Αναλυτικά το άρθρο του Θανάση Καρτερού στο avgi.gr:

Να εξηγήσεις τι εστί το «3%» που εκσφενδονίζουν επί δικαίους και αδίκους επώνυμοι και τρολ του Στέφανου Κασσελάκη, πώς αυτό το «3%», μέσα σε διωγμούς και δυσκολίες, κράτησε αναμμένο το φαναράκι της σύγχρονης και μαχόμενης Αριστεράς, ποιο είναι το DNA του, που ελεεινολογούν ξαφνικά διάφοροι σώγαμπροι, πώς και γιατί σ’ αυτό το «3%» απόθεσε ο ελληνικός λαός τις ελπίδες του για έξοδο από την κατάσταση πολιορκίας και πώς έγινε πλειοψηφία και τα κατάφερε με την κοινωνία της απόγνωσης απέναντι σε τρόικες, κουαρτέτα, τραπεζίτες, εξωνημένους, διαπλεκόμενους, Σόιμπλε και «Γερούν, γερά!» δεν έχει νόημα. Δεν είναι θέμα γνώσης, είναι θέμα επίγνωσης. Άφες αυτοίς…

Φαντάζονται ότι είναι κάτι γεροντάκια που, στηριγμένα στη βακτηρία του Μαρξ και στις μνήμες του ΕΑΤ-ΕΣΑ, δεν μπορούν και δεν θέλουν να καταλάβουν ότι έχουν αλλάξει οι καιροί. Πού να δουν οι τυφλωμένοι από τη λάμψη του εαυτού τους και το lifestyle ότι αυτό που αποκαλούν περιφρονητικά «3%» είναι κάτι πολύ παραπάνω, όχι μόνο σε ποσοστά, αλλά σε συνοχή, ιδέες, αξίες, συλλογική γνώση, επίγνωση, αποφασιστικότητα. Εμμονή στην Αριστερά που καλείται να αλλάξει και όχι να διαχειριστεί. Επιμονή, επιμονή, επιμονή, που και άλλοι πριν από αυτούς λοιδόρησαν, αλλά και φοβήθηκαν όταν είδαν τι μπορεί να πετύχει, βάζοντας μπρος τον κινητήρα της κοινωνίας.

Θέλουν μια αναμέτρηση με όσους και όσα συκοφαντούν ως «3%»; Του πλούτου της αφοσίωσης, της πολιτικής, της πράξης με τον πλούτο σκέτο; Της φιγούρας των νεόκοπων με τον μόχθο των στρατοκόπων; Κακό του κεφαλιού τους αν επιμείνουν. Γιατί θα διαπιστώσουν πόσο μακριά είναι από την πραγματικότητα της Αριστεράς. Εκεί έξω, τραυματίες, προβληματισμένοι, πικραμένοι, βρίσκονται χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, που στηρίζουν την ουσία και όχι την εικόνα. Τις πολιτικές και όχι τις μωροφιλοδοξίες. Κι αλίμονο στους επηρμένους, αν αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας σπάσει τον κλοιό της αγωνίας. Και προσέλθει στις κάλπες. Που θα προσέλθει!

Τον ΣΥΡΙΖΑ της μάχης, της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, των Πρεσπών, του Τσίπρα, των νέων που τους έλεγαν αλήτες, των κυβερνήσεων που έβγαλαν τη χώρα από τον βάλτο, αυτό λέτε «3%»; Το κόμμα που χρηματοδότες και χρηματιζόμενοι, διαπλεκόμενοι και διαπλέκοντες, Μητσοτάκηδες και φασίστες θέλουν να εξαφανίσουν έχετε βάλει κι εσείς στόχο; Το κόμμα που ο εσμός της εξαγοράς έχει επικηρύξει εσείς θέλετε να το αποτελειώσετε -προς όφελος τίνος άραγε;- με βέλη για πραξικοπήματα, εκτροπές, νομενκλατούρες, κουκούλες και μαύρα; Να τελειώσετε τη δουλειά που ο παράκλητός σας άρχισε, τραυματίζοντάς το ιδεολογικά, πολιτικά, αισθητικά, οικονομικά;

Καλώς, αλλά μην το θεωρείτε πεδίο βολής φτηνό. Αφύλακτο. Ας μαζέψουν οι ληξίαρχοι τις μακάβριες γνωματεύσεις τους. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι πρόθυμοι «τελειώνουν» την ανυπάκουη Αριστερά των ιδεών, της συλλογικότητας και της πράξης. Κοντός ψαλμός, κύριοι σύντροφοι. Αλληλούια…

«Τον εμφάνισαν με όρους εφιάλτη, τον απομόνωσαν, τον λοιδόρησαν, του απέδωσαν ακόμα και την επερχόμενη διάσπαση. Την οποία οι ίδιοι είχαν προαποφασίσει. Είναι πολύ ρηχό να τον κατηγορούν πως, αντί για πολιτική συζήτηση, κατέφυγε σε «εσωτερικούς εχθρούς» εκείνοι που τον υποδέχτηκαν με πίσσα και πούπουλα. Κι εκείνοι που ξεπλένουν το πρωτοφανές λιντσάρισμά του» προσθέτει για τους αποχωρήσαντες ο κ. Καρτερός.

Όσο για τον Στέφανο Κασσελάκη τον επικρίνει για «ασφυκτικές επιλογές προσώπων, δήθεν καινοφανείς, αλλά εκτός τόπου θέσεις, πολύ Εγώ» προσθέτοντας ότι «χειρότερα, διχαστικά μάλιστα ατοπήματα διέπραξαν πρόσωπα που θέλει δεν θέλει κοσμούν με δική του ευθύνη την εικόνα του» καταλήγοντας ότι «κάποτε υπήρξε ανάγκη για βίαιη ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, υπάρχει ανάγκη για βίαιη ωρίμανση του πρόσφατα εκλεγμένου προέδρου του…»

Το άρθρο του Θανάση Καρτερού με τίτλο «Τέσσερις αλήθειες για τη διάσπαση»

«Η Ιστορία θα κρίνει» ήταν η πρώτη αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. στην αποχώρηση της λεγόμενης ομάδας Αχτσιόγλου (παρεμπιπτόντως, ο Παύλος Πολάκης την πρόλαβε πάλι την Ιστορία. «Βάζουν ένα λιθαράκι στο αντισύριζα μέτωπο ως κόμμα μίας χρήσης» είπε). Πριν κρίνει όμως η Ιστορία, καλό είναι να θυμάται κανείς μερικές αλήθειες που θα βοηθήσουν την κρίση της. Και την κρίση όσων επιμένουν.

