«Είναι ανυπόφορο. Κάθε πρωί που ξυπνάω, δεν πιστεύω ότι θα καταφέρω να βγάλω τη μέρα», είπε η Κλερ Μπροσό έξω από το ανώτατο δικαστήριο του Οντάριο τη Δευτέρα, σύμφωνα με το Canadian Press.

Physically healthy actress with 'embarrassment of riches' begs court to allow her to die by assisted suicide https://t.co/ovPLTTSDcV pic.twitter.com/8YXqAhoL6n

— New York Post (@nypost) May 5, 2026

Η Κλερ Μπροσό είπε ότι αναγκάστηκε να ζητήσει ευθανασία όταν απέτυχαν πολλές προηγούμενες απόπειρές της να βάλει τέλος στη ζωή της, μεταξύ των οποίων υπερβολική δόση φαρμάκων, κόψιμο των καρπών της, ακόμη και κατανάλωση φιστικιών, στα οποία είναι σοβαρά αλλεργική.

Η ηθοποιός είπε ότι βρίσκεται στο δικαστήριο διεκδικώντας το δικαίωμά της να πεθάνει επειδή, παρά το ότι έχει «αφθονία προνομίων», όπως φίλους, μια αφοσιωμένη οικογένεια και έναν αγαπημένο σκύλο, δεν μπορεί πλέον να αντέξει το «αδιάκοπο μαρτύριο».

«Πρόκειται για ένα εξαιρετικό ένδικο μέσο που επιδιώκουμε, αλλά και η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Κλερ είναι εξαιρετική», δήλωσε τη Δευτέρα ο δικηγόρος της Κλερ Μπροσό, Μάικλ Φένρικ, προσθέτοντας ότι ελπίζει να οριστεί δικάσιμος πριν από το καλοκαίρι.

Οι γονείς και η αδελφή της Κλερ Μπροσό έχουν δηλώσει ότι σοκαρίστηκαν όταν η ηθοποιός τούς είπε για πρώτη φορά τα σχέδιά της να προσπαθήσει να πεθάνει, παρά το γεγονός ότι είναι σωματικά υγιής, μια κατάσταση που ο νόμος απαγορεύει. «Ήμουν έξαλλη. Πραγματικά το είδα σαν παραίτηση», είπε στους New York Times η 51χρονη αδελφή της, Μελίσσα Μπόρις.

Η μητέρα της, Μέρι Λουίζ Κίναχαν, δήλωσε στο μέσο: «Καμία μητέρα δεν θέλει ποτέ να χάσει το παιδί της πριν από την ίδια, αλλά καμία μητέρα δεν θέλει να βλέπει απίστευτο πόνο». Ακόμη και ένας από τους δύο ψυχιάτρους της Κλερ Μπροσό είπε: «Πιστεύω ότι μπορεί να γίνει καλά».

«Δεν πιστεύω ότι η υποβοηθούμενη αυτοκτονία είναι η καλύτερη ή η μόνη επιλογή για εκείνη», δήλωσε στους New York Times ο δρ Μαρκ Φέρεγκαρντ. Η άλλη ψυχίατρος της Κλερ Μπροσό, η δρ Γκέιλ Ρόμπινσον, είπε: «Θα ήθελα πολύ να αλλάξει γνώμη». «Θα ήλπιζα ότι δεν θα χρειαζόταν να το κάνει αυτό. Αλλά θα τη στηρίξω», δήλωσε η ειδικός στο μέσο.

Η Κλερ Μπροσό είχε περιγράψει ότι, σε ηλικία 8 ετών, έγραφε στο ημερολόγιό της πως ήλπιζε να πεθάνει, καθώς και ότι, όταν ήταν μικρή, καθόταν πάνω στις γραμμές του τρένου σκεπτόμενη: «Θα ήταν καλύτερα για μένα και για όλους τους άλλους αν δεν ήμουν εδώ», σύμφωνα με τους New York Times.

Σε ανοιχτή επιστολή που δημοσιεύθηκε πέρυσι, αποκάλυψε ότι έχει δοκιμάσει περισσότερα από δύο ντουζίνες φάρμακα, διάφορα είδη συμπεριφορικής θεραπείας, ψυχοθεραπείας και εικαστικής θεραπείας, καθώς και ηλεκτροσπασμοθεραπεία όλα αυτά τα χρόνια χωρίς αποτέλεσμα.

Από το 2021 αγωνίζεται για πρόσβαση στην ευθανασία στο πλαίσιο του αμφιλεγόμενου καναδικού προγράμματος ιατρικής βοήθειας στον θάνατο (Medical Assistance in Dying). Το 2024, η ίδια και η οργάνωση υπεράσπισης «Dying with Dignity» μήνυσαν την καναδική κυβέρνηση, υποστηρίζοντας ότι το «MAID» αποκλείει όσους έχουν ως υποκείμενη πάθηση ψυχική ασθένεια και όχι σωματική νόσο, γεγονός που παραβιάζει το σύνταγμα.

Η Κλερ Μπροσό, η οποία είναι ανύπαντρη και δεν έχει παιδιά, ζητά τώρα συνταγματική εξαίρεση που θα της επιτρέψει να αυτοκτονήσει, παρότι δεν πάσχει από κάποια σωματική ασθένεια. Είπε ότι, απρόθυμα, θα πέθαινε σε νοσοκομείο, ώστε να μπορέσει να δωρίσει τα όργανά της, αλλά στις τελευταίες της στιγμές θέλει να είναι μόνη, για να γλιτώσει τους αγαπημένους της από το τραύμα του να τη βλέπουν να φεύγει.

