Όπως τονίζει στο MEGA, δεν έχασε ούτε στιγμή τις αισθήσεις του, θυμάται τα πάντα από τη μοιραία διαδρομή και τη σύγκρουση, ενώ ξεκαθαρίζει πως αυτή τη στιγμή δεν αναζητά απαντήσεις ή ευθύνες, καθώς το μόνο που τον απασχολεί είναι η απώλεια των φίλων του και το πένθος για τους ανθρώπους με τους οποίους ταξίδευε μαζί.

Αναλυτικά όσα δήλωσε ένας από τους διασωθέντες του τραγικού δυστυχήματος:

“Δεν ξέρω, δεν οδηγούσα εγώ. Είμαι καλά, αφού μιλάμε. Δεν ξέρω πράγματα να σου πω σίγουρα για να έχεις μια απάντηση. Εγώ αυτή τη στιγμή θρηνώ τους φίλους μου. Σήμερα είναι πένθος. Δεν με ενδιαφέρει τι έχουν καταθέσει. Δεν μπορώ να ξέρω τι έχουν καταθέσει.

Έγινε ένα σοβαρό δυστύχημα. Είμαστε τρεις επιζώντες. Εγώ και άλλοι δύο που είναι μέσα στο νοσοκομείο και επτά νεκροί. Είμαι μόνος μου σε ένα δωμάτιο, δεν ξέρω ρουμάνικα, δεν ξέρω καλά αγγλικά. Τυχαία άκουσα τις φωνές τους, καθώς περνούσα εγώ με το καροτσάκι για να κάνω μαγνητική, ξέρω τουλάχιστον ότι είναι ζωντανοί. 

Είχαν μία σταθερή νύχτα όσον αφορά τα αποτελέσματα και που ρώτησα τους γιατρούς σήμερα για το πώς είναι οι φίλοι μου. Μου είπαν καλά λόγια. Πολύ πιθανό να φύγουμε και αύριο όλοι με αεροπλάνο.

Κάτι κατάγματα, κάτι σπασίματα έχω. Όλα τα θυμάμαι, δεν έχασα τις αισθήσεις μου ούτε μια στιγμή. Δεν είμαι σίγουρος το πώς κόλλησε εκεί. Θα το έχετε δει το βίντεο. Υπήρχε χρόνος να πάει δεξιά και να μην γίνει τίποτα. Από την Έδεσσα νοικιάσαμε το βανάκι, ο οδηγός πήγε το πήρε από εκεί και μας “φόρτωσε” όλους από Θεσσαλονίκη.

Ήμασταν έξι άτομα από Ημαθία και οι υπόλοιποι είναι από άλλες περιοχές που βρεθήκαμε όλοι σε ένα κοινό σημείο που είχαμε δώσει ραντεβού. Ήμασταν σαν αδέλφια, είμαστε πολύ φίλοι”.

Η κηδεία του, έγινε στην πόλη Ντιού της δυτικής Ινδίας και οι εικόνες με τον ίδιο να κουβαλάει το φέρετρό εν μέσω βροχής μαρτυρούν ότι κυριολεκτικά γλίτωσε με λίγο εγκαύματα στο πρόσωπο.

Με τα χέρια και το πρόσωπό του ακόμα τυλιγμένα σε λευκούς επιδέσμους από τα εγκαύματα, ο Ράμες βγήκε από το νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν τις τελευταίες πέντε ημέρες για να βοηθήσει στη μεταφορά του φέρετρου του αδερφού του στον χώρο αποτέφρωσης. Η μητέρα του περπατούσε δίπλα στο φέρετρο, ντυμένη με μπλε σάρι, ενώ βροχή έπεφτε ασταμάτητα πάνω στην πομπή. Η μικρή πόλη, που θρηνεί ακόμη 14 θύματα από το ίδιο δυστύχημα, είχε βγει σύσσωμη στους δρόμους για να αποτίσει φόρο τιμής.