Αλήθεια πρώτη. Ούτε οι 6+6 ούτε η Ομπρέλα ούτε οι γνωστοί αθυρόστομοι συνοδοιπόροι έδωσαν στον Κασσελάκη όχι περίοδο, αλλά έστω ανάσα χάριτος. Τον εκτέλεσαν ασκαρδαμυκτί, τον εμφάνισαν με όρους εφιάλτη, τον απομόνωσαν, τον λοιδόρησαν, του απέδωσαν ακόμα και την επερχόμενη διάσπαση. Την οποία οι ίδιοι είχαν προαποφασίσει. Είναι πολύ ρηχό να τον κατηγορούν πως, αντί για πολιτική συζήτηση, κατέφυγε σε «εσωτερικούς εχθρούς» εκείνοι που τον υποδέχτηκαν με πίσσα και πούπουλα. Κι εκείνοι που ξεπλένουν το πρωτοφανές λιντσάρισμά του.

Αλήθεια δεύτερη. Δικαιολογία της διάσπασης είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. έγινε κεντροδεξιό, αρχηγικό, αυταρχικό, τραμπικό κόμμα. Κι αυτό το αστραπιαίο κακούργημα συνέβη με όλα τα δεδομένα -μέλη, όργανα, διαδικασίες κ.λπ.- ίδια. Με μόνο μία αλλαγή. Την ανάδειξη ενός «διαφορετικού» στην ηγεσία. Που, κατά την αφήγηση όσων αποχώρησαν, κατάφερε ιστορία δεκάδων χρόνων, αγώνες, αγωνίες, συνειδήσεις, εμπειρίες, διαδικασίες να τα κάνει χυλό. Κι έτσι προτιμούν το δικό τους γιαούρτι. Εντάξει, αν πιστεύει κανείς κάτι τέτοιο, τότε πιστεύει και στα νεφελίμ, που μισούν τη συνεπή Αριστερά.

Αλήθεια τρίτη. Ο Κασσελάκης πρότεινε στην Αχτσιόγλου να αποφασίσει από ποια θέση θέλει να συνεχίσει. Πρότεινε τη συμμετοχή «αντίπαλων» στελεχών στο Πολιτικό Κέντρο. Επικοινώνησε με βουλευτές και επώνυμους για να τους πείσει να παραμείνουν. Και κατηγορείται τώρα για διάλυση! Ενώ όσοι ξεχνούν όσα ωραία έλεγαν για τις βουλευτικές έδρες, για πλειοψηφίες και όργανα, για συμπερίληψη και συλλογικές διαδικασίες, για ενότητα στη διαφορετικότητα και επιλέγουν την εξαρχής εχθροπάθεια, την αντίθεση στην πλειοψηφία και εντέλει την αποχώρηση υπερασπίζονται την ενότητα!

Αλήθεια τέταρτη. Ο Κασσελάκης έχει όντως κάνει, με την απειρία, την πολυπραγμοσύνη, την υπερβολή της επικοινωνίας, μια σειρά λάθη. Ασφυκτικές επιλογές προσώπων, δήθεν καινοφανείς, αλλά εκτός τόπου θέσεις, πολύ Εγώ. Χειρότερα, διχαστικά μάλιστα ατοπήματα διέπραξαν πρόσωπα που θέλει δεν θέλει κοσμούν με δική του ευθύνη την εικόνα του. Κάποιοι τα χρησιμοποίησαν όλα αυτά ως άλλοθι διάσπασης. Παίρνουν τις ευθύνες τους. Οι πολλοί που μένουν έχουν όμως μια ξεκάθαρη απαίτηση: να ανταποκριθεί ο πρόεδρος στον ρόλο του. Η περίοδος χάριτος που δικαιούται δεν είναι απεριόριστη.

Κάποτε υπήρξε ανάγκη για βίαιη ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, υπάρχει ανάγκη για βίαιη ωρίμανση του πρόσφατα εκλεγμένου προέδρου του…

Αναλυτικά:

Το ατομικό δικαίωμα στη γελοιοποίηση είναι αναφαίρετο. Σε όποιο καθεστώς κι αν ζουν οι άνθρωποι, ανώνυμοι ή δημόσια πρόσωπα, γυναίκες ή άνδρες, μπορούν να γελοιοποιούνται ελεύθερα. Λέγοντας, γράφοντας ή πράττοντας με όρους μίζερης ιδιοτέλειας, επιπολαιότητας, εμπάθειας, στραβομάρας, ανίκητης έλξης στη γελοιότητα ό,τι τους κατέβει. Ψέκα, εξωγήινοι, εβραϊκή συνωμοσία, Μαρία με τα κίτρινα ποιον αγαπάς καλύτερα ή ακόμα πιο απλά και επίκαιρα. Ότι αν μια κρότου-λάμψης δεν πετυχαίνει τον ανθρώπινο στόχο της, υπεύθυνος είναι εκείνος που την εξαπέλυσε και δεν ήξερε σημάδι. Οι ομάδες, οι Αρχές, η αστυνομία, το καθεστώς που επικρατεί στο «άθλημα» δεν έχουν καμιά ευθύνη.

