«Το ανακοινωθέν του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Δαμιανού είναι σαφές και δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι αυτός είναι ο νόμιμος και κανονικός Αρχιεπίσκοπος Σιναίου και Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σινά. Από εκεί και πέρα, ο καθένας αναμετράται με τις ευθύνες του απέναντι στους 15 αιώνες ιστορίας της Ιεράς Μονής Σινά», επεσήμανε η υπουργός, διευκρινίζοντας την θέση της Αθήνας απέναντι στη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στα εσωτερικά της αδελφότητας.

Όπως επεσήμανε, «η εθνική αντιπροσωπεία σε καμία περίπτωση δεν θα υποκαταστήσει τα εκκλησιαστικά δικαστήρια και να αποφασίσει για την νομιμότητα και την κανονικότητα των εσωτερικών διαδικασιών της Ιεράς Μονής Σινά».

 Παράλληλα, έκανε έκκληση σε όλα τα κόμματα να μην εμπλακούν στα εσωτερικά ζητήματα της ιεράς μονής, ενώ χαρακτήρισε εξαιρετικά χρήσιμη για την εθνική προσπάθεια τη δήλωση στη Βουλή, του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Νίκου Ανδρουλάκη ότι θα τηρήσει την υπόσχεσή του.

«Αυτά τα ζητήματα είναι ευθύνη της Εκκλησίας γιατί αφορά τον πυρήνα της θρησκευτικής ελευθερίας. Δεν είναι ζητήματα ούτε της κυβέρνησης ούτε της εθνικής αντιπροσωπείας. Και δεν πρέπει ούτε εμείς ούτε οποιοσδήποτε άλλος να εμπλακεί. Πρέπει να λυθούν από τους ίδιους. Θεσμικός συνομιλητής για οποιονδήποτε θέλει να συνομιλήσει με την ιερά μονή Σινά, είναι ο Αρχιεπίσκοπος Σιναίου, Δαμιανός. Κανείς άλλος, εκτός εάν κάποιος θέλει να εμπλακεί στα εσωτερικά ζητήματα της ιεράς μονής.

Η κ. Ζαχαράκη υποστήριξε πως «είναι θεμελιώδες λάθος να αναπαράγεται εντός του Κοινοβουλίου οποιοδήποτε επιχείρημα και λογική μας εμπλέκει σε μια συζήτηση περί νομιμότητας ή νομιμοποίησης του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Σιναίου Δαμιανού. Γιατί εάν αυτή η συζήτηση γίνει σ’ αυτό το Κοινοβούλιο, γιατί να μην γίνει και σε κάποιο άλλο; Μην ανοίγουμε κερκόπορτες γιατί πάντα θα υπάρχει κάποιος να τις διαβεί. Γι’ αυτό η δήλωση του προέδρου της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης περί υπόσχεσης που θα τηρήσει γιατί την έδωσε στους νόμιμους εκπροσώπους της ιεράς μονής Σινά, είναι μια εξαιρετικά χρήσιμη δήλωση για την εθνική προσπάθεια», ανέφερε χαρακτηριστικά η υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων και συνέχισε, τονίζοντας πως «δεν πρέπει να συμβάλλουμε ούτε κατ’ ελάχιστον στην απονομιμοποίηση του Αρχιεπισκόπου Σιναίου Δαμιανού…».

 Η κ. Ζαχαράκη έκανε λόγο για ένα «πολύ σημαντικό, πρωτόγνωρο και ιστορικό βήμα», σημειώνοντας παράλληλα ότι, «δεν λύνει το πρόβλημα που ανέκυψε με την Ιερά Μονή Σινά στην Αίγυπτο γιατί απλά δεν θα μπορούσε ποτέ να το λύσει».

