Στο 16-9 έπεσαν οι Πειραιώτες (9-3 εντός και 7-6 εκτός έδρας), με τους Τάιλερ Ντόρσεϊ – Νίκολα Μιλουτίνοβ να ξεχωρίζουν, τους Φουρνιέ (έβαλε το τρίποντο που έστειλε τον αγώνα στην παράταση), Βεζένκοβ, Τζόουνς να ακολουθούν, αλλά τον Γιώργο Μπαρτζώκα να βλέπει μια μέτρια εμφάνιση της ομάδας που τις προηγούμενες εβδομάδες πετούσε φωτιές.

Μόλις τρεις πόντους πέτυχαν οι ερυθρόλευκοι στο έξτρα πεντάλεπτο, ένα τρίποντο του Γουόκαπ για το 95-98. Από εκεί και πέρα, οι γηπεδούχοι έτρεξαν σερί 13-0 και πήραν το ματς.

Στο 12-14 ανέβηκε η Dubai BC (9-3 εντός και 3-11 εκτός έδρας), χάρη στο εκπληκτικό πρώτο μέρος του Αλέκσα Αβράμοβιτς και τους Μπέικον – Καμπενγκέλε που δημιούργησαν μεγάλο πρόβλημα στους αντιπάλους τους και κλείδωσαν το αποτέλεσμα στο έξτρα πεντάλεπτο.

Ο πρώτος έβαλε 21 πόντους και μάζεψε επτά ριμπάουντ, ο δεύτερος έβαλε επίσης 21 πόντους και κατέβασε 14 ριμπάουντ παίζοντας 33 λεπτά.

Η εξέλιξη του αγώνα

Με Γουόκαπ, Ντόρσεϊ, Γουορντ, Βεζένκοβ, Μιλουτίνοβ άνοιξε το ματς ο Ολυμπιακός, που βρέθηκε πίσω με επτά (9-2 στο 3′), αλλά αντέδρασε γρήγορα και με ένα επί μέρους 0-7 έφερε τον αγώνα σε ισορροπία. Όχι όμως για πολύ. Οι γηπεδούχοι έγραψαν το 18-11 στο 8′, έκλεισαν το δεκάλεπτο στο +9 (26-17) και προβλημάτισαν τον Μπαρτζώκα που έβλεπε την ομάδα του νωθρή, χλιαρή, αναποτελεσματική και στις δύο πλευρές του γηπέδου.

Με Φουρνιέ και Τζόουνς οι Πειραιώτες ροκάνισαν τη διαφορά στις αρχές της δεύτερης, ο Φουρνιέ έβαλε τρίποντο από τα οκτώ μέτρα για το 33-30 στο 14′, ο ΜακΚίσικ έβαλε άλλο ένα για το 38-34 στο 16′, όμως ο Ολυμπιακός ήταν συνεχώς σε ρόλο κυνηγού και η Dubai BC έβρισκε ξανά και ξανά λύσεις. Είτε από ατομικές ενέργειες, είτε από καλές συνεργασίες. Προς το φινάλε του πρώτου μέρους τα έκανε όλα λάθος, βρέθηκε στο -12 (52-40) και έπρεπε να κάνει υπερπροσπάθεια για να επιστρέψει.

Ο Ολυμπιακός ήθελε να πατήσει το γκάζι στις αρχές του β’ μέρους, όμως η Dubai BC κράτησε το προβάδισμα σε διψήφιο νούμερο. Ο Ράιτ έγραψε το 60-45 στο 22′, ένα φλόπινγκ που χρεώθηκε ο Γουορντ πείσμωσε τους ερυθρόλευκους, με τον Αμερικανό να βάζει γκολ-φάουλ και τον Βεζένκοβ άλλο ένα για το 67-61 στο 27′. Ο Ντόρσεϊ αστόχησε σε τρίποντο από την κορυφή για να μειώσει στον πόντο, αμέσως μετά ο Καμπόκλο είχε 2/2 βολές για το 69-63 και τελικά ένα καλάθι του Ντόρσεϊ στην εκπνοή έγραψε το 74-70 στο 30′.

Ο Μπέικον με βολές (81-72 στο 32′) έφθειρε τον Ολυμπιακό που είχε τέσσερα ομαδικά 7:36 πριν από το φινάλε, όμως ο Φουρνιέ και ο Πίτερς μείωσαν στον πόντο (89-88) και έβαλαν και μπροστά τους Πειραιώτες (89-90) με σπουδαία συνεργασία. Ακολούθησε μικρό 4-0 των γηπεδούχων, με τον Ράιτ να γράφει το 93-90 στο 39′, ο Ντόρσεϊ έβαλε βολές για το 93-92 στα 44.2″, το ματς έγινε θρίλερ και τελικά ο Φουρνιέ με τρίποντο έστειλε το ματς στην παράταση.

Εκεί Μπέικον και Καμπενγκέλε δεν είχαν αντίπαλο, έτρεξαν ένα σερί 13-0 και κλείδωσαν το αποτέλεσμα για τους γηπεδούχους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η ιταλική ομάδα μέτρησε 17/33 τρίποντα «κόβοντας» τον αέρα των «πρασίνων» σε οτιδήποτε και αν προσπαθούσε να κάνει. Η Αρμάνι είχε επιβάλλει πλήρως τον ρυθμό της από το δεύτερο δεκάλεπτο και μετά, έφτασε την διαφορά και στους 23 πόντους, αλλά όταν προσπάθησε να «ξυπνήσει» ο Παναθηναϊκός στα τελευταία δευτερόλεπτα ήταν ήδη αργά.

Ο Άρμονι Μπρουκς έκανε την μεγαλύτερη ζημιά στο «τριφύλλι» έχοντας 26 πόντους με 8/14 τρίποντα, 2/2 βολές, 5 ριμπάουντ και 2 ασίστ.

Στο 5′ ο Πόμπο από την μικρή περιοχή αστόχησε σε μία πολύ μεγάλη στιγμή αλλά στο 7′ ο Τετέι με διαγώνιο σουτ, άνοιξε το σκορ, τιμωρώντας τους «πράσινους» με το καλησπέρα!

Η ομάδα του Ρουί Βιτόρια κατάφερε να αντιδράσει και με το κερδισμένο πέναλτι του Τζούρισιτς, ο Σφιντέρσκι στο 15′ έφερε το παιχνίδι στα ίσια. Δύο λεπτά αργότερα ο Μαντσίνι αστόχησε από κοντά, στο 21′ ο Τζούρισιτς σούταρε άουτ και κάπου εκεί σταμάτησε η όποια δημιουργικότητα των «πρασίνων».