Παναγιώτης Δρίβας

Το αυτονόητο και νόμιμο δικαίωμα της 25χρονης κοπέλας που είχε πέσει θύμα ομαδικού βιασμού και αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει πέφτοντας από τον 5ο όροφο με αποτέλεσμα να μείνει παραπληγική, δεν ήταν μια απλή διαδικασία. Χρειάστηκε να αντιδικήσει με τον πατέρα της ο οποίος αν και όντας αδιάφορος για το παιδί του, με τη συνδρομή των Christian Lawyers, μια υπερσυντηρητική ομάδα, επιχείρησε να μπλοκάρει την απόφαση.  

«Δεν με παίρνει ποτέ τηλέφωνο, δεν μου στέλνει ποτέ μηνύματα... Δηλαδή, γιατί θέλει να ζήσω;» είπε η Noelia για τον πατέρα της στην τελευταία συνέντευξή της στο τηλεοπτικό κανάλι Antena 3.. Συγκλόνισε λέγοντας με ήρεμη φωνή: «Δεν αντέχω πλέον όλα αυτά που με βασανίζουν, όλα όσα έχω ζήσει. Θέλω να φύγω από αυτόν τον κόσμο εν ειρήνη και να σταματήσω να υποφέρω». Η μητέρα της, καθισμένη δίπλα της, είπε ότι περίμενε «σε περίπτωση που, την τελευταία στιγμή, πει “το μετανιώνω”.

Aquí Noelia asume que consumía tóxicos y que no llevaba al día su medicación!
Lo dicho, no está en capacidad de decidir sobre sí misma.

____________
Antena 3 pic.twitter.com/CfDa1usuzU

— Guajiro Digital (@GuajiroDigital) March 26, 2026

Ο ισπανικός νόμος περί ευθανασίας του 2021 προστατεύει αυστηρά τα δικαιώματα και θεσπίζει πολυάριθμους ελέγχους που περιλαμβάνουν ιατρικές ομάδες, νομικούς εμπειρογνώμονες και ειδικούς βιοηθικής.

Τα αιτήματα πρέπει να περάσουν από τρία στάδια :

• το πρώτο, από τον γιατρό που ξεκινά τη διαδικασία και εγκρίνει το αίτημα του ασθενούς
• το δεύτερο, από έναν νομικό εμπειρογνώμονα και έναν άλλο γιατρό (ο οποίος δεν γνωρίζει το ενδιαφερόμενο άτομο) που επιβεβαιώνουν το αίτημα
• Και τέλος μια επακόλουθη αναθεώρηση (ανύπαρκτη σε άλλα νομικά συστήματα με μακρά παράδοση ευθανασίας, όπως αυτά του Βελγίου ή της Ολλανδίας): μια επιτροπή αναθεώρησης και εποπτείας αποτελούμενη από γιατρούς, νομικούς εμπειρογνώμονες και κοινωνικούς λειτουργούς που επανεκτιμούν την υπόθεση και εγκρίνουν ή απορρίπτουν την παροχή βοήθειας.

Είναι, επομένως, μια διαδικασία που διασφαλίζει ότι όλα τα δικαιώματα γίνονται σεβαστά, χωρίς να αφήνει περιθώρια για ιδεολογική ερμηνεία. Η Noelia είχε περάσει και από τα τρία στάδια, τα οποία υποστήριξαν ομόφωνα την απόφασή της.

Τα fake news και τι είπε η ίδια για τον βιασμό της

Η Noelia πέρασε μια παιδική ηλικία σε μια δυσλειτουργική οικογένεια και μια εφηβεία υπό τη φροντίδα κοινωνικών ιδρυμάτων. Για τον βιασμό της τα οποία ακροδεξιά κόμματα όπως το Vox προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν fake news και να ενοχοποιήσουν ανήλικους μετανάστες η ίδια αφηγήθηκε τρία περιστατικά:

• Το πρώτο, λέει, αφορούσε έναν άνδρα που ήταν σύντροφός της για τέσσερα χρόνια και ο οποίος την κακοποίησε σεξουαλικά ένα βράδυ αφού είχε πάρει υπνωτικά χάπια.
• Το δεύτερο, σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης, όταν «δύο άνδρες προσπάθησαν να την κακοποιήσουν σεξουαλικά».
• Και το τρίτο, επίσης σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης, όταν εξηγεί ότι δέχτηκε επίθεση από «τρεις άνδρες ταυτόχρονα», προσθέτει ότι αυτό συνέβη «τρεις ή τέσσερις ημέρες πριν» πηδήξει από το μπαλκόνι του πέμπτου ορόφου της: στις 4 Οκτωβρίου του 2022, όταν ήταν 21 ετών. Αυτή η απόπειρα αυτοκτονίας είχε ως αποτέλεσμα να γίνει «εντελώς παραπληγική».

