Με αφορμή αυτό αναφέρθηκε σε ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία της ενημέρωσης, τη σχέση πολιτικής και δημοσιογραφίας αλλά και ευρύτερα θεσμικά και πολιτικά ζητήματα της επικαιρότητας. Η συζήτηση ανέδειξε τις διαφορετικές προσεγγίσεις γύρω από κρίσιμα ζητήματα θεσμών και πολιτικής ευθύνης, αποτυπώνοντας το κλίμα της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας και τις εντάσεις που διαμορφώνουν τον δημόσιο διάλογο.

   «Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος για άλλη μια φορά προέβη σε μια παραποίηση δεδομένων, η οποία συνιστά, ενδεχομένως να συνιστά, κάποια πολύ σοβαρά ποινικά αδικήματα. Άλλες φορές μπορεί να είναι διασπορά ψευδών ειδήσεων, άλλες φορές μπορεί να είναι και συκοφαντική δυσφήμιση, αν αυτό το οποίο μεταφέρει, γιατί δεν το μεταφέρει μόνο εκείνη τη στιγμή, το μεταφέρει και στο διαδίκτυο στη συνέχεια, συνιστά εν γνώσει του προσβολή. Δηλαδή, αν εν γνώσει του κάποιος λέει για εσένα κάτι ψευδές και δυσφημιστικό», τόνισε ο κ. Μαρινάκης.

«Πάμε τώρα να δούμε ποια είναι η μεγάλη εικόνα, η ουσία. Η ουσία είναι ότι ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος εμφανίστηκε και δικαίωμά του εκπροσωπώντας ένα site, αμέσως μετά το πρώτο συλλαλητήριο πέρσι για τα Τέμπη, – έχει σημασία ο χρόνος. Και έκτοτε έρχεται και ακολουθεί το συγκεκριμένο μοτίβο ερωτήσεων. Καταρχάς να πούμε ότι είμαι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, νομίζω το λέγαμε και πριν, που κάνει τα μακροσκελέστερα briefing… Γιατί έχω χρέος απέναντι στους συναδέλφους σας να δέχομαι όλες τις ερωτήσεις, είναι πολύ πλούσια η θεματολογία ειδικά, τα τελευταία 2,5 χρόνια που είμαι εγώ εκπρόσωπος, και έχω καθήκον απέναντι στον κόσμο και στον πρωθυπουργό που εκπροσωπώ και είναι και δική του οδηγία, να μην αφήνω καμία ερώτηση που να μην τη δεχτώ. Είμαι ο υφυπουργός Τύπου, που υπό την κατεύθυνση του πρωθυπουργού και σε συνεργασία με το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει καταργήσει την απλή δυσφήμιση, προστατεύοντας τους δημοσιογράφους, -όχι τη συκοφαντική, όπως αυτό που πολλές φορές κάνουν κάποιοι, όπως αυτός ο δημοσιογράφος-, έχει δώσει όλα τα δικαιώματα που πρέπει να δοθούν διαχρονικά στα Μητρώα Τύπου ή στις εφημερίδες δηλαδή, στα sites, και όλα αυτά έχουν αναγνωριστεί από όλες τις Ενώσεις Τύπου σε όλα τα νομοσχέδια που έχω την τιμή να εισαγάγω στη Βουλή».

   Στο σημείο αυτό πρόσθεσε: «Ποιο είναι το μοτίβο; Έρχεται ο συγκεκριμένος κύριος, ρωτάει το ίδιο πράγμα πέντε, έξι, επτά, οκτώ, εννιά, δέκα φορές και προσπαθεί την όγδοη, ένατη, δέκατη φορά να πάρει μια μισή απάντηση ή μια απάντηση που να τον βολεύει για να κόψει την όγδοη, ένατη, δέκατη απάντηση, να την βάλει στο διαδίκτυο… Όπως τι έγινε χτες; Μπήκε μόνο η σκηνή που του λέω ότι θα σου κάνω μήνυση. Όχι τι προηγήθηκε. Για να εκνευρίσει τον απλό κόσμο που βλέπει και δεν ξέρει τι συμβαίνει και στη συνέχεια να δώσει και αυτά τα βίντεο σε δυο, τρεις σατιρικές δήθεν εκπομπές που υπάρχουν στην ελληνική τηλεόραση και κάνουν την πιο χυδαία προπαγάνδα». Και τόνισε: «Πήγε να βάλει στο στόμα μου ότι εγώ είπα ότι οι λιμενικοί στην πραγματικότητα σκότωσαν τους ανθρώπους αυτούς… και, μάλιστα, το έκανε και ύπουλα, λέει μετά: “Συμφωνείτε ότι παραδεχτήκατε αυτό το πράγμα;”.