Το δικαίωμα αυτό ασκείται τελευταία, με θρησκευτική ευλάβεια μπορείς να πεις, εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Η Αριστερά, οι αξίες, η κοινωνία, η συλλογικότητα, η συντροφικότητα έχουν μουλιάσει σε κύματα γελοιότητας. Τόσο βίαια και τόσο μαζικά, που προσθέτουν κάτι νέο στις Πολιτικές και Κοινωνικές Επιστήμες: η γελοιοποίηση είναι κολλητική. Είναι ένα είδος ασυγκράτητου ιού, που, όταν εισέλθει σε έναν πολιτικό ή κοινωνικό σχηματισμό, μεταδίδεται τάχιστα, ρίχνει στο καναβάτσο με πυρετό της γλώσσας και γιουσουρούμ της σκέψης ακόμα και ανθρώπους κατά τεκμήριο σοβαρούς. Μια επιδημία που κανένας γιατρός και καμιά έκκληση αυτοσυγκράτησης δεν φαίνονται ικανοί να αντιμετωπίσουν.

Δεν είναι είδηση βέβαια ότι η διάδοση του ιού γίνεται μέσω της δημοσιότητας. Στο σπίτι του μπορεί κανείς να είναι όσο γελοίος θέλει, αλλά σίγουρα δυσκολεύουν την άσκηση του δικαιώματός του η γυναίκα ή τα παιδιά του: Μπαμπά -ή μαμά-, λες βλακείες! Κι έτσι ο ιός κάπως περιορίζεται. Αλλά στην τηλεόραση, στα σόσιαλ, στα ραδιόφωνα κάνει πάρτι. Ένας γελοιοποιείται, εκατό κολλάνε. Τραμπ, Πέπε Γκρίλο, Στάλιν, κάτω ο αρχηγός, ζήτω ο αρχηγός, έξω ο αρχηγός, μέσα ο αρχηγός, συνέδριο χθες, έξω τώρα οι Αμερικανοί, μέσα τώρα οι πολισμάνοι. Κατά κύματα επέλαση του ιού. Κι αν δεν κλείσεις αυτιά και μάτια, πριν αλέκτορα φωνήσαι θα βρεθείς στο τρεις λαλούν και δυο χορεύουν.

Κανένα στόμα δυστυχώς δεν το ’βρε και δεν το ’πε ακόμα πώς θεραπεύεται αυτό το κακό. Κι έτσι, σε ψηφοφόρους και πιστούς δεν μένει μπροστά στην ακράτεια γελοιοποίησης παρά το προφανώς απρόσφορο παράπονο: Εμείς, ρε παιδιά, τι φταίμε;

Αποτέλεσε, ωστόσο, μάλλον έκπληξη το γεγονός πώς αυτές οι μέθοδοι βρήκαν θιασώτες και στην εσωτερική αντιπαράθεση στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την εκλογή νέας ηγεσίας. Οι “στρατοί” που περνούσαν ώρες πάνω από τα πληκτρολόγια μετατράπηκαν σε ομάδες κρούσης που υποστήριζαν με πάθος την μια υποψηφιότητα και εξαπέλυαν τοξικότητας εναντίον της άλλης. Και τούμπαλιν.

Σε αυτό τον εμφύλιο σοσιαλμιντιακό πόλεμο έμμεσα ή άμεσα το τρόπαιο ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Παρά την ευλαβικά τηρούμενη ουδετερότητά του και προσβάλλοντας την ιστορία του στον χώρο της αριστεράς, οι “στρατοί” τον χρησιμοποίησαν για να κηρύξουν επίθεση κατά εκείνων που υποτίθεται πως τον υπονόμευσαν και να σαλπίσουν την υποστήριξη σε εκείνους που τον… τιμούν και αποτελούν συνέχεια, ακόμα και επιλογή του. Όλα ψευδή και παραπλανητικά, εν τέλει υπονομευτικά της διαδικασίας εκλογής και της ενότητας. Κι ακόμα χειρότερα, οι “επίστρατοι”, είτε από φανατισμό είτε από αφέλεια, συρρίκνωναν το ιστορικό του αποτύπωμα και καθιστούσαν την γενναία παραίτησή του προϊόν παρακάμερας…

Μόλις χθες -αρκετά αργά- ο εκ των πιο στενών συνεργατών του για πολλά χρόνια, ο αρθρογράφος της “Αυγής” Θανάσης Καρτερός μετέφερε -όπως άπαντες κατανόησαν- το σαφές μήνυμά του:

” Πανούργα στήριξη του Τσίπρα στον Κασσελάκη, αφού είχε προηγηθεί λιγότερο πανούργα αλλά περισσότερο εμφανής στήριξη της Έφης. Ψέματα, προβοκάτσιες, αποκαλύψεις της γαστέρας για κακούργα SMS, που δεν τα αντιλήφθηκε ούτε ο παραλήπτης, ούτε κανένας άλλος, παρά όταν μας φώτισαν οι αρουραίοι του διαδικτύου. Και πάντα η καταραμένη επωδός, που έχει καταλήξει σε τραγωδίες για την Αριστερά, όταν διαπότιζε τις εσωκομματικές αναμετρήσεις. Οι κατηγορίες ότι αυτός, αυτή, αυτοί, εκείνοι, θα διαλύσουν το κόμμα. Οι εκκλήσεις για προστασία των ιερών και οσίων. Οι άλλες εκκλήσεις για τιμωρία εκείνων που διέπραξαν απόπειρες πατροκτονίας, αδελφοκτονίας, πολιτικής δολοφονίας.”

Ψέματα και προβοκάτσιες, λοιπόν, όλα εκείνα περί sms και εκδίωξης του Τσίπρα από την ηγεσία, τη νύχτα της συντριπτικής εκλογικής ήττας. Κατά τον “μύθο” που διαδόθηκε πανδημικά, ήταν η Έφη Αχτσιόγλου και οι συνεργάτες της που εκβίασαν τον ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και τον εξανάγκασαν να παραιτηθεί. Οι παραγωγοί του ψεύδους προσέβαλαν τον Τσίπρα, τον παρουσίασαν σαν υποχείριο μιας μικρής ομάδας που διέπραξε ανταρσία στο συριζαϊκό “Μπάουντι”. Κι αυτή η προσβολή διαδόθηκε και έγινε σύνθημα και αιχμή της τιμωρητικής ψήφου κατά των υπονομευτών.

