Στον συγκινητικό επικήδειο που εκφώνησε ο πρώην πρωθυπουργός ανέφερε:

«Όμως δεν την αποχαιρετούμε σήμερα την Λένα μας, ούτε η Γεωργία, ούτε ο Κώστας, ούτε η γιαγιά της, ούτε εγώ. Μαζί της θα’ μαστε συνέχεια. Δίπλα στο φως το δικό της. Δίπλα στο χαμόγελο το δικό της. Δίπλα στην ταπεινοφροσύνη την δικιά της που – όταν έπρεπε – γινόταν και αρχοντιά ελληνική. Δίπλα στα τόσα λαμπερά, τα γαλάζια τα μάτια τα δικά της, ένα κομμάτι λάμψης από Ελλάδα και αγάπη που μοίραζε απλόχερα» ανέφερε ο Μεσσήνιος πολιτικός.

«Δίπλα στην καλοσύνη την δικιά της, που χάριζε ηρεμία, φροντίδα και κουράγιο. Δίπλα στο “σ’ αγαπώ” το δικό της. Δίπλα στο “να προσέχεις μπαμπά” το δικό της. Δίπλα σ’ αυτήν τη σιωπηλή αλλά πανάκριβη, αυθεντικά αγνή και απροσποίητη ακτινοβολία αγάπης που σου πρόσφερνε, χωρίς αντάλλαγμα», ανέφερε.

Ο Αντώνης Σαμαράς τόνισε: «Τι να πει ένας πατέρας που χάνει το παιδί του; Τι να πει μία μάνα που δεν θα ξαναγκαλιάσει το σπλάχνο της; Τι να πει ένας αδελφός που χάνει το άλλο του μισό, όταν η ψυχή του χάνει τον πιο πιστό της σύντροφο; Τι να πω σαν πατέρας, για αυτήν την πνοή αγάπης που γέμιζε τη ζωή μας, για αυτή την μυστική αύρα καλοσύνης της Λένας, που συγκίνησε με το χαμό της τόσο πολλούς, που τόσο πολύ ευγνωμονούμε;».

«Πίστευε πολύ η Λένα στο καλό και στο Θεό. Έλαμπε όταν έδινε. Γι’ αυτό και εγώ ευχαριστώ τον Θεό που μας έδωσε αυτό το δώρο, έστω για 34 χρόνια μόνο… Καλό ταξίδι Λενάκο μου!», είπε.

«Αυτό ήταν μια αρχή που δεν οδηγούσε πουθενά. Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι η υπό δημιουργία παρέα θα διαλυόταν κατά έναν περίεργο τρόπο. Ο μεν Πουλαντζάς αυτοκτόνησε από το σπίτι μου, ο Σημίτης έγινε πρωθυπουργός κι εγώ βρίσκομαι μετά από 50-60 χρόνια να τον αποχαιρετήσω αλλά μαζί και μια ολόκληρη εποχή και έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια» είπε μεταξύ άλλων.

«Δεν είναι τυχαίο ότι βρεθήκαμε ως ιδρυτικά μέλη του ομίλου Αλέξανδρος Παπαναστασίου σε γραφεία που μας παραχώρησε ο πατέρας του. Μαζί φτιάχναμε αυτοσχέδιες προκηρύξεις, μαζί οργανωθήκαμε στην Δημοκρατική Άμυνα. Μαζί εγκαταλείψαμε την Ελλάδα. Εσύ για την Γερμανία, εγώ για την Γαλλία. Δεν αρκέστηκες να γίνεις επιστήμονας. Αμέσως μετά την πτώση της Δικτατορίας επέστρεψες στην Ελλάδα και ασχολήθηκες με την πολιτική. Δεν έκανες ποτέ αυτό που ονομάζουν πολιτική καριέρα.

Ο Κώστας Σημίτης έκανε ό,τι είναι δυνατόν για να κάνει επάγγελμα την πολιτική. Ήταν έντονα προσανατολισμένος στην ανάγκη βελτίωσης της Ελλάδας. Εξέφραζε τη βαθιά πεποίθηση ότι η δημοκρατική Ελλάδα πρέπει να δρα μέσα στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι όχι με αναφορά στο παρελθόν αλλά με αναφορά στο μέλλον.