Το αεροσκάφος Boeing 787-8 Dreamliner με προορισμό το Λονδίνο συνετρίβη δευτερόλεπτα μετά την απογείωσή του από την πόλη Αχμενταμπάντ. Τουλάχιστον 270 άνθρωποι σκοτώθηκαν, ανάμεσά τους όλοι οι επιβάτες και το πλήρωμα, καθώς και περίπου 30 άτομα στο έδαφος, όταν το αεροπλάνο έπεσε πάνω σε κοιτώνες γιατρών.

Στο βίντεο φαίνεται ο 40χρονος άνδρας να απομακρύνεται από το σημείο περπατώντας, χωρίς να έχει σοβαρά τραύματα. Αφού τον εντόπισαν περαστικοί, μεταφέρθηκε σε ασφαλές μέρος και τελικά σε νοσοκομείο.

Ο Ραμές, Ινδός που ζει και εργάζεται εδώ και πολλά χρόνια στη Βρετανία, καθόταν στη θέση 11Α, δίπλα στις θύρες έκτακτης ανάγκης πάνω από το μπροστινό μέρος των φτερών.

Πρόκειται για το δομικά πιο στιβαρό τμήμα του αεροπλάνου που δίνει στους επιβάτες τις καλύτερες πιθανότητες να γλιτώσουν από τη συντριβή, αν επιβιώσουν από την αρχική πρόσκρουση, αναφέρει ο Telegraph.

Ο Βρετανός πολίτης ινδικής καταγωγής Ραμές Βισουοσκούμαρ, ο οποίος σύμφωνα με την αστυνομία καθόταν στη θέση 11A κοντά στην έξοδο κινδύνου και κατάφερε να διαφύγει μέσω της σπασμένης πόρτας, φαίνεται σε βίντεο μετά την αεροπορική τραγωδία, να κουτσαίνει σε δρόμο, φορώντας ένα μπλουζάκι με λεκέδες από αίμα και έχοντας μώλωπες στο πρόσωπό του.

Αυτό το βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έκανε τον γύρο σχεδόν όλων των ειδησεογραφικών δικτύων της Ινδίας ύστερα από την πτώση, λίγη ώρα μετά την απογείωσή του, του Boeing 787-8 Dreamliner της Air India με προορισμό το Λονδίνο, το οποίο μετατράπηκε στη συνέχεια σε πύρινη σφαίρα, στη χειρότερη αεροπορική τραγωδία εδώ και μια δεκαετία.

«Ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω πως επέζησα. Για μια στιγμή πίστευα ότι κι εγώ θα πεθάνω», δήλωσε σήμερα ο 40χρονος στο ινδικό κρατικό δίκτυο DD News από την κλίνη του στο νοσοκομείο.

«Όμως όταν άνοιξα τα μάτια μου και κοίταξα γύρω μου, κατάλαβα ότι ήμουνα ζωντανός και προσπάθησα να λυθώ από τη θέση μου και να γλιτώσω, βγαίνοντας από όπου μπορούσα», πρόσθεσε.

«Είδα ανθρώπους να πεθαίνουν μπροστά στα μάτια μου –αεροσυνοδούς, και δύο ανθρώπους που είδα κοντά μου (…) βγήκα έξω από τα συντρίμμια», συνέχισε.

Αναφερόμενος στο τι συνέβη πριν από τη συντριβή, ο Ραμές είπε ότι, «όταν απογειώθηκε η πτήση, σε πέντε με δέκα δευτερόλεπτα υπήρχε η αίσθηση ότι (το αεροπλάνο) είχε κολλήσει στον αέρα. Ξαφνικά άρχισαν να αναβοσβήνουν τα φώτα –πράσινο και άσπρο. Το αεροπλάνο δεν έπαιρνε ύψος και απλώς αιωρούνταν προτού να προσκρούσει ξαφνικά σε ένα κτίριο και να γίνει έκρηξη».

Το σημείο της αεροπορικής τραγωδίας επισκέφθηκε σήμερα ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι, ενώ πλάνα τον δείχνουν να μιλάει με τον Ραμές στο νοσοκομείο.

