Ο γνωστός ηθοποιός κάνει ιδιαίτερη αναφορά και στη Ζέτα Δούκα, η οποία τον είχε καταγγείλει δημόσια μέσα από την εκπομπή «Πάμε Δανάη»

«Στην περίπτωση της κ. Δούκα, η οποία 13 ολόκληρα χρόνια μετά με κατήγγειλε ψευδώς και… τηλεοπτικώς (!) για σωματική βλάβη, δεν προσκόμισε ούτε ένα στοιχείο, μια κλήση προς την Αστυνομία, ένα ιατρικό έγγραφο ή πιστοποιητικό, έστω μια σελίδα από ένα προσωπικό ημερολόγιο στο οποίο κατέγραψε, με ημερομηνία, το συμβάν εναντίον της. Μία κατά τα άλλα δυναμική και χειραφετημένη γυναίκα, απλώς μούδιασε και υπέμεινε το βίαιο περιστατικό, στο οποίο ήταν δήθεν παρόντες οι άλλοι δύο συνάδελφοί της (οι οποίοι αντί για μάρτυρες εμφανίζονται για λόγους σκοπιμότητας, αριβισμού και ψευδεντυπωσιασμού ως καταγγέλλοντες), οι οποίοι μούδιασαν και εκείνοι και δεν άρθρωσαν μια κραυγή, μια φωνή, μια επίκληση βοήθειας, παρά κοίταζαν τον δήθεν μαινόμενο ενάγοντα.

Σημειώνεται δε ότι η ακτιβίστρια κ. Δούκα κατά το παρελθόν είχε παρακινήσει ανθρώπους να καταγγείλουν σεξουαλική βία, γεγονός που σημαίνει ότι ουδέποτε αισθάνθηκε σε μειονεκτική θέση, διαφορετικά πώς παρακινεί τους υπολοίπους όταν η ίδια είναι παθούσα, άνευ καταγγελίας;;; Το κίνημα #metoo, το οποίο ξεκίνησε με την καταγγελία της πρωταθλήτριας της Ελλάδας Σοφίας Μπεκατώρου, έχει ως στόχο να ωθήσει γυναίκες οι οποίες έχουν πέσει θύματα βιασμού και σεξουαλικής κακοποίησης να μιλήσουν και να καταγγείλουν τις ειδεχθέστατες αυτές εγκληματικές ενέργειες τις οποίες έχουν δεχθεί, πλείστες ούσες ανήμπορες να αντιδράσουν και “κουβαλώντας” το ψυχικό και σωματικό φορτίο ενός εγκλήματος το οποίο τις ατιμάζει, τις “υποδουλώνει” και εν τέλει μπορεί να τις οδηγήσει στην εσωστρέφεια και τη σιωπή.

Η απόπειρα της καταγγέλλουσας να καπηλευθεί ένα κίνημα με σοβαρό σκοπό, ήτοι την αποκάλυψη βιαστών και εγκληματιών, οι οποίοι διέπραξαν εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας, είναι τουλάχιστον αποτροπιαστική για την ίδια και ταυτόχρονα καταδεικνύει την ασέβειά της προς τους σκοπούς του κινήματος αυτού, μετατρέποντας η ίδια τον σοβαρό αυτού σκοπό σε ίδιο σκοπό αριβισμού και επαγγελματικής καπηλείας.

Μάλιστα η καταγγέλλουσα, δείχνοντας απόλυτη ασέβεια σε γυναίκες που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση και έχουν πέσει θύματα βιασμού, τόλμησε να εξομοιώσει εντελώς ανόμοιες πράξεις, κάνοντας την εξής δήλωση: “…η ιστορία της ψυχολογικής και λεκτικής βίας, επαναλαμβάνω, η οποία δεν είναι καθόλου λιγότερη και σοβαρότερη από τη σεξουαλική και τη σωματική…”. Με λίγα λόγια η καταγγέλλουσα, ως ένδειξη καπήλευσης, δεν διστάζει να τοποθετήσει στην ίδια βαθμίδα το έγκλημα του βιασμού και το έγκλημα της εξύβρισης!!!» αναφέρει ο Γιώργος Κιμούλης.

Σε story της στο Instagram η ηθοποιός απαντά σε μέρος συγκεκριμένης δήλωσης του Αλέξη Κούγια την οποία έχει “επισυνάψει” και αναφέρει: Ο ένας μηνυτής ζει μόνιμα στη Σουηδία και ο άλλος δηλώνει ότι ήταν μοντέλο, οι οποίοι μάλιστα στην ουσία δεν περιγράφουν τίποτα εις βάρος του κυρίου Λιγνάδη και μόλις διαβάσεις αυτά που περιγράφουν, αντιλαμβάνεσαι ότι είναι χοντροκομμένα ψέματα από αναξιόπιστες προσωπικότητες. Όσον αφορά τους δήθεν μάρτυρες που δήθεν επιβεβαιώνουν γεγονότα, πρόκειται για ‘επαγγελματίες’ ομοφυλόφιλους.”

Η Ζέτα Δούκα σχολιάζει με τη σειρά της: «Η αλήθεια θα αποκαλυφθεί ό,τι και να γίνει! Η πλειοψηφία της κοινωνίας είναι έτοιμη γι’ αυτό και αποτελεί το δίχτυ προστασίας τους! Οι μέθοδοι αναχαίτισης της αλήθειας αποδεικνύονται παλιές».

H Ζέτα Δούκα που ήταν και εκείνη που άνοιξε τον δρόμο των καταγγελιών στο θέατρο έγραψε σχετικά:

«Η σημερινή ημέρα μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί “Παγκόσμια ημέρα κωλοτούμπας”. Για να δούμε πόσο ακόμα θα τραβήξει η παρωδία» έγραψε χαρακτηριστικά η ηθοποιός.

