Σε ανάρτησή του στο FB είχε προβλέψει πριν τέσσερις μήνες με μεγάλη ακρίβεια την έκδοση της “Δεύτερης ευκαιρίας”, του βιβλίου που θα παρουσιάσει στις 16 Ιανουαρίου ο Κασσελάκης και το οποίο θα κυκλοφορήσει μία ημέρα νωρίτερα στα βιβλιοπωλεία από τις Εκδόσεις Πειδίο.

Έγραψε τότε:

Η έλλειψη σοβαρότητας του Κασσελάκη (αν χρειαζόταν περαιτέρω απόδειξη) φαίνεται από το γεγονός ότι μεθόδευσε την αντικατάσταση του προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας σε συνεδρίαση που ο ίδιος δεν ήταν καν εκεί. Και μιλάμε για αντικατάσταση του Φάμελλου που, κατά κοινή ομολογία, κρατούσε πετυχημένες τις ισορροπίες σε ένα κόμμα εντελώς σπαρασσόμενο.
Σας το λέμε να το ακούσετε και να μην πείτε ότι δεν το ξέρετε: ο Κασσελάκης θα φύγει και είναι θέμα χρόνου. Όταν φύγει, θα κάνει αυτό που κάνει όλα τα δημόσια πρόσωπα στην Αμερική: θα γράψει ένα βιβλίο ως insider με την ιστορία του ως Προέδρου. Το βιβλίο που έχει εξώφυλλο τη φωτογραφία του. Θα κάνει κι ένα ταινάκι για να βγάλει λεφτά. Θα σας πει διεφθαρμένους. Θα σας πει ομοφοβικούς. Θα σας πει και άπλυτους. Fun fact: το βιβλίο έχει ήδη ξεκινήσει να το γράφει, μια ιδέα έδωσε με την προαναγγελία σειράς άρθρων στο Documento. Το βιβλίο αυτό είναι τόσο ντροπιαστικό για τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ανθρώπους του που το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να μην είστε κομμάτι του. Και βέβαια η δεξιά που το κάνει ευαγγέλιο κατά της αριστεράς στο σύνολό της για πολλά πολλά χρόνια.
Αυτά να τα θυμάστε, ένα προς ένα.

«Αντί να νομοθετήσει με βάση την ιστορική καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, που έκρινε τη Χρυσή Αυγή ως ναζιστική εγκληματική οργάνωση και έστειλε τους διευθυντές της στη φυλακή, η κυβέρνηση προτίμησε να δράσει με άξονα τα ιδιοτελή κομματικά της συμφέροντα», τονίζει αρχικά ο κ. Καμπαγιάννης. 

«Όσο τα κόμματα στα δεξιά της περιορίζονταν σε χαμηλά ποσοστά και βοηθούσαν τον εκλογικό στόχο της αυτοδυναμίας της, η κυβέρνηση αδιαφορούσε, νομοθετώντας μάλιστα με τρόπο που άνοιγε ξανά το δρόμο στο εκλογικό μασκάρεμα των καταδικασμένων ναζιστών. Ήδη από την ψήφιση της πρώτης “τροπολογίας Βορίδη” το 2021 (άρθρο 92 Ν. 4804/2021, ΦΕΚ A’ 90/5.6.2021, που τροποποίησε το ά. 32 του ΠΔ 26/2012)), είχαμε προειδοποιήσει ότι τα κωλύματα που αυτή έθετε εύκολα προσπερνιούνταν (βλ. την από 30/5/2021 δήλωση με τίτλο “Για την τροπολογία Βορίδη και τα ‘πολιτικά δικαιώματα’ των καταδικασμένων Χρυσαυγιτών”, https://tinyurl.com/48enc4cv). Τότε βέβαια η φωνή όσων αντιδρούσαμε πνίγηκε μέσα στην πλημμύρα των fake news και των πηχυαίων τίτλων των κυβερνητικών ΜΜΕ περί “εκλογικού αποκλεισμού των χρυσαυγιτών”.