Είπε: “Μόλις παραδεχτήκατε ότι το Λιμενικό έκανε αποτροπή. Σωστά;”, ενώ εγώ μιλούσα για τα καθήκοντα του Λιμενικού γενικά. Αυτός τι ήθελε; Ήθελε να το αποσπάσει αυτό, να βγάλει τίτλο “Ο Μαρινάκης παραδέχτηκε ότι οι λιμενικοί σκότωσαν ανθρώπους”, ενώ οι λιμενικοί προστατεύουν τα σύνορά μας και σώζουν ανθρώπινες ζωές, για να δημιουργήσει κλίμα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Και πολλές φορές γίνεται αυτή η προπαγάνδα. Δεν είναι ο μόνος. Μην θεοποιούμε τώρα έναν δημοσιογράφο. Έτσι; Είναι ένα κύκλωμα που δρα σε διάφορα Μέσα και εξυπηρετεί διάφορα συμφέροντα. Δεν με νοιάζει ποια είναι. Αποσταθεροποίησης; Ιδεολογικά; Είναι ιδεοληπτικοί; Δεν ξέρω ποια είναι τα κίνητρά τους και ο στόχος τους είναι η αποσταθεροποίηση».

   Στο σημείο αυτό και σε ερώτηση του δημοσιογράφου αν πιο ψύχραιμα πια, θα κατέθετε μήνυση, ο κ. Μαρινάκης απάντησε: «Κοιτάξτε να δείτε. Αν κατέθετα τις μηνύσεις που θα είχα δικαίωμα να καταθέσω και εγώ και 5-6 ακόμη κυβερνητικά στελέχη για κάθε φορά που λένε πράγματα που δεν έχουμε πει ή κάναμε πράγματα που δεν έχουμε κάνει, θα ήμουν όλη μέρα στα δικαστήρια… Υπάρχουν ζητήματα που είναι πολιτικά, όπως το 95% των ερωτήσεων που δέχομαι και στις ενημερώσεις πολιτικών συντακτών και στις συνεντεύξεις εδώ και υπάρχουν και ζητήματα που δεν είναι πολιτικά. Έχουν ποινική χροιά. Γιατί είναι άλλο πράγμα να πείτε, που έχετε κάθε δικαίωμα, και εγώ να σας απαντήσω ότι: Αυτά που λες είναι ανοησίες, είσαι κακός στη δουλειά σου, λες ψέματα. Και είναι άλλο πράγμα να λέτε ότι είπα κάτι που δεν είπα. Το πρώτο είναι πολιτική, ακόμα και πολλές φορές τοξική πολιτική. Το δεύτερο έχει ποινικές συνέπειες. Το αν ο καθένας θα κάνει χρήση είναι δικό του θέμα».

   Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επεσήμανε μάλιστα ότι «γι’ αυτό και θα πάρουμε μια πρωτοβουλία και θα κάνουμε και ένα συνέδριο για την παραπληροφόρηση σε λίγες εβδομάδες στην Αθήνα, παρουσία και του πρωθυπουργού, έχω σκοπό είτε στα σχολεία είτε στην κοινωνία, μαζί και με άλλους υπουργούς, όπως η κυρία Ζαχαράκη, να δώσω μάχη ενάντια στην προπαγάνδα και στην παραπληροφόρηση, η οποία δεν έχει να κάνει μόνο με το κυβέρνηση-αντιπολίτευση, έχει να κάνει με τα εθνικά συμφέροντα. Ζούμε στη χώρα της δήθεν νεκρής Μαρίας, κύριε Στάθη και κύριε Σίσκο. Στη χώρα της δήθεν νεκρής Μαρίας. Στη χώρα των χαμένων βαγονιών, που μέχρι και βουλευτές αξιωματικής αντιπολίτευσης αναπαρήγαγαν, δεν πρέπει να τα αφήσουμε αυτά. Έχουν περάσει και μέσα από τα social media ως δηλητήριο και στα παιδιά μας».

   Περνώντας στη συνέχεια στο θέμα της συνταγματικής αναθεώρησης απαντά στις επικρίσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου σχετικά με τη χρήση του άρθρου 86 του Συντάγματος, απορρίπτοντας την ύπαρξη προσωπικής ή νομικής αντιπαράθεσης και υποστηρίζοντας ότι απλώς απάντησε σε δημόσια κριτική. Υποστηρίζει ότι οι ρυθμίσεις που επικρίνονται, όπως το «αμελλητί» και η αποσβεστική προθεσμία, εισήχθησαν κατά την αναθεώρηση του 2001 και υποχρεώνουν τη Βουλή να αναλαμβάνει ρόλο διερεύνησης αντί της Δικαιοσύνης, άρα η εφαρμογή τους δεν αποτελεί κυβερνητική επιλογή αλλά συνταγματική υποχρέωση. Παράλληλα, τονίζει ότι η κυβέρνηση επιδιώκει νέα συνταγματική αναθεώρηση με ευρύτερες συναινέσεις, καλώντας τα κόμματα να τοποθετηθούν ξεκάθαρα, ενώ επισημαίνει πως η ιστορία θα καταγράψει όσους στηρίξουν ή απορρίψουν τις προτεινόμενες αλλαγές, ιδίως ως προς το άρθρο 86 και άλλες θεσμικές μεταρρυθμίσεις.

