Ο βρετανικός Τύπος δοκιμάζει να ερμηνεύσει την νίκη του Τραμπ εμφανίζοντας την Κάμαλα Χάρις ως ελλιποβαρή. Οι εφημερίδες της ηπειρωτικής Ευρώπης αντίθετα εστιάζουν στην επίκληση προς τα χαμηλά ένστικτα των ανθρώπων, στην ζωώδη δίψα για εκδίκηση, στην κινητοποίηση της μηχανής των ψεμάτων. Και εκφράζουν τις ανησυχίες τους για τις συνέπειες της εκλογής στα διεθνή πράγματα.

«Ο Τραμπ έχει εντολή να μεταρρυθμίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά απίστευτα ριζικό τρόπο. Δεν θα υπάρξει επιστροφή μετά το αποτέλεσμα σεισμό των αμερικανικών εκλογών του 2024», γράφουν οι The Financial Times εκτιμώντας ότι «η επανεκλογή του Τραμπ αποτελεί υπαρξιακή καταστροφή για τους Δημοκρατικούς» και «αλλάζει τα δεδομένα για τους συμμάχους της Αμερικής».

Σύμφωνα με τους FT, αν ο Τζο Μπάιντεν «είχε αποσυρθεί έξι μήνες νωρίτερα, οι Δημοκρατικοί θα είχαν τον χρόνο να βρουν καλύτερο υποψήφιο από την Χάρις (…) Εμφανίσθηκε στην καλύτερη περίπτωση μέτρια όταν η συζήτηση στρεφόταν προς την οικονομία – ένα θέμα που η ίδια έκανε ό,τι μπορούσε για να αποφύγει».

Για τους Times, «το κόμμα της Κάμαλα Χάρις αξιολόγησε εσφαλμένα την έλλειψη ενθουσιασμού και υπερεκτίμησε την θέση του. Φαίνεται ότι αυτή η εμπιστοσύνη στον ενθουσιασμό των γυναικών υπέρ της Χάρις ήταν ανεδαφική», γράφει η βρετανική εφημερίδα υπενθυμίζοντας ότι «παρόμοια κατάσταση δημιουργήθηκε με την Χίλαρι Κλίντον το 2016».

«Η Κάμαλα Χάρις έκανε την χειρότερη προεκλογική εκστρατεία στην σύγχρονη ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών» και «η αντιπρόεδρος δεν μπορεί παρά να κατηγορήσει τον εαυτό της». «Η πρόταση που παρουσίασε στον αμερικανικό λαό δεν είχε καμία υπόσταση και συνοψιζόταν σε ένα σύνθημα του τύπου “οποιοσδήποτε εκτός του Τραμπ”», εκτιμά η βρετανική Telegram.

Στο κύριο άρθρο της η εφημερίδα Le Monde χαρακτηρίζει τον Τραμπ «φάντασμα που επιστρέφει οδηγημένο από το πολιτικό του ένστικτο και την δίψα για εκδίκηση». «Ο ρεπουμπλικανός δισεκατομμυριούχος καταφέρνει στα 78 του χρόνια ιστορική επιστροφή στις μπίζνες παρά τις δικαστικές του περιπέτειες και τις ό,τι νά’ναι προτάσεις του».

Στην Ισπανία, η εφημερίδα El País γράφει ότι η νίκη του Τραμπ συνδέεται με τον «επιθετικό, μάτσο και ακομπλεξάριστο τρόπο του στις σχέσεις του με τους άλλους, εκεί όπου οι χονδροειδείς βρισιές και οι επιθετικοί χαρακτηρισμοί αντικαθιστούν τα επιχειρήματα». «Αυτό που νίκησε είναι το κτήνος που έχουμε μέσα μας».

Ο Τραμπ «κατάφερε να εντοπίσει τα βασικά ένστικτα, να τα εκφράσει ο ίδιος, να τροφοδοτήσει την δίψα του για εκδίκηση και να κινήσει την ισχυρότερη μηχανή δοξασιών, ψεύτικων πληροφοριών και συναισθημάτων σε μία πρωτοφανή εκλογική κινητοποίηση», γράφει η El País.