Οι φιλοξενούμενοι δεν είχαν συνεργασίες, δεν πίεσαν ψηλά για να κλέψουν, δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευθούν το γεγονός πως η τελευταία γραμμή άμυνας του αντιπάλου ήταν πολύ ψηλά και έκλεισαν το ημίχρονο με μία πολύ απογοητευτική εικόνα απέναντι σε μία Κηφισιά που είχε εξαιρετική οργάνωση πίσω από την μπάλα και στόχευσε επιτυχημένα στις 1vs1 μονομαχίες του Τετέι με τον Τούμπα.

Στο δεύτερο μέρος ο Παναθηναϊκός απείλησε με τον Μαντσίνι στο 49′ και από το πουθενά ανέτρεψε το εις βάρος του σκορ. Στο 53′ η μπάλα έφυγε μέσα από τα χέρια του Ραμίρες, βρήκε στο πόδι του Σφιντέρσκι και ο Πολωνός έκανε το 2-1.

Στη συνέχεια, όπως και στο παιχνίδι με τον Λεβαδειακό, οι «πράσινοι» χάθηκαν από το γήπεδο και το πλήρωσαν πολύ ακριβά, χωρίς να βρουν «αντίδοτο» στον καταπληκτικό απόψε Ανδρέα Τετέι.

Ο Έλληνας φορ στο 79′ χόρεψε όλη την άμυνα του Παναθηναϊκού και έδωσε το 2-2 στον Παντελίδη.

Στις καθυστερήσεις και πάλι δεν μπορούσε να τον σταματήσει κανείς, σούταρε, ο Ντραγκόφσκι απέκρουσε αλλά ο Σόουζα… σκότωσε τους «πράσινους» και χάρισε την μεγάλη νίκη στην Κηφισιά.

ΚΗΦΙΣΙΑ: Ραμίρες, Σιμόν, Σόουζα, Ποκόριν, Χουχούμης (69’ Εμπο), Πέρεθ (69’ Ντίαζ), Βιγιαφάνιες, Παντελίδης, Πόμπο, Αντονίσε (82’ Σμπώκος), Τετέη.

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ: Ντραγκόφσκι, Καλάμπρια, Πάλμερ-Μπράουν, Τουμπά, Κυριακόπουλος (82’ Μλαντένοβιτς), Τσιριβέγια (87’ Πάντοβιτς), Ρενάτο, Μαντσίνι (82’ Ζαρουρί), Μπακασέτας (67’ Τσέριν), Τζούρισιτς, Σφιντέρσκι (67’ Ντέσερς).

Η Εθνική παρατάχθηκε χωρίς Γιάννη Αντετοκούνμπο και Λαρεντζάκη.

Είχε ξανά θέμα με τα ριμπάουντ στο ξεκίνημα της αναμέτρησης, η ομάδα του Βασίλη Σπανούλη κατάφερε να προηγηθεί με 18-7 στο 6′ χάρη στους Παπανικολάου, Ντόρσεϊ, Μήτογλου και έκλεισε την πρώτη περίοδο στο +6 (25-19).

Παρά τις αλλαγές του προπονητή, η Ελλάδα κατάφερε να πάει στο +13 (34-21) στο 13′ με τον Θανάση Αντετοκούνμπο, η Βοσνία όμως αντέδρασε με εντυπωσιακό τρόπο: Νούρκιτς και Ρόμπερτσον έδωσαν λύσεις επιθετικά και με σερί 18-0 το 34-21 μετατράπηκε σε 34-39.

Η Εθνική μας ομάδα ήταν φανερό ότι είχε πρόβλημα επιθετικά και δεν ήταν το ίδιο καλή στην άμυνα όπως στα προηγούμενα παιχνίδια, με το ημίχρονο να ολοκληρώνεται με το σκορ 38-44.

Με το ξεκίνημα, μάλιστα, της τρίτης περιόδου οι Βόσνιοι πήγαν στο +12 (41-53) με τους Καμένιας και Ρόμπερτσον, ελέγχοντας πλήρως τον ρυθμό του παιχνιδιού και συνεχίζοντας να «πληγώνουν» την Ελλάδα με τα επιθετικά ριμπάουντ που έπαιρναν.

Η ομάδα του Σπανούλη, βέβαια, προσπάθησε να αντιδράσει και μείωσε σε 50-56 με τον Σαμοντούροβ, η Βοσνία όμως παρέμεινε ψύχραιμη και μπήκε από το +9 (52-61) στην 4η περίοδο. Εκεί, η Εθνική ομάδα έκανε ό,τι μπορούσε για να πλησιάσει και να ελπίζει στην ανατροπή, δεν προλάβαινε όμως και τελικά γνώρισε την ήττα με 77-80.

Τα δεκάλεπτα: 25-19, 38-44, 52-61, 77-80

Περισσότερα σε λίγο…

Ο αγώνας άρχισε με τον χειρότερο τρόπο για την ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς και με τον καλύτερο για αυτή του Λι Κάρσλεϊ, αφού δεν άργησε να γίνει το 0-1… Στο 7′ ο Μπέλιγχαμ πάσαρε στον Μαντουέκε και αυτός έκανε από δεξιά το γύρισμα για τον Γουότκινς που βρήκε δίχτυα με πλασέ από κοντά.

Το γκολ επηρέασε ψυχολογικά την Εθνική μας ομάδα, με αποτέλεσμα να προσπαθεί να ανασυνταχθεί στη συνέχεια και να βρει τα πατήματά της, με τους φιλοξενούμενους να έχουν τον έλεγχο και να έχουν και νέα προσπάθεια στο 18′ με πρωταγωνιστή ξανά τον Μαντουέκε από δεξιά αλλά ο Βλαχοδήμος μπλόκαρε το πλασέ.

Η πρώτη τελική προσπάθεια για την Ελλάδα ήρθε, τελικά, στο 26′ με το σουτ του Ρότα που έφυγε λίγο άουτ καθώς ο Πίκφορντ ήλεγχε τη φάση, με το ΟΑΚΑ να… ζεσταίνεται και να ετοιμάζεται να πανηγυρίσει την ισοφάριση στο 30′ με το δυνατό σουτ του Τσιμίκα μετά το στρώσιμο του Τζόλη αλλά ο Πίκφορντ απέκρουσε.

Αυτή, βασικά, ήταν και η μοναδική καλή ευκαιρία για την Εθνική μας ομάδα στο πρώτο ημίχρονο, διάστημα στο οποίο η Αγγλία έδειχνε καλύτερη, έχοντας και μια επικίνδυνη αντεπίθεση στο 45’+2′ με τον Γουότκινς αλλά ο Κουλιεράκης πρόλαβε να τον κόψει.

Το πρώτο μέρος, με λίγα λόγια, δεν ήταν καλό για την Ελλάδα και λίγο έλειψε στα πρώτα λεπτά του δευτέρου να γίνουν χειρότερα τα πράγματα, αφού η Αγγλία είχε ευκαιρία στο 53′ με το σουτ του Λιούις από πολύ καλή θέση που απέκρουσε ο Βλαχοδήμος, για να ακολουθήσει στο 54′ το δοκάρι σε κεφαλιά του Μπέλιγχαμ μετά τη σέντρα του Μαντουέκε.

Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς πήρε το… μήνυμα και έκανε τρεις αλλαγές αμέσως μετά, με τους δύο εξ αυτών που μπήκαν να είναι οι πρωταγωνιστές της μεγάλης ευκαιρίας στο 63′: Ο Πέλκας πέρασε την κάθετη για τον Ιωαννίδη που πλάσαρε με το δεξί αλλά ο Πίκφορντ κατάφερε να βρει τη μπάλα και να τη στείλει κόρνερ.

Λίγα λεπτά έκανε τρεις αλλαγές και ο Λι Κάρσλεϊ για τα «λιοντάρια», τα οποία στη συνέχεια έβρισκαν κενούς χώρους και τελικά κατάφεραν να το εκμεταλλευτούν στο 79′, έχοντας και τη βοήθεια της τύχης… Ο Μπέλιγχαμ έφυγε στην αντεπίθεση και με σουτ έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι, για να βρει στην επαναφορά στα… πόδια του Βλαχοδήμου και να καταλήξει στα δίχτυα για το 0-2.

Τα πράγματα ήταν, πλέον, πολύ δύσκολα για την Εθνική μας ομάδα και στο 83′ ήρθε και το 0-3 με το… τακουνάκι του Τζόουνς, μετά το γύρισμα του Γκιμπς-Γουάιτ, για να οριστικοποιηθεί η ήττα, η οποία έχει ως συνέπεια τη 2η θέση στην ισοβαθμία, με την Αγγλία να είναι στην 1η και να χρειάζεται εντός έδρας νίκη επί της Ιρλανδίας την Κυριακή (17/11) για να τερματίσει σε αυτή.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ (5 αγωνιστικές)
Αγγλία 12
Ελλάδα 12
Ιρλανδία 6
Φινλανδία 0

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ (17/11)
Αγγλία – Ιρλανδία
Φινλανδία – Ελλάδα

Ελλάδα (Ιβάν Γιοβάνοβιτς): Βλαχοδήμος, Ρότα, Κουλιεράκης, Μαυροπάνος, Τσιμίκας (56′ Γιαννούλης), Σιώπης (82′ Μάνταλος), Ζαφείρης, Τζόλης, Μασούρας (70′ Κωνσταντέλιας), Μπακασέτας (56′ Πέλκας), Παυλίδης (56′ Ιωαννίδης).

Σε αντίθεση με το πρώτο μέρος, το δεύτερο δεν κύλησε καθόλου καλά για την Εθνική μας που δεν μπόρεσε να επιβάλλει τον ρυθμό της σε καμία γραμμή του αγώνα.

Οι Κροάτες έκαναν ότι ήθελαν, ενώ οι παίκτες του Βλάχου δυσκολευόντουσαν και με τον παίκτη παραπάνω. Η Κροατία έφτασε να προηγείται μέχρι και επτά γκολ (13-6), όμως η Ελλάδα μείωσε με δύο γκολ στο φινάλε με αποτέλεσμα να διαμορφωθεί το τελικό σκορ.

Οκτάλεπτα: 3-3, 2-3, 4-0, 4-2

Κροατία (Τούτσακ): Μπίγιατς, Μπούριτς, Φάτοβιτς (3), Λόντσαρ (2), Μπιλιάκα, Μπούκιτς, Βουκίσεβιτς (2), Ζουβέλα, Μάρινιτς Κράγκιτς (4), Βρλιτς, Μπούτιτς, Χάρκοβ (1), Πόπαντιτς.

Ελλάδα (Βλάχος): Ζερδεβάς, Γενηδουνιάς (1), Σκουμπάκης, Γκιουβέτσης, Φουντούλης (1), Παπαναστασίου (2), Καλογερόπουλος (1), Αργυρόπουλος (2), Αλαφραγκάκης, Κάκαρης (1), Νικολαΐδης, Βλαχόπουλος, Τζωρτζάτος

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Τώρα, όλα είναι πιθανά. Όχι επειδή η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έχει ανακαλύψει την φλέβα της κεντροαριστεράς, ή έχει αποκτήσει το αχόρταγο βλέμα του “challenger”. Μετά όσα συνέβησαν τα τελευταία δύο χρόνια στη χώρα, τρεις μονάδες αύξηση του ποσοστού δεν είναι και πολιτικός σεισμός. Ό,τι έχει κερδίσει το ΠΑΣΟΚ το οφείλει στην κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, στο γεγονός ότι ένα κόμμα που έγραψε πολιτική ιστορία απώλεσε κάθε επαφή με τις τάσεις της κοινωνίας και με τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που να μην καταστεί εφικτό να το διασώσει ο χαρισματικός αρχηγός του, ο οποίος υπονομεύθηκε από το κόμμα του αλλά και υπονόμευσε ο ίδιος τον εαυτό του.

Η αγωνία του Αλέξη Τσίπρα να πείσει πως ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν και θα είναι και στο μέλλον κόμμα εξουσίας είναι έκδηλη και είναι και πραγματική. Ακριβώς επειδή αυτό θα κριθεί, τελικά, στις 25 Ιουνίου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ήδη θριαμβεύσει και θα καταγάγει μία ακόμα μάλλον εύκολη νίκη-τρόπαιο, αντίπαλος του είναι μόνο η αναδιάταξη στην “ουρά” του πολιτικού αστερισμού, τι θα συμβεί, δηλαδή, με την είσοδο των μικρότερων κομμάτων στη Βουλή. Χωρίς, φυσικά, να κινδυνεύει η αυτοδυναμία της Ν.Δ απ΄ αυτό. Ισχυρή και ασφαλής θα είναι, είτε κινηθεί στα ίδια περίπου ποσοστά με την 21η Μαϊου, ακόμα, δε, περισσότερο εάν το εκλογικό της ποσοστό αυξηθεί.

Και φυσικά, με ένα πολυδιασπασμένο σύστημα αντιπολίτευσης, κινδυνεύει μόνο από τον εαυτό του και από το εάν θα ενοχλήσει κάποιους η παντοδυναμία του. Αυτό θα φανεί μετά από αρκετό καιρό. Εφόσον προσέξει και δεν πάθει πολιτικό βέρτιγκο έχει, για πρώτη φορά στην μεταπολίτευση για πολιτικό, ελπίδες και για τρίτη θητεία.

