακοινώσεις.

«Δεν πρόκειται ούτε για νέο αφήγημα ούτε για αληθινή ιστορία που αφορά το πρόσωπο του Ιησού, και ασφαλώς δεν αλλάζει όσα γνωρίζουμε γι’ αυτόν», λέει ο γερμανός λέκτορας Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Χούμπολντ του Βερολίνου. «Αν και εμείς ούτως ή άλλως δεν είχαμε ισχυριστεί κάτι τέτοιο, προκλήθηκαν παρεξηγήσεις και επιθετικές αντιδράσεις…».

Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο συγκεκριμένος πάπυρος θεωρείται εντυπωσιακή ανακάλυψη. Πρόκειται για το παλαιότερο γνωστό χειρόγραφο από το αποκαλούμενο (Νηπιακό) Ευαγγέλιο του Θωμά, κείμενο που είχε απορριφθεί από την Εκκλησία και δεν είχε συμπεριληφθεί ποτέ στην Καινή Διαθήκη. Σήμερα χαρακτηρίζεται ως ένα από τα «Απόκρυφα Ευαγγέλια», που δεν περιλαμβάνονται στον Κανόνα της Αγίας Γραφής.

Ένα «παιδικό θαύμα» του Ιησού

Σε ένα εδάφιο το συγκεκριμένο χειρόγραφο αναφέρει πως ο Χριστός είχε πραγματοποιήσει ένα θαύμα σε ηλικία μόλις πέντε ετών. Πρόκειται για την ιστορία της «ζωογόνησης των σπουργιτιών»: Ο Ιησούς κάθεται δίπλα στο ποτάμι και παίζει με κομμάτια πηλού, τα οποία πλάθει, για να τους δώσει το σχήμα σπουργιτιών. Όμως ο Ιωσήφ τον επιπλήττει, διότι όλα αυτά γίνονται το Σάββατο, παραδοσιακή ημέρα αργίας και πλήρους κατάπαυσης των εργασιών. Τότε ο Ιησούς χτυπάει παλαμάκια και ξαφνικά μετατρέπει τα πήλινα αντικείμενα σε ζωντανά πτηνά, που πετούν μακριά.

Το Ευαγγέλιο του Θωμά χρονολογείται από τον 2ο αιώνα μ.Χ. και είναι γνωστό στους θεολόγους ανά τον κόσμο. Ο επίσκοπος Ειρηναίος του Λουγδούνου (της σημερινής Λυών) το είχε χαρακτηρίσει «μη αυθεντικό» και «αιρετικό». Τα αφηγήματά του μάλλον ξενίζουν όσους γνωρίζουν ότι ο Ιησούς διακρινόταν για την αγάπη του και τις ευγενείς πράξεις του, ακόμη και ως νήπιο. Διότι στο συγκεκριμένο Ευαγγέλιο ο μικρός Ιησούς εμφανίζεται να εκφράζει αισθήματα θυμού και εκδίκησης, να υβρίζει ή να εξοργίζει συνομήλικούς του όταν τον ενοχλούν, ακόμη και να σκοτώνει έναν δάσκαλό του.

Η Καινή Διαθήκη αναφέρει ελάχιστα για την παιδική ηλικία του Χριστού. Πρόκειται για ένα κενό που κατά κάποιον τρόπο αναπληρώνει το Ευαγγέλιο του Θωμά, ίσως γι’ αυτό ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στον Μεσαίωνα. Κατά καιρούς έχουν εμφανιστεί διάφορες μεταφράσεις ή διασκευές του κειμένου σε πολλές γλώσσες, για παράδειγμα στα λατινικά ή τα αραβικά. Αλλά όπως επισημαίνει ο Λάγιος Μπέρκες «τα ελληνικά θεωρούνται η πρωτότυπη γλώσσα. Μέχρι πρότινος η αρχαιότερη εκδοχή του κειμένου ήταν από τον 11ο αιώνα».

Το θραύσμα του χειρόγραφου που εντόπισαν οι Μπέρκες και Μασέντο, όμως, χρονολογείται από τον 4ο ή 5ο αιώνα. Αυτή η ανακάλυψη μπορεί να μας οδηγήσει σε μία «νέα αντίληψη» για τη γλώσσα της εποχής, καθώς, όπως επισημαίνει ο Μπέρκες στην DW, «το επίπεδο χρήσης και η υφολογική αξία του πρωτότυπου ελληνικού κειμένου ήταν πολύ ανώτερα από ό,τι εκτιμούσαμε προηγουμένως».