Η Ζέτα Δούκα είχε κατηγορήσει την Σμαράγδα Καρύδη ότι με την πρώτη ανάρτησή της έβαζε στην ίδια μοίρα “θύτες και θύματα”.

Η νέα ανάρτηση της Σμαράγδας Καρύδη

«Αγαπητή Ζέτα, νομίζω ότι στο κείμενο που έγραψα έγιναν κάποιες παρανοήσεις και οφείλω κυρίως σε σένα που μου απευθύνεσαι μια απάντηση. Δεν μ’ αρέσει που γίνεται δημοσίως αλλά εδώ που φτάσαμε έτσι πρέπει να γίνει. Ούτως ή άλλως, για τη διαφάνεια παλεύουμε τώρα. Έχεις δίκιο για τη βροχή και τα βρεγμένα ρούχα. Σίγουρα τώρα δεν είναι η ώρα για να νιώθει κάποιος λύπη. Πόσω μάλλον να την εκφράζει δημόσια γιατί μπορεί αυτό να θολώνει το τοπίο που οφείλει να είναι ξεκάθαρο για να λάμψει επιτέλους η αλήθεια.

«Παγώνουν» τα πρόστιμα των 300 ευρώ – Η προσφυγή στο ΣτΕ από 46 Θεσσαλονικείς για την συνταγματικότητα

Όμως δεν ήταν κυρίως αυτό το θέμα της τοποθέτησής μου. Και αυτό μπορεί κάποιος να το διαπιστώσει διαβάζοντας το πλήρες κείμενό μου και όχι τίτλους, αποσπάσματα ή τυχόν ερμηνείες του. Δεν έβαλα ποτέ στην ίδια ζυγαριά θύτες και θύματα. Ούτε κρατάω ίσες αποστάσεις, Δεν ξέρω από πού προκύπτει αυτό. Είμαι 100% μαζί σας. Θαυμάζω και σέβομαι απεριόριστα κι εσένα κι όλους όσοι βγήκαν μπροστά και το είπα αρκετές φορές όποτε μου ζητήθηκε χωρίς «αλλά» και αστερίσκους.

Και πρέπει να βγουν κι άλλοι να μιλήσουν. Έτσι γενναία όπως το κάνατε εσείς. Η υποστήριξή μου είναι γι’ αυτούς που αδικούνται και γι’ αυτό μίλησα για τους νόμους που θα μας προστατεύουν.

Χωρίς δίκαιο και νόμους επικρατεί το χάος. Αυτό είπα. Γι’ αυτό πρέπει να παρέμβει η πολιτεία και ο νόμος τώρα γιατί αλλιώς θα φαγωθούμε μεταξύ μας για την κάθε λέξη που θα λέμε. Θέλω αυτοί που έκαναν κακουργήματα να τιμωρηθούν με τρόπο παραδειγματικό.

Θέλω το τοπίο στο θέατρο να καθαρίσει από κάθε είδους κακοποίηση γιατί είναι ο χώρος που όλοι αγαπάμε και αξίζουμε να είναι καθαρός.

Και όχι μόνο στο θέατρο. Και ειδικά αν η κακοποίηση έχει σχέση με ανήλικους ή παιδιά. Δεν ξέρω πόσο καλά με γνωρίζεις αλλά κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν είναι φίλος μου ούτε έχω με κανέναν επαγγελματικές σχέσεις όπως λες. Και αν μάθαινα ότι κάποιος φίλος μου είχε κάνει όλα αυτά τα απαράδεκτα κι εγκληματικά που ακούμε, θα με πλήγωνε και θα ήμουν η πρώτη που θα καταδίκαζε τη συμπεριφορά του.

Γι΄αυτό μη μου χρεώνεις σκοπιμότητα γιατί δεν έχω. Είμαι απόλυτα υποστηρικτική σε αυτό που ξεκινάει τώρα. Είμαι μαζί σας εφ’ όλης της ύλης και τώρα που βρέχει κι όταν θα βγει ο ήλιος».