Πηγές από τη Γενική Διεύθυνση Πρόληψης και Προστασίας Παιδιών και Εφήβων (DGPPIA) επιβεβαίωσαν ότι «δεν έχει καταγραφεί κανένα περιστατικό σεξουαλικής επίθεσης» στα δύο κέντρα φιλοξενίας όπου διέμεινε η Νοέλια μεταξύ Ιουλίου 2015 και Φεβρουαρίου 2019, όταν το εγκατέλειψε σε νόμιμη ηλικία, «οικειοθελώς».

Δικαίωμα στη ζωή και στον θάνατο

Οι διαφορετικές προσεγγίσεις και ο δημόσιος διάλογος που αναπτύσσεται παγκοσμίως εδράζονται σε βαθιές φιλοσοφικές, επιστημονικές και ανθρωπολογικές παραδοχές. Η αντιπαράθεση δεν αφορά μόνο την πράξη της ευθανασίας καθαυτή, αλλά και στην αντίληψη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας: ως δικαίωμα αυτοδιάθεσης ή ως εγγενή αξία που δεν επιδέχεται διαπραγμάτευση.

Στην πλευρά των υποστηρικτών, κεντρική θέση κατέχει η αρχή της αυτονομίας. Στο δικαίωμα επιλογής του τρόπου και του χρόνου θανάτου. Στη σύγχρονη βιοηθική, λαμβάνεται υπόψη η ποιότητα της ζωής και όχι απλώς η βιολογική της διατήρηση. Η παράταση της ζωής υπό συνθήκες ακραίου πόνου ή πλήρους απώλειας συνείδησης δεν συνιστά ηθική υποχρέωση.

Νομικοί φιλόσοφοι επιχειρηματολογούν υπέρ του «δικαιώματος στην αξιοπρέπεια», υποστηρίζοντας ότι οι άνθρωποι έχουν έννομο συμφέρον να καθορίζουν το τέλος της ζωής τους σύμφωνα με τις αξίες και τις πεποιθήσεις τους. Πολλοί γιατροί και ερευνητές στον χώρο της παρηγορητικής φροντίδας αναγνωρίζουν ότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου η ιατρική δεν θεραπεύει αλλά παρατείνει την οδύνη.

• Στον αντίποδα, οι απόψεις είναι εξίσου ισχυρές και πολυεπίπεδες.

Η βιοηθική υποστηρίζει ότι η ευθανασία υπονομεύει τη θεμελιώδη αρχή της ιατρικής, δηλαδή την προστασία της ζωής και ότι η αποδοχή της ευθανασίας ανοίγει δρόμο στον οποίο τα όρια μεταξύ εθελούσιου και μη εθελούσιου θανάτου καθίστανται δυσδιάκριτα.

Σε φιλοσοφικό επίπεδο υποστηρίζεται ότι η τεχνολογική ισχύς της σύγχρονης ιατρικής απαιτεί αυξημένη ηθική αυτοσυγκράτηση καθώς η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν μπορεί να εξαρτάται από υποκειμενικές εκτιμήσεις περί «ποιότητας».

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει και η θέση πολλών ιατρικών συλλόγων, οι οποίοι επισημαίνουν ότι η νομιμοποίηση της ευθανασίας ενδέχεται να διαβρώσει τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ ασθενούς και γιατρού. Επιπλέον, οργανώσεις που εκπροσωπούν άτομα με αναπηρία εκφράζουν τον φόβο ότι τέτοιες πρακτικές μπορεί να δημιουργήσουν έμμεσες πιέσεις προς τους πιο ευάλωτους.

Στην Ελλάδα ο δημόσιος διάλογος είναι ανύπαρκτος

Παρά το γεγονός ότι διεθνώς αποτελεί αντικείμενο έντονου διαλόγου και νομοθετικών πρωτοβουλιών, στη χώρα μας περιορίζεται σε ακαδημαϊκούς κύκλους.

Από νομικής άποψης, η ενεργητική ευθανασία αντιμετωπίζεται ως αξιόποινη πράξη, ακόμη και όταν υπάρχει συναίνεση του ασθενούς. Το ελληνικό ποινικό δίκαιο δεν αναγνωρίζει ειδική κατηγορία «ιατρικά υποβοηθούμενου θανάτου».

Αλλά γιατί ο δημόσιος διάλογος παραμένει τόσο περιορισμένος; Θα μπορούσαμε να πούμε πως δεν οφείλεται σε έναν μόνο παράγοντα, αλλά σε έναν συνδυασμό πολιτισμικών, θεσμικών και πολιτικών ιδιαιτεροτήτων. Ένα θέμα που αφορά άμεσα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα των ασθενών, παραμένει στο περιθώριο της δημόσιας συζήτησης — τουλάχιστον προς το παρόν.

Προφανώς, απουσιάζει μια συγκροτημένη κουλτούρα δημόσιας διαβούλευσης για ζητήματα τέτοιου ηθικού βάρους. Νομικοί και κοινωνιολόγοι τονίζουν ότι η ελληνική κοινωνία τείνει να αντιμετωπίζει τον θάνατο ως ταμπού, γεγονός που δυσχεραίνει την ανάπτυξη ουσιαστικής συζήτησης.

Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και η επιρροή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία διατηρεί ισχυρή παρουσία στον δημόσιο λόγο. Η θεολογική αντίληψη περί ιερότητας της ζωής λειτουργεί αποτρεπτικά σε κάθε προσπάθεια θεσμικής προσέγγισης της ευθανασίας.