Οι γιατροί δήλωσαν στα τοπικά μέσα ενημέρωσης ότι ο Ραμές δεν έχει υποστεί σοβαρό τραυματισμό.

Στο χθεσινό αεροπορικό δυστύχημα, ένα από τα πιο θανατηφόρα όσον αφορά τον αριθμό Βρετανών πολιτών που έχασαν τη ζωή τους και το πρώτο με ένα Boeing 787, έχασαν τη ζωή τους οι 241 υπόλοιποι επιβαίνοντες. Στο έδαφος έχασαν τη ζωή τους τουλάχιστον 5 φοιτητές της ιατρικής σχολής, ενώ τραυματίστηκαν γύρω στους 50 ανθρώπους.

Οι αρχές εκφράζουν φόβους ότι ο αριθμός των νεκρών στο έδαφος μπορεί να αυξηθεί, καθώς διασώστες αναζητούν αγνοούμενους και τμήματα του αεροσκάφους στα συντρίμμια των κτιρίων του κοιτώνα της ιατρικής σχολής.

«Η πλευρά του αεροπλάνου στην οποία βρισκόμουν προσγειώθηκε στο έδαφος και μπορούσα να δω ότι υπήρχε χώρος έξω από το αεροσκάφος, έτσι όταν έσπασε η πόρτα μου προσπάθησα να γλιτώσω περνώντας μέσα από αυτήν και το έκανα», συνέχισε ο Βισουοσκούμαρ.

«Η απέναντι πλευρά του αεροπλάνου ήταν μπλοκαρισμένη από τον τοίχο του κτιρίου έτσι κανένας δεν θα μπορούσε να βγει από αυτήν», πρόσθεσε, σημειώνοντας ότι έφυγε από το σημείο του δυστυχήματος έχοντας υποστεί μόνον εγκαύματα στο αριστερό του χέρι.

Συγκεκριμένα θα μεταφερθεί σε ειδικό δωμάτιο θεραπείας στο ΙΑΣΩ Θεσσαλίας, για να συνεχίσει να δίνει τον αγώνα της ζωής του, έχοντας στο πλευρό του συνεχώς την οικογένειά του και τις ευχές όλων να γυρίσει γρήγορα κοντά σε όσους τον αγαπούν.

Μέχρι και σήμερα, δυο χρόνια μετά, ο Βολιώτης Γεράσιμος Ιάσονας Γεωργιάδης παραμένει σε κώμα.

Υπενθυμίζεται ότι ο Γεράσιμος, είχε νοσηλευτεί και σε εξειδικευμένο κέντρο αποθεραπείας στη Βοστώνη, όπου είχε διακομιστεί με ειδική πτήση τον Νοέμβριο του 2023, συνοδευόμενος από ιατρικό προσωπικό και τη μητέρα του.

Ο 20χρονος Γεράσιμος βρίσκεται σε πολύ κρίσιμη κατάσταση στη ΜΕΘ του γενικού νοσοκομείο Λάρισας από το βράδυ της μοιραίας σύγκρουσης των τρένων στα Τέμπη.

Οι γονείς του νεαρού μίλησαν στο MEGA και ευχαρίστησαν όσους προσεύχονται για το γιο τους και όσους στέλνουν μηνύματα συμπαράστασης.

Οι ίδιοι χαρακτήρισαν τους γιατρούς «αγγέλους» λέγοντας πως η κατάσταση του παιδιού τους είναι στα χέρια της Παναγίας. Επίσης αποκάλυψαν πως τα πράγματα του 20χρονου βρέθηκαν άθικτα από το πρώτο βαγόνι, ακόμα και το λαπτοπ του, το οποίο είχε μία μικρή ρωγμή.

Υπενθυμίζεται πως ο 20χρονος τη στιγμή της σύγκρουσης εκσφενδονίστηκε από το βαγόνι σε χωράφια και φέρει πολλές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.