Το αρχικό κείμενο της Σμαράγδας Καρύδη

Όταν ήμουν στο τρίτο έτος της Δραματικής του Εθνικού ένας συμμαθητής μας (που μάλλον στην πορεία εγκατέλειψε γιατί δεν τον συναντήσαμε ξανά μέσα στα χρόνια) σε μία ομαδική σκηνή απ το «Όνειρο καλοκαιρινής Νύχτας» στο μάθημα του Γιώργου Μιχαηλίδη , έκανε τα πάντα για να κλέψει την προσοχή από αυτούς που έπαιζαν σε πρώτο πλάνο, κάνοντας αυτό που λέμε στο θέατρο « ψιλή βροχή». Δηλαδή αδιαφορείς για την ιστορία που λέμε όλοι από κοινού γιατί βασικά σ ενδιαφέρει το κοινό να προσέξει εσένα. Όταν ο Μιχαηλίδης του έκανε παρατήρηση ο συμμαθητής μου του είπε ότι πιστεύει ότι αυτό που κάνει είναι νόμιμο, κι ότι το θέατρο έτσι κι αλλιώς είναι μια αρένα. Έπεσε σιωπή. Σοκαριστήκαμε όλοι απίστευτα. Σταμάτησε η πρόβα κι ο Μιχαηλίδης μας μίλησε πολύ ώρα για το γιατί όλο αυτό είναι λάθος. Ήταν πολύ θλιβερό να συναντάς τέτοιον απροκάλυπτο κυνισμό σ έναν τόσο νέο άνθρωπο, στην ηλικία εκείνη που συνήθως έχεις την ορμή και την όρεξη να κάνεις τον κόσμο καλύτερο.
Τώρα νέα παιδιά που θέλουν ν ασχοληθούν με το θέατρο με ρωτάνε. Βλέπουν όλα αυτά τα σοκαριστικά που έρχονται στο φως κι απογοητεύονται. Και φοβούνται.
Εχω να τους πω να μη φοβούνται τίποτα. Το θέατρο δεν είναι βούρκος. Ούτε η σκηνή αρένα. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που δουλεύουν στο θέατρο δεν είναι τέρατα. Θα γνωρίσετε σπουδαίους και υπεροχους ανθρώπους. Υπάρχουν και τα τέρατα όπως υπάρχουν παντού. Κι αν βρείτε τέρατα στο δρόμο σας μη φοβηθείτε. Και μη τους πιστεύετε.Δε χρειάζεται να «κάτσετε» σε κανέναν για ένα ρόλο. Δε χρειάζεται ούτε να φιλήσετε κατουρημένες ποδιές. Δεν είναι αυτή η συνταγή της επιτυχίας. Συγκεντρωθείτε μόνο στη δουλειά σας. Είναι κοπιαστική. Και μην έτεροκαθορίζεστε. Μη συγκρίνεστε με κανέναν. Μορφωθείτε, ψάξτε μέσα σας τι θέλετε να πείτε και πείτε το. Ένα παιχνίδι είναι. Απλώς πάρτε στα σοβαρά τους κανόνες και παίξτε τίμια. Το θέατρο είναι χώρος μοιρασιάς. Εκεί που ανοίγεσαι και σου ανοίγεται κι ο άλλος. Είναι εκεί που πρέπει να νιώσεις ασφάλεια κι εμπιστοσύνη για ν αφήσεις τον εαυτό σου στα χέρια των άλλων. Ολόκληρο. Με το ταλέντο σου και την ανεπάρκεια σου. Με τις ευκολίες και τις αδυναμίες σου. Με τη γοητεία σου και οι τον άχαρο εαυτό σου. Μη κρύψεις τίποτα. Απ την ανεπάρκεια και την αδυναμία σου συχνά προκύπτει το πιο όμορφο αποτέλεσμα.
Οι άνθρωποι δεν είναι ένα πράγμα. Οπως κι οι ενδιαφέροντες ρόλοι που θα παίξετε δεν έχουν μόνο μια διάσταση. Δεν είναι ούτε μόνο καλοί ούτε απόλυτα κακοί. Είναι πολύ ξεκούραστο να έχεις μια ξεκάθαρη θέση για τα πάντα και πολύ ανακουφιστικό. Είναι πολύ εύκολο να είσαι οπαδός φανατικός και δεν έχει κόπο. Αρκεί ν αποφασίσεις ποιον θ αγαπάς και ποιον θα μισείς.
Τι είναι σωστό και τι λάθος. Μακάρι να μπορούσα να μην έχω αντιφάσεις και να είναι όλα καθαρά μέσα μου.
Στηρίζω με όλη μου τη ψυχή τις γυναίκες και τ αγόρια που έχουν υποστεί οποιασδήποτε μορφής κακοποίησης.
Τους πιστεύω, τους εκτιμώ και τους θαυμάζω για το θαρρος τους. Καταλαβαινω πόσο δύσκολο είναι να βρεις το κουράγιο να βγεις μπροστά. Κάποιες απ αυτές τις γυναίκες είναι φίλες μου και τις αγαπώ. Το θέατρο έχει ανάγκη από θαρραλέους ανθρώπους κι όχι θρασύδειλους. Γενναιόδωρους. Που πάνω στη σκηνή αφήνουν χώρο στον άλλον και τον βοηθούν να βγει καλύτερος. Όχι από ναρκισσιστικές προσωπικότητες που αντλούν δύναμη απ τον εξευτελισμό των άλλων. Στηρίζω τους ανθρώπους που παίρνουν την ευθύνη και βγαίνουν επωνύμως να καταγγείλουν κάτι άδικο που τους βαραίνει και που έτσι ανοίγουν το δρόμο και σ άλλους που δεν είχαν φωνή γιά ν ακουστεί. Και πρέπει να πάψουν να φοβούνται. Κάνουμε μια δουλειά που τη διαλέξαμε από αγάπη. Ο φόβος δεν έχει θέση εδώ.
Απ τη άλλη δε μπορώ ούτε να χαρώ για την καταστροφή και των αφανισμό των άλλων. Καταλαβαίνω ότι δε γινόταν αλλιώς και θλίβομαι πολύ για αυτούς. Λυπάμαι. Αυτό μόνο νιώθω. Λύπη. Και αμηχανία.
Με καποιους συναντηθήκαμε, με κάποιους πορευτήκαμε παράλληλα κι άλλους τους θαύμασα για τη δουλειά τους.
Όμως το ότι ας πούμε εγώ είχα με κάποιον μια πολύ καλή συνεργασία, δεν με κάνει να αμφισβητώ έναν άλλον άνθρωπο που πέρασε μαρτυρικά κοντά του.
Απλώς δε μπορώ ούτε θέλω να βγω στον λιθοβολισμό της πλατείας να ρίξω κι εγώ μιά πέτρα.
Είναι κάτι που έτσι κι αλλιώς μου είναι ξένο. Μπορώ μόνο να στέκομαι με δέος στην ώρα τη σκληρή του καθενός.
Ξερω ότι εγώ μπορώ να έχω αυτή τη ψυχραιμία γιατί ποτέ κανείς δε μου φέρθηκε κακοποιητικά και δεν έχω μαζεμένο πόνο ούτε οργή. Όμως το ότι εγώ από θέση, από χαρακτήρα ή απλώς επειδή ήμουν τυχερή, δεν άφησα περιθώρια σε κάποιον να μου φερθεί έτσι δεν σημαίνει ότι δε ξέρω τι γίνεται δίπλα μου. Και πόσο έχουν υποφέρει συνάδελφοι μου από απαράδεκτες συμπεριφορές.
Αλλά το θέμα δεν πρέπει να είναι προσωπικό γιατί πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα κάνουν κατάχρηση εξουσίας. Είναι στη φύση του ανθρώπου. Και για αυτό νομίζω ότι όλο αυτό που ξεκίνησε δε πρέπει να εκπέσει σ ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών αλλά να το δούμε ως ευκαιρία να μπούν για πολλά πράγματα νόμοι και κανόνες. Και πρέπει να απαιτήσουμε γι αυτούς τους κανόνες και τους νόμους. Από την Πολιτεία.
Νόμοι που όμως πρέπει να φροντίσουμε να τηρούνται.
Γιατί ως γνωστόν στην Ελλάδα αυτό δεν είναι αυτονόητο.
Και οι νόμοι πρέπει να τηρούνται για να προστατεύονται οι πιο αδύναμοι από μας.
Αυτοί που δεν έχουν την τύχη, ούτε το χαρακτήρα ,ούτε τη θέση για να αμυνθούν. Οι δυνατοί βρίσκουν τρόπο και μόνοι τους.
Επίσης, δεν είναι τώρα η ώρα ν αρπάξουμε την ευκαιρία να κατηγορήσουμε δημοσίως όποιον συνάδελφο μας ενόχλησε γενικώς η συμπεριφορά του μέσα στη δουλειά. Δεν είναι αυτό το νόημα του MeToo και ας μην φεύγουμε απ το στόχο.
Και παρακαλώ όσους αναφέρονται ανωνύμως σε περιστατικά που μας παρουσιάζουν όλους λες ζούμε στο «120 μέρες στα Σόδομα» με όργια, ναρκωτικά και παρανοϊκές συμπεριφορές να σταματήσουν να το κάνουν. Είναι τεράστιο ψέμα και κάνει μεγάλο κακό. Οταν φωνάζουμε όλοι μαζί δε θα ακουστούν αυτοί που πραγματικά πρέπει ν ακουστούν.
Και δε θα υπάρξει δικαιοσύνη. Δε χρειάζεται να ευτελίζουμε μέσα σε κουτσομπολιά ή άλλες πολιτικές ή προσωπικές σκοπιμότητες ένα τόσο σοβαρό θέμα. Και ας μη λέμε στους ανθρώπους βγες να μιλήσεις γι αυτό που σου συνέβη, βγες τώρα, πες τι ήξερες, πάρε θέση. Το πότε και το αν κάποιος θα μιλήσει είναι προσωπική του απόφαση και πρέπει ν αφήνουμε να ωριμάσει μέσα του αυτό που έχει να πει. Είναι μία στιγμή πολύ δύσκολη για τα θύματα και πολύ σκληρή για αυτούς που κατηγορούνται . Πρέπει να τη σεβαστούμε.
Αλλιώς τους πετάμε όλους μαζί στη μέση της ορχήστρας , χριστιανοί με λιοντάρια, θεατές εμεις που διψούμε για αίμα, παίρνουμε θέση στις κερκίδες δείχνοντας με το δάχτυλο ποιος πρέπει να ζήσει και ποιος να πεθάνει.
Και τότε γίνεται η σκηνή αυτό που δε θέλαμε απ την αρχή. Αρένα.
Γιατι το θέατρο όπως είπε κι ο αγαπημένος μου φίλος ο Άλκις Κούρκουλος δεν μας έχει ανάγκη για να υπαρξει.
Όμως το έχουμε ανάγκη εμείς