«Δεν δημιουργούμε μια δεύτερη Ιερά Μονή Σινά στην Ελλάδα και δεν εμπλεκόμαστε καθόλου στην δικαιϊκή τάξη ενός άλλου κράτους. Η Ιερά Μονή Σινά εδρεύει στην Αίγυπτο και η νομική της προσωπικότητα είναι θέμα του αιγυπτιακού δικαίου. Όμως, όπως πλέον ξέρουμε όλοι, η ιερά μονή Σινά δεν έχει νομική προσωπικότητα στην Αίγυπτο και η ικανοποίηση αυτού του αιτήματος, είναι μια πολύ σημαντική παράμετρος της συνολικής λύσης. Είναι ο μίτος της Αριάδνης. Είναι εξίσου σαφές, ότι η αναγνώριση νομικής προσωπικότητας στην εκπροσώπηση της μονής στην Ελλάδα, βοηθά την ελληνική θέση. Αλλά μέχρι εκεί», υπογράμμισε η κ. Ζαχαράκη.

Απαντώντας στις αιτιάσεις περί καθυστέρησης ψήφισης του νομοσχεδίου, η κ. Ζαχαράκη είπε χαρακτηριστικά: «Λοιπόν, ας δεχθούμε ότι αργήσαμε». Παραδέχτηκε ότι «οι ελληνοαιγυπτιακές σχέσεις πέρασαν μια πρωτόγνωρη κρίση εξαιτίας της υπόθεσης της ιεράς μονής Σινά. Η κυβέρνηση κατέβαλε κόστος που δεν της αναλογεί, για να αντιμετωπίσει χρόνιες παθογένειες και προβλήματα της ιεράς μονής Σινά. Δεν είναι ευθύνη αυτής της κυβέρνησης ότι η μονή Σινά δεν έχει νομική προσωπικότητα στην Αίγυπτο ή ότι δεν έχει διασφαλίσει την συνέχειά της μέσω αδειών διαμονής και υπηκοοτήτων. Ούτε ποτέ της ζητήθηκε βοήθεια από την ίδια την ιερά μονή Σινά, ούτε είχε εμπλοκή στην νομική υποστήριξη της ιεράς μονής κατά την αντιδικία της με το αιγυπτιακό Δημόσιο. Πότε ενεπλάκη η κυβέρνηση; Όταν η φωτιά πια απειλούσε το ίδιο το μοναστήρι, γιατί τότε της ζητήθηκε».

Κλείνοντας, η κ. Ζαχαράκη απευθύνθηκε προσωπικά στον Αρχιεπίσκοπο λέγοντας χαρακτηριστικά:

«Είναι εδώ ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Σιναίου Δαμιανός. Βρίσκεται στα θεωρεία. Πάνω του βαραίνουν 91 χρόνια και από αυτά τα 61 χρόνια υπηρετεί την Ιερά Μονή Σινά. Θέλω να τον κοιτάξω στα μάτια και να του πω μόνο δυο φράσεις. Σε λίγες ώρες αυτό το σχέδιο νόμου θα γίνει νόμος του ελληνικού κράτους. Θα μείνουμε πιστοί στην υπόσχεσή μας».

Ευχαριστίες προς τους Έλληνες βουλευτές που στηρίζουν το έργο του απηύθυνε ο αρχιεπίσκοπος Σινά, Δαμιανός. Σε δήλωση του από το Μετόχι της Μονής Σινά, στην Αθήνα, ευχαρίστησε τα Πατριαρχεία που στέκονται στο πλευρό του και την Εκκλησία στο σύνολό της. Ο ίδιος ανέφερε:

«Από μικρό παιδί πορεύτηκα μέσα στον χώρο της Εκκλησίας με όση ο Θεός μού δίνει δύναμη για αγάπη και προσφορά. Δεν θα ήθελα να πω ότι είναι δικό μου έργο το έργο του Θεού – και αυτό το εκτιμώ και ευχαριστώ τον Κύριο. Δεν θα αλλάξω τώρα στα 90 μου χρόνια -που πολλοί θέλησαν- αυτό να προβάλλω σαν κάποια δικαιολογία. Και ευχαριστώ και την ελληνική Βουλή που από τους εκπροσώπους της του ελληνικού λαού με στηρίζει στο έργο μου. Τους ευχαριστώ θερμώς και ευχαριστώ δια αυτού την Ελλάδα μας -όπου βρίσκεται- εντός της Ελλάδος και εκτός Ελλάδος.