   Στη συνέχεια ο κ. Μαρινάκης υποστηρίζει ότι η σημερινή κοινοβουλευτική σύνθεση, με Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ να διαθέτουν πάνω από 180 έδρες, δημιουργεί μια ιστορική ευκαιρία για συνταγματικές αλλαγές που απαιτούν αυξημένη πλειοψηφία, επισημαίνοντας ότι δεν είναι βέβαιο πως τέτοιοι συσχετισμοί θα υπάρξουν στο μέλλον. Καλεί το ΠΑΣΟΚ να τοποθετηθεί ξεκάθαρα ως προς τη στήριξη συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων, τονίζοντας ότι η αναθεώρηση του Συντάγματος προϋποθέτει ευρύτερες συναινέσεις.

   Ακολούθως αναφέρεται στην υπόθεση Παναγόπουλου, σημειώνοντας ότι η έρευνα της Δικαιοσύνης αφορά το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ και τη διαχείριση προγραμμάτων κατάρτισης, υπογραμμίζοντας το τεκμήριο αθωότητας. Τονίζει ότι η ανάθεση τέτοιων προγραμμάτων σε κοινωνικούς εταίρους αποτελεί συνήθη ευρωπαϊκή πρακτική και ότι η ευθύνη για την ορθή υλοποίηση των διαγωνισμών ανήκει στον φορέα που τα διαχειρίζεται, όχι στην κυβέρνηση. Παράλληλα, εξηγεί πως η μεταφορά πόρων από το ΕΣΠΑ σε εθνικούς πόρους έγινε κατόπιν αποφάσεων και κατευθύνσεων ευρωπαϊκών θεσμών και νομοθετήθηκε αναλόγως, απορρίπτοντας την ύπαρξη κυβερνητικής ευθύνης με βάση τα έως τώρα δεδομένα.

«Πρώτον, ο σεβασμός του Συντάγματος προηγείται της αναθεώρησής του, αυτή είναι η αρχή που πρέπει να διαπερνά όλες μας τις αντιδράσεις σε σχέση με την αναθεώρηση του Συντάγματος. Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι συνταγματικό, είναι η βαθιά κρίση αξιοπιστίας των θεσμών και η διάρρηξη του κοινωνικού συμβολαίου τής Μεταπολίτευσης χωρίς αυτό να έχει αποκατασταθεί μετά την οικονομική κρίση και τη λεγόμενη επιστροφή στην κανονικότητα. Η αναθεώρηση του Συντάγματος καθίσταται συνεπώς ζήτημα τεχνικό και κοινωνικά αδιάφορο, αν δεν υπάρξει ένα πειστικό και ευρείας αποδοχής νέο αφήγημα εθνικής συνοχής και κοινωνικής συμπερίληψης», τονίζει ο κ. Βενιζέλος.

Ως δεύτερο σημείο επισημαίνει πώς το Σύνταγμα απαιτεί προκειμένου να αναθεωρηθεί να διαμορφώνεται ειλικρινής και ουσιαστική αναθεωρητική συναίνεση και να συγκροτείται αυξημένη αναθεωρητική πλειοψηφία τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών (180/300), θεμελιωμένη στην εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων.

«Η παρούσα Βουλή που δεν μπορεί να επιλέξει τα μέλη των ανεξάρτητων Αρχών με την ειδική πλειοψηφία που απαιτεί το Σύνταγμα, δύσκολα μπορεί να επιτύχει τις αναγκαίες αναθεωρητικές συναινέσεις ενώ διεξάγεται η αποκαλυπτική δίκη των υποκλοπών στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών και ενώ λειτουργεί, όπως λειτουργεί, η εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Το δε βασικό ερώτημα για την επόμενη Βουλή είναι αν μπορεί να αναδείξει κυβέρνηση πριν επιληφθεί της αναθεώρησης. Πρέπει η χώρα να καταστεί έστω τυπικά διακυβερνήσιμη πριν το Σύνταγμα καταστεί αναθεωρήσιμο» σημειώνει

Και τρίτον ο Ευάγγελος Βενιζέλος σημειώνει πώς «προκειμένου να συζητήσουμε σοβαρά για την αναθεώρηση του Συντάγματος τώρα πλέον πρέπει να έχουμε πλήρη αίσθηση των ορίων που θέτει η πολλαπλότητα των έννομων τάξεων (εθνική, διεθνής, ενωσιακή) και η ύπαρξη μηχανισμών διεθνούς δικαστικού ελέγχου ακόμη και του ίδιου του εθνικού Συντάγματος και των αλλαγών που επιφέρει η αναθεώρησή του».

«Μόλις συνεννοηθούμε σε αυτά μπορούμε να προχωρήσουμε με σοβαρότητα σε μια πραγματικά εθνική και συναινετική συζήτηση περί αναθεώρησης.», καταλήγει.

