Δεν είναι κάτι εύκολο και το παρελθόν δεν αποτελεί εγγύηση για το μέλλον, ωστόσο ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι ένα βαθιά πολιτικό πρόσωπο που είναι πιθανό να αντιληφθεί πως πρέπει να αλλάξει. Οι πληροφορίες αναφέρουν πως μία κίνηση που εξετάζει είναι η συγκρότηση ενός νέου οργάνου, δίπλα στο Πολιτικό Συμβούλιο, ως “σκιώδης κυβέρνηση” που θα αποτελεί προβολή μιας μελλοντικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Από την άλλη είναι αρκετοί που λένε πως ναι μεν το ΠΑΣΟΚ αποκτά δυναμική που θα καταγραφεί στις δημοσκοπήσεις και φυσικά αποκτά θέση πολιτικού κυρίαρχου απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ που παραμένει τυπικά η αξιωματική αντιπολίτευση, όμως είναι δύσκολο να μετουσιώσει τα παραπάνω σε ορατή εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Εάν προσπαθήσει κανείς να αναλύσει τους λόγους της επικράτησης του Νίκου Ανδρουλάκη θα μπορούσε να σταθεί σε πέντε βασικούς:

1. Ο Νίκος Ανδρουλάκης αντέδρασε άμεσα και πολιτικά στην αμφισβήτησή του από τα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ μετά από εκείνη την θυελλώδη συνεδρίαση του Π.Σ του κόμματος μετά το -κατ΄ αυτά- “πενιχρό” αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Ανακοίνωσε στην Κ.Ε που ακολούθησε την πρόθεσή του να κριθεί σε απευθείας εκλογή από τα μέλη και τους φίλους του κόμματος και δρομολόγησε τις σχετικές διαδικασίες. Έτσι, επέλεξε ο ίδιος το πλαίσιο της εσωκομματικής σύγρουσης και δεν επέτρεψε να συρθεί σε κλίμα μακράς εσωστρέφειας. Αυτό του έδωσε εκ των πραγμάτων το πλεονέκτημα καθώς γνώριζε τη δύναμή του στους κομματικούς μηχανισμούς.
2. Ευνοήθηκε από το γεγονός ότι η ισχυρή τάση που υπήρχε για αλλαγή ηγεσίας κατακερματίσθηκε σε πέντε υποψήφιους που μεταξύ τους υπήρχαν πολιτικές και προσωπικές διαφορές. Έτσι, στον πρώτο γύρο της εσωκομματικής εκλογής διαμορφώθηκε μεν ένα τυπικό αίτημα για νέα ηγεσία που συγκέντρωσε περίπου το 70%, όμως το ποσοστό αυτό κατανεμήθηκε σε τρείς, κυρίως, υποψήφιους (Χάρη Δούκα, Παύλο Γερουλάνο και Άννα Διαμαντοπούλου και λιγότερο στους Μιχάλη Κατρίνη και Νάντια Γιαννακοπούλου). Εκ των υστέρων πολλοί παραδέχονται πως εάν η Άννα Διαμαντοπούλου δεν έκανε την επανεμφάνισή της στα κομματικά πράγματα 12 χρόνια μετά θα ήταν ο Παύλος Γερουλάνος αντίπαλός του στον δεύτερο γύρο με σοβαρές πιθανότητες να κερδίσει τη μάχη. Στο μπλοκ κατά Ανδρουλάκη,μάλιστα, οι Γερουλάνος και Διαμαντοπούλου είχαν αντιτιθεμενα συμφέροντα με τον δήμαρχο Αθηναίων και ως φαίνεται οι ψηφοφόροι τους (κυρίως της κ. Διαμαντοπούλου) κινήθηκαν είτε στην αποχή, είτε προς τον κ. Ανδρουλάκη.
3. Ο Χάρης Δούκας κατόρθωσε μέσα σε 3,5 μήνες να συγκεντρώσει το 40% της εκλογικής βάσης και είναι πιά υπολογίσιμη δύναμη, όμως δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει δύο “μειονεκτήματα” που καλλιέργησαν έντονα όλοι οι άλλοι υποψήφιοι: πρώτο, την κατηγορία για τα “δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη”, δηλαδή το ότι δεν έπρεπε να είναι υποψήφιος και να παραμένει δήμαρχος, και, δεύτερο, ότι του χρεώθηκε η σύγκλισή του με τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Τα παραπάνω υπονόμευσαν την υποψηφιότητά του και τον έφεραν σε θέση απολογούμενου στο ντιμπέϊτ.
4. Ο Νίκος Ανδρουλάκης ευνοήθηκε σημαντικά και από την εικόνα χάους στον ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και όσοι πιστεύουν πως το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί μόνο του να νικήσει τη Ν.Δ και θα ήταν προτιμότερη η συνεργασία σε ένα μοντέλο κεντροαριστεράς, με την “μπαχαλοποίηση” του ΣΥΡΙΖΑ σε κοινή θέα προτίμησαν την ασφαλή επιλογή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.
5. Επίσης, διάβασε πολύ καλά την εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ, κατά βάση “συντηρητική”, χωρίς διάθεση, δηλαδή, για μεγάλες αλλαγές, πολύ περισσότερο ανατροπές, ένα σημαντικό τμήμα της οποίας, μάλιστα, ταυτίζεται με το κέντρο και όχι με την κεντροαριστερά. Και το εκπροσώπησε με τον καλύτερο τρόπο, ενώ την ίδια ώρα έδειξε πως ελέγχει κατά κράτος τους μηχανισμούς του κόμματος.