Και ευχαριστώ τα πρεσβυγενή πατριαρχεία μας που με καταλαβαίνουν και όλη την Εκκλησία και τα Πατριαρχεία και Μητροπόλεις όπου υπάρχει Ορθοδοξία. Ευχαριστώ τον καλό Θεό που με στηρίζει και μου δίνει δύναμη και κουράγιο στη σημερινή αυτή πορεία της ζωής μου.

Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Δαμιανός βρέθηκε προ ημερών στην ειδική Επιτροπή της Βουλής και υποστήριξε το νομοθέτημα, καλώντας τους βουλευτές να στηρίξουν άπαντες τη ρύθμιση, στη Μονή ήταν σε εξέλιξη ένα «εκκλησιαστικό πραξικόπημα», του οποίου κατά πληροφορίες ηγείται ο μοναχός Ησύχιος. Σύμφωνα με εκκλησιαστικές πηγές, με αμφιβόλου νομιμότητας διαδικασίες, ο μοναχός Ησύχιος και άλλα μέλη της Αδελφότητας της μονής επιχείρησαν να καθαιρέσουν τον Αρχιεπίσκοπο Σινά Δαμιανό και να τορπιλίσουν τις συζητήσεις. Σε πρακτικό ψηφοφορίας που έχει κοινοποιηθεί προς τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλο 15 μοναχοί αποφαίνονται υπέρ της καθαίρεσης του Δαμιανού.

Το θεώρησα χρέος μου. Το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω για να τους τιμήσω. Σε εποχές και συγκυρίες που αποσιωπάται η ριζοσπαστική πολιτική παρέμβαση των χριστιανών είναι καθήκον μας η προβολή της. Ο επαναστατικός χριστιανικός λόγος που απελευθερώνει πρόσωπα και λαούς δε βολεύει κανένα κατεστημένο και γι’ αυτό ηθελημένα περιθωριοποιείται», αναφέρει, μεταξύ άλλων, στη συζήτηση που ακολουθεί.

Συνέντευξη στον Χρόνη Διαμαντόπουλο

–Κύριε Αργυρόπουλε, υπηρετήσατε περίπου τέσσερις δεκαετίες ως θεολόγος στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση σε Ελλάδα και Γερμανία. Ποιες είναι οι προϋποθέσεις  για να μπορέσει ένας εκπαιδευτικός της ειδικότητάς σας να συναντηθεί, να επικοινωνήσει ουσιαστικά με τους μαθητές και τις μαθήτριές του;

Για να συναντηθείς με τους νέους ανθρώπους, να κουβεντιάσεις μαζί τους για το Θεό χρειάζεται να αγαπάς το διάλογο, να αγαπάς τους νέους και να αγαπάς το Θεό. Να σου αρέσουν οι προκλήσεις, να μην τις φοβάσαι, αλλά να τις χαίρεσαι. Απαιτείται να έχεις: παιδεία διαλόγου, πολύπλευρη ενημέρωση σε σύγχρονα ζητήματα, θάρρος, διάκριση, αίσθηση του χιούμορ, σεμνότητα, μπόλικη αγάπη και ταπείνωση. Να έχεις διάθεση να διαλεχτείς, να τους ακούσεις, να διδαχθείς από τους μαθητές και τις μαθήτριές σου. Όχι να τους επιβάλλεις θέσεις, αντιλήψεις, ιδεολογήματα. Να προσπαθήσεις να εισπράξεις αυτό που σου λένε. Να μην έχεις έτοιμες απαντήσεις και τσιτάτα προκειμένου να τους «αποστομώσεις», αλλά να προσπαθήσεις να κατανοήσεις τις αγωνίες, τις ανησυχίες, τις αντιρρήσεις τους ακόμα και την πλήρη άρνησή τους για αυτά που εκπροσωπείς. Να θέλεις να συναντηθείς αληθινά μαζί τους κι όχι να έχεις σκοπό να τους μετατρέψεις σε ακροατές, θαυμαστές ή οπαδούς σου.

