Αύριο Παρασκευή αναμένονται στο δικαστήριο οι δύο κόρες της Ζωής Λάσκαρη εξαιτίας ασφαλιστικών μέτρων για οφειλές που σχετίζονται με το σπίτι της οικογένειας στο Πόρτο Ράφτη.

Το συγκεκριμένο νομικό κώλυμα οδήγησε στην αναβολή της δημοπρασίας των κοσμημάτων της σπουδαίας σταρ του ελληνικού κινηματογράφου.

«Αύριο θα γίνει το δικαστήριο και πιθανολογούμε ότι θα εξαιρεθούν τουλάχιστον τα κοσμήματα, προκειμένου να γίνει η δημοπρασία στο άμεσο μέλλον», ανέφερε στην πρωινή εκπομπή του MEGA ο Γιώργος Τσαγκαράκης, που έχει αναλάβει τη δημοπρασία.

«Εμάς ήρθε στα γραφεία μας μία εξώδικη ενημέρωση, προκειμένου να σταματήσω τη δημοπρασία των κοσμημάτων της Ζωής Λάσκαρη, και αυτή η προσωρινή αναβολή της δημοπρασίας οφείλεται σε αυτά τα θέματα που θα πρέπει να επιλυθούν, να εξασφαλίσουμε μια απόλυτα διαφανή και νόμιμη διαδικασία και να μπορέσω να ανακοινώσω την ημερομηνία της δημοπρασίας», ξεκαθαρίζει αμέσως μετά ο γνωστός γκαλερίστας.

«Υπάρχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον από την πλευρά του κόσμου. Δε νιώθω ότι έχω μπλέξει, η γκαλερί μου δεν έχει καμία ανάμειξη στη δικαστική διαμάχη», ξεκαθαρίζει κλείνοντας ο Γιώργος Τσαγκαράκης σχετικά με τη δημοπρασία.

Ο Γιώργος Τσαγκαράκης μίλησε στην εκπομπή της Σταματίνας Τσιμτσιλή, για την δημοπρασία.

Μεταξύ των κοσμημάτων είναι ένα περιδέραιο με δύο σειρές από μαργαριτάρια, καθώς και ένα ζευγάρι λευκόχρυσα σκουλαρίκια 18 καρατίων με σμαράγδια μεγάλης αξίας.

Ο κ. Τσαγκαράκης δήλωσε ότι: «Είναι ένα γεγονός που έχει πάρει πολύ μεγάλη έκταση. Μελετάω με πολύ προσοχή τις αξίες των κοσμημάτων που έχω στα χέρια μου, που προέρχονται από τα προσωπικά κοσμήματα της Ζωής Λάσκαρη. Εμείς τα έχουμε στα χέρια μας με απόλυτη νομιμότητα, με τις υπογραφές των κατόχων του και προέρχονται από το οικογενειακό περιβάλλον. Κάποια έχουν μεγάλη οικονομική αξία και κάποια μικρότερη, τα οποία φορούσε στην καθημερινότητά της. Δεν μπορείς να προσδιορίσεις σε αξία οικονομική το περιδέραιο της Ζωής Λάσκαρη, γιατί το έχει φορέσει μια διασημότητα. Την τιμή την καθορίζει το κοινό».

Η δημοσιογράφος του «Happy Day» Χριστιάνα Κοχλατζή μίλησε με τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο, ο οποίος εξήγησε πως δεν γνωρίζει τίποτα.

Από την πλευρά της η Σταματίνα Τσιμτσιλή ανέφερε ότι επικοινώνησε με την μικρότερη κόρη της Ζωής Λάσκαρη, την Αίθρα Λυκουρέζου, η οποία απέφυγε να σχολιάσει το θέμα και αρκέστηκε να πει ότι δεν έχει καμία σχέση με την δημοπρασία των κοσμημάτων.

Ο Μάνος Κατράκης διακρίθηκε στον κινηματογράφο κυρίως σε ερμηνείες στις οποίες ενσάρκωνε χαρακτήρες που βρίσκονται πολύ ψηλά στην κοινωνική πυραμίδα. Συνήθως ήταν ο σκληρόκαρδος, πολλές φορές και αδίστακτος πλούσιος που εκμεταλλευόταν τους «κατώτερούς» του και συχνά εμφανιζόταν να μην έχει άλλον Θεό από το χρήμα και το πάθος του για την εξουσία.