Έτσι το πολιτικό σύστημα εμφανίζεται απρόθυμο να ανοίξει ένα ζήτημα που θεωρείται κοινωνικά ευαίσθητο και δυνητικά διχαστικό. Σε αντίθεση με άλλα δικαιωματικά ζητήματα που έχουν απασχολήσει την ελληνική δημόσια σφαίρα τα τελευταία χρόνια, η ευθανασία δεν έχει αποκτήσει ακόμη σαφή πολιτική εκπροσώπηση.

Η ιατρική κοινότητα εμφανίζεται διχασμένη αλλά και επιφυλακτική.

Αν και αυξάνονται οι φωνές που ζητούν τουλάχιστον θεσμοθέτηση σαφών κανόνων για την παθητική ευθανασία ή την απόσυρση θεραπείας, δεν έχει διαμορφωθεί ένα ενιαίο πλαίσιο διεκδίκησης.

Για τη Noelia Castillo χρειάστηκαν 601 καταστροφικές μέρες για να νικήσει το ακροδεξιό ίδρυμα και να βάλει τέλος στον ανείπωτο πόνο της. Στη χώρα μας εν έτει 2026 η ιδεολογική μάχη απέναντι στην υποκρισία, τον άκρατο φανατισμό, τη θρησκοληψία, τις ακροδεξιές ιδεοληψίες και τα πολιτικά συμφέροντα, έστω και στο επίπεδο ανοίγματος ενός δημόσιου διαλόγου, φαντάζει αφόρητα ετεροβαρής.

Όμως η συζήτηση πρέπει να ανοίξει…

Η Ισπανία, χώρα Καθολική και με συντηρητικά ήθη, είναι μια από τις ελάχιστες στην Ευρώπη που αποποινικοποίησαν την ευθανασία, το 2021, όμως υπό πολύ αυστηρές προϋποθέσεις.

Η 25χρονη Νοέλια πέθανε νωρίς το βράδυ σε ένα νοσοκομείο του Σαντ Πέρε δε Ρίμπες, 40 χιλιόμετρα από τη Βαρκελώνη, μετέδωσαν η ισπανική τηλεόραση και άλλα μέσα ενημέρωσης. Τις προηγούμενες ώρες, δικαστήρια απέρριψαν τις τελευταίες προσφυγές του πατέρα της.

«Θέλω να φύγω εν ειρήνη τώρα, να πάψω να υποφέρω» είχε δηλώσει η ίδια στην τελευταία συνέντευξή της, που μεταδόθηκε την Τετάρτη από το τηλεοπτικό κανάλι Antena 3. Η Νοέλια περιέγραψε μια ζωή γεμάτη οδύνη, σεξουαλική κακοποίηση και μια παιδική ηλικία υπό την κηδεμονία των κοινωνικών υπηρεσιών.

«Δεν αντέχω άλλο. Δεν αντέχω άλλο αυτήν την οικογένεια, δεν αντέχω άλλο τους πόνους», πρόσθεσε, υποστηρίζοντας ότι «η ευτυχία ενός πατέρα, μιας μητέρας ή μιας αδελφής δεν μπορεί να μετρά περισσότερο από την ευτυχία μιας κόρης».

Το αίτημά της να της γίνει ευθανασία εγκρίθηκε έπειτα από μακρά δικαστική μάχη με τον πατέρα της, που διαφωνούσε κατηγορηματικά. Η Νοέλια έμεινε τετραπληγική το 2022, όταν πήδηξε από τον πέμπτο όροφο ενός κτιρίου προσπαθώντας να βάλει τέλος στη ζωή της.

«Δεν είμαστε αντιμέτωποι με μια περίπτωση ευθανασίας, αλλά με μια περίπτωση υποβοηθούμενης αυτοκτονίας», υποστήριξε ο δικηγόρος της υπερσυντηρητικής ένωσης «Χριστιανοί Δικηγόροι», Χοσέ Μαρία Φερντάντες, που εκπροσωπούσε τον πατέρα της 25χρονης.

Η Νοέλια είχε ξεκινήσει τις νομικές ενέργειες για να της γίνει ευθανασία από τον Απρίλιο του 2024. «Κανείς στην οικογένειά μου δεν είναι υπέρ», είπε στη συνέντευξή της, λέγοντας ότι «θέλει να φύγει ειρηνικά» και όχι να γίνει «παράδειγμα» για οποιονδήποτε.

Η Επιτροπή Διασφάλισης και Εκτίμησης της Καταλονίας έκρινε ότι το αίτημα της Νοέλια ήταν σύμφωνο με τον νόμο που ορίζει ότι κάθε άνθρωπος που έχει σώας τα φρένας και υποφέρει από «σοβαρή και ανίατη ασθένεια» ή από «χρόνια πάθηση που τον καθιστά ανάπηρο» μπορεί να ζητήσει βοήθεια για να πεθάνει, εφόσον πληροί ορισμένες προϋποθέσεις.

Λίγες ημέρες πριν από την ευθανασία της Νοέλια, που είχε προγραμματιστεί για τον Αύγουστο του 2024, η δικαιοσύνη αποδέχτηκε την πρώτη προσφυγή του πατέρα της ο οποίος ισχυριζόταν ότι η ψυχική κατάσταση της κόρης του «επηρέαζε τη δυνατότητά της να λαμβάνει ελεύθερες και συνειδητές αποφάσεις».