Η ζημιά, όμως, έχει γίνει. Τα όπλα του σοσιαλμιντιακού “στρατού” που χρησιμοποιήθηκαν κατά του αντίστοιχου της Ν.Δ εστράφησαν προς το εσωτερικό του κόμματος. Αυτή είναι η παθογένεια της τοξικότητας. Δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς πώς η πρωτιά -και η διαφαινόμενη τελική νίκη- του Στέφανου Κασσελάκη οφείλεται σε αυτό τον αρρωστημένο εμφύλιο του πληκτρολογίου. Είναι το νέο, το επικοινωνιακά σαρωτικό, αυτό που συμπύκνωσε μια ανάγκη για αλλαγή εποχής μαζί με αυτήν της πολιτικής ρεβάνς από τη Ν.Δ και βρήκε απέναντί του μία μάλλον υποτονική καμπάνια της αντιπάλου του. Καμπάνια που δεν διάβασε έγκαιρα τις υπόγειες τάσεις και επέμεινε σε κάτι συγκροτημένο και εμφατικά πολιτικό την ώρα που πολύς κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ ήθελε σχεδόν αποκλειστικά την υπέρβαση και τον εξοστρακισμό της παλαιάς φρουράς.

Η τοξικότητα, όμως, έμεινε και ίσως έχει μολύνει τον κομματικό υδροφόρο ορίζοντα, όπως τα φυτοφάρμακα τις πλημμυρισμένες καλλιέργειες του θεσσαλικού κάμπου. Κι αυτό μπορεί να στοιχίσει την επόμενη μέρα. Οι νικητές της Δευτέρας θα επιχαίρουν, οι ηττημένοι θα συρθούν (ξανά;) ανάμεσα στα καυδιανά δίκρανα του σοσιαλμιντιακού “στρατού”. Ωστόσο, πάντοτε θα αναζητά εχθρούς, κομματικά ξένους ή ημεδαπούς…

Γι αυτό και είναι στα χέρια του νέου αρχηγού να διαλύσει αυτό το νέφος. Μπορεί μεθαύριο να στραφεί και εναντίον του.

Παρότι ο Αλέξης Τσίπρας διαχώρισε πλήρως τη θέση του από το ύφος αυτών των παρεμβάσεων στην τελευταία συνέντευξή του στον Σκάϊ (Αταίριαστοι), το τελευταίο άρθρο του πρώην συνεργάτη του στο Μέγαρο Μαξίμου και αρθρογράφου της “Αυγής” Θανάση Καρτερού έδωσε την ευκαιρία στην κυβέρνηση να ανεβάσει τους τόνους.

Μπορεί ο κ. Καρτερός να κατέστησε σαφές πως όσα έγραψε αφορούν τον ίδιο και ανέλαβε την ευθύνη, δεν θα μπορούσαν να μην αποδωθούν στον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα κατά την τακτική της κυβέρνησης. Η αλήθεια είναι πως, ενώ ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είπε πως “δεν θα παίξουμε στο γήπεδο της Ν.Δ”, η παρέμβαση Καρτερού δεν κινήθηκε στην κατεύθυνση της σχετικής προτροπής.

“Όταν η κυβέρνηση επιδιώκει να μετατρέψει την πολιτική αντιπαράθεση σε κόλαση επειδή βρίσκεται σε πολιτικό πανικό, δεν πρέπει εμείς να της δίνουμε τέτοιες αφορμές”, λένε αρκετά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως εξ αυτών που εντάσσονται στην “Ομπρέλα”. Ακόμα, όμως, και συνομιλητές του Αλέξη Τσίπρα που ανήκουν στο ευρύ επικοινωνιακό και πολιτικό επιτελείο δεν κρύβουν την δυσφορία τους για όσα έγραψε ο Θανάσης Καρτερός και όσα έσπευσε να συμπληρώσει ο Παυλος Πολάκης.

Για την κυβέρνηση και τα υποστηρικτικά σε αυτή μίντια, “ο ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφει στην χυδαιοτητα” και φαίνεται πως θα συνεχίσει να εντείνει την επιθεσή της σε τέτοιες αναφορές, ενώ στην Κουμουνδούρου αναπτύσσονται τάσεις και υπεράσπισης του Θανάση καρτερού, αλλά και ισχυρές ενστάσεις.

Το άρθρο του Θανάση Καρτερού: “Επί προσωπικού και αναλαμβάνω την ευθύνη”

Βαρέθηκα, σας το λέω. Τις μαύρες δεκαετίες μετά τον εμφύλιο που είχα την τύχη να γεννηθώ, από πατέρα αριστερό και αντιστασιακό, να συναλλάσσομαι άθελά μου πιο πολύ με την Ασφάλεια παρά με τη δασκάλα μου. Να τους ακούω να γαβγίζουν ότι ο πατέρας μου είναι προδότης. Να βλέπω πασίγνωστους στη γειτονιά πρώην γκεσταπίτες να παίζουν πεντόβολα με τα αγύριστα κεφάλια των φακελωμένων αριστερών και των συνοδοιπόρων. Να σέρνονται άνθρωποι σαν εγκληματίες σε στρατοδικεία, εξορίες, φυλακές και στο απόσπασμα, γιατί οι διώκτες ήταν πατριώτες με γερμανική στολή και οι διωκόμενοι κατσαπλιάδες και προδότες, που πήραν το όπλο για την ελευθερία της πατρίδας.