«Βλέπετε εμάς οι θεσμοί μας ενδιαφέρουν πολύ περισσότερο από αυτούς οι οποίοι τους καταπατούν» σχολίασε αφήνοντας «καρφιά» ο τομεάρχης Εσωτερικών της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

«Θα συμμετάσχουμε στην σχετική συζήτηση από την δική μας αφετηρία και με σκοπό να διαμορφωθούν οι σχετικές ρυθμίσεις και οι σχετικές υπερπλειοψηφίες στην δεύτερη την λεγόμενη αναθεωρητική Βουλή κατά τις προβλέψεις του ίδιου του Συντάγματος» σημείωσε.

Απαντώντας στο ερώτημα εάν «βλέπει» να συγκεντρώνεται το «κατώφλι» των 180 ψήφων, συμπλήρωσε: «Νομίζω ας μείνουμε σε αυτά τα οποία σας δήλωσα, είναι σαφές το άρθρο 110 και οι σχετικές πλειοψηφίες».

Ο κ. Μαργαρίτης μιλά μεταξύ άλλων για τα πολιτικά κόμματα, τα κοινωνικά αδιέξοδα, τη κρίση των θεσμών, την εκπαίδευση και την … Κίμπερλι Γκίλφοϊλ.

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

-Κύριε καθηγητά έχετε εστιάσει ως ιστορικός στην περίοδο της Κατοχής, της Αντίστασης και του Εμφυλίου Πολέμου. Πιστεύετε ότι οι Έλληνες, οι γενιές που ακολούθησαν αυτές τις κρίσιμες ιστορικές περιόδους για την πατρίδα, έχουν διδαχτεί κάτι; Αγωνίζονται για τη χώρα τους, είναι έτοιμοι να προσφέρουν κάτι;

Το ρήμα «διδάσκω» ή «διδάσκομαι» είναι ιστορικά σχετικό. Οι άνθρωποι εντάσσουν στην παιδεία τους όσα είναι χρήσιμα γι’ αυτούς, όσα απαντούν σε ερωτήματα που η ίδια τους η ζωή βάζει εμπρός τους.Ο πατριωτισμός δεν «διδάσκεται». Εάν η πατρίδα έχει κάτι να σου προσφέρει, αν σου εξασφαλίζει καταφύγιο και αποκούμπι σε δύσκολες εποχές, εάν σου εξασφαλίζει την ελευθερία σου και την δυνατότητά σου να μετέχεις στα κοινά, εάν σου εξασφαλίζει την πρόσβαση στα αγαθά ή στην γενικότερη προκοπή, εάν δεν σε αδικεί, εάν σε προστατεύει από τον ισχυρό, εάν αισθάνεσαι ότι ανήκει σε σένα, τότε υπάρχουν περισσότερο από ένας λόγοι να είσαι πατριώτης.

Υπάρχει ένα και μοναδικό ζήτημα που διαιρεί τους Έλληνες. Αυτό είναι η κοινωνική πραγματικότητα. Για την υποκατάσταση της πραγματικής διαίρεσης με πλασματικές «διαιρέσεις» συμβάλλουν όλοι οι μηχανισμοί κράτους και παρακράτους: Κρατικός μηχανισμός, Εκκλησία, Εκπαιδευτικό σύστημα, Τύπος, Διαδίκτυο, ΜΜΕ κάθε είδους, κλπ. κλπ..

Εάν η «πατρίδα» γίνεται πρόσχημα, εάν γίνεται εργαλείο για να σε αδικεί και να σε ληστεύει ο ισχυρός, εάν περιφρονεί τον μόχθο σου και τρέφει άλλους από αυτόν, εάν γίνεται έρμαιο σε συμφέροντα πλούσιων και σε αντίστοιχα ξένων, τότε η «πατρίδα» σου είναι άχρηστη, ίσως και εχθρική. Και επειδή κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς πατρίδα, καθήκον σου είναι τότε να την διεκδικήσεις, να την κάνεις δική σου, να την ελευθερώσεις από εγχώριους ή ξένους δυνάστες.

Η Ελλάδα γεννήθηκε από μια επανάσταση. Όχι τυχαία επανάσταση. Σημάδεψε τον 19^ο αιώνα με τον τρόπο της – ήταν η Επανάσταση του ρομαντισμού, των Φιλελλήνων, των φιλελεύθερων, της ελευθερίας. Και να θέλαμε δεν μπορούμε να το ξεχάσουμε, να το διαγράψουμε αυτό.

Η Ελλάδα έδωσε στον 20^ο αιώνα μια επαναστατική περίοδο, την Εθνική Αντίσταση, τον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας. Μετά τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο ήταν η μόνη χώρα, ο μόνος ευρωπαϊκός λαός που διεκδίκησε με το όπλο στο χέρι την ελευθερία του, το δικαίωμά του να ορίζει ο ίδιος τη δική του μοίρα.