Ήταν πάντοτε τόσο πειστικός που δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έκαναν το λάθος να πιστέψουν ότι κάπως έτσι συμπεριφερόταν και στην προσωπική ζωή του. Πράγμα που βεβαίως δεν ισχύει, αφού ο ίδιος υπήρξε βαθύτατα ανθρωπιστής και αλληλέγγυος σε κοινωνικούς αγώνες, με αποτέλεσμα να πληρώσει με εξορίες και διωγμούς τα «πιστεύω» του, χωρίς ποτέ να υπογράψει και το περίφημο «χαρτί» με το οποίο θα κέρδιζε την ελευθερία του με αντάλλαγμα την αποκήρυξη της ίδιας της ιδεολογία του. Έτσι, όταν ο Γιάννης Δανιαλίδης ακόμη έγραφε το σενάριο για το φιλμ «Ιστορία μιας ζωής», είχε αυτόν και μόνον αυτόν στο μυαλό του για τον ρόλο του Μικέ Παπαδήμα. Δηλαδή ενός μεγαλοαστού με τεράστια οικονομική επιφάνεια που ουσιαστικά αγοράζει την αγάπη της νεαρής Μαριγώς η οποία καταφτάνει ατιμασμένη στην Αθήνα από το χωριό και τον παντρεύεται, σε έναν γάμο από ανάγκη.

Για την Μαριγώ η επιλογή επίσης δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την Ζωή Λάσκαρη. Έχοντας περάσει τα 20 χρόνια της, η Ελληνίδα ηθοποιός αποτελούσε ήδη το απόλυτο θηλυκό του ελληνικού κινηματογράφου, συνδυάζοντας το υποκριτικό ταλέντο της με την άνεσή της να ποζάρει στον φακό χωρίς ντροπές, ακόμη και στις πιο σκανδαλώδεις (για την εποχή) σκηνές.

Όταν ο Γιάννης Δαλιανίδης έστειλε το σενάριο στον Μάνο Κατράκη, ο δεύτερος διαπίστωσε ότι υπήρχαν αρκετές τέτοιες σκηνές μεταξύ του ίδιου και της Λάσκαρη. Δίχως πολλή σκέψη, το επέστρεψε πίσω ως απαράδεκτο και ξεκαθάρισε στον σεναριογράφο και σκηνοθέτη ότι απέρριπτε χωρίς συζήτηση την πρότασή του.

Μάταια ο Δαλιανίδης επιχείρησε να τον μεταπείσει. Ο Κατράκης έμεινε ανένδοτος αφού η προσωπική ηθική του δεν του επέτρεπε να συμβεί κάτι τέτοιο. Όταν γυριζόταν η ταινία εκείνος ήταν ήδη 58 ετών και η Ζωή Λάσκαρη μόλις 24. Θεωρούσε ότι αυτή η πολύ μεγάλη διαφορά ηλικίας δεν θα ήταν σωστό να έχει ως «περιτύλιγμα» σκηνές με γυμνό που θα προσέδιδαν τίποτα στην υπόθεση.

Όταν τελικά ο Δαλιανίδης αντιλήφθηκε ότι ο Κρητικός ηθοποιός δεν θα έκανε πίσω, συνθηκολόγησε και γύρισε το φιλμ στο οποίο υπάρχουν μόνο μερικές τρυφερές αγκαλιές ανάμεσα στο ζευγάρι και τίποτα περισσότερο.

Η Ζωή Κουρούκλη, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, στις 12 Δεκεμβρίου 1942 (κατ’ άλλους το 1940, το 1941 ή το 1944, σύμφωνα με το επίσημο βιογραφικό της) και μεγάλωσε υπό την σκέπη των παππούδων της. Ήταν η μοναχοκόρη του βασιλόφρονα στρατιωτικού Δημητρίου Κουρούκλη, ο οποίος σκοτώθηκε από άνδρες του ΕΛΑΣ το 1943, κατά την διάρκεια της Κατοχής, ενώ και η μητέρα της υπήρξε θύμα των κομμουνιστών, κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου.

Φοίτησε στο εκπαιδευτήριο θηλέων Βαλαγιάννη και στην ελληνογαλλική σχολή καλογραιών Καλαμαρί στην Θεσσαλονίκη, καθώς και στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη στην Αθήνα. Στις 20 Ιουνίου 1959, πήρε μέρος στα καλλιστεία, που διοργάνωσε η εφημερίδα «Απογευματινή» και στέφθηκε σταρ Ελλάς και στις 26 Ιουλίου του ίδιου χρόνου εκπροσώπησε την Ελλάδα στον διαγωνισμό της «Μις Υφήλιος», που έγινε στο Λονγκ Mπιτς των ΗΠΑ.

Το 1961, ο Φιλοποίμην Φίνος την επέλεξε για πρωταγωνίστρια στην δραματική ταινία «Κατήφορος» σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη και υπέγραψε μαζί της αποκλειστικό συμβόλαιο συνεργασίας. Η ταινία ήταν η πιο επιτυχημένη εμπορικά τη σεζόν 1961-1962, καθιερώνοντας τη Ζωή Λάσκαρη ως πρωταγωνίστρια και ως μια από τις πιο λαμπρές σταρ της «χρυσής εποχής» του κινηματογράφου. Για να μην γίνεται σύγχυση με την εξαδέλφη της Ζωή Κουρούκλη, η οποία ήταν ήδη γνωστή τραγουδίστρια, ο Φίνος την «βάφτισε» Λάσκαρη εμπνευσμένος από το όνομα ενός Ιταλού.