Η Ζέτα Δούκα απάντησε, ενοχλημένη, στη συνάδελφό της και εξέφρασε τη διαφωνία της.

«Αγαπητή Σμαράγδα, θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω με την δήλωσή σου, που είναι το πρώτο πράγμα που μου απευθύνεις και σε προσωπικό επίπεδο από τότε που ξεκίνησε αυτή η ιστορία και που αποτελεί τον μοναδικό λόγο που τοποθετούμαι αυτή τη στιγμή. Δεν μπορώ ούτε και θέλω να γνωρίζω τους λόγους που σε ώθησαν να γράψεις κάτι τέτοιο, οι οποίοι, όπως αναφέρεις μπορεί να είναι απόρροια των επαγγελματικών και φιλικών σχέσεων που διατηρείς με πολλά πρόσωπα που καλούνται να αντιμετωπίσουν τη δικαιοσύνη, όμως βρίσκω εντελώς λάθος να βάζεις στην ίδια ζυγαριά τα θύματα με τους θύτες.

Ιδίως την δεδομένη χρονική στιγμή που η πλειοψηφία των ηθοποιών επιχειρεί μια συντονισμένη και γενναία προσπάθεια να καθαρίσει το τοπίο από το ψέμα, την υποκρισία και την έπαρση που βασανίζει χρόνια τον χώρο μας και να βαδίσει στο δρόμο της αλήθειας και της εξυγίανσης. Και μπορεί εσύ και πολλοί ακόμα συνάδελφοι – ευτυχώς- να μην έχουν υποστεί καμία μορφή βίας στην επαγγελματική τους σταδιοδρομία όμως δε σημαίνει ότι δε θα έπρεπε να κατανοούν τη στάση και την ανάγκη όσων έχουν ταλαιπωρηθεί και έχουν χρόνιες και βαθιές πληγές που τώρα προσπαθούν να αναγνωρίσουν και – ίσως- γιατρέψουν. Οφείλουμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να τους βοηθήσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε.