Για αναμέτρηση πρόκειται, για πόλεμο, ταξικό πόλεμο – τελείως διαφορετικό από τους ιμπεριαλιστικούς αντίστοιχους στους οποίους οι διαδοχικοί «σωτήρες» της χώρας θέλουν να μας εμπλέξουν

Η Ελλάδα είναι σε χέρια ανθρώπων, κοινωνικών ομάδων, που προέκυψαν από την ήττα των Επαναστάσεων, από την υποταγή -αιματηρή- του λαού της. Υπάρχει μια αντίφαση εδώ, μια εκκρεμότητα. Ο κόσμος το ξέρει, το ψυχανεμίζεται. Και κάθε φορά που του δίνεται η ευκαιρία φέρνει στο προσκήνιο τα ερωτήματα που γεννά η εκκρεμότητα. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης για να συμπεράνει ότι κάποτε θα έρθει η ώρα των απαντήσεων στα ερωτήματα αυτά.   

–Υπάρχουν μια σειρά από ζητήματα για τα οποία έχουμε διχαστεί. Πριν από περίπου 20 χρόνια ήταν οι ταυτότητες. Ακολούθησαν τα μνημόνια, η πανδημία και ο τρόπος διαχείρισής της. Αυτού του είδους οι διχασμοί πώς λειτουργούν στην κοινωνία; Αφήνουν, πώς να το πω, «σημάδια»; Μας ακολουθούν σε όλη μας της ζωή;

Υπάρχει ένα και μοναδικό ζήτημα που διαιρεί τους Έλληνες. Αυτό είναι η κοινωνική πραγματικότητα. Άλλοι δουλεύουν 10 και 13 (εσχάτως νομίμως) ώρες απλά για να διασφαλίσουν τα βασικά απαραίτητα και άλλοι μετρούν τα κέρδη τους σε τόνους χρυσού απομυζώντας τον μόχθο των πρώτων. Αυτή είναι η βασική και μόνη διαίρεση των Ελλήνων.

Ο καθένας κατανοεί ότι η διαίρεση αυτή είναι ενοχλητική. Εάν την ονομάσουμε ως τέτοια τότε απονομιμοποιείται όλο το παρόν καθεστώς, το καθεστώς που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Και επειδή κάτι τέτοιο είναι από ενοχλητικό ως επικίνδυνο για την «τάξη» των κυρίαρχων, για τούτο και μεριμνούν για την υποκατάσταση της πραγματικής διαίρεσης με πλασματικές «διαιρέσεις». Εξυπακούεται ότι όλοι οι μηχανισμοί κράτους και παρακράτους συμβάλλουν σε αυτό: Κρατικός μηχανισμός, Εκκλησία, Εκπαιδευτικό σύστημα, Τύπος, Διαδίκτυο, ΜΜΕ κάθε είδους, κλπ. κλπ..

Τα μνημόνια και η περίφημη «εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ» έδωσαν ευκαιρία στον ελληνικό καπιταλισμό να συγκεντρώσει κεφάλαια αφαιρώντας τα αρχικά από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Το εκμεταλλεύθηκε

Α, ναι! Πραγματικά μας σημαδεύουν ετούτες οι πλασματικές «διαιρέσεις». Μας κάνουν να μισούμε τον διπλανό μας, τον γείτονα, τον οπαδό άλλης ομάδας, τον ξένο, τον πρόσφυγα, τον μετανάστη, τον Ρομά, τον απεργό, τον φτωχό, τον ομοιοπαθή, τον γείτονα, τον ηλικιωμένο ή τον νεαρό, τον θρησκευόμενο ή τον άθεο, και ότι άλλο ο καθένας και η κάθε μία μπορεί να φανταστεί. Να μισούμε όλοι όλους εκτός από εκείνον που πραγματικά μας δυναστεύει. Α! Όλα κι όλα, αυτόν τον θαυμάζουμε: Πρόεδρε φτιάξε την ομάδα που λέμε στο ποδόσφαιρο. Ουδείς κάθεται να σκεφτεί ότι ο κάθε «Πρόεδρος» θα «φτιάξει την ομάδα» από το προϊόν του λεηλατημένου μόχθου των πολλών, εμάς των ίδιων.    

-Σε μια συνέντευξή σας είπατε ότι «στην πολιτική αναζητούνται πάντα οι ευκαιρίες, οι ‘‘ευνοϊκές’’ στιγμές για την προώθηση σχεδίων και πολιτικών στόχων». Θα ήθελα να μου πείτε εάν υπάρχει σήμερα σε εξέλιξη ένα τέτοιο σχέδιο και θα ήθελα να μου πείτε επίσης εάν αυτό που είπατε ενισχύει κατά κάποιο τρόπο τις θεωρίες συνωμοσίας και τους υποστηρικτές τους;

Καμία θεωρία συνωμοσίας, για κάτι πολύ απλό πρόκειται. Υπάρχουν πράγματα που ο καθένας μας μπορεί να κάνει μια δεδομένη στιγμή, υπάρχουν πράγματα που δεν μπορεί. Για να αστειευθώ λιγάκι, πριν από τα μνημόνια μπορούσε ένας μικρομεσαίος να σχεδιάσει και να υλοποιήσει δεκαπέντε ημέρες διακοπές χωρίς να καταχρεωθεί. Εάν αυτό το κάνει σήμερα θα φορτωθεί χρέη για τριάντα χρόνια!