Πώς έγινε η ανακάλυψη στο Αμβούργο

Με όλα αυτά τα δεδομένα, πώς είναι σίγουροι οι Μπέρκες και Μασέντο ότι το δικό τους εύρημα είναι αυθεντικό;

Το θραύσμα αποτελεί μέρος της (μάλλον αξιόπιστης) συλλογής έργων τέχνης στην κρατική και πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη «Καρλ φον Οσιέτσκι» του Αμβούργου. Ήταν απόκτημα του γερμανικού Papyrus Cartel, που άρχισε να δραστηριοποιείται το 1906 με στόχο την αγορά αιγυπτιακών παπύρων για μουσεία ή βιβλιοθήκες στη Γερμανία. Την εποχή εκείνη οι ερευνητές είχαν εστιάσει σε καλά συντηρημένους παπύρους, ενώ τα μικρότερα θραύσματα παρέμεναν στην αφάνεια, χωρίς να περνούν πάντοτε από την ενδεδειγμένη διαδικασία καταγραφής.

Μόλις στις αρχές του αιώνα μας ξεκίνησε μία συστηματική προσπάθεια για την καταγραφή και ψηφιοποίηση όλων των ευρημάτων. Η συλλογή του Αμβούργου περιελάμβανε περίπου 1.000 αντικείμενα και εκεί εντοπίστηκε το θραύσμα. «Για να είμαι ειλικρινής, ήταν μία έρευνα που έγινε…παρεμπιπτόντως, αλλά αποδείχθηκε σημαντική για εμάς», λέει ο Λάγιος Μπέρκες. «Θέλουμε να τη συνεχίσουμε και πιστεύω ότι μας περιμένουν και άλλα παρόμοια ευρήματα από το ίδιο χειρόγραφο ή από άλλα Απόκρυφα Ευαγγέλια, αν και βεβαίως δεν μπορώ να εγγυηθώ κάτι τέτοιο. Αυτό δεν είναι κάτι που μπορείς να αναζητήσεις στοχευμένα. Πρέπει να ερευνήσεις ολόκληρη τη συλλογή, χρειάζεται επιμονή και τύχη…».

Πηγή: newsbeast.gr

Παλαιότερα, ξεκινούσε από τη Μ. Δευτέρα και έφτανε μέχρι το Μ. Σάββατο, ωστόσο, τελευταία, είχε «μαζευτεί» σε λιγότερες ημέρες, με περισσότερα επεισόδια. Έτσι, δεν αποκλείεται, ενδεχομένως, να προβληθεί από Μ. Πέμπτη και μετά, κάτι που όμως θα σημαίνει, κυριολεκτικό, «non stop» μαραθώνιο του «Ιησού από τη Ναζαρέτ», αφού η τηλεοπτική μίνι σειρά βρετανικής και ιταλικής παραγωγής είναι συνολικής διάρκειας 371 λεπτών.

Πάντως, εάν φέτος δεν προβληθεί τελικά, θα πρόκειται για σπάνια επιλογή από τον ΑΝΤ1 που παίζει τη σειρά για 24 χρόνια! Δεν θα είναι η πρώτη φορά, μιας και έχει ξαναϋπάρξει «διάλειμμα» άλλες δύο φορές.

Η σειρά προβλήθηκε για πρώτη φορά από το ιταλικό κανάλι RAI 1 στις 27 Μαρτίου 1977.

Θεωρείται ως η μεγαλύτερη θρησκευτική παραγωγή στην ιστορία της μικρής και της μεγάλης οθόνης, που αναφέρεται στη Γέννηση, τη Ζωή, τα Πάθη και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Ο Ιταλός σκηνοθέτης Φράνκο Τζεφφιρέλλι απέδωσε με ευλάβεια τα Πάθη του Ιησού, αναπαριστώντας τα γεγονότα με πίστη στις Γραφές και απόλυτο σεβασμό στην ιερότητα του θέματος. Τα γυρίσματα κράτησαν σχεδόν έναν χρόνο, έγιναν σε αυθεντικούς χώρους και ο Τζεφφιρέλλι εξασφάλισε ένα επιτελείο διάσημων ηθοποιών:

• Ρόμπερτ Πάουελ – Ιησούς Χριστός
• Ολίβια Χάσεϊ – Παναγία
• Έρνεστ Μποργκνάιν – Εκατόνταρχος
• Ροντ Στάιγκερ – Πόντιος Πιλάτος
• Πίτερ Ουστίνοφ – Ηρώδης ο Μέγας
• Κλαούντια Καρντινάλε – Μοιχαλίδα
• Τζέιμς Μέισον – Ιωσήφ από την Αριμαθαία
• Αν Μπάνκροφτ – Μαρία Μαγδαληνή
• Κρίστοφερ Πλάμερ – Ηρώδης Αντύπας
• Βαλεντίνα Κορτέζε – Ηρωδιάδα
• Άντονι Κουίν – Καϊάφας
• Μάικλ Γιορκ – Ιωάννης ο Βαπτιστής
• Γιώργος Βογιατζής – Ιωσήφ
• Ίαν Μακ Σέιν – Ιούδας Ισκαριώτης
• Λόρενς Ολίβιε – Νικόδημος
• Τζέιμς Ερλ Τζόουνς -Βαλτάσαρ
• Ίαν Χολμ – Ζέραχ