Όταν όμως η πολιτική κρίση της κυβέρνησης εντάθηκε και παρουσιάστηκε ο κίνδυνος το μόρφωμα Κασιδιάρη να περάσει το 3%, τότε η κυβέρνηση ανακάλυψε αίφνης την ανεπάρκεια της διάταξης που είχε ψηφίσει και αποφάσισε την κατάθεση νέας (της δεύτερης!) τροπολογίας. Και πάλι, οι ιδεοληψίες κυριάρχησαν: αντί να προχωρήσει στην ψήφιση αντιναζιστικής νομοθεσίας, αξιοποιώντας το περιεχόμενο της απόφασης της δίκης της Χρυσής Αυγής, με δέσμια αρμοδιότητα του Αρείου Πάγου για αποκλεισμό υποψηφιοτήτων καταδικασμένων για ναζιστική εγκληματική οργάνωση και πλατιά πλειοψηφία στη Βουλή, η κυβέρνηση θέλησε να νομοθετήσει τη “θεωρία των δύο άκρων”. Η προτεινόμενη εκχώρηση στον Άρειο Πάγο της εξουσίας να ελέγχει τα προγράμματα κομμάτων αναλόγως του αν εξυπηρετούν την “ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος” αποτελεί ρήξη με το συνταγματικό κεκτημένο της μεταπολίτευσης που δικαίως προκάλεσε αντιδράσεις. Τι κι αν άνθρωποι τόσο διαφορετικοί όσο ο Ν. Αλιβιζάτος, ο Ξ. Κοντιάδης, ο Δ. Χριστόπουλος ή ο Κ. Παπαδάκης επισήμαναν τα προβλήματα; Η κυβέρνηση προχώρησε μόνη της (άρθρο 102 Ν. 5019/2023, ΦΕΚ Α’ 27/14.02.2023) με μόνη την ψήφο ανοχής του ΠΑΣΟΚ, νομοθετώντας μια κατ’ουσίαν πολιτικού τύπου διάσκεψη του Α1 Τμήματος του Αρείου Πάγου. Η βόμβα είχε ενεργοποιηθεί και δεν θα αργούσε να εκραγεί.

Η έκρηξη συνέβη με την πρώτη ντρίπλα του καταδικασμένου νεοναζιστή Κασιδιάρη να αξιοποιήσει ως αχυράνθρωπο, στον ρόλο της ηγεσίας του μορφώματός του, έναν ακροδεξιό συνταξιούχο αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Όποιος παρακολουθούσε τη ναζιστική οργάνωση, δεν εξεπλάγη, καθώς το ίδιο τέχνασμα είχε χρησιμοποιηθεί και μετά την ποινική δίωξη του 2013 με την εκχώρηση κατά τις ευρωεκλογές του 2014 των εκλόγιμων θέσεων σε απόστρατους στρατηγούς. Το πόσο χαρούμενα κουνάνε την ουρά τους οι εκπρόσωποι του ελληνικού βαθέος κράτους όταν ένα χέρι στιγματισμένο με τη σβάστικα τούς πετάει το κόκκαλο μιας βουλευτικής έδρας είναι βέβαια απόδειξη της ηθικής εξαχρείωσης των “λειτουργών” του. Πέραν όμως απ’ αυτό, η κυβέρνηση ανακάλυψε ξανά την ανάγκη να φέρει νέα τροπολογία (την τρίτη!!), για να ορίσει αυτή τη φορά το εύρος της σύνθεσης του αρμόδιου Α1 Τμήματος του Αρείου Πάγου (αν θα είναι πενταμελής κατ’ επιλογή του προέδρου του ή σε Ολομέλεια), δίνοντας λαβή για κριτικές ότι παρεμβαίνει στην επί της ουσίας κρίση του. Η παραίτηση του προέδρου του Α1 Τμήματος του Αρείου Πάγου Χρ. Τζανερίκου κατόπιν ελεγχόμενης δημοσιοποίησης της διαφωνίας του επί της τρίτης τροπολογίας, υπό σκοτεινές συνθήκες και ύστερα από συνάντηση με τον διαβόητο άνθρωπο των ειδικών αποστολών του Μαξίμου επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, Γ. Γεραπετρίτη, έφερε την κρίση σε δημόσια θέα: η εκλογική καμπάνια του ναζιστικού μορφώματος Κασιδιάρη γίνεται πλέον δωρεάν, με χορηγία του ίδιου του Μέγαρου Μαξίμου.