–Ποια είναι η σχέση των νέων με τον Θεό στις μέρες μας;

Οι νέοι άνθρωποι στην πλειονότητά τους με το Θεό δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Με αυτό που λέμε Εκκλησία όμως τραβάνε πολύ ζόρι. Με απλά λόγια με τους εκπροσώπους Του έχουνε. Με εμάς, δηλαδή. Τους «καθώς πρέπει» και καλά θρησκευόμενους γονείς, τους αγέλαστους θεολόγους, τους «δέκα λεπτά κήρυγμα» κληρικούς, τους απόμακρους χλιδάτους επισκόπους, τους ατσαλάκωτους θαμώνες του κυριακάτικου εκκλησιασμού και πάει λέγοντας… Την αναξιότητά μας δεν αντέχουν. Αν μας διέκρινε η στοιχειώδης συνέπεια απέναντι στο ευαγγελικό μήνυμα τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Οι νέες και οι νέοι έχουν πρόβλημα με το «Θεό» που τους προσφέρουμε αρρωστημένα πολλές φορές εμείς, οι γονείς τους και η κοινωνία, και πολύ καλά κάνουν, διαφορετικά θα ήταν για λύπηση. Το ότι τον αρνούνται είναι δείγμα υγείας. Δεν αποδέχονται έναν «μαγικό και μοιρολατρικό» χριστιανισμό, βολικό για τους ισχυρούς της γης, έναν Θεό των προλήψεων και των δεισιδαιμονιών, επαγγελματία θαυματοποιό, έναν Θεό δυνάστη.

• Μια θρησκεία της υποταγής που εκφράζει τη χειρότερη εκδοχή του ηθικισμού και βολεύει που θέλουν να ελέγχουν την ανθρώπινη ψυχή, δαιμονοποιώντας την ελευθερία, την αναζήτηση, τον έρωτα, την τέχνη και την ομορφιά της ζωής. Όπως γράφω και στο βιβλίο μου «Ο Θεός, οι νέοι και άλλες Rock n Roll ιστορίες»:

«Το παιδί από μικρό μεγαλώνει με την εικόνα ενός Θεού τιμωρού, ελεγκτή, βασανιστή. Η πίστη σε Αυτόν δεν είναι παρά η δήλωση υποταγής σε μια ανώτερη πνευματική εξουσία.  Ο Θεός είναι ένας εντολοδόχος. Όποιος τολμάει να διαφοροποιηθεί χάνεται. Ένας τέτοιος Θεός είναι πολύ βολικός για ένα βολεμένο γονιό. Φοβικοί χριστιανοί ασορτί με τη φοβική κοινωνία. Η γλυκύτητα και η ανεκτικότητα του Ιησού, η ομορφιά και η τρυφερότητα του Θεού απουσιάζουν τελείως. Ο νέος οφείλει να ακολουθεί αυστηρά τις απαιτήσεις μιας αυστηρής θρησκευτικής τυπολατρίας». Σελ.21.

–Η δράση των πολιτικοποιημένων προοδευτικών χριστιανών στην περίοδο της δικτατορίας (1967-1974) είναι το αντικείμενο των δύο βιβλίων σας που κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Αρμός. Τι σας οδήγησε στην προκείμενη έρευνα;

Αναμφισβήτητα η Διοίκηση της Εκκλησίας με τη στάση που τήρησε έναντι της Δικτατορίας πρόδωσε την αποστολή Της. Οι Αρχιεπίσκοποι Ιερώνυμος αρχικά και Σεραφείμ αργότερα, η πλειονότητα των Ιεραρχών της Ελλαδικής Εκκλησίας, οι εκπρόσωποι των Πατριαρχείων, οι καθηγητές των θεολογικών σχολών, οι χριστιανικές οργανώσεις και τα θρησκευτικά έντυπα ταυτίστηκαν με τους Συνταγματάρχες της Χούντας. Με τη στάση τους σκανδάλισαν το λαό του Θεού και δυσφήμισαν διεθνώς την Ελλαδική Ορθοδοξία.