Βαρέθηκα, πώς το λένε. Να είμαι αργότερα προδότης, γιος προδότη, ξάδελφος προδότη, φίλος και σύντροφος προδοτών. Να μας σέρνει η χούντα σε στρατοδικεία και φυλακές για υπονόμευση της πατρίδας, προδοσία της πατρίδας, αμετανόητους προδότες, πωλητές της Μακεδονίας, πράκτορες του Στάλιν. Ποιοι, αν το βάζει ο νους σας; Οι πιο ξεφτιλισμένοι, δειλοί, τραμπούκοι, βασανιστές, δολοφόνοι της πατρίδας και των πιο καλών παιδιών της, που πούλησαν την Κύπρο, την ψυχή τους, ακόμα και τον Θεό της Ελλάδας Ελλήνων Χριστιανών τους, τα καθάρματα. Να ξεσκίζουν τον Δαρειώτη για προδότη, τον Κύρκο για προδότη, τον Φαράκο για προδότη, τον κάθε απείθαρχο αγωνιστή και αριστερό για προδότη.

Και ήρθε ο λιμοκοντόρος του Κολάμπια, να βγάλει τον σκελετό από την ντουλάπα με τις Πρέσπες. Προδότες. Και με τα ελληνοτουρκικά επί ΣΥΡΙΖΑ. Προδότες. Και χτες, με αφορμή όσα είπε ο Γιώργος Τσίπρας στη συζήτηση στη Βουλή για τα Ραφάλ και τα συμπαρομαρτούντα. Άρπαξε κάποιες λέξεις του, τις πετσόκοψε από το σώμα της ομιλίας και περιφέρει το κεφάλι του -και το κεφάλι μας- η δημοσιογραφία της αριστεροφαγίας. Προδότες εν έτει 2022! Και προδότες θα πεθάνουμε, όπως φαίνεται, γιατί αυτοί πάντα τη δική τους διαφθορά, ρεμούλα και ξεφτίλα θα την κρύβουν πίσω από τη φονική εθνικοφροσύνη. Και εθνικοφροσύνη χωρίς προδότες δεν στέκει.

Ως εκ τούτου, ένα τελευταίο ψύχραιμο σχόλιο: Μητσοτάκη, GFY. Ξέρεις εσύ, λόγω Κολάμπια. Και σύντροφοι και φίλοι προδότες, τιμή μας και καμάρι μας. Όταν κάτι τέτοιοι μας χαρακτηρίζουν όπως μας χαρακτηρίζουν, είναι παράσημο. Α σιχτίρ πια!

Η υπεράσπιση Πολάκη

ΜΠΡΑΒΟ ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΕ.Συνυπογράφω κάθε λέξη!!, ανέφερε ο Παύλος Πολάκης στο FB και παρέθεσε το άρθρο του Θανάση Καρτερού.
«Βαρέθηκα,πώς το λένε. Να είμαι προδότης, γιος προδότη, ξάδελφος προδότη, φίλος και σύντροφος προδοτών
Βαρέθηκα, σας το λέω. Τις μαύρες δεκαετίες μετά τον εμφύλιο που είχα την τύχη να γεννηθώ, από πατέρα αριστερό και αντιστασιακό, να συναλλάσσομαι άθελά μου πιο πολύ με την Ασφάλεια παρά με τη δασκάλα μου. Να τους ακούω να γαβγίζουν ότι ο πατέρας μου είναι προδότης. Να βλέπω πασίγνωστους στη γειτονιά πρώην γκεσταπίτες να παίζουν πεντόβολα με τα αγύριστα κεφάλια των φακελωμένων αριστερών και των συνοδοιπόρων. Να σέρνονται άνθρωποι σαν εγκληματίες σε στρατοδικεία, εξορίες, φυλακές και στο απόσπασμα, γιατί οι διώκτες ήταν πατριώτες με γερμανική στολή και οι διωκόμενοι κατσαπλιάδες και προδότες, που πήραν το όπλο για την ελευθερία της πατρίδας.
Βαρέθηκα, πώς το λένε. Να είμαι αργότερα προδότης, γιος προδότη, ξάδελφος προδότη, φίλος και σύντροφος προδοτών. Να μας σέρνει η χούντα σε στρατοδικεία και φυλακές για υπονόμευση της πατρίδας, προδοσία της πατρίδας, αμετανόητους προδότες, πωλητές της Μακεδονίας, πράκτορες του Στάλιν.
Ποιοι, αν το βάζει ο νους σας; Οι πιο ξεφτιλισμένοι, δειλοί, τραμπούκοι, βασανιστές, δολοφόνοι της πατρίδας και των πιο καλών παιδιών της, που πούλησαν την Κύπρο, την ψυχή τους, ακόμα και τον Θεό της Ελλάδας Ελλήνων Χριστιανών τους, τα καθάρματα. Να ξεσκίζουν τον Δαρειώτη για προδότη, τον Κύρκο για προδότη, τον Φαράκο για προδότη, τον κάθε απείθαρχο αγωνιστή και αριστερό για προδότη.
Και ήρθε ο λιμοκοντόρος του Κολάμπια, να βγάλει τον σκελετό από την ντουλάπα με τις Πρέσπες. Προδότες. Και με τα ελληνοτουρκικά επί ΣΥΡΙΖΑ. Προδότες. Και χτες, με αφορμή όσα είπε ο Γιώργος Τσίπρας στη συζήτηση στη Βουλή για τα Ραφάλ και τα συμπαρομαρτούντα. Άρπαξε κάποιες λέξεις του, τις πετσόκοψε από το σώμα της ομιλίας και περιφέρει το κεφάλι του -και το κεφάλι μας- η δημοσιογραφία της αριστεροφαγίας. Προδότες εν έτει 2022! Και προδότες θα πεθάνουμε, όπως φαίνεται, γιατί αυτοί πάντα τη δική τους διαφθορά, ρεμούλα και ξεφτίλα θα την κρύβουν πίσω από τη φονική εθνικοφροσύνη. Και εθνικοφροσύνη χωρίς προδότες δεν στέκει.
Ως εκ τούτου, ένα τελευταίο ψύχραιμο σχόλιο: Μητσοτάκη, GFY. Ξέρεις εσύ, λόγω Κολάμπια. Και σύντροφοι και φίλοι προδότες, τιμή μας και καμάρι μας. Όταν κάτι τέτοιοι μας χαρακτηρίζουν όπως μας χαρακτηρίζουν, είναι παράσημο. Α σιχτίρ πια!»