Πηγή: megatv.com

Ο Θεόδωρος Κατσιούλης, ο οποίος επέβαινε στο μοιραίο τρένο, μίλησε με τρεμάμενη φωνή το πρωί της Δευτέρας (6/3) και υπογράμμισε: «Πρώτα θέλω να εκφράσω την αμέριστη συμπαράστασή μου στις οικογένειες των θυμάτων. Είναι η 5η μέρα και ακόμα δεν το σκέφτομαι. Προσπαθώ να καταλάβω ότι ζω, γιατί πέρασα έναν πραγματικό εφιάλτη. Είναι τρομακτική η στιγμή της έκρηξης, το ότι είμαι ζωντανός είναι ένα θαύμα, τώρα το συνειδητοποιώ και τρέμει η καρδιά μου».

«Ήμουν στο 3 βαγόνι στη θέση 47. Την στιγμή της έκρηξης πετάχτηκα περίπου 30 εκατοστά, από τη στιγμή που άνοιξα τα μάτια μου, αντίκρισα ένα σκοτάδι, καπνό και μετά από 1-2 δευτερόλεπτα άρχισε να φωνάζει ο κόσμος. Προσπάθησαν 2 κοπέλες να βγουν από την δεξιά μεριά και φώναξαν ”παιδιά υπάρχει φωτιά δεν μπορούμε να βγούμε”. Εκείνη την ώρα το βαγόνι γέμιζε καπνό, και φώναζαν τα παιδιά να ανοίξουν τα κινητά» ανέφερε.

«Έχασα τις αισθήσεις μου για ένα λεπτό και μετά όταν επανήλθα είδα αυτό με τον καπνό»

«Εμένα με πέταξε 30 εκατοστά στα διπλανά καθίσματα, και έχω κάταγμα στη μύτη, στο κεφάλι, τραύματα στο κεφάλι, η δεξιά μου πλευρά είναι όλη σχεδόν τραυματισμένη, με μώλωπες. Έχασα τις αισθήσεις μου για ένα λεπτό και μετά όταν επανήλθα είδα αυτό με τον καπνό. Βγήκα επειδή έσπασε ένα παιδί ένα παράθυρο. Εκείνη την ώρα είπα ”θα πεθάνω” και ξεκίνησα να κάνω την προσευχή μου. Δεν ήθελα να συνειδητοποιήσω ότι θα πεθάνω.

Το παιδί έσπασε το τζάμι, βγήκε μία κοπέλα, δεύτερος βγήκα εγώ, απέναντί μου καθόταν μία κυρία με 2 παιδιά η οποία βγήκε και εκείνη, και μετά όταν βγήκαμε είχε ύψος και νόμιζα ότι είμαστε σε γέφυρα είχε παντού σίδερα και υπέρθεσα ότι χτυπήσαμε στη γέφυρα. Το βαγόνι ήταν μπαταρισμένο» ανέφερε ο Θεόδωρος Κατσιούλης.

«Επικρατούσε πανικός αλλά υπήρχε μεγάλη βοήθεια από όλους τους ανθρώπους, δεν θέλαμε να φύγουμε, δεν μας πήγαινε η καρδιά. Βοηθούσαμε όλους όσους μπορούσαμε. Δεν θυμάμαι κάποιον από τα παιδιά που σκοτώθηκαν» είπε κλείνοντας.

Πηγή: megatv.com

Σύμφωνα με τον Κώστα Κατακούση, διευθυντή του Νοσοκομείου Λάρισας, ο 20χρονος φοιτητής από τον Βόλο βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση καθώς νοσηλεύεται με σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις ενώ έχει υποβληθεί σε δύο χειρουργεία.

Ο 20χρονος μετά τη σύγκρουση εκσφενδονίστηκε από το βαγόνι στα χωράφια και εκεί, σύμφωνα με το Gegonotanews.gr, τον εντόπισαν οι διασώστες χωρίς τις αισθήσεις του. «Είναι ο μόνος επιζών από το πρώτο βαγόνι», ανέφεραν οι γιατροί που δίνουν μάχη για να τον κρατήσουν στη ζωή.

Ο φοιτητής ταξίδευε για τη Θεσσαλονίκη όπου και σπουδάζει.