«Εκλέγοντας τον Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, οι Αμερικανοί έβαλαν ένα επικίνδυνο στοίχημα. Ο μελλοντικός 47ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών είναι απρόβλεπτος», εκτιμά η Neue Zürcher Zeitung. «Οι θεσμικές ασφαλιστικές δικλείδες που προβλέπει το Σύνταγμα αφορούν επίσης και τον Τραμπ. Αλλά είναι πιθανόν ότι ο ρεπουμπλικανός θα τις περιφρονήσει και θα προκαλέσει το χάος στην Ουάσινγκτον και στην διεθνή σκηνή».

Στην Πολωνία, η εφημερίδα Rzeczpospolita γράφει ότι «το σοβαρότερο πρόβλημα κατά την άποψή μας είναι ότι η Ευρώπη δεν είναι καθόλου προετοιμασμένη για τον Τραμπ. Δεν υπάρχει αυτήν την στιγμή κανένας ηγέτης στην Ευρώπη που θα είναι σε θέση αναλάβει επικεφαλής της δυτικής κοινότητας (…) Η Γαλλία και η Γερμανία διέρχονται μία σημαντική πολιτική κρίση. Η Ευρώπη πρέπει να κάνει γρήγορα αυτό που πρέπει σχετικά με την ηγεσία της Δύσης πριν κάποιος σαν τον Ορμπαν ή τον ίδιο τον Πούτιν την αρπάξει».

Στην Γερμανία, το Spiegel θεωρεί ότι «ο θρίαμβος του Τραμπ αποτελεί ιστορική καμπή όχι μόνο για τις ΗΠΑ, αλλά επίσης για ολόκληρο τον κόσμο».

«Πρέπει να αναμένονται μαζικές αλλαγές στην εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφαλείας των ΗΠΑ, που θα έχουν αρνητικές συνέπειες, κυρίως για τους Ευρωπαίους. Ο Τραμπ βλέπει τον κόσμο σαν ζούγκλα στην οποία μόνο ο νόμος του ισχυρού μπορεί να επιβληθεί», γράφει το Spiegel.

«Οι σύμμαχοι δεν τον ενδιαφέρουν (…) παρά αν υποταχθούν πλήρως στα αμερικανικά συμφέροντα. Οποιος δεν υπερασπίζεται τον εαυτό του θα πρέπει να περιμένει καθύβριση ή απειλές από τον Τραμπ. Οπως στην πρώτη του θητεία, ο Τραμπ θέλει να υποχρεώσει τις χώρες το ΝΑΤΟ όπως η Γερμανία να αυξήσουν δραστικά τις αμυντικές τους δαπάνες. Σε αντίθετη περίπτωση, ο Τραμπ θα μπορούσε να βάλει σε εφαρμογή την πλήρη αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το ΝΑΤΟ».

Η ισπανική εφημερίδα «Marca» κυκλοφορεί με τον ευρηματικό τίτλο «Σούπερ γελοίο» και το χαρακτηριστικό σχόλιο: «Μετά από δύο ημέρες ζωής, η Super League διαλύθηκε μετά τις αποχωρήσεις των έξι αγγλικών συλλόγων. Ομόφωνες διαμαρτυρίες από τον κόσμο του ποδοσφαίρου, απειλές από την ίδια τη βρετανική κυβέρνηση, από την UEFA, τη FIFA και την Premier League ήταν το έναυσμα για την πρώτη αποχώρηση της ομάδας του Πεπ Γκουαρντιόλα και στη συνέχεια των υπόλοιπων».

ESL: Εκτός και οι Ατλέτικο – Ίντερ

«Η Αγγλία διαλύει την Super League», είναι ο τίτλος της επίσης ισπανικής «AS», ενώ «Brexit» γράφει στο πρωτοσέλιδο της η έτερη εφημερίδα της χώρας«Mundo Deportivo», που προσθέτει πως η «διοργάνωση πεθαίνει» και «Καταρρέει» είναι ο τίτλος της καταλανικής εφημερίδας «Sport».

Σε ανάλογο ύφος από την πλευρά τους και οι «Times», που έχουν βασικό θέμα: «Η Super League, καταρρέει, οι σύλλογοι υποκύπτουν στην οργή των φιλάθλων», ενώ η «Daily Mail», αναφέρει χαρακτηριστικά πως «Η Super League φαίνεται καταδικασμένη» και ο «Guardian» γράφει: «Οι φίλαθλοι γιορτάζουν το καταρρέον σχέδιο της Super League».