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην πολιτική. Τα μνημόνια και η περίφημη «εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ» έδωσαν ευκαιρία στον ελληνικό καπιταλισμό να συγκεντρώσει κεφάλαια αφαιρώντας τα αρχικά από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Το εκμεταλλεύθηκε.

Σήμερα μερικοί ελληνικοί όμιλοι -ναυτιλία, κατασκευές, φαρμακοβιομηχανία, μέταλλα- είναι «διεθνείς», σε καλή θέση ενίοτε. Το λαϊκό κίνημα, που τροφοδότησε και τροφοδοτεί την επιτυχία τους από τον υστέρημά του, από την υποβάθμιση της ζωής του, περιμένει την ανατροπή συγκυριών και συσχετισμών για να διεκδικήσει όσα του ανήκουν.

Για να διαφέρεις μέσα σε αυτό το πολιτικό σκηνικό πρέπει να συγκρουστείς με την αστική τάξη, τον ελληνικό καπιταλισμό και τα συμφέροντά του

Για αναμέτρηση πρόκειται, για πόλεμο, ταξικό πόλεμο – τελείως διαφορετικό από τους ιμπεριαλιστικούς αντίστοιχους στους οποίους οι διαδοχικοί «σωτήρες» της χώρας θέλουν να μας εμπλέξουν.

-Το σύστημα των κομμάτων πως το βλέπετε; Βρίσκεται σε κάποιου είδους αδιέξοδο; Μήπως τα κόμματα «μοιάζουν» όλο και περισσότερο μεταξύ τους;

Είναι απολύτως λογικό τα αστικά κόμματα να μοιάζουν μεταξύ τους εφ’ όσον, -με κάποιες παραλλαγές- εξυπηρετούν την ίδια αστική πολιτική. Κάτω από μεγάλα λόγια κρύβουν με επιμέλεια τις ουσιαστικές πολιτικές τους επιλογές.

Βλέπετε αυτό που γίνεται με τους αγρότες σήμερα. Υπάρχει κάποιο αστικό κόμμα που να υπόσχεται την έξοδο από την ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) και την αποδέσμευση από τους καταστροφικούς κανόνες της καπιταλιστικής αγοράς που προωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση; Κανένα…. Όλα επικεντρώνουν τις παρεμβάσεις τους στο επιμέρους, στο διοικητικό-διαδικαστικό-ηθικό. Όλα γίνονται αλληλοκατηγορίες για κλοπές, απάτες και διαφθορά. Για την πολιτική ουσία του προβλήματος, ούτε κουβέντα.

Για την πραγματική κρίση, αυτή που αφορά τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, αυτή που κάνει να τελειώνει ο μισθός στις 15 και στις 20 κάθε μήνα, πολύ λίγο γίνεται λόγος

Για να διαφέρεις μέσα σε αυτό το πολιτικό σκηνικό πρέπει να συγκρουστείς με την αστική τάξη, τον ελληνικό καπιταλισμό και τα συμφέροντά του. Με τους «μεσάζοντες» μια που είμαστε στο αγροτικό. Τους μηχανισμούς δηλαδή που με κάθε τρόπο εξυπηρετούν τις θηριώδεις αλυσίδες των σούπερ μάρκετ. Από τα κόμματα της Βουλής μόνο ένα, το ΚΚΕ, μπορεί να αντιστρατευθεί ετούτη την πολιτική. Και να μιλήσει επί της ουσίας. Όσο τα άλλα κόμματα ταυτίζονται το ένα με το άλλο, τόσο το ΚΚΕ διαφέρει ολοένα και περισσότερο. 

-Τα κοινωνικά αδιέξοδα είναι πολλά και η κρίση των θεσμών αυξάνεται με αφορμή όσα συμβαίνουν στη Δικαιοσύνη, στη διακυβέρνηση και την έλλειψη διαφάνειας κ.α. Διέξοδος υπάρχει;

Τι θα πει κρίση των θεσμών; Όταν τα μεγάλα συμφέροντα ομονοούν, και όταν τα λάφυρα της κοινωνικής λεηλασίας μοιράζονται ισομερώς, τότε όλα καλά, δεν είμαστε σε κρίση. Όταν η πίτα μικραίνει, όταν η μοιρασιά γίνεται «ανταγωνιστική» τότε λένε ότι υπάρχει κρίση. Κρίση των «θεσμών» – καθώς οι τελευταίοι κανοναρχούν και ρυθμίζουν την λεηλασία.

Για την πραγματική κρίση, αυτή που αφορά τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, αυτή που κάνει να τελειώνει ο μισθός στις 15 και στις 20 κάθε μήνα, πολύ λίγο γίνεται λόγος. Αυτή δεν είναι κρίση των «θεσμών», είναι κρίση της κοιλιάς. Δεν ενδιαφέρει τους έχοντες.