Σήμερα που η κυβέρνηση εισάγει προς ψήφιση την τρίτη τροπολογία είναι σημαντικό να το πούμε ακόμα πιο βροντερά:

Κανένα κόμμα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης δεν πρέπει να συναινέσει υπερψηφίζοντας την τροπολογία. Η Νέα Δημοκρατία, το κόμμα που απείχε εμφατικά από τη δίκη της Χρυσής Αυγής αν και κλητεύτηκε εκπρόσωπός του να καταθέσει (ο Β. Κικίλιας), δεν μπορεί να αξιώνει συναίνεση σε αυτούς τους άθλιους χειρισμούς.

Όσες και όσοι νομίζουν ότι αυτή θα είναι μια “τελευταία αβαρία”, ας το ξανασκεφτούν: στο επόμενο επεισόδιο της ίδιας κρίσης, η ΕΥΠ (ή μήπως το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας;) μπορεί να καταθέσει στον Άρειο Πάγο προϊόντα “επισυνδέσεων” για τη στοιχειοθέτηση του όρου της “πραγματικής ηγεσίας”, με προφανή στόχο να νομιμοποιήσει το αίσχος των υποκλοπών. Και τα παραθυράκια που αφήνει η διάταξη σε νέους τακτικισμούς θα απαιτήσουν νέες (πόσες ακόμα;) τροπολογίες.

Για να πετύχει τον στόχο της μονοκομματικής αυτοδυναμίας, η κυβέρνηση παίζει επικίνδυνα παιγνίδια που καταλήγουν να ευνοούν τους καταδικασμένους ναζιστές. Για να μην σπάσει ο καθεστωτισμός του συστήματος Μητσοτάκη, η κυβέρνηση προτιμάει να σπάσει το Σύνταγμα και τα ελάχιστα δημοκρατικά εχέγγυα.

Ο κόσμος που έδωσε τη μάχη ενάντια στους νεοναζί μαχαιροβγάλτες στον προηγούμενο γύρο, το αντιφασιστικό κίνημα, η μεγάλη δημοκρατική πλειοψηφία, είναι ανάγκη να βγει ξανά στο προσκήνιο. Αυτός είναι ο μόνος αδιαπέραστος θεσμός, το μόνο απροσπέλαστο τείχος, απέναντι σε ένα νέο ναζιστικό μόρφωμα που θα μασκαρευτεί σε “πολιτικό κόμμα”».

Παράλληλα, οι απαντήσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου για τη βίαιη σύλληψη του φωτορεπόρτερ Νίκου Πηλού προκάλεσαν αίσθηση…

«Για άλλη μια φορά, η Ελληνική Αστυνομία έκανε κουρέλι κάθε έννοια νομιμότητας συλλαμβάνοντας την Τρίτη 22/11 στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας (Προσφυγικά) και κρατώντας με την αυτόφωρη διαδικασία δικηγόρο, παρότι ήταν γνωστή η ιδιότητά του και η ειδική δωσιδικία που απολαμβάνει» σημειώνει σε δήλωσή του ο Θανάσης Καμπαγιάννης, επισημαίνοντας ότι ο Ν. Κουτσελόπουλος οδηγήθηκε στον Εισαγγελέα το επόμενο πρωί, αν και είναι σαφής και ξεκάθαρη η εντολή της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου ότι δικηγόρος δεν μπορεί να κρατηθεί στα πλαίσια αυτοφώρου. Υπογραμμίζει, στη συνέχεια, ότι όταν απελευθερώθηκε με εντολή εισαγγελέα, ο ίδιος δικηγόρος χτυπήθηκε στο κεφάλι από τα ΜΑΤ εντός της Ευελπίδων, μπροστά στο κτίριο 7, στη διάρκεια επίθεσης των αστυνομικών σε αλληλέγγυους προς τους 78 συλληφθέντες. Τις αγριότητες των ΜΑΤ έχουν καταγγείλει οι συνήγοροι υπεράσπισης που παρίσταντο στο Αυτόφωρο Τριμελές, με δημόσια δήλωσή τους.

«Μετά το “ατυχές περιστατικό” της σύλληψης του φωτορεπόρτερ Νίκου Πηλού, τι έχει να πει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για την παράνομη αυτόφωρη διαδικασία σε βάρος του δικηγόρου Ν. Κοτσελόπουλου και τον ξυλοδαρμό του εντός δικαστηρίων» διερωτάται ο Θ. Καμπαγιάννης. Καλεί δε τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών και τα θεσμικά όργανα του δικηγορικού σώματος να λάβουν άμεσα θέση και να καταγγείλουν την κλιμακούμενη αστυνομική βία και αυθαιρεσία με θύματα πολίτες και δικηγόρους.