Το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το παρελθόν του. Από το γεγονός, δηλαδή, ότι ένας ράθυμος κομματικός μηχανισμός έδρασε περισσότερο ως άθροισμα προσωπικοτήτων, φιλοδοξιών και εμμονών, χωρίς επαγγελματική ενορχήστρωση, και δεν κατόρθωσε επί μία δεκαετία να δημιουργήσει ρίζες στην κοινωνία, στα πανεπιστήμια, στα επιμελητήρια, στα σωματεία, στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ούτε καν να “δανειστεί” εμπειρία και στελέχη από το έμπειρο ΠΑΣΟΚ. Είναι αμέτρητες οι ιστορίες τοπικών στελεχών που βρήκαν κλειστές πόρτες των ανά την επικράτεια οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, όπως και εκείνες με στελέχη της αγοράς που ήθελαν επικοινωνία και δεν κατόρθωσαν ποτέ να έρθουν σε επαφή με ανθρώπους κοντά στον Αλέξη Τσίπρα. Μία ιδιότυπη πολιτική καραντίνα είχε στηθεί για αρκετά χρόνια και πολλοί αντιμετωπίζονταν ως μολυσμένοι, όσοι δε μπόρεσαν να φτάσουν στα άδυτα των αδύτων έγινε με πολύ κόπο και χρειάστηκε πολύς χρόνος.

Για να είμαστε δίκαιοι, βήματα έγιναν και πιστώνονται σχεδόν όλα στον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα. Πολύ αργά και πολύ διστακτικά όμως.

Τώρα, ο μεγάλος εχθρός είναι η απογοήτευση. Και του κόσμου (των ψηφοφόρων) που δεν έχει πιά την συγκολλητική ουσία της επιστροφής στην εξουσία σε ορατό χρόνο, αλλά και πολλών στελεχών που προτιμούν την αλληλοεπίρριψη ευθυνών από την ταχύτατη ανασυγκρότηση. Εκείνων που θεωρούν ότι “το παιχνίδι τελείωσε” και ίσως θα αναζητήσουν την σιγουριά της απόστασης στο περίβλημα ενός μικρότερου κόμματος για λίγους και “εκλεκτούς”. Η απογοήτευση είναι κολλητική, διαπερνά τους πάντες, φαίνεται και στον ίδιο τον πρόεδρο του κόμματος. Μόνο εκείνος, όμως, μπορεί να υπερβεί αυτό το συναίσθημα που οδηγεί ακόμα και σε αναχωρητισμό.

Διότι, τελικά, η μοναδική πηγή δύναμης για επανεκκίνηση είναι η πλήρης αναγνώριση των λαθών, η γενναία εξομολόγηση για κάθε “ναι” που κακώς είπε και για κάθε “όχι” που δεν έπρεπε να πει. Η τάση δεν τον ευνοεί (φαίνεται ακόμα και τώρα, από τον τρόπο που η Ν.Δ μπορεί να αλλάζει την προεκλογική ατζέντα- π.χ Ροδόπη) και μία νέα υποχώρηση θα δημιουργήσει συνθήκες διάλυσης. Όμως, χωρίς αυτόν, ακόμα και με μία εναλλαγή με ένα δημοφιλές και μετριοπαθές αλλά δυναμικό πρόσωπο με ευρύτερη επιρροή -όπως, για παράδειγμα, η Έφη Αχτσιόγλου-, η κατιούσα θα συνεχιστεί, ή, στην καλύτερη περίπτωση, θα απαιτηθεί πολύ περισσότερος χρόνος για την ανάκαμψη.

Τα λογής λογής συστήματα επιρροής θέλουν επιστροφή σε έναν καχεκτικό δικομματισμό παλαιού τύπου με ένα μικρό ΠΑΣΟΚ. Ακόμα και ηττημένος και παραπαίων, ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει μία αφορμή αντιστροφής των πραγμάτων. Ο χρόνος δεν είναι με το μέρος του, αλλά το ζήτημα είναι πώς τον αξιοποιεί κανείς και πώς τον συντομεύει. “Δικαιούσαι να πέφτεις, επιβάλλεται να ξανασηκωθείς”, λέει. Το πιστεύει πραγματικά; Εάν είναι να ξανασηκωθεί, όμως, με τις ίδιες νοοτροπίες, αναγνώσεις και τα ίδια πρόσωπα, τότε ίσως είναι καλύτερο να μην ξοδέψει τώρα ότι πολιτικό κεφάλαιο διαθέτει ακόμα…

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Σημείωσε πως «η πρώτη αιτία, είναι ότι τελικά η ΝΔ κατάφερε να επιβάλει την δική της ατζέντα στην προεκλογική αντιπαράθεση: την ατζέντα του φόβου». Υποστηρίζοντας ότι φάνηκε πως «η μιντιακή υπεροπλία που είχαν οι αντίπαλοί μας μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην επιβολή της προεκλογικής ατζέντας». Επισήμανε ότι προεκλογικά δεν έγινε συζήτηση για τα προβλήματα του σήμερα αλλά «για το ευρώ και για τους δύσκολους καταναγκασμούς των μνημονίων. Καταστάσεις όμως που έχουμε αφήσει πίσω οριστικά χάρη στα επιτεύγματα τα δικά μας και αυτό είναι το οξύμωρο». Δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ, υπερασπιζόμενος ένα ουτοπικό μοντέλο συνεργασιών που θα περιελάμβανε και τον Γιάνη Βαρουφάκη, βρέθηκε μετέωρος εξαιτίας των φαεινών εμπνεύσεων του τελευταίου για το σχέδιο “Δήμητρα” που παρέπεμπε ευθέως στο 2015.

Επίσης επανέλαβε την εκτίμηση του Εκτελεστικού Γραφείου του ΣΥΡΙΖΑ για την «στρατηγική ήττα της απλής αναλογικής». Ευτυχώς εξειδίκευσε την πρώτη πρόχειρη προσέγγιση και τόνισε πως ήταν «μια ήττα της στρατηγικής μας για την απλή αναλογική». Επισήμανε ότι «η διαρκής άρνηση των προοδευτικών δυνάμεων έδινε την εικόνα μιας μη ρεαλιστικής και άρα αναξιόπιστης πρότασης διακυβέρνησης. Μιας αμήχανης πρότασης που οδηγεί εν τέλει σε μια ασταθή διακυβέρνηση». Ελλιπές, και θα εξηγήσω γιατί.

Τέλος αναφέρθηκε στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας ότι μία από τις αιτίες ειναι «οι άστοχες δημόσιες τοποθετήσεις ακόμα και τις τελευταίες μέρες πριν τις εκλογές, οι παλινωδίες, το έλλειμμα υπευθυνότητας, ακόμα και αντίληψης του πόσο καχύποπτο ήταν το εκλογικό σώμα απέναντί μας, πόσο ρευστό και ευμετάβλητο».

Η προσπάθεια ειλικρινής, όμως αφάνταστα καθυστερημένη. Κι αυτό διότι όλα όσα εκ των υστέρων επισήμανε ο Αλέξης Τσίπρας φαινόταν δια γυμνού οφθαλμού αποφοίτου ΙΕΚ Πολιτικής Επικοινωνίας εδώ και πολύ καιρό.