H ανάρτηση Παπαδημούλη

Με μία ανάρτηση στο twitter που απευθύνεται σε πολλούς αποδέκτες ο αντιπρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου Δημήτρης Παπαδημούλης επισημαίνει πως “η εξαχρείωση της πολιτικής αντιπαράθεσης είναι το γήπεδο που ευνοεί τη Ν.Δ και τον Μητσοτάκη, όχι την χώρα, την δημοκρατία και την Αριστερά”. Η αναφορά απευθύνεται πρωτίστως στην τακτική της κυβέρνησης απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, είναι, ωστόσο, σαφές πως απευθύνεται και στο εσωτερικό του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με αποστάσεις από την ρητορική του Παύλου Πολάκη και εν προκειμένω με το ύφος του άρθρου του Θανάση Καρτερού.

Οι επισημάνσεις Τσέκερη

Αξίζει να διαβάσει κανείς το άρθρο του Άγγελου Τσέκερη (πρώην διευθυντή της εφημερίδας) στην “Αυγή”. Στηρίζει αναφανδόν την (δίκαιη) οργή του Θανάση Καρτερού, διατυπώσει, ωστόσο, κάποιους μικρούς αλλά με σημασία “αστερίσκους”:

Στη συζήτηση για τα Ραφάλ στη Βουλή, ο πρωθυπουργός μας πιάστηκε από μια διατύπωση του εισηγητή του ΣΥΡΙΖΑ και βγήκε να εγκαλέσει την Αριστερά για ελλειμματικό πατριωτισμό. Μια τόσο άθλια πρακτική δεν μπορεί να αντικρουστεί με επιχειρήματα. Απαντιέται μόνο με σχόλια για το πολιτικό ήθος του Κ. Μητσοτάκη. Και η συζήτηση περί πολιτικού ήθους είναι μια συζήτηση εκτός πολιτικής. Εκτός πολιτικής τού απάντησε και ο Καρτερός.

Το άρθρο του Καρτερού ήταν δημοσιευμένο από την Τρίτη στην εφημερίδα και στο σάιτ αλλά η Ν.Δ. το πήρε είδηση δύο μέρες αργότερα. Προφανώς οι μετακλητοί της Πειραιώς δεν διαβάζουν εφημερίδες και ιστοσελίδες, από τα Μέσα του αντιπάλου παρακολουθούν μόνο το φέισμπουκ του Πολάκη. Όταν ο Πολάκης ανέβασε το άρθρο, η Ν.Δ. εξανέστη και αντέδρασε εντονότατα διά κάποιου Γαϊτάνη.

Για όλους εμάς, που διαμορφωθήκαμε πολιτικά και προσωπικά στην Αριστερά του Καρτερού και του Δαρειώτη, η πολιτική είναι θέμα ηγεμονίας. Και η ηγεμονία είναι πρώτα από όλα σοβαρότητα. Έχει σημασία και αυτό που λες και ο τρόπος που το λες και η συνέπεια αυτών που λες με αυτά που κάνεις. Γιατί στις ζημιές και στα κέρδη από αυτό που λες είναι μέτοχος όλος ο κόσμος της Αριστεράς. Όταν όμως μιλάς προσωπικά, αναλαμβάνεις ολόκληρη την ευθύνη αυτών που λες. Αρκεί να έχεις το βάρος να την σηκώσεις. Και ο Καρτερός και το βάρος έχει και την ευθύνη ανέλαβε.

Από εκεί και πέρα, καθένας κρίνει τον Καρτερό ανάλογα με το πώς ιεραρχεί τα πράγματα. Ας είμαστε ειλικρινείς. Αυτή τη στιγμή στην Αριστερά υπάρχει μια σοβαρή εσωτερική διάσταση για θέματα πολιτικού ύφους. Και αυτή η διάσταση δημιουργεί αχρείαστη ένταση στον κόσμο. Αν κάποιος διαβάσει το άρθρο του Καρτερού υπό το πρίσμα αυτής της συζήτησης, είναι λογικό να στενοχωρηθεί από τις διατυπώσεις.

Κάποιος όμως που θα διαβάσει το άρθρο εξοργισμένος ήδη από το μέγεθος της πολιτικής αλητείας του πρωθυπουργού μας, καταλαβαίνει γιατί και ο Καρτερός εξοργίστηκε. Και συνεπώς καταλαβαίνει και γιατί έβρισε τον Μητσοτάκη. Τελεία. Από αυτή την προσέγγιση, τα περί διατυπώσεων είναι θέματα πολιτικού καθωσπρεπισμού. Ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι δεν σκοπεύει να τον υπερασπιστεί.

Επειδή όταν διάβασα το άρθρο του Καρτερού ήμουν ήδη έξαλλος με αυτά που είχαν ακουστεί μέσα στη Βουλή, σε αυτό το θέμα είμαι με τον Καρτερό. Όχι με τον καθωσπρεπισμό.

«Ο κ. Καρτερός, βασικός αρθρογράφος της Αυγής, στενός συνεργάτης και λογογράφος του κ. Τσίπρα και Διευθυντής του Γραφείου Τύπου του όταν ήταν πρωθυπουργός, υπηρετώντας τη γραμμή του αρχηγού του, επιδίδεται σε ένα νέο κρεσέντο χυδαιότητας. Κι αυτήν τη φορά όχι μόνο κατά του πρωθυπουργού και της συζύγου του αλλά και κατά των παιδιών του», επισημαίνει, στην ανακοίνωσή της, η ΝΔ.

«Το δηλητήριο φθάνει μέχρι και στην κορυφαία αθλήτρια Μαρία Σάκκαρη. Κι όλα αυτά όχι με κάποια πολιτική αφορμή, με κάποια παρέμβαση ή κάποια δήλωσή τους. Μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν και είναι αυτοί που είναι. Το πραγματικό πρόσωπο του φασισμού, πίσω από τη μάσκα του δήθεν προοδευτικού», καταλήγει η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΝΔ.