Οι νέες και οι νέοι έχουν πρόβλημα με το «Θεό» που τους προσφέρουμε αρρωστημένα πολλές φορές εμείς, οι γονείς τους και η κοινωνία, και πολύ καλά κάνουν, διαφορετικά θα ήταν για λύπηση

Στον αντίποδα όλων αυτών ολιγάριθμοι κληρικοί όλων των βαθμίδων με πιο γνωστό για την αντιδικτατορική του δράση τον π. Γιώργη τον Πυρουνάκη καθώς επίσης και το κίνημα της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» με Πρόεδρό του τον αγωνιστή Νίκο Ψαρουδάκη. Με τους αγώνες, τις διώξεις, τις φυλακίσεις και την εξορία τίμησαν τις ευαγγελικές τους αρχές. Ξεκίνησα την έρευνά  μου με σκοπό να αναδείξω την παρουσία και τη δράση όλων αυτών τα μαύρα χρόνια της δικτατορίας. Το θεώρησα χρέος μου. Το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω για να τους τιμήσω. Σε εποχές και συγκυρίες που αποσιωπάται η ριζοσπαστική πολιτική παρέμβαση των χριστιανών είναι καθήκον μας η προβολή της. Ο επαναστατικός χριστιανικός λόγος που απελευθερώνει πρόσωπα και λαούς δε βολεύει κανένα κατεστημένο και γι’ αυτό ηθελημένα περιθωριοποιείται.

–«Χριστιανισμός και Πολιτική» είναι ο τίτλος του βιβλίου σας που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Αρμός. Πείτε μας λίγα λόγια για το περιεχόμενό του.

Περισσότερο από ένα αιώνα έχουμε άπειρα παραδείγματα ενασχόλησης πιστών χριστιανών με την πολιτική σε παγκόσμια κλίμακα. Άλλοτε μετέχοντας ως πρόσωπα  ή συγκροτημένες χριστιανικές κινήσεις σε μεγάλα κόμματα, κινήματα ή συνδικαλιστικές ομοσπονδίες και άλλοτε παρεμβαίνοντας αυτόνομα στους ίδιους χώρους συγκροτώντας χριστιανικά κινήματα ή κόμματα, χριστιανικές συνδικαλιστικές κινήσεις ή ακόμα και συνδικάτα.

Αρκετές φορές, αυτό γίνεται από πολιτικοποιημένους χριστιανούς με αγνή προαίρεση και με σκοπό την ανατροπή της εκμετάλλευσης, της αδικίας, της αναξιοκρατίας, των εξουσιαστικών μηχανισμών, της ανελευθερίας και των ανισοτήτων που κυριαρχούν στις κοινωνίες.

Σκοπός η μεταμόρφωση του κόσμου βάσει των αρχών και των αξιών του Χριστιανισμού. Συναντάμε βέβαια περιπτώσεις χριστοκάπηλων πολιτικών που ανήκουν σε εθνικιστικούς κυρίως κύκλους και οι οποίοι οικειοποιούνται τον χριστιανικό τίτλο προς άγραν ψήφων των αφελών ή και καλοπροαίρετων χριστιανών προς ίδιον όφελος ή και για να στηρίξουν απολυταρχικά και δικτατορικά καθεστώτα. Στην πατρίδα μας, λόγω της πολυετούς παρουσίας και δράσης του κινήματος της «Χριστιανικής Δημοκρατίας», ανά εποχές αναπτυσσόταν θεολογικοί διάλογοι για τη σχέση θεολογίας –πολιτικής.

Οι νέοι άνθρωποι στην πλειονότητά τους με το Θεό δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Με αυτό που λέμε Εκκλησία όμως τραβάνε πολύ ζόρι