Οι πεποιθήσεις του ήταν αμετακίνητες γι αυτό δεν άφηνε τίποτα στην τύχη. Ίσως γιατί η τύχη δεν έχει κανόνες και συχνά είναι άδικη. Ο Σημίτης προσπαθούσε να καλλιεργήσει ορθολογικά να καλλιεργήσει τα αποτελέσματα της τύχης.

Ο εκλιπών δεν ταυτίζεται με κάνεναν τρόπο με την πλημμυρίδα δημοσιευμάτων, εγκωμιαστικών ή μη, των τελευταίων ημερών. Παρέμεινε ένα ιδιωτικός, τρυφερός, συναισθημετικός άνθρωπος που ασχολούνταν με τον περίγυρο του χωρίς να φαίνεται δημόσια αυτό που έκανε».

• Στη συνέχεια ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς έκανε ιδαίτερη αναφορά στην Δάφνη Σημίτη.

«Δεν μπορούσε να φανταστεί ποτέ ότι στους Αγίους Θεοδώρους θα άφηνε την τελευταία του πνοή. Το τελευταίο πράγμα που αντίκρυσε (σ.σ. ο Κώστας Σημίτης) ήταν η θάλασσα που αγάπησε. Ο ψυχρός, σύμφωνα με κάποιους, Σημίτης επέστρεφε στην αδρή αγκαλιά της παιδικής του αισθαντικότητας» υπογράμμισε ο Κ. Τσουκαλάς.

Στο τέλος του επικηδείου του ανέφερε ένα χαρακτηριστικό περιστατικό: «Βρισκόμασταν στην Αίγινα ενώ ήταν πρωθυπουργός και αναζητούσαμε ένα καΐκι για να κάνουμε τον γύρο της μονής. Ο βαρκάρης ήταν μεθυσμένος και κορόιδευε. Όταν ο Σημίτης ήρθε στη βάρκα, ο βαρκάρης γέλαγε. Θυμάμαι ότι εσύ μπροστά στην πλώρη ήσουν πολύ ευτυχής. Έβρεξες τα γυμνά σου πόδια στο νερό και εξέπεμπες μια γαλήνια χαρά απολαμβάνοντας την πρόσκαιρη ανωνυμία σου

Φίλε μου Κώστα αυτή είναι μια από τις εικόνες που κρατώ για να σε αποχαιρετήσω για τελευταία φορά. Δάφνη, Φιόνα, Μαριλένα είστε ευτυχισμένες για να ζείτε και να τον θυμάστε κάθε μέρα»

Στο τελευταίο αντίο πλήθος σύντροφοι και φίλοι έδωσαν το «παρών», ενώ τους επικήδειους εκφώνησαν ο Αλέξης Τσίπρας και ο σύντροφός της, Αντώνης Λιάκος.

«Αποχαιρετούμε σήμερα, με οδύνη και σεβασμό, μία ξεχωριστή γυναίκα, μία σεμνή αγωνίστρια, μία φωτεινή προσωπικότητα: Τη συντρόφισσά μας Μυρσίνη Ζορμπά» τόνισε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ο οποίος αναφέρθηκε στη ζωή και το πολυσύνθετο έργο της.

«Πάντα στο πλευρό των πολλών. Των καταπιεσμένων. Της κοινωνίας. Για αυτό και σήμερα είμαστε τόσοι πολλές και πολλοί εδώ για να την αποχαιρετήσουμε, από διαφορετικούς χώρους και με διαφορετικές εμπειρίες. Γιατί η Μυρσίνη ήταν μια πολύπλευρη προσωπικότητα που σε κέρδιζε από την πρώτη στιγμή με το ευγενικό της χαμόγελο και το διεισδυτικό της βλέμμα. Με τη μοναδική της ευαισθησία και τη σπάνιά της εργατικότητα» σημείωσε, κάνοντας αναφορά στο πέρασμά της από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, το Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού, την Ευρωβουλή, από τις μικρές και μεγάλες πρωτοβουλίες που είχαν στο επίκεντρό τους το διαρκές αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη και πολιτική ελευθερία.
 