Αρχικώς, η Ν.Δ είχε εξ ορισμού κερδίσει την μάχη της ατζέντας σχεδόν από το περασμένο φθινόπωρο, όταν ο ίδιος είχε λανθασμένα εισάγει στην δημόσια αντιπαράθεση τον ατυχή όρο “κυβέρνηση των ηττημένων”. Το να δηλώνεις κατηγορηματικά πως δεν θα επιδιώξεις κάτι τέτοιο όταν έχεις απέναντί σου ένα ηχηρότατο και απολύτως εύληπτο αφήγημα για κυβέρνηση αυτοδυναμίας και “σταθερότητας” σε οδηγεί εκ των πραγμάτων σε θέση άμυνας.

Λίγο καιρό μετά, μάλιστα, είχαν αρχίσει οι κατηγορηματικές αρνήσεις των υποψηφίων για ένα σχήμα συνεργασίας που υποτίθεται θα προέκυπτε από την απλή αναλογική.

Το ΚΚΕ δεν επρόκειτο ποτέ να εξελιχθεί σε κομμουνιστικό κόμμα Πορτογαλίας (είναι γνωστό πως έχει ασκήσει κριτική σε αυτή την επιλογή των Πορτογάλων συντρόφων) και να μετακινηθεί από την ασφάλεια της ιδεολογικής καθαρότητας, ο Βαρουφάκης δήλωνε πως θα συζητούσε μόνο προεκλογικά (από τον Φεβρουάριο, δε, που συνεργάστηκε με τους αποχωρήσαντες από τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Αύγουστο του 2015, εξανεμίστηκε και αυτή η πιθανότητα), το δε ΠΑΣΟΚ είχε οχυρωθεί πίσω από το “ούτε-ούτε” και άφηνε ανοιχτές όλες τις πόρτες προς τα αριστερά και τα δεξιά του.

Η στρατηγική της απλής αναλογικής είχε ηττηθεί εδώ και πάρα πολύ καιρό και στην Κουμουνδούρου δεν αναζητήθηκε εναλλακτικό σχέδιο παρότι οι δημοσκοπήσεις εμφάνιζαν ένα συμπαγές 50% υπέρ της αυτοδυναμίας Μητσοτάκη και ένα άλλο 50% υπέρ των συνεργασιών που όμως ήταν πολυδιασπασμένο μεταξύ κυβέρνησης με κορμό τη Ν.Δ και κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, ή και οικουμενικής. Αυτή την μειοψηφική αποδοχή του αδύναμου αφηγήματος του ΣΥΡΙΖΑ δεν την αξιολόγησαν σωστά και επαναπαύτηκαν πίσω από την εμμονή πως το εκλογικό αποτέλεσμα θα πείσει όσους δεν ήθελαν να πεισθούν.

Όσο για την –κατά Γιώργο Τσίπρα– “παιδική χαρά” των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που αμήχανοι και ανενημέρωτοι αδυνατούσαν να υπερασπιστούν μια στρατηγική που έμπαζε νερά, κι αυτά γνωστά ήταν. Ο Αλέξης Τσίπρας καθυστέρησε να ρίξει στην μάχη τα νέα πρόσωπα του think tank και στα κανάλια και τα ραδιόφωνα βρέθηκαν τα στελέχη που παρέπεμπαν στην διακυβέρνηση ’15-’19, ή, ακόμα χειρότερα, στον “άτακτο” ΣΥΡΙΖΑ του 2012. Ελάχιστοι μπορούσαν να σηκώσουν το βάρος (Αχτσιόγλου, Ζαχαριάδης, Χαρίτσης και μερικοί ακόμα), αλλά το momentum διαμόρφωναν συχνά η Φωτίου, ο Πολάκης, ο Δρίτσας και κάποιοι ξεχασμένοι που ανασύρθηκαν από μίντια που έκαναν ότι μπορούσαν να αποδομήσουν την εικόνα διεύρυνσης και ανανέωσης που ήθελε να παρουσιάσει ο Τσίπρας.

Ορθώς εντοπισμένες, λοιπόν, οι αιτίες της συντριβής, ήταν όμως γνωστές πολύ πριν ανοίξουν οι κάλπες. Μπορούν να αλλάξουν όλα αυτά, τώρα; Στις επόμενες τέσσερις εβδομάδες θα επιχειρηθεί η μέγιστη συσπείρωση και ίσως κάπως αναταχθεί η κατάσταση.

Υπάρχει, όμως, πιθανώς και ένα δομικό σφάλμα στην ανάγνωση των πολιτικών συσχετισμών.

Μήπως, φερ’ ειπείν, η πραγματική βάση εκκίνησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν το ποσοστό του Ιουλίου του 2019 αλλά του Μαϊου (ευρωεκλογές); Μήπως, δηλαδή, το περίπου 23,5% ήταν το “κρατούμενο” και το 31,5% ήταν το αποτέλεσμα ενός συναγερμού της τελευταίας στιγμής και η προσωπική υπεραξία του Τσίπρα; Ένα ποσοστό-μπόνους που του δανείστηκε για να μην είναι ολοκληρωτική η επέλαση του Κυριάκου Μητσοτάκη και ένα κεφάλαιο επανεκκίνησης. Μία αφετηρία για αλλαγή, επανίδρυση, ισχυρή αντιπολίτευση και σταδιακή επιστροφή στην εξουσία με νέο πρόσωπο.

Εάν η προσέγγιση είναι σχετικά ακριβής, τότε πολλά είχαν κριθεί ήδη από το 2019 και την χειμερία νάρκη που ακολούθησε. Τότε, δηλαδή, που ο Τσίπρας δεν έκανε την επανίδρυση και βυθίστηκε στις ισορροπίες εντός κόμματος. Ίσως, δε, κρύβει ένα ακόμα σοβαρό σφάλμα της ανάγνωσης ΣΥΡΙΖΑ. Διότι όλα τα κορυφαία στελέχη του και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριζαν μέχρι πρόσφατα πως “με αυτή την καταστροφική θητεία Μητσοτάκη δεν υπάρχει λόγος να χαθεί ακόμα και μία ψήφος από το 31,5% του ’19“. Η διάψευση επιβάλλει, έστω και τώρα, μία ριζική αναθεώρηση. Υπαρξιακή.

Τον ασκό του Αιόλου άνοιξαν, πρώτα ο βουλευτής Γιώργος Τσίπρας με την σκληρή αυτοκριτική που διατυπωσε, και μετά ο Δημήτρης Παπαδημούλης που περιέγραψε ένα ηγετικό σχήμα με τον Αλέξη Τσίπρα με μία ομάδα κορυφαίων στελεχών δίπλα του (Έφη Αχτσιόγλου, Αλέξης Χαρίτσης και Νάσος Ηλιόπουλος), δήλωση που εξελήφθη ως πρόταση για “αρχηγό υπό επιτροπεία”.