Πραγματοποιήθηκαν διαλέξεις, γράφτηκαν βιβλία, δημοσιεύθηκαν άρθρα, οργανώθηκαν δημόσιες συζητήσεις. Αυτή όλη η ζύμωση μας ώθησε στη συγγραφή αυτού του κειμένου ως ελάχιστη προσφορά στο διάλογο για το συγκεκριμένο ζήτημα, που μπορεί κατά διαστήματα να ατονεί, αλλά με τον τρόπο του συνεχίζει να απασχολεί τους πολιτικοποιημένους χριστιανούς της πατρίδας μας. Πρόθεσή μας λοιπόν είναι η μικρή συμβολή στον προβληματισμό για το ζήτημα αυτό και η κατάθεση της όποιας εμπειρίας μας. Στο πρώτο μέρος του πονήματός μας υπάρχει μια σύντομη αναφορά στην παρουσία και τη δράση του κινήματος της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» καθώς επίσης η κατάθεση του προβληματισμού και των σκέψεών μας για την ενασχόληση των χριστιανών με την πολιτική. Στο δεύτερο μέρος υπάρχουν τρία κείμενά μας: «Χριστιανική ριζοσπαστικότητα και Αριστερά, μια πονεμένη ιστορία», «Θεολογία και Οικολογία», «Πόσο συμβατός με την Ορθόδοξη σκέψη είναι ο οικονομικός φιλελευθερισμός ;»

 -Χριστιανική ριζοσπαστικότητα και Αριστερά. Μια πονεμένη ιστορία;

Κατά διαστήματα, με κάποια αφορμή επανέρχεται ο προβληματισμός για τη σχέση της Αριστεράς με τη θρησκεία. Βιβλία, άρθρα, εκδηλώσεις, συζητήσεις, κείμενα, σχόλια-παρεμβάσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δημοσιεύονται κατά καιρούς. Πολλές φορές συμβάλλουν  σε έναν ουσιαστικό διάλογο. Ενδεικτικά αναφέρω τα εξαιρετικά κείμενα και βιβλία των Ρούση Γιώργου (Χριστιανισμός και Μαρξισμός, Βίοι παράλληλοι, Αθήνα 2021), Αγτζίδη Βλάση ( Συζητώντας για την ιστορική, κοινωνική και ιδεολογική σημασία του έργου των Τριών Ιεραρχών; ,ΕΘΝΟΣ ,31-01-2020),  Αλεξάτου Γιώργου, Οι χριστιανοσοσιαλιστές ως ιστορική συνιστώσα της Αριστεράς, iskra, 15-04 2019. Σε άλλες περιπτώσεις, προκαλούν θλίψη, αφού επιβεβαίωναν για ακόμη μια φορά ότι η πατρίδα μας είναι ο τόπος των «παράλληλων μονολόγων», της ημιμάθειας και των εμμονών .Εντύπωση ενίοτε προκαλεί ο δογματισμός ορισμένων αριστερών και αντιεξουσιαστών, υπερασπιστών «της μαχητικής αθεΐας και του αντικληρικαλισμού», και η επιθετικότητα τους σε ότι θυμίζει «θρησκεία». Πολλές φορές μάλιστα εκφράζεται με «θρησκευτική» απολυτότητα όμοια με αυτή των εκπροσώπων του θρησκευτικού φονταμενταλισμού.

Την κριτική τους στα ιστορικά λάθη του Χριστιανισμού την κατανοώ και προσυπογράφω. Είναι γνωστό ότι υπήρξαν εποχές που ο Χριστιανισμός έπαψε να είναι η θρησκεία του Σταυρού και των Σταυρωμένων και ταυτίστηκε με τους Σταυρωτές (Ν. Μπερδιάγιεφ).  Άλλο όμως η επιστημονικά τεκμηριωμένη κριτική που συνοδεύεται από τη διάκριση της ουσίας του Χριστιανισμού και των αλλοιώσεων του μέσα στην ιστορία και άλλο η μίζερη εμμονική αντιθρησκευτικότητα που είναι γέννημα της αμάθειας, όπως βέβαια γέννημα της είναι και η αρρωστημένη θρησκευτικότητα. Αναρωτιέμαι πώς ένας αριστερός που επικαλείται πάντα την επιστημονικότητα μπορεί να αγνοεί τόσο σημαντικές πλευρές στην ιστορία του λαϊκού κινήματος που τις έγραψαν χριστιανοί . Η πρόοδος και η κοινωνική αλλαγή επιτυγχάνεται με τη αξιοποίηση της ιστορικής αλήθειας και της γνώσης όχι με την αλαζονεία της πρωτοπορίας, το δογματισμό και τις προκαταλήψεις. Το ερώτημα είναι απλό και σαφές. Μπορούμε να κάνουμε πολιτική, να σχεδιάζουμε το μέλλον αγνοώντας τα ιστορικά δεδομένα και τη σύγχρονη πραγματικότητα, όταν μάλιστα επικαλούμαστε διαρκώς την επιστημονικότητα και τον ορθολογισμό; Μπορούμε να μιλάμε απαξιωτικά για τη δυναμική των πολιτικοποιημένων χριστιανών και τη συμβολή τους στην κοινωνική αλλαγή σε παγκόσμιο επίπεδο διαχρονικά αλλά και στο διάστημα των τελευταίων δεκαετιών όταν η διεθνής εμπειρία, η πληροφόρηση, η βιβλιογραφία μιλάει για το αντίθετο; Στο βιβλίο «Χριστιανισμός και Πολιτική» αφιερώνω ένα εκτενές κείμενο σε αυτή την πονεμένη ιστορία προσπαθώντας να συμβάλω, στην άρση των όποιων παρεξηγήσεων.