Και η βοήθεια περνάει από το νοιάξιμο και την αποδοχή, των ανθρώπων που αποτελούν τα θύματα, ιδίως όταν ήταν ανήλικα ή νεαρά παιδιά, όχι των θυμάτων ή του θεατρικού οικοδομήματος. Αυτή είναι η προτεραιότητα! Τα βρεγμένα ρούχα τα στεγνώνουμε αφού τελειώσει βροχή, όχι πριν.. Και τώρα βρέχει καταρρακτωδώς».

Η απάντηση ήρθε σε προσωπικό επίπεδο από τη Ζέτα Δούκα την πρώτη ηθοποιό που μίλησε, άνοιξε το χορό των αποκαλύψεων και κατονόμασε τον Γιώργο Κιμούλη για επιθετική συμπεριφορά.

Γερμανικό δικαστήριο: Αντισυνταγματική η απαγόρευση κυκλοφορίας – Η Δικαιοσύνη ακυρώνει μέτρα κατά της πανδημίας

Η Ζέτα Δούκα πήρε θέση και εξάφρασε τη διαφωνία της:

«Αγαπητή Σμαράγδα, θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω με την δήλωσή σου, που είναι το πρώτο πράγμα που μου απευθύνεις και σε προσωπικό επίπεδο από τότε που ξεκίνησε αυτή η ιστορία και που αποτελεί τον μοναδικό λόγο που τοποθετούμαι αυτή τη στιγμή. Δεν μπορώ ούτε και θέλω να γνωρίζω τους λόγους που σε ώθησαν να γράψεις κάτι τέτοιο, οι οποίοι, όπως αναφέρεις μπορεί να είναι απόρροια των επαγγελματικών και φιλικών σχέσεων που διατηρείς με πολλά πρόσωπα που καλούνται να αντιμετωπίσουν τη δικαιοσύνη, όμως βρίσκω εντελώς λάθος να βάζεις στην ίδια ζυγαριά τα θύματα με τους θύτες. Ιδίως την δεδομένη χρονική στιγμή που η πλειοψηφία των ηθοποιών επιχειρεί μια συντονισμένη και γενναία προσπάθεια να καθαρίσει το τοπίο από το ψέμα, την υποκρισία και την έπαρση που βασανίζει χρόνια τον χώρο μας και να βαδίσει στο δρόμο της αλήθειας και της εξυγίανσης. Και μπορεί εσύ και πολλοί ακόμα συνάδελφοι – ευτυχώς- να μην έχουν υποστεί καμία μορφή βίας στην επαγγελματική τους σταδιοδρομία όμως δε σημαίνει ότι δε θα έπρεπε να κατανοούν τη στάση και την ανάγκη όσων έχουν ταλαιπωρηθεί και έχουν χρόνιες και βαθιές πληγές που τώρα προσπαθούν να αναγνωρίσουν και – ίσως- γιατρέψουν. Οφείλουμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να τους βοηθήσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε. Και η βοήθεια περνάει από το νοιάξιμο και την αποδοχή, των ανθρώπων που αποτελούν τα θύματα, ιδίως όταν ήταν ανήλικα ή νεαρά παιδιά, όχι των θυμάτων ή του θεατρικού οικοδομήματος. Αυτή είναι η προτεραιότητα! Τα βρεγμένα ρούχα τα στεγνώνουμε αφού τελειώσει βροχή, όχι πριν.. Και τώρα βρέχει καταρρακτωδώς».

Η ανάρτηση της Σμαράγδα Καρύδη που προκάλεσε την αντίδραση της Ζέτας Δούκα:

«Όταν ήμουν στο τρίτο έτος της Δραματικής του Εθνικού ένας συμμαθητής μας (που μάλλον στην πορεία εγκατέλειψε γιατί δεν τον συναντήσαμε ξανά μέσα στα χρόνια) σε μία ομαδική σκηνή απ το «Όνειρο καλοκαιρινής Νύχτας» στο μάθημα του Γιώργου Μιχαηλίδη , έκανε τα πάντα για να κλέψει την προσοχή από αυτούς που έπαιζαν σε πρώτο πλάνο, κάνοντας αυτό που λέμε στο θέατρο « ψιλή βροχή».

Δηλαδή αδιαφορείς για την ιστορία που λέμε όλοι από κοινού γιατί βασικά σ ενδιαφέρει το κοινό να προσέξει εσένα. Όταν ο Μιχαηλίδης του έκανε παρατήρηση ο συμμαθητής μου του είπε ότι πιστεύει ότι αυτό που κάνει είναι νόμιμο, κι ότι το θέατρο έτσι κι αλλιώς είναι μια αρένα. Έπεσε σιωπή. Σοκαριστήκαμε όλοι απίστευτα. Σταμάτησε η πρόβα κι ο Μιχαηλίδης μας μίλησε πολύ ώρα για το γιατί όλο αυτό είναι λάθος. Ήταν πολύ θλιβερό να συναντάς τέτοιον απροκάλυπτο κυνισμό σ έναν τόσο νέο άνθρωπο, στην ηλικία εκείνη που συνήθως έχεις την ορμή και την όρεξη να κάνεις τον κόσμο καλύτερο.