Τον Μάρτιο του 2025, σε μια δίκη κεκλεισμένων των θυρών, η Νοέλια επανέλαβε την επιθυμία της να πεθάνει και φέτος τον Φεβρουάριο το Ανώτατο Δικαστήριο της Μαδρίτης απέρριψε άλλη μια προσφυγή του πατέρα.

Μέχρι και λίγες ώρες πριν από την ευθανασία, υποβάλλονταν προσφυγές σε δικαστήρια, ακόμη και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου, το οποίο ωστόσο απέφυγε να αποφανθεί επί της ουσίας.

«Το να παρακάμπτουμε τον νόμο για να κάνουμε κάτι όπως αυτό που κάνουν οι Χριστιανοί Δικηγόροι, δηλαδή να βρούμε ένα παραθυράκι για να ανατρέψουμε τον νόμο, μας εξοργίζει και μας ανησυχεί», είπε η Κριστίνα Βαλές, η πρόεδρος της ένωσης «Δικαίωμα στον θάνατο με αξιοπρέπεια». Η ένωση αυτή πρότεινε την τροποποίηση του νόμου ώστε να μην διαιωνίζονται αυτού του τύπου οι προσφυγές και να μην επιτρέπεται να παρεμβαίνουν τρίτες πλευρές σε μια διαδικασία που έχει ήδη εγκριθεί.

«Η πραγματικά ανθρωπιστική απάντηση στην οδύνη δεν είναι να προκαλέσουμε τον θάνατο αλλά να προσφέρουμε εγγύτητα, κατάλληλη φροντίδα και πλήρη στήριξη» κατήγγειλε από την πλευρά της η Σύνοδος των Επισκόπων (CEE) της Ισπανίας.

Το κοινοβούλιο της Ισπανίας ενέκρινε το 2021 τον νόμο με τον οποίο αποποινικοποιήθηκε η ευθανασία. Μέχρι τα τέλη του 2024 είχαν υποβληθεί σε ευθανασία 1.123 άνθρωποι, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία του υπουργείου Υγείας.

Οι Έλληνες φαίνεται πως έχουν συμφιλιωθεί με τον θάνατο και επιθυμούν να νομιμοποιηθεί η ευθανασία στην περίπτωση βαριάς αρρώστιας. Όσον αφορά τα ζητήματα γύρω από την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, η κοινωνία φαίνεται γεμάτη αμφιβολίες.

Στη μεγάλη πανελλαδική έρευνα κοινής γνώμης που διενήργησε σε δείγμα 1.207 πολιτών, η Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής και Τεχνοηθικής (ΕΕΒΤ), σε συνεργασία με την εταιρεία About People (Ιούνιος 2025), το 70% των πολιτών τάσσεται υπέρ της ενεργητικής ευθανασίας και το 60% υπέρ της παθητικής.

Στην ίδια μελέτη που καταγράφει για πρώτη φορά με τόση καθαρότητα τις αντιλήψεις των πολιτών γύρω από μεγάλα ηθικά και τεχνολογικά διλήμματα, αποδεικνύεται ότι οι Έλληνες εμφανίζονται αντίθετοι με την ευγονική και διχασμένοι με την παρένθετη μητρότητα και την υπογονιμότητα.

Σχετικά με την επιλογή στο φύλο του παιδιού ή στα χαρακτηριστικά του, οι Έλληνες που συμμετείχαν στην έρευνα δήλωσαν πως δεν θα έκαναν καμία παρέμβαση.

Πηγή: iatropedia.gr

Αν το νομοσχέδιο υπερψηφιστεί τότε η Σκωτία θα ενταχθεί στη λίστα εκείνη των χωρών όπου ανήκουν η Ελβετία, ο Καναδάς, η Νέα Ζηλανδία, η Αυστρία και ο Ισημερινός και όπου επιτρέπεται η ευθανασία υπό συγκεκριμένες συνθήκες.

Το Νομοσχέδιο για την Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αυτοκτονία για Ενήλικες με Καταληκτική Νόσο θα δίνει το δικαίωμα σε διανοητικά ικανούς ενήλικες, οι οποίοι έχουν διαγνωστεί με καταληκτική νόσο, να τερματίσουν τη ζωή τους.

Ο νόμος θα περιέχει ασφαλιστικές δικλείδες όπως την ανεξάρτητη αξιολόγηση από δύο γιατρούς και μια 14ήμερη περίοδο χαλάρωσης.

Θα απαιτείται επίσης από εκείνους που θα ζητούν να υποβληθούν στην πρακτική αυτή να έχουν ζήσει στη Σκωτία για τουλάχιστον ένα χρόνο.

Οι αιτούντες θα πρέπει να χορηγούν οι ίδιοι την ουσία που θα δώσει τέλος στη ζωή τους.

Το σχέδιο παρουσιάστηκε από τον Λίαμ Μακάρθουρ, έναν βουλευτή των Φιλελεύθερων Δημοκρατών στο κοινοβούλιο της Σκωτίας, ο οποίος αυτή την εβδομάδα δήλωσε “απολύτως βέβαιος” ότι το νομοσχέδιο θα υπερψηφιστεί γιατί υπάρχει αυξανόμενη λαϊκή υποστήριξη για την πρακτική.