Θυμίζουμε πως κατά την αστυνομική επιχείρηση και την εισβολή στα Προσφυγικά, ανάμεσα στους 79 που οδηγήθηκαν στη ΓΑΔΑ, και ο βραβευμένος φωτορεπόρτερ Νίκος Πηλός. Βρισκόταν στο σημείο κάνοντας φωτορεπορτάζ και οι αστυνομικές δυνάμεις τον συνέλαβαν και τον μετέφεραν στη ΓΑΔΑ παρά το γεγονός ότι είχε κάνει γνωστή την επαγγελματική του ιδιότητα. Μάλιστα, όπως ανέφεραν φωτορεπόρτερς – αυτόπτες μάρτυρες, οι αστυνομικοί προχώρησαν σε αναίτια προσαγωγή συναδέλφου τους επειδή έκανε απλώς τη δουλειά του, κάνοντας πράξη τις απειλές τους περί προσαγωγών σε περίπτωση που «τολμήσουν και σηκώσουν κάμερες».

Ο Γιάννης Οικονόμου δήλωσε χαρακτηριστικά όταν ρωτήθηκε για το θέμα: «Tο περιστατικό που αναφέρετε, ήταν ένα ατυχές περιστατικό. Νομίζω ότι δόθηκαν άμεσα οδηγίες για την απελευθέρωση, για τη μη σύλληψη του συγκεκριμένου δημοσιογράφου. Και η Ελληνική Αστυνομία, πάντοτε όταν δημοσιογράφοι επιδεικνύουν τις ταυτότητές τους ή, γνωστοποιούν την ιδιότητά τους, έχει τις οδηγίες να συμπεριφέρεται με τον τρόπο που πρέπει να συμπεριφέρεται. Αυτό είναι ένα τεχνικό ζήτημα. Του έχουν απαγγελθεί κατηγορίες, επειδή ήδη είχε γίνει η σύλληψη, κατά τη διάρκεια της οποίας, σύμφωνα με τις πληροφορίες που υπάρχουν, δεν είχε επιδείξει την ταυτότητά του, είχε εκδοθεί το γραφειοκρατικό της σύλληψης, είχε ξεκινήσει η διαδικασία. Δόθηκαν, όμως, άμεσες οδηγίες για την απελευθέρωσή του και είναι σαφές ότι η υπόθεση αυτή θα έχει την κατάληξη που πρέπει να έχει, χωρίς περαιτέρω περιπέτειες για τον συνάδελφό σας».

«Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, κατά την τακτική ενημέρωση των δημοσιογράφων στις 24-11-2022, ανέφερε ότι η προσαγωγή και παραμονή μου επί 8 και πλέον ώρες στη Γ.Α.Δ.Α. οφείλεται δήθεν στο ότι «δεν επέδειξα την ταυτότητά μου. Πιθανότατα, ο κ. Οικονόμου διαθέτει εσφαλμένες πληροφορίες, αφού, τόσο κατά την αρχική «δέσμευσή» μου όσο και κατά την προσαγωγή μου στη Γ.Α.Δ.Α., αμέσως επέδειξα την αστυνομική μου ταυτότητα αλλά και τις 2 επαγγελματικές μου ταυτότητες της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας και της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου Ελλάδας που είναι σε ισχύ. Άλλωστε, το γεγονός αυτό έχει καταγραφεί στην κατάθεση (έκθεση εξέτασης κατηγορουμένου) που οικειοθελώς έδωσα στους αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Κρατικής Ασφάλειας, στην οποία καταχωρούνται τα πλήρη στοιχεία του δελτίου αστυνομικής μου ταυτότητας, καθώς και το επάγγελμά μου (φωτοειδησεογράφος) το οποίο εδώ και 35 χρόνια ασκώ, τηρώντας τους κανόνες που το διέπουν» απαντά ο φωτορεπόρτερ.