Τώρα νέα παιδιά που θέλουν ν ασχοληθούν με το θέατρο με ρωτάνε. Βλέπουν όλα αυτά τα σοκαριστικά που έρχονται στο φως κι απογοητεύονται. Και φοβούνται. Εχω να τους πω να μη φοβούνται τίποτα. Το θέατρο δεν είναι βούρκος. Ούτε η σκηνή αρένα. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που δουλεύουν στο θέατρο δεν είναι τέρατα. Θα γνωρίσετε σπουδαίους και υπέροχους ανθρώπους. Υπάρχουν και τα τέρατα όπως υπάρχουν παντού. Κι αν βρείτε τέρατα στο δρόμο σας μη φοβηθείτε. Και μη τους πιστεύετε.Δε χρειάζεται να «κάτσετε» σε κανέναν για ένα ρόλο. Δε χρειάζεται ούτε να φιλήσετε κατουρημένες ποδιές. Δεν είναι αυτή η συνταγή της επιτυχίας. Συγκεντρωθείτε μόνο στη δουλειά σας. Είναι κοπιαστική. Και μην ετεροκαθορίζεστε. Μη συγκρίνεστε με κανέναν. Μορφωθείτε, ψάξτε μέσα σας τι θέλετε να πείτε και πείτε το. Ένα παιχνίδι είναι. Απλώς πάρτε στα σοβαρά τους κανόνες και παίξτε τίμια. Το θέατρο είναι χώρος μοιρασιάς. Εκεί που ανοίγεσαι και σου ανοίγεται κι ο άλλος. Είναι εκεί που πρέπει να νιώσεις ασφάλεια κι εμπιστοσύνη για ν αφήσεις τον εαυτό σου στα χέρια των άλλων. Ολόκληρο. Με το ταλέντο σου και την ανεπάρκεια σου. Με τις ευκολίες και τις αδυναμίες σου. Με τη γοητεία σου και οι τον άχαρο εαυτό σου. Μη κρύψεις τίποτα. Απ την ανεπάρκεια και την αδυναμία σου συχνά προκύπτει το πιο όμορφο αποτέλεσμα.

Οι άνθρωποι δεν είναι ένα πράγμα. Οπως κι οι ενδιαφέροντες ρόλοι που θα παίξετε δεν έχουν μόνο μια διάσταση. Δεν είναι ούτε μόνο καλοί ούτε απόλυτα κακοί. Είναι πολύ ξεκούραστο να έχεις μια ξεκάθαρη θέση για τα πάντα και πολύ ανακουφιστικό. Είναι πολύ εύκολο να είσαι οπαδός φανατικός και δεν έχει κόπο. Αρκεί ν αποφασίσεις ποιον θ αγαπάς και ποιον θα μισείς.

Τι είναι σωστό και τι λάθος. Μακάρι να μπορούσα να μην έχω αντιφάσεις και να είναι όλα καθαρά μέσα μου.
Στηρίζω με όλη μου τη ψυχή τις γυναίκες και τ αγόρια που έχουν υποστεί οποιασδήποτε μορφής κακοποίησης.

Τους πιστεύω, τους εκτιμώ και τους θαυμάζω για το θάρρος τους. Καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να βρεις το κουράγιο να βγεις μπροστά. Κάποιες απ αυτές τις γυναίκες είναι φίλες μου και τις αγαπώ. Το θέατρο έχει ανάγκη από θαρραλέους ανθρώπους κι όχι θρασύδειλους. Γενναιόδωρους. Που πάνω στη σκηνή αφήνουν χώρο στον άλλον και τον βοηθούν να βγει καλύτερος. Όχι από ναρκισσιστικές προσωπικότητες που αντλούν δύναμη απ τον εξευτελισμό των άλλων. Στηρίζω τους ανθρώπους που παίρνουν την ευθύνη και βγαίνουν επωνύμως να καταγγείλουν κάτι άδικο που τους βαραίνει και που έτσι ανοίγουν το δρόμο και σ άλλους που δεν είχαν φωνή για ν ακουστεί. Και πρέπει να πάψουν να φοβούνται. Κάνουμε μια δουλειά που τη διαλέξαμε από αγάπη. Ο φόβος δεν έχει θέση εδώ.

Από την άλλη δε μπορώ ούτε να χαρώ για την καταστροφή και των αφανισμό των άλλων. Καταλαβαίνω ότι δε γινόταν αλλιώς και θλίβομαι πολύ για αυτούς. Λυπάμαι. Αυτό μόνο νιώθω. Λύπη. Και αμηχανία. Με κάποιους συναντηθήκαμε, με κάποιους πορευτήκαμε παράλληλα κι άλλους τους θαύμασα για τη δουλειά τους. Όμως το ότι ας πούμε εγώ είχα με κάποιον μια πολύ καλή συνεργασία, δεν με κάνει να αμφισβητώ έναν άλλον άνθρωπο που πέρασε μαρτυρικά κοντά του. Απλώς δε μπορώ ούτε θέλω να βγω στον λιθοβολισμό της πλατείας να ρίξω κι εγώ μιά πέτρα. Είναι κάτι που έτσι κι αλλιώς μου είναι ξένο. Μπορώ μόνο να στέκομαι με δέος στην ώρα τη σκληρή του καθενός. Ξέρω ότι εγώ μπορώ να έχω αυτή τη ψυχραιμία γιατί ποτέ κανείς δε μου φέρθηκε κακοποιητικά και δεν έχω μαζεμένο πόνο ούτε οργή. Όμως το ότι εγώ από θέση, από χαρακτήρα ή απλώς επειδή ήμουν τυχερή, δεν άφησα περιθώρια σε κάποιον να μου φερθεί έτσι δεν σημαίνει ότι δε ξέρω τι γίνεται δίπλα μου. Και πόσο έχουν υποφέρει συνάδελφοι μου από απαράδεκτες συμπεριφορές.