Δημοσκόπηση της ακτιβιστικής οργάνωσης ” Dignity in Dying” (“Αξιοπρέπεια στον Θάνατο”), η οποία τάσσεται υπέρ της νομοθεσίας, διαπίστωσε ότι πάνω από τα τρία τέταρτα των Σκωτσέζων υποστηρίζουν την πρακτική.

Οι πολέμιοι της νομοθεσίας υποστηρίζουν ότι η δημοσκόπηση δεν αντανακλά την αλλαγή στις απόψεις όταν τονιστούν οι κίνδυνοι της πρακτικής.

Η σχετική ψηφοφορία στο κοινοβούλιο της Σκωτίας αναμένεται να πραγματοποιηθεί σε αρκετούς μήνες.

Η ημιαυτόνομη κυβέρνηση της Σκωτίας, η οποία έχει τον έλεγχο τομέων όπως η υγειονομική περίθαλψη, η παιδεία και σε κάποιο βαθμό η φορολογία, έχει στο παρελθόν αποκλίνει σε πολιτικές από τις άλλες τρεις χώρες του Ηνωμένου Βασιλείου: Αγγλία, Ουαλία και Βόρεια Ιρλανδία.

Ο ηγέτης των Εργατικών στη Βρετανία, Κιρ Στάρμερ, ο οποίος σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός, έχει εκφράσει την επιθυμία του να νομιμοποιηθεί η ευθανασία μετά τις επόμενες εκλογές.

Ο νόμος Claeys-Leonetti για την ευθανασία, που εγκρίθηκε το 2016, επιτρέπει τη βαθιά καταστολή αλλά μόνο για άτομα των οποίων η ιατρική πρόγνωση απειλείται βραχυπρόθεσμα.

Σε συνέντευξή του στην Liberation, ο Μακρόν διευκρίνισε ότι δεν θέλει να χαρακτηριστεί η νέα νομοθεσία ευθανασία ή υποβοηθούμενη αυτοκτονία, αλλά μάλλον «βοήθεια στον θάνατο».

«Ακριβολογώντας, ο νόμος δεν δημιουργεί ένα νέο δικαίωμα ούτε μια ελευθερία, αλλά χαράζει ένα μονοπάτι που δεν υπήρχε μέχρι τώρα και που ανοίγει τη δυνατότητα να ζητηθεί βοήθεια στην ευθανασία κάτω από ορισμένες αυστηρές προϋποθέσεις», δήλωσε ο Γάλλος πρόεδρος.

Ο Μακρόν είπε ότι θα πρέπει να πληρούνται αυτές οι προϋποθέσεις και μια ιατρική ομάδα θα αξιολογεί και θα διασφαλίζει ότι τα κριτήρια για την απόφαση είναι ορθά.

Η νομοθεσία θα αφορά μόνο ενήλικες που είναι σε θέση να λάβουν την απόφαση και των οποίων η πρόγνωση ζωής απειλείται μεσοπρόθεσμα, όπως ο καρκίνος τελικού σταδίου, ανέφερε.

Τα μέλη της οικογένειας θα μπορούν επίσης να ασκήσουν έφεση κατά της απόφασης, συμπλήρωσε ο Γάλλος πρόεδρος.

Το νομοσχέδιο βασίζεται στο έργο μιας ομάδας 184 Γάλλων πολιτών που ορίστηκαν τυχαία και συζήτησαν το θέμα.

Η ομάδα ολοκλήρωσε τις εργασίες της πέρυσι με το 76% των μελών της να δηλώνει ότι τάσσεται υπέρ του δικαιώματος να επιτραπεί κάποια μορφή υποβοηθούμενη αυτοκτονίας, για όσους την επιθυμούν.

Η απόφαση να προχωρήσει η νομοθεσία αυτή την ευθανασία έρχεται μετά την κατοχύρωση του δικαιώματος στην άμβλωση στο γαλλικό Σύνταγμα, μετά από μια συντριπτική υπερψήφιση από τους βουλευτές νωρίτερα αυτόν τον μήνα.

Ο Μακρόν επιχειρεί να ενισχύσει την εικόνα του ως κοινωνικού μεταρρυθμιστή μόλις τρεις μήνες πριν από τις ευρωεκλογές του Ιουνίου. Το κόμμα του βρίσκεται πάνω από 10 μονάδες πίσω από το ακροδεξιό κόμμα Εθνικός Συναγερμός, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις.

Ο Ζαν Ζακ Λεσουέρ, ιδρυτής του Αττικού Ζωολογικού Πάρκου, όπου φιλοξενείται το λευκό τιγράκι, μιλώντας χθες στο iefimerida.gr εξήγησε ότι η απόφαση για την τύχη του άτυχου ζώου ελήφθη και θα του γίνει ευθανασία.

Όπως είπε, όλοι στο πάρκο είναι συντετριμμένοι, «γιατί το αγαπήσαμε το άτυχο ζώο. Ομως δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο». Σημείωσε πως η ευθανασία θα γίνει τις επόμενες ώρες ή ημέρες και ότι αναμένουν την εντολή των υπευθύνων. «Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να αποκατασταθεί η υγεία του», πρόσθεσε ο κ. Λεσουέρ.