«Αυτός ο συνδυασμός σφράγισε και τη θητεία της στο υπουργείο Πολιτισμού -αυτό το πολύπαθο υπουργείο. Μία φωτεινή στιγμή προώθησης νέων και καινοτόμων αντιλήψεων, σύγκρουσης με τις δυνάμεις της αδράνειας και της αδιαφάνειας, οραματικού σχεδιασμού για τη δυνατότητα η χώρα μας να βιώσει μία νέα επανάσταση καλλιτεχνικής και πολιτισμικής δημιουργίας» συνέχισε. 

 
Ο Αλ. Τσίπρας αναφέρθηκε και στο συγκλονιστικό κείμενο που άφησε η Μυρσίνη Ζορμπά όταν κλήθηκε να αναμετρηθεί με τον μεγαλύτερο φόβο και κατάφερε να τον περιγράψει με μία μόνο λέξη: «ανυπαρξία». 
 
«Δείχνοντάς μας, όμως ταυτόχρονα, το δρόμο της αναμέτρησης με τον φόβο της ανυπαρξίας. Μέσα από το παράδειγμά της. Κυρίως όμως μέσα από την σπουδαία ύπαρξή της. Μέσα από τη ζωή και το έργο της. Μια ύπαρξη που ταυτίστηκε με το ασίγαστο πάθος της δικαιοσύνης, με την προσήλωση στα οράματα της χειραφέτησης, με τη στοχαστική και συνάμα μαχητική στάση απέναντι στον κόσμο που μας περιβάλλει. Αυτός ο πλούτος της ύπαρξής της. Αυτή η δύναμη των ιδεών –που όπως έγραψε και η ίδια “δεν σταματάει να υπάρχει”- Θα είναι ο μεγάλος μας σύμμαχος στις μεγάλες και στις μικρές μάχες που έχουμε μπροστά μας. 
 
Και γι’ αυτό της οφείλουμε αποχαιρετώντας τη, ένα μεγάλο ευχαριστώ» υπογράμμισε ο Αλέξης Τσίπρας.

Η αποτέφρωση θα γίνει στη Ριτσώνα, στις 4 μμ. Και το επόμενο ραντεβού που δίνει η Μυρσίνη είναι στην παρουσίαση του αυτοβιογραφικού της βιβλίου που άρχισε να γράφει όταν η αρρώστια κέρδισε την παρτίδα, και επιμελείται ο Αντώνης Λιάκος.

Ολόκληρος ο επικήδειος που εκφώνησε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

«Αποχαιρετούμε σήμερα, με οδύνη και σεβασμό, μία ξεχωριστή γυναίκα, μία σεμνή αγωνίστρια, μία φωτεινή προσωπικότητα: Τη συντρόφισσά μας Μυρσίνη Ζορμπά. 
 
Η Μυρσίνη μεγάλωσε στην Ηλιούπολη στα δύσκολα χρόνια του μετεμφυλιακού κράτους. 
Και από πολύ νωρίς, διάλεξε πλευρά. 
Τη δύσκολη πλευρά, να πορεύεται όχι με το ρεύμα αλλά με πυξίδα τα ιδανικά της.
Την πλευρά των καταπιεσμένων, την πλευρά εκείνων που πρότασσαν το εμείς από το εγώ.
Συνεπαρμένη από τη μεγάλη δύναμη των απελευθερωτικών ιδεών της Αριστεράς, αλλά και με περίσσια προσωπική αποφασιστικότητα. 
Αυτές ήταν οι αποσκευές της το 1967 όταν 18 χρονών εντάχθηκε στις τάξεις του Πανελλήνιου Αντιδικτατορικού Μετώπου. 
 