To άρθρο του Θανάση Καρτερού στην Αυγή:

Η σαπουνόπερα της δυναστείας Μητσοτάκη

“Ποιος πρωθυπουργός έχει κάνει την οικογένειά του σαπουνόπερα; Ποιος επιτρέπει στη σύζυγο να βρίσκεται συνεχώς κάτω από τους προβολείς, ως φορέας κάποιας εξουσίας, που ουδείς της έδωσε; Ποιος της επέτρεψε να «ανακαινίσει» το μέγαρο Μαξίμου, λες και είναι ιδιοκτησία τους, και να διαφημίζει την παρότρυνσή του «κάνε ό,τι θες, αλλά το ελληνικό κράτος δεν θα πληρώσει ούτε δεκάρα»; Ποιος καλύπτει με το κύρος του πρωθυπουργικού γραφείου τις θολές επιχειρηματικές της ακροβασίες; Ποιος κάνει βορά των καναλιών τα παιδιά του σε σόου σελφ-τεστ, σε συγκινητικές στιγμές στράτευσης, σε εκδηλώσεις οικογενειακής στοργής;

Ο Καραμανλής, ο Σημίτης, ο Σαμαράς, ο Παπανδρέου; Ο Τσίπρας; Όχι βέβαια. Κανείς από αυτούς δεν έριξε την οικογένεια στην αρένα. Μόνο ο Μητσοτάκης διέπραξε και διαπράττει αυτή τη σκηνοθεσία της οικογενειακής λάμψης. Που φέρνει λίγο προς Γλύξμπουργκ και λίγο προς τις πέραν του Ατλαντικού αμερικανιές, προσπαθώντας να πουλήσει την εικόνα μιας αγλαούς και αγαπημένης οικογένειας. Ή, ακόμα χειρότερα, την εικόνα μιας δυναστείας, που μας έχει χαρίσει ώς τώρα δύο πρωθυπουργούς, διάφορους υπουργούς, ανίψια, ξαδέλφια και πεθερικά. Και ετοιμάζει συστηματικά την εξ αίματος διαδοχή, που μόνο βασιλικοί οίκοι απολαμβάνουν.

Ας μην παριστάνουν τώρα τα θύματα κουτσομπολιού, σεξισμού και σαρκασμών. Δεν ήταν ηλίθιοι όσοι πρωθυπουργοί προφύλαγαν την οικογένειά τους από την ανθρωποφαγία της ακατάσχετης δημοσιότητας. Άμα εσύ ο ίδιος ρίχνεις τα παιδιά σου στην αρένα. Άμα κάνεις μελό αντάξιο της Μάρθας Βούρτση τη στράτευση του διαδόχου. Άμα σε κάθε ευκαιρία εκθέτεις εν δήμω τα εν οίκω. Άμα φιγουράρεις συνεχώς με τα συγγενολόγια μέχρι πεθεράς, μην κλαψουρίζεις ύστερα γιατί κάποιοι τα βάζουν και με τον «άμαχο πληθυσμό». Γιατί εσύ έκανες τους «αμάχους» μάχιμους. Στοιχείο της μάχης σου. Της φιγούρας και της προπαγάνδας σου.

Θα μπορούσε, αν ήταν σοβαρός πολιτικός και άνθρωπος, με δέκα τηλεφωνήματα να προστατέψει την οικογένειά του. Αλλά έκανε ακριβώς το αντίθετο. Και έτσι φτάσαμε από την κατά ριπάς φωτογραφούμενη υπέρκομψη, τα ενσταντανέ παιδιών και συγγενών, τα how to spend it εν μέσω πανδημίας, τις αγκαλιές στην παραλία, τα τρυφερά ρεπορτάζ για το ειδύλλιο του διαδόχου, στη Σάκκαρη. Ως πριγκηπική φίλη, αλλά και ως παράπλευρη απώλεια. Ποιος έχει την ευθύνη;”.

Εξαιρετικά αιχμηρός ο Θανάσης Καρτερός αποκαλεί “νούμερο” τον Γιάνη Βαρουφάκη και του…προσθέτει τρία επιπλέον “ν” στο όνομά του.

Διαβάστε το άρθρο:

Σε χαλεπούς καιρούς παρανομίας και διώξεων η Αριστερά είχε μια ορισμένη παραγωγή σε «πρώην». Ανθρώπους που είχαν υπάρξει στις γραμμές της και κάποια στιγμή είδαν το φως το αληθινό, πέρασαν απέναντι και έβγαζαν το ψωμί, ή το παντεσπάνι τους, βγάζοντας τα δήθεν «άπλυτα στη φόρα». Βιβλία, περιοδικά, άρθρα, συνεντεύξεις με υπογραφές τέτοιων «πρώην» έβλεπαν τότε συστηματικά το φως της δημοσιότητας για να ξεπλύνουν τη μάχαιρα των κυνηγών με τη συκοφάντηση των κυνηγημένων. «Των συντρόφων τους θύτες, για αμνηστία οι αλήτες» όπως τραγούδησε ο Σαββόπουλος. Πριν δει κι αυτός το φως το αληθινό.

Φαίνεται πως μέσα στην αέναη αλλαγή της κοινωνίας, της πολιτικής, των ανθρώπων, όλα τριγύρω αλλάζουνε, αλλά οι «πρώην» μένουν. Άνθρωποι που, αφού θήτευσαν σε θέσεις εμπιστοσύνης -κακώς, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία- τώρα βγάζουν το πολιτικό ψωμί, ή και το παντεσπάνι τους, πουλώντας και πάλι δήθεν «άπλυτα». Των κάποτε συντρόφων τους. Κι αν το κάνουν για να θρέψουν έτσι ένα παμφάγο Εγώ, που, για να χορτάσει, καταπίνει κάθε μπουκιά ηθικής και εντιμότητας, ή επειδή έτσι ήταν πάντα και απλώς τώρα δείχνουν τον άπλυτο εαυτό τους, λίγο ενδιαφέρει. Οι άνθρωποι που διατίθενται στον πλειοδότη με τέτοιο τρόπο μόνο για καθαρά κίνητρα δεν διακρίνονται.