Η νέα παρέμβαση του Ανδρέα Ξανθού που άφησε ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο να συζητηθεί θέμα ηγεσίας μετά τις εκλογές συμπλήρωσε το παζλ της αμφισβήτησης του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σφοδρή ήταν η αντίδραση της Ρένας Δούρου που στήριξε απολύτως τον κ. Τσίπρα και επιτέθηκε στον κ. Παπαδημούλη.

Σφοδρή επίθεση Δούρου σε Παπαδημούλη

Ως αηδιαστικές χαρακτήρισε η Ρένα Δούρου τις χθεσινές δηλώσεις του Δημήτρη Παπαδημούλη, αναφορικά με την αλλαγή προσώπων που στελεχώνουν τον Αλέξη Τσίπρα.

Η Ρένα Δούρου, η οποία εξελέγη βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 21ης Μαΐου, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό Alpha Radio 989 και στην εκπομπή των Τάκη Χατζή και Γιώργου Ευγενίδη, εκτόξευσε τα «βέλη» της προς τον επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ για αυτά που είπε.

«Εγώ ξαφνιάστηκα. Ο κ. Παπαδημούλης εδώ και πολύ καιρό θορυβωδώς είπε ότι δεν συμμετέχει και όντως δεν συμμετέχει στα συλλογικά όργανα και προτίμησε τον τηλεοπτικό χρόνο για να υποδείξει στα συλλογικά όργανα και στον Αλέξη Τσίπρα τι πρέπει να κάνει. Αυτά δεν τιμούν ούτε την πορεία του ούτε το γεγονός ότι ο κόσμος τον έχει τιμήσει και τον έχει στείλει στην Ευρωβουλή αλλά κοντός ψαλμός αλληλούια θα τα πούμε και αυτά. Το θυμάστε εκείνο το Γιώργο άλλαξε τα όλα; Δεν πήγε και πάρα πολύ μακριά. Εγώ ισχυρίζομαι ότι βεβαίως τα πρόσωπα παίζουν ρόλο αλλά οι αιτίες του αποτελέσματος αυτού δεν είναι μόνο θέμα προσώπων, είναι και θέμα πολιτικών. Διότι τα καλύτερα πρόσωπα να έχεις τα πιο δημοφιλή, αν η πολιτική σου και αν αυτά τα οποία μάχεσαι δεν είναι αυτά τα οποία ανταποκρίνονται στις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας το να αλλάξεις τα πρόσωπα θα παίξεις τις μουσικές καρέκλες», είπε η Ρένα Δούρου και πρόσθεσε: «Για αυτό επανέρχομαι στις δηλώσεις του κ. Παπαδημούλη που στην καλύτερη περίπτωση είναι αηδιαστικές για να μην αποδώσω άλλα πολιτικά σχέδια».

Και στη συνέχεια εξήγησε: «Δεν μπορεί αυτή τη στιγμή στο μέσο της μάχης και στο μέσο μιας δύσκολης μάχης που έχουμε ένα διπλό μέτωπο όχι στενά για το κόμμα αλλά για τον τόπο, δηλαδή να σταθούμε δυνατό ανάχωμα στην παντοδυναμία και την αλαζονεία της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη και να μην κάνουμε το χατίρι όσων απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ να δουν τον Αλέξη Τσίπρα να αποσύρεται να μπαίνουν κάποιοι σε ονοματολογία. Θεωρώ ότι είναι ατυχείς αυτές οι δηλώσεις ιδίως όταν δεν γίνονται μέσα στα συλλογικά όργανα».

Θέμα ηγεσία θέτει ο Ανδρέας Ξανθός

«Νομίζω ότι όλα θα τεθούν στο τραπέζι» δήλωσε o Ανδρέας Ξανθός, πρώην υπουργός Υγείας επί ΣΥΡΙΖΑ, ερωτηθείς από τον Θάνο Σιαφάκα στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ  εάν στις εσωκομματικές συζητήσεις μετά και τις εκλογές της 25^ης Ιουνίου, θα τεθεί ζήτημα ηγεσίας.

Πιο συγκεκριμένα, ο κ. Ξανθός, σημείωσε ότι δεν μπορεί να συζητηθεί τώρα ποιες θα είναι οι κινήσεις που θα κάνει το κόμμα μακροπρόθεσμα, καθώς απαιτείται μια απόσταση από την συγκυρία, όπως και να έχει ολοκληρωθεί ο εκλογικός κύκλος με την διενέργεια και των επόμενων εκλογών, της 25^ης Ιουνίου, ωστόσο είπε χαρακτηριστικά «πιστεύω ότι μετά από ένα τέτοιο αρνητικό αποτέλεσμα κανείς δεν μπορεί να πει ότι “αυτό είναι ένα θέμα ταμπού, δεν το συζητάω”» .

«Θεωρώ όμως ότι το κρίσιμο ζήτημα είναι κυρίως η ταυτότητα, η φυσιογνωμία και η στρατηγική. Τώρα για το μεσοπρόθεσμο, για το άμεσο μέχρι τις εκλογές, νομίζω ότι πρέπει να κάνουμε πολύ πιο σαφείς τις προγραμματικές μας αιχμές και προτεραιότητες. Πρέπει δηλαδή αυτή την περίοδο να μην απευθυνθούμε με όρους εθνικούς ακροατηρίου, αλλά να πάμε και να επικεντρώσουμε κυρίως σε ομάδες, κοινωνικές στρώματα τα οποία ζορίζονται σήμερα και αποδεδειγμένα έχουν πιεστεί και είναι ανασφαλείς στην καθημερινότητά τους και κυρίως στο οικονομικό σκέλος. Να αναδείξουμε τις προτεραιότητες που έχουν σχέση με το κοινωνικό κράτος, με το δημόσιο σύστημα υγείας, με την ανασυγκρότηση της δημόσιας διοίκησης, με την άρση της πελατειακής κουλτούρας στο κράτος» προσέθεσε.

Αύριο με την συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, θα γίνει προσπάθεια, είπε ο κ. Ξανθός αυτό το κλίμα να συμπυκνωθεί «σε ένα restart που μπορεί να γίνει, όποιο restart μπορεί να γίνει αυτές τις μέρες, με μια σαφήνεια στον προγραμματικό και πολιτικό λόγο».

Σχετικά με την πρόταση του κ. Παπαδημούλη για πλαισίωση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ ως τις εκλογές της 25^ης,  με νέας γενιάς στελέχη που διακρίθηκαν στις κάλπες, η άποψη του κ. Ξανθού, είναι ότι αυτή η συζήτηση «είναι εκτός τόπου και χρόνου».