Ήταν μία εμπειρία που τη σημάδεψε. 
Όχι μόνο για τη βιωματική ταύτιση με τις ιδέες της ανανεωτικής αριστεράς και τη δύσκολη πράξη της καθημερινής αντίστασης απέναντι σε ένα βάρβαρο καθεστώς- το οποίο τη συνέλαβε και την τιμώρησε. 
Αλλά για τη μεγάλη ανάγκη σύνδεσης της δράσης -ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες- με τη διανοητική αναζήτηση, το θαρραλέο στοχασμό, την ανατροφοδότηση του πάθους για ελευθερία με ιδέες και αναφορές που το μετασχηματίζουν σε πολιτικό περιεχόμενο. 
 
Αυτός ο μοναδικός συνδυασμός πολιτικής πρακτικής και νοητικής εγρήγορσης οδήγησε τη Μυρσίνη στο εκδοτικό εγχείρημα του Οδυσσέα, τη συμμετοχή στις οραματικές συλλογικότητες της μεταπολίτευσης, τη μετάφραση και έκδοση στην Ελλάδα των πρωτοπόρων στοχαστών της μαρξιστικής σκέψης- με κύριο σημείο αναφοράς τον Αντόνιο Γκράμσι. 
 
Κάθε φορά που οι δυνάμεις της συντήρησης θα επιτίθενται στο ριζοσπαστικό φορτίο της Μεταπολίτευσης, η δική μας σκέψη θα επιστρέφει στην ευγενική φυσιογνωμία της Μυρσίνης και στο όραμά της για την πολιτισμική δημοκρατία. 
Όχι ως μία στενή θεωρητική σύλληψη, αλλά ως πολιτικό αίτημα με ριζοσπαστικό βάθος. 
 
Απέναντι στην κυρίαρχη αντίληψη που για δεκαετίες θεωρούσε τον πολιτισμό μια πολυτέλεια για τις ελίτ, η Μυρσίνη έδωσε τη μεγάλη μάχη για ένα νέο υπόδειγμα: έναν πολιτισμό ανοιχτό και δυναμικό, έναν πολιτισμό που θα διαπερνά τη συλλογική μας καθημερινότητα, ένα πολιτισμό που θα αντιμετωπίζει τους ανθρώπους του, με όρους αξιοπρέπειας και εμπιστοσύνης. 
 
Μια πολιτική για τον πολιτισμό που έχει το βλέμμα της στραμμένο στο μέλλον και όχι στην διαρκή ανακύκλωση των κουρασμένων κλισέ και τη στενόμυαλη λατρεία ενός αποστειρωμένου παρελθόντος.
 
Και αυτό το όραμα το έκανε πράξη με έναν μοναδικό συνδυασμό: Μέσα και έξω από τους θεσμούς. 
Συμμετέχοντας και πρωταγωνιστώντας σε θέσεις ευθύνης, αλλά ταυτόχρονα δημιουργώντας εναλλακτικά δίκτυα και πρωτοβουλίες που μετέτρεπαν το αίτημα της πολιτισμικής δημοκρατίας σε καθημερινή πρακτική. 
 
Πάντα όμως στο πλευρό των πολλών. Των καταπιεσμένων. Της κοινωνίας. 
 
Για αυτό και σήμερα είμαστε τόσοι πολλές και πολλοί εδώ για να την αποχαιρετήσουμε, από διαφορετικούς χώρους και με διαφορετικές εμπειρίες. 
Γιατί η Μυρσίνη ήταν μια πολύπλευρη προσωπικότητα που σε κέρδιζε από την πρώτη στιγμή με το ευγενικό της χαμόγελο και το διεισδυτικό της βλέμμα. 
 
Με τη μοναδική της ευαισθησία και τη σπάνιά της εργατικότητα. 
Αυτός ήταν ο συνδυασμός που σφράγισε το πέρασμά της από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, από το Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού, από την Ευρωβουλή, από τις μικρές και μεγάλες πρωτοβουλίες που είχαν στο επίκεντρό τους το διαρκές αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη και πολιτική ελευθερία.
 