Παράλληλα, συνεχίζει ο Γιάννης Μαντζουράνης, «αποκαλύφθηκε η αποδεικτική γύμνια των εντολοδόχων και των εντολέων τους, που σχεδίασαν και υλοποίησαν την κατασυκοφάντηση του Α. Τσίπρα με τα ίδια βρώμικα υλικά, που χρησιμοποίησε το “Μακελειό” σε προγενέστερα δημοσιεύματά του. Τέλος επαληθεύτηκε η θλιβερή πραγματικότητα ότι στη σημερινή Ελλάδα ενδημεί ένα είδος “δημοσιογραφίας”, που προσφέρει φήμη και χρήμα σε όσους διαθέτουν πείσμα ημιόνου και πνεύμα δολοφόνου».

Ο πληρεξούσιος δικηγόρος στην υπόθεση της αγωγής του Αλέξη Τσίπρα Θανασης Καμπαγιάννης δήλωσε ότι «το όριο του δημοσιογραφικού λειτουργήματος είναι η αλήθεια. Η συνειδητή διάδοση ψευδών και συκοφαντικών ισχυρισμών δεν προστατεύεται από τον νόμο. Σήμερα, στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, οι εκπρόσωποι της εταιρείας ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ και ο δημοσιογράφος κύριος Γ. Παπαχρήστος είχαν, κατά τη συζήτηση της αγωγής του κυρίου Αλέξη Τσίπρα, την ευκαιρία να προσκομίσουν στοιχεία που να θεμελιώνουν τα όσα ψευδώς διέδωσαν ως γεγονότα (και όχι βέβαια ως αξιολογικές κρίσεις).

Ο “θησαυρός” αποδείχτηκε άνθρακες. Όπως παραδέχτηκε ο ίδιος ο μάρτυρας των εναγομένων, η “μετακόμιση από την Κυψέλη στα Λεγραινά” δεν αντιστοιχεί στην αλήθεια, η υπαινισσόμενη “αγορά” έγινε ενοικίαση, τα “έξοδα ανακαίνισης του ενός εκατομμυρίου ευρώ” βασίζονταν τελικά σε αδιασταύρωτες, προφορικές πληροφορίες άφαντων “περιοίκων”, η δε εταιρεία που έκανε τα έργα των επισκευών δεν ήταν τελικά ούτε “μεγάλη” ούτε “εισηγμένη στο Χρηματιστήριο”».

«Τι απέμεινε, λοιπόν, από όλον αυτόν τον ντόρο; Η λάσπη από μια συκοφαντία, που διακινήθηκε αρχικά στα βαλτόνερα του «Μακελειού» και στη συνέχεια αναπαρήχθη αβάσιμα και χωρίς την τήρηση καμίας δημοσιογραφικής δεοντολογίας με προφανή πολιτικά κίνητρα. Ελπίζουμε και προσδοκούμε πως το δικαστήριο θα αξιολογήσει το σύνολο των καταθέσεων και των εγγράφων και θα αποδώσει το δίκαιο, διαχωρίζοντας την ελευθερία του τύπου και την σκληρή δημοσιογραφική κριτική από τη συκοφαντία, η οποία σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί δικαίωμα» καταλήγει ο Θανάσης Καμπαγιάννης.

Η δήλωση έχει ως εξης:

Η απεργία πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα, που ξεκίνησε την 8η Ιανουαρίου ενάντια στην παραβίαση του φωτογραφικού νόμου που η ίδια η κυβέρνηση ψήφισε, και ολοκληρώθηκε σήμερα 14η Μαρτίου, ήταν ένας δίκαιος αγώνας.
Όταν ένας κρατούμενος, ο οποιοσδήποτε κρατούμενος, φτάνει σε μια τόσο μακρά και οριακή για τη ζωή του κινητοποίηση, σημαίνει ότι η ύπαρξή του έχει συγκλονιστεί από μια σε βάρος του τελεσθείσα αδικία. Η απεργία πείνας, ως μορφή πάλης του κρατούμενου νομοθετημένη στον Σωφρονιστικό Κώδικα, δεν είναι «εκβιασμός». Είναι μια κραυγή με σκοπό να καταδειχτεί η αδικία έξω από τους τοίχους των φυλακών, σε όλη την κοινωνία.