Παράλληλα, στην Ιταλία η «Gazzetta dello Sport», έχει τον ευρηματικό τίτλο «Super Flop» με φωτογραφίες του Φλορεντίνο Πέρεθ και του Τζιάνι Ανιέλι και το εξής σχόλιο: «Η Super League διήρκεσε 48 ώρες, κατά τη διάρκεια των οποίων πέτυχε ένα συγκεκριμένο ρεκόρ. Την ένωση πολιτικών ηγετών στην αντιπολίτευση, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αθλητικών ιδρυμάτων, όλων των διεθνών μέσων ενημέρωσης, φιλάθλων, προπονητών και παικτών, ακόμη και συλλόγων που είχαν ενταχθεί στο σχέδιο. Δεν φαντάστηκαν ότι θα έρθουν αντιμέτωποι με αυτό το σενάριο».

«Σταματήστε τους» είναι σήμερα ο πρωτοσέλιδος τίτλος της ιταλικής εφημερίδας “Gazzetta Dello Sport”, “No” εκείνος της “Tuttosport”, «Καταζητούνται, Βρώμικοι 12» αυτός της πορτογαλικής “Α Bola”, «Απόλυτος πόλεμος» εκείνος της ισπανικής “Sport”, «To ποδόσφαιρο σπάει» αυτός της (επίσης ισπανικής) “As” και «Είμαστε οι πρωταθλητές» εκείνος της γαλλικής “L’Equipe”.

Βολές και από τη FIFA στην ESL: “Θα υπάρξουν σοβαρές συνέπειες”

Σχολίασαν επίσης:

ΑΓΓΛΙΑ

“The Sun”: «Πιστεύει κάποιος εκτός εκτός από τους ίδιους τους δισεκατομμυριούχους, ότι είναι καλή ιδέα;»
“The Telegraph”: «Οι Φλορεντίνο Πέρεθ, Ανδρέα Ανιέλι και Τζόελ Γκλέιζερ χρησιμοποιούνται τώρα ως κινητήριες δυνάμεις πίσω από τη χειρότερη ιδέα στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου».
“The Independent”: «Η ευρωπαϊκή Super Legue είναι μια τρομερή προδοσία του ποδοσφαίρου».
“The Times”: «Πάνω απ’ όλα υπάρχουν οι οπαδοί, οι αληθινοί φύλακες της μαγείας του ποδοσφαίρου, χωρίς την υποστήριξη των οποίων το νέο πρωτάθλημα δεν μπορεί να είναι επιτυχές».

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

“Sport Bild”: «Ζόμπι-η αποκάλυψη του ποδοσφαίρου»

ΙΤΑΛΙΑ

“La Repubblica”: «Ο εμφύλιος πόλεμος στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, που προκλήθηκε από δώδεκα αποστάτες με σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, σηματοδοτεί την απόσταση μεταξύ δύο τρόπων ζωής και κατανόησης αυτού του παιχνιδιού».

“Corriere della Sera”: «Χρειάστηκε μια επανάσταση στο ποδόσφαιρο για να πυροδοτήσει μια ενοποιημένη αντίδραση από την Ευρώπη, που κατέληξε στην καταδίκη της νεοσύστατης Super League».

ΙΣΠΑΝΙΑ

“La Vanguardia”: «Οι οικονομικοί λόγοι βρίσκονται στο προσκήνιο, αυτό φαίνεται επίσης από την άνοδο των τιμών των συμμετεχόντων αγγλικών συλλόγων στη Wall Street και των τιμών της Γιουβέντους στο Χρηματιστήριο του Μιλάνου. Αυτοί οι σύλλογοι προσπαθούν εδώ και χρόνια να δημιουργήσουν μία κλειστή διοργάνωση».

ΓΑΛΛΙΑ

“Dernières Nouvelles d’Alsace”: «Έτσι, ο κόσμος του ποδοσφαίρου πρέπει να ανακαλύψει, γεμάτος έκπληξη και θυμό, ότι κυβερνάται από τα χρήματα. Τι έκπληξη, τι αποκάλυψη! Δεν είναι τίποτα περισσότερο από το αποτέλεσμα ενός διεφθαρμένου συστήματος».

ΒΕΛΓΙΟ

“De Standaard”: «Τα αφεντικά δώδεκα κορυφαίων ποδοσφαιρικών ομάδων από την Ισπανία, την Αγγλία και την Ιταλία έχουν δημιουργήσει την πιο μισητή ένωση στην Ευρώπη από χθες. Τόση απληστία για χρήματα».