«Προφανώς θα πάμε στις εκλογές με τη σημερινή ηγεσία. Το αν θα γίνει μια καλύτερη αξιοποίηση κάποιων προσώπων, τα οποία απέδειξαν και στην προεκλογική περίοδο τις δυνατότητές τους και την εμβέλεια τους, είναι μια άλλη συζήτηση. Αλλά νομίζω ότι αυτή την περίοδο δεν μπορεί να τεθεί θέμα αναπροσαρμογής της ηγετικής ομάδας ή οτιδήποτε άλλο. Ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι επικεφαλής» συμπλήρωσε.

Ο κ. Ξανθός επισήμανε ότι χρειάζεται σαφήνεια προγραμματική, συστράτευση και αλληλεγγύη, ενώ υπογράμμισε «όσοι προδιαγράφουν ότι ξόφλησε ο ΣΥΡΙΖΑ και θέτουν ως προτεραιότητα την εκλογική του λεηλασία, θα διαψευστούν».

«Και επίσης όσοι πιστεύουν ότι η επικράτηση Μητσοτάκη πλήττει μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι πολύ γελασμένοι. Κατά την άποψή μου, η νίκη και μάλιστα με αυτά τα πολύ υψηλά ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας και του κ. Μητσοτάκη σηματοδοτεί μια βαθύτερη συντηρητική στροφή της κοινωνίας. Αυτό είναι κάτι που δεν αφορά μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ. Αφορά ευρύτερα τις αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις» ανέφερε ακόμα.

Αν και είναι πολύ πρόωρο, σημείωσε, να γίνει μια συνολική αποτίμηση του δυσμενούς για τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελέσματος, ο κ. Ξανθός εξέφρασε την εκτίμηση ότι το αφήγημα του κόμματος για την διακυβέρνηση της χώρας δεν ήταν πειστικό.

«Δεν έδινε μια προοπτική σταθερής και με ρεαλιστικούς όρους, ας πούμε συνεργατικής κυβέρνησης, αφού αυτό ήταν υποτίθεται το κεντρικό σημείο αντιπαράθεσης. Από τη μια είχαμε την γραμμή της αυτοδυναμίας της Νέας Δημοκρατίας στο όνομα της πολιτικής σταθερότητας και από την άλλη ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης το οποίο θα χρησιμοποιούσε το δημοκρατικό εργαλείο της απλής αναλογικής για να διασφαλίσει ευρύτερες συνεργασίες. Αυτό το πράγμα δεν ήταν πειστικό με δεδομένη προφανώς και την κάθετα αρνητική στάση των άλλων δυνητικά εταίρων σε ένα τέτοιο κυβερνητικό σχήμα» επισήμανε.

Η παρέμβαση του Γιώργου Τσίπρα

«Οδηγηθήκαμε σε μια απίστευτη ρευστοποίηση, σε μια κατολίσθηση» ανέφερε σε μια αυτοκριτική ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα μετά το αποτέλεσμα των εκλογών ο βουλευτης του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, Γιώργος Τσίπρας, προσθέτοντας πως «η περίοδος της παιδικής χαράς τελειώνει με ένα χαστούκι. Μας έφτυσαν, δεν βρέχει».

«Το χαστούκι είναι η τελευταία ευκαιρία να σοβαρευτούμε. Η δεύτερη ευκαιρία που μας δόθηκε με το 32% του 2019 δεν υπάρχει πια», κατέληξε ο κ. Τσίπρας.

Αναλυτικά, η ανάρτηση:

Ευχαριστώ όλους όσους με τίμησαν με την ψήφο τους. Ιδιαίτερα, ευχαριστώ από καρδιάς όλους όσους βοήθησαν σε αυτή τη μάχη.

Η συντριπτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ έχει δύο διαστάσεις. Τη ρευστοποίηση των τελευταίων ημερών από τα αυτογκόλ που οδήγησαν στην μαζική τιμωρία του ΣΥΡΙΖΑ. Ο κόσμος μας είπε «φτάνει πια». Το είπε τις τελευταίες μόλις μέρες σε εμάς αντί στη ΝΔ της ακρίβειας και των υποκλοπών. Και οδηγηθήκαμε σε μια απίστευτη ρευστοποίηση, σε μια κατολίσθηση. Σε ποιο πράγμα είπε ο κόσμος «φτάνει πια»; Αυτό είναι το ένα ερώτημα.

Αλλά και πριν τη ρευστοποίηση, ο συσχετισμός μετά από τέσσερα χρόνια Μητσοτάκη δεν ήταν αυτός που θα έπρεπε να είναι. Δεν έφταιγαν οι δημοσκοπήσεις, τα κατεχόμενα μίντια, οι πελατειακές σχέσεις. Για όσους ήθελαν να το δουν, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπειθε ως εναλλακτική λύση. Οι περισσότεροι σύντροφοι δεν ήθελαν να το δουν. Γιατί; Αυτό είναι το δεύτερο ερώτημα.

Τα δυο ερωτήματα έχουν την ίδια απάντηση. Η περίοδος της παιδικής χαράς τελειώνει με ένα χαστούκι. Μας έφτυσαν, δεν βρέχει. Το χαστούκι είναι η τελευταία ευκαιρία να σοβαρευτούμε. Η δεύτερη ευκαιρία που μας δόθηκε με το 32% του 2019 δεν υπάρχει πια. Την κατασπαταλήσαμε τόσο που χειρότερα δε γινόταν. Η υπόσχεση του Αλέξη Τσίπρα το βράδυ των εκλογών του 2019 για τη μεγάλη προοδευτική παράταξη και μετασχηματισμό του κόμματος, που γέννησε ελπίδα σε χιλιάδες δημοκρατικού κόσμου, ενταφιάστηκε πανηγυρικά σε εσωκομματικές ισορροπίες. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πολλοί σύντροφοι θεωρούσαν το 32% του 2019 ως βάση εκκίνησης. Απογείωση από την πραγματικότητα. Απ’ την αρχή λοιπόν.

Στις χθεσινές εκλογές το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο θριάμβευσε. Ζει και βασιλεύει παρά τις διαβεβαιώσεις της Κουμουνδούρου περί του αντιθέτου. Δεν ισχύει το «έτσι είναι αν έτσι νομίζετε». Το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο δεν είναι μόνο τα κανάλια και οι καναλάρχες. Είναι κυρίως η απογοήτευση, επιφύλαξη, τσαντίλα πολλών διαφορετικών κοινωνικών «φυλών» για πλευρές της πολιτικής μας και πριν και μετά το 2019. Για πολλές πλευρές από αυτές έχει δίκιο ο κόσμος και όχι εμείς. Η αυτοαναφορικότητα και αλαζονεία απέναντί του δεν αποτελεί απάντηση, είναι ό,τι χειρότερο. Η άρνηση ακόμη και να δούμε σε τι συνίσταται το διαβόητο αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο είναι στρουθοκαμηλισμός. Και το πληρώσαμε.