Η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός αρετής. Στον κόσμο είναι παγερά αδιάφορο πώς θα κριθούν οι ηγέτες στην Δευτέρα Παρουσία

Οι θεσμοί είναι ταξικοί, είτε βρίσκονται, είτε δεν βρίσκονται σε «κρίση». Η απεργία είναι κατοχυρωμένο δημοκρατικό δικαίωμα – η Δικαιοσύνη, κάθε φορά που φτάνει σε αυτή το ζήτημα, κηρύσσει κάθε απεργία παράνομη. Αυτό όμως δεν θεωρείται «κρίση των θεσμών». Οι σκυλομαχίες μεταξύ αστών πολιτικών ή καπιταλιστικών ομίλων – για το ποιος έκλεψε περισσότερο και το ποιος λιγότερο – αυτό μάλιστα! Θεωρείται «κρίση των θεσμών»!

-Αυτό που ονομάζεται «επιστροφή Τσίπρα», πως το κρίνετε; Έχετε διαβάσει το βιβλίο του ή έστω κάποια αποσπάσματα από αυτά που έχουν δημοσιευτεί στα ΜΜΕ και πως σας φαίνεται η συγγραφή της σύγχρονης πολιτικής από έναν «πρωταγωνιστή» της;

Ομολογώ ότι δεν διάβασα ολόκληρο το βιβλίο – μόνο αποσπάσματα. Δεν είμαι δικαστικός και ως εκ τούτου δεν γνωρίζω πώς να εκτιμώ και να κρίνω τις απολογίες.

Ο κύριος Τσίπρας κυβέρνησε για αρκετά χρόνια την χώρα, της κληροδότησε ένα καταστροφικό για τους εργαζόμενους, εξοργιστικά πλουσιοπάροχο για τους «επενδυτές», μνημόνιο, αύξησε την υποταγή της χώρας σε συμμάχους και εταίρους, διαπόμπευσε την έννοια της «αριστεράς» οδηγώντας την στην πλήρη απαξίωση.

Έχετε προσέξει ότι η χώρα διαθέτει πάνω από χίλιους «στρατηγικούς αναλυτές», την ώρα που δεν διαθέτει κάτι που να μοιάζει με στρατηγικό σχεδιασμό και προγραμματισμό για το ορατό ή αόρατο μέλλον;

Τώρα αυτοπροτείνεται ως «σωτήρας» -με τις ευλογίες καπιταλιστικών ομίλων και ξένων πρεσβειών. Τι ακριβώς επιθυμεί; Υπάρχει κάτι που άφησε ημιτελές και θέλει να το ολοκληρώσει; Σε τελευταία ανάλυση για ποιο ζήτημα κατηγορεί τους αντιπάλους του στην πολιτική; Για το ήθος τους και μόνο;

Η πολιτική δεν είναι όμως διαγωνισμός αρετής. Στον κόσμο είναι παγερά αδιάφορο πώς θα κριθούν οι ηγέτες στην Δευτέρα Παρουσία. Τι το διαφορετικό προτείνει για τους πολλούς; Θα αντιταχθεί στην ασυδοσία των καπιταλιστικών ομίλων; Θα προωθήσει τα συμφέροντα των εργαζόμενων; Θα οδηγήσει την χώρα μακριά από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που σχεδιάζονται;  

Τι θα κάνει διαφορετικά από όσα έκανε στα χρόνια της πρωθυπουργίας του; Αόριστα μεγάλα και ωραία λόγια η απάντηση σε όλα τα παραπάνω. Ακολούθους θα βρει. Πολλοί διψούν για μια θέση στην πλουτοφόρο εξουσία. Αυτούς και μόνο αυτούς ενδιαφέρει το φαινόμενο Τσίπρας.

-Ως Πανεπιστημιακός ποιο θεωρείτε ότι είναι το βασικό πρόβλημα της εκπαίδευσης σήμερα;

Η εμπορευματοποίησή της. Η γνώση -συγγνώμη- οι «δεξιότητες» πουλιέται όπως όλα τα λοιπά αγαθά και προϊόντα. Όσοι έχουν λεφτά την αγοράζουν, όσοι κυνηγιούνται με τα «μόρια» για κάποιον διορισμό, εκβιαστικά την αγοράζουν. Έχουμε εντυπωσιακό πληθωρισμό «μεταπτυχιακών» δια πάσαν νόσον. Τα πτυχία παράγονται με ρυθμό καταιγιστικό, ενώ οι «ειδικές» σχολές  (μηχανικοί, ιατρική, πληροφορική κλπ.) λειτουργούν ως πύλη εξόδου για το εξωτερικό – κάτι σαν υπηρεσία διαβατηρίων του παλιού καιρού.

Η κινούμενη μεταξύ μπουζουκιών, αναζήτησης γαμπρού και Προέδρου Δημοκρατίας νέα πρέσβης των ΗΠΑ δείχνει εξαίρετες επιδόσεις στον τομέα της διαπόμπευσης των αστών πολιτικών της χώρας μας – όχι ότι χρειαζόταν ιδιαίτερη προσπάθεια γι αυτό!