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Ο τέταρτος στην κατάταξη του πρώτου γύρου έγινε έτσι το κρισιμότερο ίσως πρόσωπο για τον θρίαμβο Κασσελάκη. Πιθανότατα θα κέρδιζε και χωρίς την υποστήριξη του πρώην υπουργού και στενού συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα, η συγκρότηση, όμως, του “διδύμου” εκτός από την μετακίνηση κρίσιμης μάζας ψηφοφόρων προσέφερε στον νέο πρόεδρο την “πολιτικότητα” που δεν διέθετε.

Υπό αυτή την έννοια, αναμένει κανείς ο πρώην υπουργός να είναι το κεντρικό πρόσωπο στην κατεύθυνση της επανίδρυσης- ακούγεται ότι πιθανώς να προταθεί για γραμματέας του κόμματος.

Στην ζυγαριά, ενώ ο Στέφανος Κασσελάκης αναδείκνυε την συμμαχία του με τον “πολιτικό” και “κομματικό” Νίκο Παππά, μία μεγάλη ομάδα στελεχών της παλαιάς φρουράς, τα ονόματα των οποίων παραπέμπουν στον “περίκλειστο” και μάλλον φοβικό ΣΥΡΙΖΑ, εξαπέλυαν επιθέσεις εναντίον του φαβορί της εσωκομματικής κούρσας και δήλωναν στήριξη στην Έφη Αχτσιόγλου. Ενισχύοντας, έτσι, τον ανανεωτικό και ανατρεπτικό χαρακτήρα του νικητή του πρώτου γύρου. Καλό δεν της έκαναν…

Η Έφη Αχτσιόγλου μετά…

Για την τελευταία, η εσωκομματική εκλογή ανέδειξε το αυτόφωτο πολιτικό και ηγετικό της προφίλ, από την άλλη δεν απέφυγε σοβαρά σφάλματα τοποθέτησης, δεν άκουσε εγκαίρως τα βουβά μηνύματα της βάσης, δεν κατόρθωσε να αναδείξει τα νεότερα πρόσωπα που την στήριζαν, και άφησε να δημιουργούνται εντυπώσεις που παρέπεμπαν στις γκρίζες φάσεις της διακυβέρνησης 2015-19. Ό,τι, δηλαδή, μία ηγετική ομάδα που είχε ηττηθεί τρεις φορές από τον Κυριάκο Μητσοτάκη αντιμετώπιζε έναν εντελώς νέο πολιτικό με ισχυρή επιρροή στην κοινωνία που υποσχόταν να νικήσει τον πρωθυπουργό.

Το νέο τοπίο

Με βάση τις δηλώσεις του νικητή και της ηττημένης της εκλογής, τα σύννεφα της διάσπασης που αρκετοί προεξοφλούσαν μάλλον αραιώνουν. Το γεγονός ότι ίσως αποχωρήσουν ή περιθωριοποιηθούν πρόσωπα της παλαιάς φρουράς δεν έχει ιδιαίτερη αξία. Το ενδιαφέρον στρέφεται στο μπλοκ που θα συγκροτήσει το 43% της ομάδας Αχτσιόγλου και η πραγματική επιρροή που θα αποκτήσει στους εσωκομματικούς συσχετισμούς, δεδομένου ότι τα κομματικά όργανα ίσως δεν εκλεγούν απευθείας από τα μέλη- μένει να φανεί…

Η αριστερή γροθιά της Έφης Αχτσιόγλου δηλώνει την παρουσία του πιο ριζοσπαστικού τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και είναι βέβαιο πως η ίδια θα διεκδικήσει να εδραιώσει αυτή την επιρροή. Πολλά, αν όχι όλα, θα κριθούν από τις κινήσεις ενσωμάτωσης που θα κάνει ο νέος αρχηγός: Εάν για παράδειγμα δώσει δείγματα γραφής με την τοποθέτηση του Σωκράτη Φάμελλου ως πρόεδρο της Κ.Ο, εάν αφήσει χώρο στον Νίκο Παππά να χειριστεί τις εσωτερικές ισορροπίες, εάν διαχωρίσει πλήρως τη θέση του από τα ακραία κέντρα στα σόσιαλ μίντια, εάν κρατήσει δίπλα του μεν αλλά σε ικανή απόσταση τον Παύλο Πολάκη και την ομάδα του. Και, φυσικά, εάν επιχειρήσει να συγκροτηθεί γρήγορα ολοκληρωμένο πολιτικό σχέδιο που θα περιλαμβάνει προτάσεις και από την άλλη πλευρά.