«Μπαίνεις μέσα και αισθάνεσαι  να σε κατακλύζει ένα γκρίζο συναίσθημα, για κάτι που έγινε και το οποίο είναι ανεξήγητο. Ίσως το μόνο που μας παρηγόρησε ήταν μια αχτίδα φωτός που έμπαινε από κάποιο σημείο και έπεφτε πάνω στο μοναδικό ακάλυπτο ψηφιδωτό της Παναγίας και ίσως αυτό να  αποτελεί ένα σημάδι ελπίδας…», περιέγραψε ο διευθυντής της  βιβλιοθήκης του Βατικανού, επίσκοπος Άντζελο  Βιτσεντσο Ζανι, υποδεχόμενος αντιπροσωπεία της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης της Ορθοδοξίας (Δ.Σ.Ο), η οποία του επέδωσε τόμο με τριάντα εφτά, ανά τον πλανήτη εμβληματικούς ναούς της του Θεού Σοφίας.

«Φύγαμε με  δυνατές εντυπώσεις, μιας πραγματικότητας που μας συγκίνησε και μας λύπησε βαθιά…», πρόσθεσε ο αξιωματούχος του Βατικανού παραλαμβάνοντας το λεύκωμα, το οποίο εφεξής θα κατέχει μια θέση, ανάμεσα στα 80.000.000 βιβλία και τα 85.000 περίπου μοναδικά χειρόγραφα που αριθμεί ο συγγραφικός πλούτος της περίφημης βιβλιοθήκης, ενώ έχει ήδη επιδοθεί και στον ίδιο τον Ποντίφικα.

Εκ μέρους της αντιπροσωπείας, αποτελούμενης από τον Γραμματεία της Δ.Σ.Ο βουλευτή κ. Μάξιμο Χαρακόπουλο, τον Σύμβουλό της κ. Κώστα Μυγδάλη, και τον επίσης βουλευτή κ. Σταύρο Κελέτση, ο κ. Χαρακόπουλος ενημέρωσε τον συνομιλητή του, για τον σκοπό της έκδοσης του τόμου, ο οποίος έχει μεταφραστεί ήδη σε δώδεκα γλώσσες, τονίζοντας πως  η πρωτοβουλία  αυτή της Δ.Σ.Ο εντάσσεται στην «προσπάθεια ευαισθητοποίησης της διεθνούς κοινότητας, και κινητοποίησης της κοινωνίας των πολιτών μετά την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί»   

Πλην της βιβλιοθήκης του Βατικανού, από την Πέμπτη ο τόμος με τους ναούς της του Θεού Σοφίας, βρίσκεται πλέον καταχωρημένος, και στο πανεπιστήμιο Sapienza,της Ρώμης, το μεγαλύτερο στην Ευρώπη με 200.000 φοιτητές και επιστημονικό και διδακτικό προσωπικό, όπου, μάλιστα, έγινε παρουσίασή  στην έδρα της Νεοελληνικής Γλώσσας.