Το επίπεδο των γνώσεων το θαυμάζουμε κάθε ημέρα στις επιδόσεις των «αρίστων» που μας κυβερνούν ή μας διοικούν ή στις αντίστοιχες των «αναλυτών» που παρελαύνουν στα τηλεπαράθυρα, ή στις οθόνες κινητών και φορητών. Έχετε προσέξει ότι η χώρα διαθέτει πάνω από χίλιους «στρατηγικούς αναλυτές», την ώρα που δεν διαθέτει κάτι που να μοιάζει με στρατηγικό σχεδιασμό και προγραμματισμό για το ορατό ή αόρατο μέλλον;

Η παιδεία ως πρόσχημα… όπως τόσα και τόσα άλλα.   

-Η άφιξη στην Ελλάδα μιας «σταρ» η οποία εκπροσωπεί τις ΗΠΑ ως Πρέσβης, τι μας φέρνει για τα ελληνοτουρκικά και όχι μόνο; Πρέπει να κρατάμε «μικρό καλάθι», να είμαστε επιφυλακτικοί ή ακόμα χειρότερα να φοβόμαστε για όσα μπορεί να συμβούν χωρίς τη συναίνεσή μας;

Η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ αρέσκεται να ταπεινώνει τους «φίλους, στρατηγικούς εταίρους και συμμάχους» της. Πρόκειται για μια σταθερή υπόμνηση του ποιος είναι το αφεντικό. Στις λεγόμενες «συμμαχίες» όλοι οφείλουν να υπακούν και να δίνουν, όχι να ζητούν….. Η ταπείνωση του Ζελένσκι είναι απόλυτα ενδεικτική.

Η κινούμενη μεταξύ μπουζουκιών, αναζήτησης γαμπρού και Προέδρου Δημοκρατίας νέα πρέσβης των ΗΠΑ δείχνει εξαίρετες επιδόσεις στον τομέα της διαπόμπευσης των αστών πολιτικών της χώρας μας – όχι ότι χρειαζόταν ιδιαίτερη προσπάθεια γι αυτό! Όταν όμως εξευτελίζεις και μειώνεις κάποιον -άνθρωπο ή σύστημα- σημαίνει, στην γλώσσα της διπλωματίας ότι κάτι θέλεις να πάρεις από αυτόν. Και εδώ αρχίζουν τα επικίνδυνα.

Η παιδεία ως πρόσχημα… όπως τόσα και τόσα άλλα. Η εμπορευματοποίησή της. Η γνώση -συγγνώμη- οι «δεξιότητες» πουλιέται όπως όλα τα λοιπά αγαθά και προϊόντα

Στο πλαίσιο της «πανστρατιάς» των ΗΠΑ εναντίον της Κίνας, η Ελλάδα δεν οφείλει μόνο να αποκαταστήσει την «ισορροπία» στα λιμάνια της. Οφείλει να «επιλύσει» τις διαφορές της με την Τουρκία σε τρόπο ώστε και οι δύο χώρες να είναι «διαθέσιμες» στα σχέδια των ΗΠΑ. Η «ρύθμιση» θα γίνει φυσικά με βάση τον ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την κάθε μία από τις δύο χώρες. Είναι προφανές ότι το ειδικό βάρος και η σημασία της Τουρκίας είναι πολύ πιο σημαντική για τις ΗΠΑ. Οπότε θα πρέπει να περιμένουμε ανάλογης ποιότητας αμερικανική «διαιτησία» στις «διαφορές» μεταξύ των δύο κρατών. «Διαφορές» οι οποίες, να θυμίσουμε, αφορούν αποκλειστικά και μόνο τουρκικές διεκδικήσεις σε βάρος της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας (και της κυπριακής αντίστοιχης).

Δεν γνωρίζω εάν ο κος Τασούλας θα βρει ή όχι γαμπρό για την κα Γκιλφόϊλ. Το προφανές όμως είναι ότι η ελαφρότητα την οποία επιδεικνύουν απέναντι στο νέο φαινόμενο οι αστοί πολιτικοί – και οι εκ των «συμπατριωτών» μας διαθέτοντες ιδιωτικά αεροπλάνα και κότερα – θα πληρωθεί με σκληρό νόμισμα από τους λοιπούς Έλληνες.    

Η προσφώνηση γίνεται από τον πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών Αντώνιο Ρεγκάκο και η παρουσίαση από τον ακαδημαϊκό Απόστολο Γεωργιάδη.

Δείτε Live την ομιλία του Προκόπη Παυλόπουλου:

«Τι εννοεί ο κ. Χρυσοχοΐδης με τις χθεσινές του δηλώσεις; Έχει μπει το οργανωμένο έγκλημα στους Θεσμούς; Φαντάζεστε επί ΣΥΡΙΖΑ να γινόταν τέτοια δήλωση; Τώρα είναι απλά Τρίτη και καλό καλοκαίρι!…» σημείωσε η γραμματέας της Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Όλγα Γεροβασίλη.