Τα επόμενα χρόνια θα πρωταγωνιστήσει σε πολλές από τις μεγάλες επιτυχίες της Φίνος Φιλμ και θα συνεργαστεί με όλους τους σταρ της εποχής της (Αλέκος Αλεξανδράκης, Νίκος Κούρκουλος, Φαίδων Γεωργίτσης, Ρένα Βλαχοπούλου, Ντίνος Ηλιόπουλος, Κώστας Βουτσάς, Μάρθα Καραγιάννη, Μαίρη Χρονοπούλου, κ. ά). Στις μεγάλες της επιτυχίες συγκαταλέγονται οι ταινίες: «Νόμος 4000» (1962), «Μερικοί το προτιμούν κρύο» (1963), «Κορίτσια για φίλημα» (1965), «Στεφανία» (1966), «Οι Θαλασσιές οι χάντρες» (1967) και «Μια κυρία στα μπουζούκια» (1968), όλες σε σκηνοθεσία του Γιάννη Δαλιανίδη.

Η «Στεφανία» και ο «Κατήφορος» έκαναν διεθνή καριέρα, διευρύνοντας την φήμη της Λάσκαρη στο εξωτερικό, ενώ «Οι θαλασσιές οι χάντρες» έκλεψαν, εκτός συναγωνισμού, τις εντυπώσεις στο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Κανών το 1967, την ώρα που ο γαλλικός Τύπος έπλεκε το εγκώμιο της Ελληνίδας πρωταγωνίστριας.

Στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα, μαζί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και την Τζένη Καρέζη, θεωρούνταν οι μεγαλύτερες ντίβες και πιο εμπορικές σταρ στην Ελλάδα. Η Ζωή Λάσκαρη είχε διαμορφώσει με τους ρόλους της την εικόνα της δυναμικής αλλά και μοιραίας γυναίκας και ήταν το νούμερο ένα σύμβολο του σεξ της εποχής της.

Η δύση του ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου θα σηματοδοτήσει τη ενασχόλησή της Ζωής Λάσκαρη με το θέατρο. Το 1966, σε συνεργασία με τον Αντρέα Ντούζο, περιόδευσε στην Κύπρο με τα έργα «Μιας πεντάρας νιάτα» των Γιαλαμά – Πρετεντέρη, την «Παγίδα» του Ρόμπερτ Τόμας και την «Βαθιά γαλάζια θάλασσα» του Τέρενς Ράτιγκαν.

Το 1970, κάνει την πρώτη της θεατρική εμφάνιση στην Αθήνα με το μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη «Μαριχουάνα Στοπ», το οποίο μεταφέρθηκε ένα χρόνο αργότερα στον κινηματογράφο με συμπρωταγωνιστή της τον Τόλη Βοσκόπουλο. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, δημιουργήθηκε και το μεταξύ τους φλογερό ειδύλλιο, που αποτυπώθηκε στο τραγούδι του Βοσκόπουλου «Ξανθή Αγαπημένη Παναγιά», με το οποίο συμμετείχε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης το 1972.

Στην συνέχεια η Ζωή Λάσκαρη, πρωταγωνίστησε στις μεγάλες θεατρικές επιτυχίες «Ξυπόλητη στο πάρκο» του Νιλ Σάιμον, «Η κυρία του Μαξίμ» του Ζορζ Φεϊντό και «Μις Πέπσι» της Πιερέτ Μπρινό. Η υποδοχή που την επιφύλαξαν οι θεατρικοί κριτικοί ήταν ενθουσιώδης.

Το 1982, πρωταγωνίστησε στην ταινία του Γιώργου Καρυπίδη «Αναμέτρηση» και το 1985 προκάλεσε σκάνδαλο, όταν έγινε η πρώτη ελληνίδα πρωταγωνίστρια που εμφανίσθηκε γυμνή σε φωτογράφηση της ελληνικής έκδοσης του περιοδικού «Playboy» (τεύχος Οκτωβρίου).

Το 1987, πρωταγωνίστησε σε δύο ποιοτικές βιντεοταινίες. Η πρώτη με τίτλο «H γυναίκα της πρώτης σελίδας», σε σκηνοθεσία Νίκου Φώσκολου, κυκλοφόρησε σε τρία μέρη και το 1990 προβλήθηκε από το Mega, ως σειρά 12 επεισοδίων. Στην δεύτερη με τίτλο «Αντίστροφη Πορεία» σε σκηνοθεσία Mανούσου Mανουσάκη, υποδυόταν μια εκδότρια μεγάλης εφημερίδας, με συμπρωταγωνιστή τον Aλέκο Aλεξανδράκη.