Στην κατάμεστη αίθουσα, με την  συγκίνηση  για  τον θάνατο του μεγάλου ελληνιστή Μαριο Βιτι,  καθηγητή στο διάσημο πανεπιστήμιο και ειδικότερα στην έδρα της Νεοελληνικής Γλώσσας, να αιωρείται στην ατμόσφαιρα, μίλησαν από ιταλικής πλευράς η κοσμήτορας της Φιλοσοφικής σχολής  Αριάνα Πουντσι, ο κοσμήτορας της Φιλολογικής Σχολής και καθηγητής Γκαετανο Λετιερι, διευθυντής του Τμήματος Ιστορίας Ανθρωπολογίας, Θρησκειών, Τεχνών και Θεάματος.

 Ο Σύμβουλος της Δ.Σ.Ο κ. Μυγδαλης παρουσίασε την ταυτότητα και δράση της Συνέλευσης,  ενώ  ο γραμματέας της, αναφέρθηκε στον τόμο και τις  κινητοποιήσεις να αναδειχθεί  διεθνώς το πρόβλημα της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Αφιέρωσε επίσης, καταχειροκροτούμενος,  την  εκδήλωση  στον εκλιπόντα  φίλο των ελληνικών γραμμάτων, Μαριο Βιτι.

Τον τόμο επέδωσαν μέλη της αντιπροσωπείας  και στον πρόεδρο της  επιτροπής πολιτισμού της ιταλικής βουλής, ενώ η όλη αποστολή  στην οποία συμμετείχαν  ακόμη από την ελληνική βουλή οι  κ. Αθανάσιος Δαβάκης (ΝΔ) και Γιάννης Σαρακιώτης (ΣΥΡΙΖΑ), καθώς επίσης και εκπρόσωποι  των κοινοβουλίων της Βουλγαρίας και της Ιορδανίας επισκέφθηκαν την  χριστιανική  μονή του Αγίου Νείλου στην Γκρότα Φεράτα και την βασιλική του Αγίου Κλήμη όπου είναι ενταφιασμένος ο ισαπόστολος, Κύριλλος που μαζί με τον Μεθόδιο υπήρξαν οι διαφωτιστές των Σλάβων.
Μετά την Ρώμη, το ταξίδι του τόμου με τις του Θεού Σοφίες, θα συνεχιστεί στο Λονδίνο, όπου θα παρουσιαστεί από την Δ.Σ.Ο. τον Μάρτιο.

«Ενώ για μια ακόμη φορά, κάποιοι άνθρωποι που ασκούν μεγάλη εξουσία –και δυστυχώς παραμένουν κλεισμένοι στα αναχρονιστικά, εθνικιστικά συμφέροντά τους– προκαλούν και υποθάλπουν πολεμικές συγκρούσεις, ο απλός κόσμος αισθάνεται την ανάγκη να οικοδομήσει ένα μέλλον, το οποίο ή θα είναι κοινό ή, διαφορετικά, δεν θα μπορέσει να υπάρξει», τόνισε ο ποντίφικας. Σύμφωνα με τους Ιταλούς σχολιαστές, με τη δήλωσή του αυτή ο πάπας «αναφέρθηκε στον Βλαντίμιρ Πούτιν, χωρίς να τον κατονομάσει».

«Στη νύχτα αυτή του πολέμου που σκέπασε την ανθρωπότητα, δεν πρέπει να αφήσουμε να χαθεί το όνειρο της ειρήνης, O πόλεμος ετοιμαζόταν εδώ και καιρό, με μεγάλες επενδύσεις και εμπόριο όπλων», πρόσθεσε ο Φραγκίσκος.

Τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης, τέλος, αναφέρονται με έμφαση τόσο στην δήλωση του ίδιου του Αγίου Πατέρα των Καθολικών ότι «το ενδεχόμενο να επισκεφθεί το Κίεβο, βρίσκεται στο τραπέζι» όσο και στην είδηση ότι καταβάλλονται προσπάθειες για να μπορέσει να οργανωθεί συνάντηση του πάπα Φραγκίσκου με τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο, ίσως και πριν το τέλος της άνοιξης.