Αλλά το θέμα δεν πρέπει να είναι προσωπικό γιατί πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα κάνουν κατάχρηση εξουσίας. Είναι στη φύση του ανθρώπου. Και για αυτό νομίζω ότι όλο αυτό που ξεκίνησε δε πρέπει να εκπέσει σ ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών αλλά να το δούμε ως ευκαιρία να μπούν για πολλά πράγματα νόμοι και κανόνες. Και πρέπει να απαιτήσουμε γι αυτούς τους κανόνες και τους νόμους. Από την Πολιτεία. Νόμοι που όμως πρέπει να φροντίσουμε να τηρούνται. Γιατί ως γνωστόν στην Ελλάδα αυτό δεν είναι αυτονόητο. Και οι νόμοι πρέπει να τηρούνται για να προστατεύονται οι πιο αδύναμοι από μας.

Αυτοί που δεν έχουν την τύχη, ούτε το χαρακτήρα ,ούτε τη θέση για να αμυνθούν. Οι δυνατοί βρίσκουν τρόπο και μόνοι τους. Επίσης, δεν είναι τώρα η ώρα ν αρπάξουμε την ευκαιρία να κατηγορήσουμε δημοσίως όποιον συνάδελφο μας ενόχλησε γενικώς η συμπεριφορά του μέσα στη δουλειά. Δεν είναι αυτό το νόημα του MeToo και ας μην φεύγουμε απ το στόχο. Και παρακαλώ όσους αναφέρονται ανωνύμως σε περιστατικά που μας παρουσιάζουν όλους λες ζούμε στο «120 μέρες στα Σόδομα» με όργια, ναρκωτικά και παρανοϊκές συμπεριφορές να σταματήσουν να το κάνουν. Είναι τεράστιο ψέμα και κάνει μεγάλο κακό. Όταν φωνάζουμε όλοι μαζί δε θα ακουστούν αυτοί που πραγματικά πρέπει να ακουστούν.

Και δε θα υπάρξει δικαιοσύνη. Δε χρειάζεται να ευτελίζουμε μέσα σε κουτσομπολιά ή άλλες πολιτικές ή προσωπικές σκοπιμότητες ένα τόσο σοβαρό θέμα. Και ας μη λέμε στους ανθρώπους βγες να μιλήσεις γι αυτό που σου συνέβη, βγες τώρα, πες τι ήξερες, πάρε θέση. Το πότε και το αν κάποιος θα μιλήσει είναι προσωπική του απόφαση και πρέπει ν αφήνουμε να ωριμάσει μέσα του αυτό που έχει να πει. Είναι μία στιγμή πολύ δύσκολη για τα θύματα και πολύ σκληρή για αυτούς που κατηγορούνται . Πρέπει να τη σεβαστούμε.
Αλλιώς τους πετάμε όλους μαζί στη μέση της ορχήστρας, χριστιανοί με λιοντάρια, θεατές εμείς που διψούμε για αίμα, παίρνουμε θέση στις κερκίδες δείχνοντας με το δάχτυλο ποιος πρέπει να ζήσει και ποιος να πεθάνει.
Και τότε γίνεται η σκηνή αυτό που δε θέλαμε απ την αρχή. Αρένα.
Γιατί το θέατρο όπως είπε κι ο αγαπημένος μου φίλος ο Άλκις Κούρκουλος δεν μας έχει ανάγκη για να υπάρξει. Όμως το έχουμε ανάγκη εμείς».

Στην ίδια παράσταση με τον Γιώργο Κιμούλη και την Ζέτα Μακρή έπαιζαν ο Νίκος Ψαρράς και η Δώρα Χρυσικού.

Οι δυο ηθοποιοί πριν λίγο με δημόσιες αναρτήσεις τους στα social media, στάθηκαν στο πλευρό της.

Αιφνίδια απαγόρευση συγκεντρώσεων σε όλη τη χώρα – Η απόφαση της ΕΛ.ΑΣ

Ο Νίκος Ψαρράς έγραψε: «περήφανος για τη Ζέτα».

H Δώρα Χρυσικού έγραψε: ««Εννοείται ότι είμαστε με τη Ζέτα, για να σταματήσουν οι σπέκουλες. Περισσότερα και ειδικότερα σύντομα…».

Με ανάρτησή της στα social media η Kατερίνα Γερονικολού έγραψε:

«Γιατί τώρα; Γιατί τώρα δε με νοιάζει τι θα πουν. Πείτε ότι θέλετε ελεύθερα! Γιατί τώρα νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Δεν είμαι τόσο μικρή για να φοβάμαι τον ίσκιο μου. Αλλά ούτε και τόσο μεγάλη για να μην κλαίω σαν μωρό όταν έρχονται όλα πάλι στο μυαλό μου. Με φόβισες. Με τρόμαξες… Με έκανες να μην πιστεύω σε μένα. Εσύ, που μου έδωσες τον ρόλο. Να βάζω στοιχήματα με τον εαυτό μου αν θα μπορώ να συνέλθω μετά τη “συνεργασία” μας.

Φοβόμουν κι εγώ να μιλήσω, γιατί κάποια στιγμή τα περιοδικά μας είχαν ονομάσει ζευγάρι και θα έλεγαν όλοι ότι αυτά είναι τα λόγια μιας “πικραμένης”. Πικραμένη, βέβαια, είμαι. Όχι από κάποια υποτιθέμενη σχέση μας. Ούτε από κάποιου είδους σεξουαλική παρενόχληση. Τίποτε από τα δύο δεν συνέβησαν. Πικραίνομαι που δεν κατονομάζουμε τον εργασιακό εκφοβισμό. Που αποθεώνουμε κακόβουλους θνητούς. Που επιτρέπουμε συμπεριφορές που πληγώνουν την αξιοπρέπεια μας. Την ψυχούλα μας. Με καθαρή συνείδηση, σε συγχωρώ που με πλήγωσες. Αλλά όσο περνάει από το χέρι μου δε θα επιτρέψω να το ξανακάνεις εσύ ούτε κανείς άλλος.»