Υπόδειγμα του είδους ένας κάποτε Γιάνης. Που κάποτε πιστέψαμε και συμπαθήσαμε. Και που ήθελε να τον γράφουμε με ένα νι, αλλά του αξίζει να τον γράφουμε με τέσσερα. Τουλάχιστον. Για να ξεχωρίζει, όπως είναι το όνειρό του. Ένα, γιατί αποδείχτηκε Νάνος πολιτικός σε όλη του τη διαδρομή. Αναξιόπιστος, φραμπαλάς, φιγουρατζής, επικίνδυνος. Ένα, γιατί αποδείχτηκε Νοσηρός. Από άποψη φαντασίας, σοβαρότητας, ειλικρίνειας, ακόμα και φιλικών ανθρώπινων σχέσεων. Ένα, απλώς γιατί πρόκειται για Νούμερο. Πρωταγωνιστής σε μια επιθεώρηση που γράφει κάθε μέρα ο ίδιος. Και ένα τελευταίο, μάλλον εις διπλούν, γιατί εξακολουθεί να μας βγάζει όλους, με πρώτο τον Τσίπρα, Νενέκους, και τον εαυτό του Νικηταρά.

Μετά και τα τελευταία «άπλυτα» που διέθεσε στον Μαρινάκη και τον Μητσοτάκη, με στόχο τον Δραγασάκη αυτή τη φορά, ίσως του αξίζει ένα τελευταίο νι. Όχι επί της ουσίας, αυτό απαντήθηκε. Αλλά επί των νεύρων: Να, πάρ’ τα Γιάννννη, να μην στα χρωστάμε…

Πηγή: avgi.gr

Καλώς, αλλά έχει κι αυτός ανώνυμους γείτονες. Άρα έχουμε κι εμείς πηγές γάργαρες. Οι γείτονές του λοιπόν στη Βάρη απορούν πώς τα κατάφερε και διαθέτει σπίτι στο εξοχικό αυτό σημείο της Αττικής, με αρκετά στρέμματα κτήμα.Οι γείτονές του στη Λέρο αποκαλύπτουν ότι έχτισε σπίτι στο νησί με εκκλησάκι για να δικαιολογήσει την αυθαιρεσία. Και μάλιστα -τι σου είναι οι γείτονες!- οι ίδιες πηγές προσθέτουν ότι έκανε θυρανοίξια με γκαλά και καλεσμένους διάφορους σκαφάτους.

Οι γείτονες, από την άλλη, στα Τζουμέρκα αναρωτιούνται τι λαχείο κέρδισε και χτίζει σπίτι κι εκεί. Σε σημείο ευήλιο, για να ευδοκιμούν και τα αγαπημένα του μαρούλια. Οι γείτονες στην εφημερίδα αναρωτιούνται, εις επήκοον άλλων, πώς είναι δυνατόν να ασκεί δημοσιογραφία τόσης εμπάθειας κατά του Τσίπρα και τέτοιας δισκοπάθειας από τις υποκλίσεις στον Μητσοτάκη ένας άνθρωπος που υπήρξε από τους ευεργετημένους του ΠΑΣΟΚ και τους αφοσιωμένους του Σημίτη. Οι γείτονες, τέλος, σε παλιά λημέρια, επιμένουν ότι ο έγκριτος είναι διαπλεκόμενος μέχρι τον λαιμό, εξυπηρετεί συμφέροντα που μόνο με την εφημερίδα του δεν έχουν σχέση, είναι δηλαδή στρίγγλα-αρνάκι ανάλογα με τον πλειοδότη. Οι γείτονες στην Ελβετία επιμένουν ότι έχει πάνω από δύο εκατ. δολάρια στην BNP.

Ο Γιώργος Παπαχρήστος του απαντά σήμερα με δικό του σχόλιο στα ΝΕΑ και τίτλο «Κόπι πάστε στη λάσπη»

«Καλώς τονε, κι ας άργησε. Τον Θανάση. Τον Θανάση, που κατάπιε αμάσητο το σανό για τη βίλα του Τσίπρα στο Σούνιο και – his master’s voice – την πέφτει, για 543η φορά, σε μένα. Ότι πει τ’ αφεντικό, και τα σκυλιά δεμένα. Αλλά αυτή τη φορά μου την πέφτει διαβασμένος. Το τριήμερο που διέρρευσε, έβαλε κάτω τον Καμμένο (μεταφορικά, εννοείται), διάβασε όσα εκείνος έλεγε την προηγούμενη δεκαετία για μένα σε κάθε ευκαιρία (και τώρα θα αρχίσει να πληρώνει…), πήρε και μια κόπια από το «πόθεν έσχες» μου του 2015, το παράλλαξε τόσο όσο (για να μη φαίνεται ότι το έχει στα χέρια του, διότι αυτό θα είχε και συνέπειες και πού να τρέχεις τώρα, μεγάλος άνθρωπος…), έβαλε και τον «πιασάρικο» τίτλο «Γιατί, καλέ γειτόνισσα» και… κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη / δώσ’ της κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι ο Θανάσης ν’ αρχινήσει…

Γιατί; Επειδή δεν μπορεί το αφεντικό του να ξεγελάσει την ελληνική κοινωνία με τις κουτοπονηριές για το 500άρικο μηνιαίο μίσθωμα της βίλας στο Σούνιο και όλα τα υπόλοιπα, που αποτελούν σκέτη κοροϊδία. Γελάει ο κόσμος, μέσα στην πίκρα και τον φόβο του από την πανδημία. Στο πλαίσιο αυτό, ο μπαγασάκος ο Θανάσης κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, καθότι χρόνια στο κουρμπέτι: πετάει την μπάλα στα μνήματα».

Πηγή: e-tetradio.gr