Αυτά και άλλα πολλά μετά τις δεύτερες εκλογές. Προέχει η μάχη των επόμενων εκλογών. Δεν είναι χαμένη. Δεν έχει τελειώσει τίποτα. Η αυτοδυναμία Μητσοτάκη κάθε άλλο παρά σίγουρη είναι. Χρειάζεται συστράτευση δυνάμεων εντός κι εκτός ΣΥΡΙΖΑ. Με όλες μας μας τις δυνάμεις. Το δίλλημα δεύτερη τετραετία Μητσοτάκη ή Αλέξης Τσίπρας και αλλαγή πολιτικής παραμένει αντικειμενικά το επίδικο των εκλογών, παρά τη συντριβή. Δεν έφταιξε το επίδικο ούτε απέκτησε ξαφνικά ρεύμα ο Μητσοτάκης. Άλλα έφταιξαν.

Ο δεύτερος πόλος του συστήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ καταβαραθρώθηκε με τρόπο αναπάντεχο στην ποσοτική του διάσταση. Ταυτόχρονα, η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είχε και τον χαρακτήρα του μη αναμενόμενου, αφού και οι πιο απαισιόδοξες δημοσκοπήσεις απείχαν μακράν του αποτελέσματος. Ακόμη και το exit poll δεν προσέγγισε καν τα πραγματικά ποσοστά του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τη μεγαλύτερη ίσως κατάρρευση κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, συγκρίσιμη μόνο με τη ΝΔ τον Μάιο του 2012.

Παρακάτω, μοιράζομαι εν θερμώ τρεις σκέψεις σε μία προσπάθεια εξορθολογισμού του απρόβλεπτου αποτελέσματος, κατά τις πρώτες ώρες μετά το κλείσιμο της κάλπης.

Πρώτον, από τη εποχή της πανδημίας και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ εγκλωβίστηκε από το γεγονός ότι η κυβέρνηση στην πραγματικότητά έπαιξε έναν «κόντρα-ρόλο» σε σχέση με αυτό που θα ανέμενε κάποιος με βάση το πρόγραμμα και την ιδεολογία της. Ακολουθώντας μία επεκτατική πολιτική, η κυβέρνηση, μοίρασε 50 δισ. ευρώ σε πολλές κοινωνικές κατηγορίες, μην έχοντας δημοσιονομικούς περιορισμούς από το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης κι έχοντας στη διάθεση της τους χρηματοδοτικούς πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης. Η αξιωματική αντιπολίτευση μην μπορώντας να συνηθίσει αυτόν τον «κόντρα-ρόλο» εγκλωβίστηκε σε μία στρατηγική αμηχανία μπροστά σε ένα δίλημμα: Είτε να πλειοδοτήσει στις παροχές κινδυνεύοντας να επιδεινωθεί η αίσθηση αναξιοπιστίας της, είτε να ασκήσει κριτική στις παροχές ως οριζόντιες και αναποτελεσματικές.

Δεύτερον, είναι γεγονός πως στην κοινωνία επικρατούσε έντονη δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση σε μια σειρά ζητήματα, από την ακρίβεια και το κόστος ζωής μέχρι το κράτος δικαίου και το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη. Όμως, θεωρήθηκε ότι αυτά τα προβλήματα, κι αν ακόμα δεν αντιμετωπίστηκαν όπως θα έπρεπε, δύσκολα θα μπορούσε κάποιος άλλος να τα αντιμετωπίσει καλύτερα. Η αποτυχία της αντιπολίτευσης να προτείνει λύσεις και κυρίως να πείσει με την αξιοπιστία της και την επάρκεια της, είχε ως αποτέλεσμα να μην κοστίσει η δυσαρέσκεια αυτή εκλογικά στη Νέα Δημοκρατία.

Τρίτον, η εκστρατεία της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου ήταν το λιγότερο προβληματική. Χρησιμοποιώντας συνθήματα και λόγο που παρέπεμπαν στον Ανδρέα Παπανδρέου θεώρησε ότι θα μπορούσε να πάρει περισσότερο κόσμο από το ΠΑΣΟΚ και να ξυπνήσει αντι-δεξιά ένστικτα στην κοινωνία. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ ό,τι είχε να πάρει από την κληρονομία του Ανδρέα την είχε πάρει τα προηγούμενα χρόνια, πλέον δεν είχε μείνει τίποτα. Το μόνο που κατάφερνε ήταν να συσπειρώνει τους πεισμένους ψηφοφόρους του, χωρίς να προσθέτει νέους. Την ίδια στιγμή, αυτή η ρητορική δεν μπορούσε να συνομιλήσει καθόλου με τη νεολαία ενώ παράλληλα αποξένωνε αριστερούς ψηφοφόρους. Ταυτόχρονα, οι προτάσεις πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για μείωση των ειδικών φόρων κατανάλωσης και του ΦΠΑ, αλλά και για τις συντάξεις, ακούγονταν μη πειστικές στους εν δυνάμει ψηφοφόρους, αφού επί 4 χρόνια η αξιωματική αντιπολίτευση δεν επέλυσε ζητήματα αξιοπιστίας. Στην πραγματικότητα, δεν προσπάθησε καν.

Φυσικά υπάρχουν περισσότεροι λόγοι που ερμηνεύουν το αποτέλεσμα. Πρέπει να σημειώσουμε, όμως, ότι για πρώτη φορά μεταπολιτευτικά (με εξαίρεση το 1990, πάλι με απλή αναλογική), τα κόμματα της Δεξιάς/Κεντροδεξιάς εκλογικά υπερτερούν από τα κόμματα της Αριστεράς/ Κεντροαριστεράς. Αυτό αποτελεί μία κρίσιμη στιγμή, επειδή στον χώρο της τελευταίας δεν διαφαίνεται να υπάρχει ανταγωνιστική δύναμη απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.

Ενόψει των επερχόμενων, δεύτερων εκλογών χτυπάνε πολλαπλά καμπανάκια για τον προοδευτικό χώρο και θα κριθεί για τη στάση του απέναντι στα σημαντικά διακυβεύματα. Με δεδομένα τα πεπραγμένα της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας στην προηγούμενη περίοδο στο επίπεδο των υποκλοπών, του κράτους δικαίου αλλά και του ελέγχου του δημόσιου βίου, η διολίσθηση μπορεί να γίνει ανεξέλεγκτη με αυτά τα ποσοστά. Σαφώς, στις δημοκρατίες αποφασίζουν οι πολίτες μέσω των εκλογών όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και ο Όρμπαν δημοκρατικά εκλεγμένος είναι, και μάλιστα με πολύ μεγάλο ποσοστό.

Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης είναι Διευθυντής του Eteron-Ινστιτούτο για την Έρευνα και την Κοινωνική Αλλαγή

Αναδημοσίευση από το KREPORT