«Διαβεβαιώνω ότι δεν την έβρισα και δεν την κλώτσησα. Φυσικά και θα κινηθώ δικαστικά.. έκανα μήνυση για ακραία συκοφαντική δυσφήμιση .Αυτό αφορά εμένα, εκείνη και την πράξη της… Θεωρώ ψευδέστατο όλο αυτό και για αυτό κινήθηκα ήδη νομικά.

Επίσης, θεωρώ πως είναι απαράδεκτη η κίνηση της Ζέτας Δούκα να χρησιμοποιήσει την υπόθεση της κυρίας Μπεκατώρου, γιατί έτσι μειώνει την πράξη της… Φανταστείτε να θεωρηθεί η πράξη της κυρίας Μπεκατώρου ως κάτι μοδάτο και ο καθένας να θυμάται ένα γεγονός πριν 15 χρόνια όπου κάποιος το στεναχώρησε, θύμωσε ή απαξίωσε και να βγαίνει να διηγείται και να περιγράφει μια ιστορία υπερβάλοντας και προσθέτοντας και ψευδή γεγονότα. Μετά από λίγο θα το πάρει πίσω, αλλά αυτό έχει μείνει» είπε χαρακτηριστικά ο Γ.Κιμούλης.

Καλεσμένη στην εκπομπή «Πάμε Δανάη» ήταν το πρωί της Τρίτης η Ζέτα Δούκα, η οποία προχώρησε σε μία σοβαρή καταγγελία για τον Γιώργο Κιμούλη πως κατά τη διάρκεια μίας θεατρικής τους συνεργασίας είχε υποστεί σωματική και λεκτική βία από τον ηθοποιό και σκηνοθέτη.

«Δεν είναι σεξουαλικής φύσεως και θέλω να το τονίσω, είναι ψυχολογική και λεκτική βία. Ήταν πριν από 13-14 χρόνια σε κεντρικό θέατρο της Αθήνας με ένα πολύ ωραίο έργο, με σπουδαίο καστ. Ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης και ηθοποιός ήταν επικεφαλής του θιάσου, ο οποίος είναι ένας σπουδαίος ηθοποιός», είπε αρχικά.

Και πρόσθεσε με τρεμάμενη φωνή: «Συνάντησα μια απίστευτης έντασης ψυχολογική και λεκτική βία εντός και εκτός σκηνής, με εξάρσεις, περιστατικά θυμού, απαξίωσης, ειρωνείας σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Πάνω στη σκηνή έκανε ό,τι μπορούσε προκειμένου να προκαλέσει στον άλλον ένα βραχυκύκλωμα για να τα χάσει…

Κατάργηση sms στο 13033: Μήνυμα στο e-katanalotis με ελεγχόμενη διάρκεια για αγορές

«Οι θείες από το Σικάγο» έγραψε χιουμοριστικά η Ζέτα Δούκα στη λεζάντα της ανάρτησης. Η φωτογραφία μέσα σε λίγες ώρες συγκέντρωσε χιλιάδες likes και πολλά σχόλια. Παίρνοντας την ίδια πόζα, οι δύο φίλες χαμογελούν στο φακό και μας καλωσορίζουν επίσημα στη μετά καραντίνα εποχή.

Όλα αυτά στις δηλώσεις της ηθοποιού Ζετας Δούκα στην βραδινή εκπομπή με τον Γ.Αρναούτογλου στον Ant1.

Μιλώντας μέσω Skype, είπε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι θεωρεί αυτό που ζούμε ως…ευλογία!

“Είμαι από τους ανθρώπους που το βλέπουν όλο αυτό σαν ευλογία. Δεν θα ειχαμε ξανά τη δυνατότητα να καθίσουμε τόσο πολύ με τον εαυτό μας, με την ουσία δηλαδή της ύπαρξής μας και με τους ανθρώπους που αποτελούν τον στενό πυρήνα της οικογένειάς μας, με αυτούς που συμβιώνουμε στο ίδιο σπίτι. […] Σου δίνεται η δυνατότητα να τεστάρεις πόσο καλά είσαι με τον εαυτό σου, αν μπορείς να του κάνεις καλή παρέα. Για τον εαυτό μου κατάλαβα ότι μπορώ να μου κάνω πολύ καλή παρέα και ότι τόσα χρόνια ψυχανάλυση έπιασαν τόπο“.

Συνέχισε λέγοντας ακόμα ότι “είμαι περήφανη που είμαι Ελληνίδα και ζω σε αυτή τη χώρα. Και νιώθω ίσως για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ασφαλής. Κι αυτό είναι σημαντικό να το πούμε γιατί δεν θεωρείται δεδομένο. Και επειδή οι Έλληνες είμαστε από τη φύση μας λίγο γκρινιάρηδες και λίγο ελάτε τώρα, εγώ θα το έκανα καλύτερο και τι να μας πει ο ένας και τι να μας πει και ο άλλος. Δεν είναι έτσι. Επειδή είμαι ένας άνθρωπος που συμμετέχω ενεργά στα κοινά λαμβάνω πολλά μηνύματα που είναι και λίγο αφοριστικά και λίγο πωπω τι θα κάνουμε και τι θα γίνει. Παιδιά βήμα βήμα, αν μη τι άλλο είμαστε σε μία χώρα που φρντίζει και κάνει πρόληψη. Είμαστε από τις λίγες χώρες που έχουμε προλάβει κάνοντας βήματα για να προετοιμαστεί για το χειρότερο“.