Αυτός ο συνδυασμός σφράγισε και τη θητεία της στο υπουργείο Πολιτισμού -αυτό το πολύπαθο υπουργείο. 
Μία φωτεινή στιγμή προώθησης νέων και καινοτόμων αντιλήψεων, σύγκρουσης με τις δυνάμεις της αδράνειας και της αδιαφάνειας, οραματικού σχεδιασμού για τη δυνατότητα η χώρα μας να βιώσει μία νέα επανάσταση καλλιτεχνικής και πολιτισμικής δημιουργίας. 
 
Η Μυρσίνη μας άφησε, τέλος, και κάτι μοναδικό, τις στιγμές που μας άφηνε. 
Ένα συγκλονιστικό -δεν μπορώ να βρω άλλη λέξη- κείμενο, όταν κλήθηκε να αναμετρηθεί με τον μεγαλύτερο φόβο, αυτόν που δεν βρίσκουμε τη λέξη να τον περιγράψουμε. 
Και η Μυρσίνη κατάφερε να τον περιγράψει με μία μόνο λέξη: «ανυπαρξία». 
 
Δείχνοντάς μας, όμως ταυτόχρονα, το δρόμο της αναμέτρησης με τον φόβο της ανυπαρξίας.
Μέσα από το παράδειγμά της.
Κυρίως όμως μέσα από την σπουδαία ύπαρξή της.
Μέσα από τη ζωή και το έργο της. 
 
Μια ύπαρξη που ταυτίστηκε με το ασίγαστο πάθος της δικαιοσύνης, με την προσήλωση στα οράματα της χειραφέτησης, με τη στοχαστική και συνάμα μαχητική στάση απέναντι στον κόσμο που μας περιβάλλει. 
 
Αυτός ο πλούτος της ύπαρξής της.
Αυτή η δύναμη των ιδεών –που όπως έγραψε και η ίδια «δεν σταματάει να υπάρχει»- 
Θα είναι ο μεγάλος μας σύμμαχος στις μεγάλες και στις μικρές μάχες που έχουμε μπροστά μας. 
 
Και γι’ αυτό της οφείλουμε αποχαιρετώντας τη, ένα μεγάλο ευχαριστώ».

Ο επικήδειος:

Σαν οικογένεια έχουμε κουραστεί να θάβουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε, ειδικά αυτό το μήνα, το Φεβρουάριο. Κάθε φορά που μπαίνει αυτός ο μήνας, τρέμουμε κάθε μέρα που ξημερώνει, κάθε ώρα που περνάει και φοβόμαστε να απαντήσουμε ένα τηλέφωνο στα ξαφνικά. Λίγες ώρες περνάνε χωρίς ένα μήνυμα και επικρατεί τρόμος. Γιατί σαν οικογένεια έχουμε γνωρίσει όλους τους πόνους που μπορεί να γνωρίσει κανείς. Έχουμε χάσει παππούδες και γιαγιάδες, συζύγους, γονείς, θείους και θείες, κουνιάδους, αδέρφια, παιδιά, εγγόνια, και δισέγγονα. Μεγάλους ανθρώπους αλλά και μωρά παιδιά. Μέσα σε πολύ λίγα χρόνια. Φτάνει. Όχι άλλο πια, δεν μπορούμε άλλο. Αυτό το Φεβρουάριο ήμασταν χαρούμενοι. Κάναμε ξανά σχέδια για το πώς θα βρεθούμε ξανά, όλοι μαζί, το καλοκαίρι που μας έρχεται. Η τελευταία φορά που είχαμε βρεθεί όλοι μαζί σαν οικογένεια ήταν πριν από πολλά χρόνια, το 2017. Δεν θέλαμε τίποτε άλλο, κάναμε και κάνουμε αυτά που αγαπάμε, για να μπορέσουμε να έχουμε μερικές στιγμές όλοι μαζί κάπου στον κόσμο. Ήμασταν χαρούμενοι γιατί αυτός ο Φεβρουάριος είχε μια λιγότερη μέρα, και είχε κυλήσει μια χαρά μέχρι στιγμής. Έμενε μόνο να περάσει μισή ώρα ακόμη, και θα την είχαμε γλιτώσει. Θα την είχε γλιτώσει και ο Βάιος και πόσες άλλες οικογένειες ακόμη. Έχουμε γνωρίσει όλους τους πόνους, αλλά θα τολμήσω να πω ότι καμία απώλεια δεν μας έχει συγκλονίσει σαν οικογένεια τόσο πολύ, συθέμελα από τη γιαγιά μου μέχρι τα παιδιά μας και συνολικά όλους μαζί, όσο ο χαμός του Βάιου. Και αυτό βγαίνει από τα χείλη κάποιου που πριν από μερικά χρόνια έκαψε το μωρό κορίτσι του, πάλι Φεβρουάριο, σε ένα λευκό κλειστό φέρετρο σαν αυτό εδώ. Τυπικά, δεν ξέρουμε τι ακριβώς έχει μέσα, δεν μας είπανε και ούτε θα μας πούνε ποτέ. Αλλά και πάλι, ξέρουμε ποιον έχει μέσα. Έχει μέσα ένα παιδί που όπου και να βρέθηκε έκανε τη διαφορά.