Ο Στ. Κασσελάκης, έχοντας δίπλα του τον Νίκο Παππά, βασικό παράγοντα που έγειρε την πλάστιγγα υπέρ του μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου, είπε ότι στον πόλεμο, ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα, αλλά μεταξύ συντρόφων, ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος πρώτος. Αδιευκρίνιστο ακόμα εάν και με ποιον τρόπο σκοπεύει να κάνει πράξη αυτή την υπόσχεση.

Η αξιοποίηση της Έφης Αχτσιόγλου θα αφοπλίσει και τους σκληρούς ριζοσπάστες ( η άκομψη (επιεικώς) ανάρτηση του Ευκλείδη Τσακαλώτου μάλλον ως κραυγή μοναχικού λύκου στην στέππα ακούστηκε…) καθώς και τους “Ηρακλείς του Στέμματος”, κάποιοι εκ των οποίων ίσως επιδιώκουν παράδοση άνευ όρων.

Ως προς την αντίπαλο Κασσελάκη στον τελικό γύρο, το σύνθημα “δεν θα ξεμπερδέψετε με την Αριστερά” των φίλων της έξω από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, δεν πρέπει να εκληφθεί από την ίδια ως λάκτισμα …εφόδου, πολύ δε περισσότερο ως νεύμα διάσπασης, αλλά ως μία γόνιμη αντιπαράθεση ώστε να διατηρήσει η διαδικασία μετασχηματισμού που θα τεθεί σε λειτουργία τα χαρακτηριστικά της αριστερής ψυχής του κόμματος.

Εκ των πραγμάτων, ο Στέφανος Κασσελάκης οφείλει να κινηθεί σε δύο επίπεδα: να αφήσει την σκληρή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, με διανομή καθαρών ρόλων, στον Σωκράτη Φαμελλο, τον Νίκο Παππά (ως ενορχηστρωτή), και κάποια στελέχη της πλευράς Αχτσιόγλου ( την ίδια, τον Αλέξη Χαρίτση, τον Νάσο Ηλιόπουλο, την Λούκα Κατσέλη κ.ά), ενώ ο ίδιος μπορεί να αναλάβει την μεταφορά του πολιτικού σχεδίου και της αντιπολιτευτικής τακτικής απευθείας στην κοινωνία. Αυτό, δηλαδή,που απέδειξε ότι γνωρίζει πάρα πολύ καλά.

Θα είναι ένας ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ δύο ταχυτήτων -στην Βουλή και την κοινωνία-, την ώρα που το πανελλήνιο αλλά και η διεθνής πολιτική σκηνη στρέφουν ξανά με ενδιαφέρον, ή με απορία, τα βλέμματά τους στην ηγετική περσόνα του νέου αρχηγού που ήρθε από το άγνωστο και κατόρθωσε να κερδίσει ένα ιστορικό κόμμα της αριστεράς σε 25 μέρες!

Οι δε κινήσεις προς τον μετασχηματισμό που θα κάνει ο Στέφανος Κασσελάκης μπορεί να ανακατέψουν την τράπουλα στο κέντρο της πολιτικής σκηνής: εκεί όπου, λόγω πολιτικού προφίλ και αέρα ανανέωσης, μπορεί να αναμετρηθεί ίσως και προνομιακά με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, και, παράλληλα, να συρρικνώσει το αποτύπωμα του Νίκου Ανδρουλάκη. Ο τελευταίος αιφνιδιάστηκε και δεν κατάφερε να παρακολουθήσει την ιλιγγιώδη άνοδο Κασσελάκη. Σαν να απουσίαζε…

Εφόσον, οι επόμενες δημοσκοπήσεις εμφανίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ με μικρή, έστω, τάση ανόδου (δεδομένου ότι μετά την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα είχε υποχωρήσει περαιτέρω από το 17,8% των εθνικών εκλογών και η βάση εκκίνησης μειώθηκε), ο νέος πρόεδρος θα έχει κερδίσει μία μάχη εντυπώσεων και θα αποκτήσει πρόσθετη δυναμική. Το ερώτημα είναι πόσο εύκολα θα αποφύγει ηχηρά λάθη και για πόσο ακόμα θα μπορεί να κρύβεται από τα μίντια και θα κατοικοεδρεύει μόνο στο You Tube. Προφανώς απαιτούνται ταχύρυθμα σεμινάρια πολιτικής, αλλά ως προς αυτό χρειάζεται αφενός θέληση και δουλειά, αφετέρου νέα εργαλεία επικοινωνίας που είναι βέβαιο πως ευδοκιμουν στις ΗΠΑ και τα γνωρίζει καλά.