Πιστή λάτρης του θεάτρου συνεχίζει, αρχές δεκαετίας του ενενήντα, να παρουσιάζει μεγάλα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, σε συνεργασία με σπουδαίους Έλληνες σκηνοθέτες. Το 1990 ο Μίνως Βολανάκης την σκηνοθετεί στην «Καινούρια σελίδα» του Νιλ Σάιμον και την επόμενη σεζόν στο «Τρελοί για έρωτα» του Σαμ Σέπαρντ.

Την ίδια περίοδο ξεχωρίζουν οι εμφανίσεις της στα έργα: «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γούλφ» του Έντουαρντ Άλμπι (1992) , «Ορφέας στον Άδη» του Τένεσι Ουίλιαμς (1993), «Τρεις ψηλές γυναίκες» του Έντουαρντ Άλμπι (1995), και τα τρία σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά, καθώς και το «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» του Ευγένιου Ο’ Νηλ (1997), σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη. Η συνεργασία της με τον Μιχάλη Κακογιάννη στις «Τρωάδες» του Ευριπίδη (1997) έτυχε θερμής υποδοχής από τον Τύπο. Η θεατρική συνεργασία της με τον Ανδρέα Βουτσινά και τον Σταύρο Τσακίρη συνεχίζεται και στις αρχές του 2000 με τα έργα «Συνάντηση» του Πέτερ Νάντας, όπου συμπρωταγωνιστούσε με τον Απόστολο Γκλέτσο και «Σκηνές Γάμου» του Έντουαρντ Άλμπι. Αποτίοντας ωστόσο έναν ιδιαίτερο φόρο τιμής στον Άλμπι θα ανεβάσει για δύο συνεχόμενες σεζόν την «Ευαίσθητη Ισορροπία» σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου. Ήταν η τέταρτη φορά στην θεατρική της καριέρα που ανέβασε έργο του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα.

Tο 2003 ίδρυσε την δική της θεατρική σκηνή στον πολυχώρο «Αθηναΐδα» στην Αθήνα. Το 2005 ανέβασε το «Διαμάντια και μπλουζ» της Λούλας Αναγνωστάκη, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά. Οι κριτικοί συμφωνούν για τον πρωτοποριακό τρόπο με τον οποίο «φώτισε» η ερμηνεία της αυτό το σπουδαίο έργο. Ακολούθησε, για δύο θεατρικές σεζόν, το έργο «Άλμα Μάλερ» του Ρον Χάρτ, σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου. Τις σεζόν 2011-2013 παρουσίασε το έργο του Μάρτιν Σέρμαν «Ρόουζ» σε σκηνοθεσία του διεθνούς φήμης Ρώσου σκηνοθέτη Άντολφ Σαπίρο.

Το 2013, τιμήθηκε από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, για τη συνολική προσφορά της στον κινηματογράφο. Το 2015, εμφανίστηκε για τελευταία φορά στην μεγάλη οθόνη στην ταινία του Δημήτρη Τζέτζα «The Republic» και τον επόμενο χρόνο στο θέατρο, στην παράσταση «Νύφη κουράγιο», σε κείμενο και σκηνοθεσία του Νίκου Μουτσινά, όπου μοιραζόταν τη σκηνή με την κόρη της Μαρία – Ελένη Λυκουρέζου.

Η Ζωή Λάσκαρη είχε ασχοληθεί και με την πολιτική ως δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων,επί δημαρχίας Δημήτρη Αβραμόπουλου.

Στην προσωπική της ζωή, εκτός από την πολυθρύλητη σχέση της με τον Τόλη Βοσκόπουλο, παντρεύτηκε δύο φορές. Την πρώτη, το 1967, με τον καλαματιανό επιχειρηματία Πέτρο Κουτουμάνο (1935-2013), με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Μάρθα Κουτουμάνου, Το ζευγάρι χώρισε οριστικά την άνοιξη του 1971. Το 1976 παντρεύτηκε τον δικηγόρο Αλέξανδρο Λυκουρέζο, με τον οποίο απέκτησε μια ακόμη κόρη, την Μαρία – Ελένη Λυκουρέζου, πρώην σύζυγο του ηθοποιού και πολιτικού Απόστολου Γκλέτσου. Το 1997 έγινε γιαγιά της Ζένιας από τον γάμο της Μάρθας με τον Βλάση Μπονάτσο.

Η Ζωή Λάσκαρη πέθανε αιφνιδίως στις 18 Αυγούστου 2017 στο εξοχικό της στο Πόρτο Ράφτη.

© SanSimera.gr