Αυτές τις μέρες μας το έχετε πει όλοι σας, το ποσό σημαντικός ήταν ο Βάιος και για εσάς. Το ξέρουμε. Βλέπουμε πόσο πονάτε και εσείς, όπως και εμείς. Οι φίλοι του. Οι συνεργάτες του. Οι γνωστοί του. Η νοικαρισα που τους έδωσε κάποια στιγμή σπίτι μόνο και μόνο με το γεια σας που είπε, με αυτό το βλέμμα και το χαμόγελο που μας στοιχειώνει όλους. Ενα παλικάρι που είχαν ανταλλάξει δύο κουβέντες όταν άλλαζαν σκοπιά, και του είχε μείνει το πρόσωπο του Βάιου στο μυαλό. Ναι, αυτό το παιδί είχε κάτι το διαφορετικό. Δεν είναι ένα κλισέ, είναι αλήθεια. Όταν γεννήθηκε, οι γονείς μου τον φώναζαν “γραμμένο”, “γραμμένο στα άστρα”, τέτοια χαρά μας είχε δώσει από τότε. Τώρα μένει μόνο να φροντίσουμε να μείνει και γραμμένος στη μνήμη μας και στην καρδιά μας, γραμμένος στην ιστορία μιας χώρας που άλλαξε ώστε να μην τρώει άλλο τα παιδιά της. Γιατί αυτός ήταν ο σκοπός του Βάιου.

Τα τελευταία χρόνια ο Βάιος είχε βρει το χώρο του. Ήταν ευτυχισμένος που βοηθούσε να γίνουν έργα που θα είναι ασφαλή για το κοινό. Βοηθούσε να γίνουν μελέτες, να αντικατασταθούν επικίνδυνα υλικά, να γίνουν κτίρια σωστά και δρόμοι ασφαλείς. Γέφυρες. Μέχρι και στο Νοσοκομείο Γεννηματάς, εκεί που τον ψάχναμε για τρεις μέρες, είχε συμβάλλει ώστε να γίνει ένα νοσοκομείο καλύτερο και πιο ασφαλές. Μέχρι και μέρος της πρακτικής του την είχε κάνει στις σήραγγες στα Τέμπη, και ήταν περήφανος για αυτό. Τα τελευταία χρόνια είχε συνεισφέρει και είχε πιστέψει ότι ζούσε σε ένα χώρο λίγο πιο ασφαλή. Εδώ έκανε λάθος, αλλά εδώ είμαστε εμείς για να το διορθώσουμε στη μνήμη του. Όπως είπε και ο πατέρας μου, από την Τρίτη το βράδυ, οι στάχτες του πρέπει να έχουν φτάσει ήδη από τους πρόποδες στην κορυφή του Ολύμπου όπως μάλλον ο ίδιος ήθελε να γίνει. Δεν χρειάζεται να τον ξανακάψουμε. Είναι πολύ άδικο, injusto, αυτό που του συνέβη. Αδερφέ μου, mí hermano, Hasta la justicia siempre.