Αντιδρά η Ομοσπονδία Ζωοφιλικών Σωματείων Ελλάδος

Η Ομοσπονδία Ζωοφιλικών Σωματείων Ελλάδος αναφέρει σε ανακοίνωσή της ότι «το πρόσφατο περιστατικό εγκατάλειψης μίας μικρής λευκής τίγρης στα σκουπίδια έξω από το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, με τους αυτονόητους συνειρμούς για την παράνομη διακίνηση και κατοχή αυτού, και την διαφαινόμενη σύμφωνα με τα ΜΜΕ ευθανασία του μας εξοργίζει όλους».

Η Ομοσπονδία, μεταξύ άλλων κάνει λόγο για απουσία κουλτούρας προστασίας των ζώων σε κυβερνητικό επίπεδο.

Οι εργασίες της ολοκληρώθηκαν αυτό το Σαββατοκύριακο και το 76% των συμμετεχόντων τάχθηκε υπέρ μιας «ενεργητικής υποβοήθησης του τερματισμού της ζωής», αλλά υπό όρους.

Επιδιώκοντας την διαμόρφωση ενός «γαλλικού μοντέλου τερματισμού της ζωής», ανέθεσε στην κυβέρνηση και στο κοινοβούλιο την αποστολή του προσδιορισμού του μοντέλου αυτού με την θέσπιση όρων.

Ο Γάλλος πρόεδρος δεν διευκρίνισε αν επιθυμεί να επιτραπεί στη χώρα η ευθανασία ή η υποβοηθούμενη αυτοκτονία ή αν το νομοσχέδιο θα περιλαμβάνει μία από αυτές ή και τις δύο. Δήλωσε ότι η εξέταση του θέματος πρέπει να συνεχισθεί μέχρι τότε και ότι η συναίνεση είναι πολύ σημαντική για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα.

Ανάμεσά τους, η ανάγκη «εγγύησης της ελεύθερης και διαυγούς έκφρασης της επιθυμίας», «η επανέκφρασης της επιλογής», «το ανίατο των ψυχικών ή φυσικών πόνων έως την απειλή της ζωής».

Παράλληλα, ο Εμανουέλ Μακρόν ανακοίνωσε επενδύσεις που θα χρηματοδοτήσουν ένα δεκαετές πρόγραμμα παροχής ανακουφιστικών φροντίδων, που κρίθηκαν ανεπαρκείς από την Συνέλευση.

Το Εθνικό Συμβούλιο των Γιατρών της Γαλλίας (Ordre des medecins) έχει ανακοινώσει ότι είναι αντίθετο στην συμμετοχή γιατρών στην υποβοήθηση ανθρώπων να αυτοκτονήσουν.

Η υποβοηθούμενη αυτοκτονία, στο πλαίσιο της οποίας το ιατρικό προσωπικό δίνει σε κάποιον τα μέσα για να αυτοκτονήσει, ή η εθελούσια ευθανασία, στο πλαίσιο της οποίας ο γιατρός παίζει ενεργητικό ρόλο στον τερματισμό της ζωής ενός ατόμου κατόπιν αιτήματος του ιδίου, επιτρέπονται σε πολλές χώρες της Ευρώπης.

Η υποβοηθούμενη αυτοκτονία είναι νόμιμη στην Ελβετία από την δεκαετία του 1940.

Η ευθανασία είναι νόμιμη στο Βέλγιο, στην Ολλανδία, το Λουξεμβούργο και την Ισπανία και τον περασμένο χρόνο ένας Ιταλός, παράλυτος επί 12 χρόνια από τροχαίο, πέθανε στην Ιταλία και έγινε το πρώτο περιστατικό υποβοηθούμενης αυτοκτονίας.

Έντονες συζητήσεις για το θέμα διεξάγονται σε άλλες χώρες, όπως η Πορτογαλία.

Ορισμένες άλλες χώρες δεν αποδέχονται παρά την παθητική ευθανασία, κατόπιν αιτήματος του ασθενούς, στο πλαίσιο της οποίας διακόπτονται ορισμένα είδη αγωγής προκαλώντας τον θάνατο.

Η Ιαπωνία τα τελευταία χρόνια είναι μία γερασμένη κοινωνία (ίσως η πιο γερασμένη του αναπτυγμένου κόσμου) ενώ έχει και το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος σε απόλυτο ποσό. 

• Ο 37χρονος Γιουσούκε Ναρίτα με καταγωγή από την Ιαπωνία, πρότεινε τη μαζική αυτοκτονία των ηλικιωμένων, ακόμη και με τη μέθοδο του Seppuku που χρησιμοποιούσαν οι ατιμασμένοι Σαμουράι μέχρι τον 19ο αιώνα.

«Να γίνει η ευθανασία υποχρεωτική» δήλωσε ο Ναρίτα, εξισώνοντας τη μαζική αυτοκτονία των ηλικιωμένων με τον τελετουργικό τρόπο αυτοκτονίας των Σαμουράι.

Χαρακίρι, ή Σεπούκου (Hara-kiri/ Seppuku/) είναι μια μορφή τελετουργικής αυτοκτονίας, η οποία καθιερώθηκε από τους Σαμουράι ως μοναδική επιτρεπτή διέξοδο σε περίπτωση ήττας ή ατίμωσης τους. Συχνά περιλάμβανε την κοπή της κοιλιάς με ένα μικρό σπαθί, το οποίο πιστεύεται ότι απελευθέρωνε αμέσως το πνεύμα του σαμουράι στη μετά θάνατον ζωή.