Με αυτό το δεδομένο, ο αγώνας του ΔΚ πέτυχε τον σκοπό του. Δεν υπάρχει καλόπιστος παρατηρητής που να μην παραδέχεται ότι ο νόμος που ψηφίστηκε παραβιάστηκε, καθώς ουδέποτε ο κρατούμενος επαναμετήχθη στον Κορυδαλλό, όπως προβλεπόταν. Γι’ αυτό και υπήρξε τέτοια ομόθυμη αποδοχή και υποστήριξη του αιτήματoς της απεργίας πείνας από δυνάμεις ενός ευρύτατου πολιτικού και κοινωνικού φάσματος: κόμματα και φορείς, ενώσεις δικαιωμάτων, πανεπιστημιακούς, δικαστές, δικηγόρους, καλλιτέχνες, συλλογικότητες. Δεκάδες χιλιάδες κόσμου, στη συντριπτική πλειοψηφία νέες και νέοι, κατέβηκαν στο δρόμο και συντάχτηκαν με το αίτημα του κρατούμενου, θεωρώντας το εύλογο, νόμιμο και δίκαιο.

Όταν μάλιστα φτάσαμε στο τέλος του δικαστικού χειρισμού της υπόθεσης, αποκαλύφθηκε πανηγυρικά το καλά οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης του κρατούμενου. Η κυβέρνηση, αφού μεθόδευσε τη μεταγωγή στον Δομοκό, αρνήθηκε την προσκόμιση των σχετικών εγγράφων για να μην υπάρξει δικαστική προσβολή της και σαμποτάρισε τη συνεδρίαση της ΚΕΜ, εξωθώντας τον ΔΚ στην έναρξη της απεργίας πείνας. Στις 40 μέρες της απεργίας, έδωσε κάποια από τα ζητούμενα έγγραφα, πετώντας το μπαλάκι στη Δικαιοσύνη, κάτι που θα προκαλούσε αναπόφευκτη χρονική καθυστέρηση ενώ η κλεψύδρα άδειαζε. Τα δικαστήρια δήλωσαν αναρμόδια, όπως το έλεγε εξαρχής η συνήγορος υπεράσπισης Ιωάννα Κούρτοβικ. Στις 63 (!) μέρες απεργίας, συνεδρίασε η ΚΕΜ και απέρριψε τα δύο αιτήματα μεταγωγής, μόνο και μόνο για να δημιουργήσει την αυταπάτη ύπαρξης μιας νέας δικαστικής οδού, ενώ στην πραγματικότητα η μεταγωγή στον Δομοκό κατέστη πλεόν αμετάκλητα μη ελέγξιμη δικαστικά.

Μπορούμε, κατόπιν τούτων, να πούμε με βεβαιότητα ότι υπήρξαμε μάρτυρες ενός σχεδίου ανθρωποκτονίας, όπου οι κινήσεις της κυβέρνησης δεν αποτελούσαν τήρηση της νομιμότητας, αλλά κομμάτι ενός βιοπολιτικού πειράματος εξόντωσης, με τον κρατούμενο στον ρόλο του ποντικιού.

Το να συνέχιζαν οι δικηγόροι του κρατούμενου οποιαδήποτε περαιτέρω νομική κίνηση, θα τους καθιστούσε, από συλλειτουργούς της δικαιοσύνης, συνεργούς σε ανθρωποκτονία.

Το να συνέχιζε ο κρατούμενος την απεργία πείνας, θα αποτελούσε ακούσια υλοποίηση από πλευράς του ενός κρατικού σχεδιασμού.

Στις διαδηλώσεις στις οποίες συμμετείχαμε, φωνάζαμε το σύνθημα: «Αγώνας για το δίκιο, αγώνας για ζωή, η απεργία πείνας να δικαιωθεί».

Το δίκιο κρίθηκε στη συνείδηση της κοινωνίας. Και νίκησε. Με την απόφαση τερματισμού της απεργίας πείνας από πλευράς ΔΚ, νίκησε και η ζωή. Η κυβέρνηση καταρρακώθηκε ηθικά και πολιτικά. Και η αναμενόμενη στάση μεγαλοσύνης επιδείχτηκε τελικά, όχι από την οργανωμένη πολιτεία, αλλά από τον κρατούμενο, που απέδειξε στην πράξη ότι πάλευε όχι για τον θάνατο, αλλά για τη ζωή.

Αθήνα, 14/3/2021,

Θανάσης Καμπαγιάννης, Κώστας Παπαδάκης.

Πηγή: news247.gr