Όταν άρχισε να δημιουργείται ντόρος, ο καθηγητής Ναρίτα είπε για τις δηλώσεις του: «δεν είναι προϊόν μιας αφηρημένης ερμηνείας. Στην Ιαπωνία οι ίδιοι άνθρωποι για πάρα πολλά χρόνια διαφεντεύουν το χώρο των επιχειρήσεων, των media και της πολιτικής» τόνισε.

Ακούγεται και είναι εξοργιστικό. Ένας καθηγητής να εκφράζει, δημοσίως μάλιστα, μία τόσο μισάνθρωπη άποψη. Ωστόσο, διατυπώθηκε και με τη βοήθεια των social media έκανε εύκολα το γύρο του κόσμου όπως μας πληροφορούν οι Times της Νέας Υόρκης.

Η αναδίπλωση του καθηγητή δεν έπεισε πολλούς. Ένας άνθρωπος ο οποίος έχει ως μότο στον λογαριασμό του στο twitter «αυτά που σου λένε ότι απαγορεύεται να πεις είναι συνήθως αλήθεια» φαίνεται ότι διαθέτει περισσή αυτοπεποίθηση και θάρρος.

Τόσο ώστε να βάζει πάνω στο τραπέζι ακόμα και το ενδεχόμενο να γίνει υποχρεωτική η ευθανασία κάποια στιγμή στο μέλλον, ακριβώς για να μειωθεί ο μέσος όρος ζωής των ζώντων πολιτών.

Στην Ιαπωνία τέτοιους είδους συζητήσεις δεν εκπλήσσουν, όχι τόσο όσο παλιά τουλάχιστον. Ο αρθρογράφος Μασάτο Φουχισάκι έγραψε πρόσφατα ότι η κοινωνική πρόνοια στους ηλικιωμένους θα πρέπει να διακοπεί ενώ πριν από περίπου μία δεκαετία ο Υπουργός Οικονομικών Τάρο Άσο είχε ισχυριστεί ότι οι ηλικιωμένοι πρέπει να… βιαστούν να πεθάνουν.

Το κείμενο που «επιτρέπει τον ιατρικά υποβοηθούμενο θάνατο» εγκρίθηκε με 138 ψήφους υπέρ, σε σύνολο 227, χάρη στις ψήφους αριστερών κομμάτων, εκτός από το Κομμουνιστικό Κόμμα, και πολλών βουλευτών της κεντροδεξιάς, όπως είχε γίνει και κατά την πρώτη μορφή του νόμου τον περασμένο Ιανουάριο.

Θα υποβληθεί τώρα εκ νέου στον πρόεδρο Μαρτσέλο Ρεμπέλο ντε Σόουζα, ο οποίος είχε ζητήσει από το Συνταγματικό Δικαστήριο να επαληθεύσει τη συμβατότητά του με τον θεμελιώδη νόμο της χώρας.

Η νέα μορφή του νόμου περιλαμβάνει μια εισαγωγή όπου ορίζονται οι έννοιες της «οριστικής βλάβης έσχατης σοβαρότητας» ή της «σοβαρής ή ανίατης ασθένειας», οι οποίες σύμφωνα με το Συνταγματικό Δικαστήριο ήταν πολύ ασαφείς.

Ο πρόεδρος μπορεί να δώσει «πράσινο φως» ή θα θέσει βέτο

Ο αρχηγός του κράτους, ένθερμος καθολικός, μπορεί τώρα να θέσει σε ισχύ τον νόμο, να αντιπαραθέσει το βέτο του ή να τον υποβάλει άλλη μια φορά υπό την ανάλυση του Συνταγματικού Δικαστηρίου.

Αν το κείμενο τεθεί σε ισχύ, η Πορτογαλία θα γίνει η πέμπτη χώρα στην Ευρώπη που νομιμοποιεί την ευθανασία μετά τις χώρες της Μπενελούξ και τη γειτονική Ισπανία.

Η σημερινή ψηφοφορία πραγματοποιήθηκε την επομένη της ανακοίνωσης της διάλυσης του Κοινοβουλίου από τον πρόεδρο, ο οποίος αποφάσισε να προκηρύξει πρόωρες βουλευτικές εκλογές για τις 30 Ιανουαρίου, μετά την απόρριψη του κρατικού προϋπολογισμού από τη μειοψηφική σοσιαλιστική κυβέρνηση την οποία εγκατέλειψαν οι πρώην σύμμαχοί της τής ριζοσπαστικής αριστεράς.

Το Κοινοβούλιο συνεχίζει τη λειτουργία του μέχρι την επίσημη διάλυσή του, που αναμένεται στα τέλη Νοεμβρίου, όμως πολλοί δεξιοί βουλευτές επέκριναν τη ζέση της αριστεράς να νομιμοποιήσει την ευθανασία σε αυτό το πλαίσιο.

Οι υποστηρικτές της αποποινικοποίησης της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας επιχειρηματολόγησαν από την πλευρά τους πως η οριστική μορφή του νόμου αυτού ήταν «αποτέλεσμα μακράς κοινωνικής και κοινοβουλευτικής δημόσιας συζήτησης» σύμφωνα με τη βουλευτίνα του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ιζαμπέλ Μορέιρα.