Η θεία του ανέβασε στον λογαριασμό της στο Facebook ένα μήνυμα που συγκλονίζει:

Στην ηλικία των 104 ετών, είναι ο μεγαλύτερος από τους λίγους επιζώντες μαχητές του Έπους 1940. Φέτος, ογδόντα χρόνια από τότε αφηγείται, συγκινείται και συγκινεί. Ξεφυλλίζει με την ισχυρή μνήμη και διαύγεια του πτυχές πλημμυρισμένες με πατριωτισμό και εθνική υπερηφάνεια για τους συμμαχητές του, που πολέμησε μαζί τους και κράτησαν απόρθητο το ηρωικό ύψωμα 731 κατατρόπωσαν τους Ιταλούς, στην πιο κρίσιμη μάχη που έκβαση του πολέμου κατά την εαρινή επίθεση.
Εκφράζει τον πόνο γι’ αυτούς που έπεσαν στα πεδία των μαχών της Β. Ηπείρου και έμειναν εκεί για πάντα. Μιλάει για τη φρίκη του πολέμου και όσα άλλα απειλούσαν τη ζωή τους. Για τα κρυοπαγήματα που οδήγησαν σε αναπηρίες και θανάτους. Για την ψείρα που όμως σπεύδει να πει ότι τους κρατούσε ξύπνιους σε εγρήγορση και δεν αιφνιδιάζονταν από τις νυχτερινές επιθέσεις των Ιταλών. Για την πείνα διηγείται απίστευτες ιστορίες, όπως για το σκοτωμένο άλογο, που τον κράτησε στη ζωή έναν και πλέον μην. Για τις κυψέλες που έτρωγαν το μέλι μαζί με τις μέλισσες και για τις φλούδες των δένδρων που έτρωγαν, γιατί αισθάνονταν ότι είχε κάποια θρεπτική ουσία.

Διηγείται διάφορα περιστατικά, και εκφράζει την υπερηφάνεια του για τους αγώνες στο μέτωπο. Δεν παραλείπει όμως να πει και το παράπονο για τα όσα έζησε μετά την επιστροφή του από το μέτωπο. Για την απόλυση από της δημοτική αρχή του Βόλου, όπου εργαζόταν στην καθαριότητα, λόγω των πολιτικών του φρονημάτων! Θα πει με πικρία: «Μ’ έδιωξαν ενώ γνώριζαν ότι δεν είχα καμία κομματική ταυτότητα, παρά μόνο μια για την πατρίδα. Ήταν μια απόφαση που με πλήγωσε, αλλά και μου στέρησε την εργασία και την πλήρη σύνταξη».
Πριν τελειώσουμε τη συζήτηση, ήθελε να μάθει τι έγινε με τους άταφους πεσόντες στα πεδία των μαχών της Βορείου Ηπείρου, όταν τον ενημέρωσα ότι σύντομα θα ολοκληρωθεί αυτή η προσπάθεια για τους 8.000 πεσόντες, που άρχισε πριν από δεκαπέντε χρόνια, αισθάνθηκε μια βαθιά ανακούφιση.

Η μαρτυρία

Ένας υπεραιωνόβιος Πηλιορείτης, ο Δημήτρης Κάλμπαρης, 102 ετών σήμερα, ξαναζωντανεύει μνήμες τρανές από το έπος που γράφτηκε στα στενά της Κλεισούρας κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1940, μιλώντας στο e-thessalia.gr. Είναι ο τελευταίος επιζών από τους υπερασπιστές του αιματοβαμμένου υψώματος 731, αθάνατου συμβόλου ανδρείας για τον ελληνικό στρατό που πολέμησε ηρωικά και τσάκισε την «Εαρινή επίθεση» των Ιταλών. Ο βετεράνος πολεμιστής με αφορμή τη σημερινή επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, που μνημονεύει την άρνηση της Ελλάδας στις αξιώσεις του Μουσολίνι πριν από 78 χρόνια, θυμάται λεπτό προς λεπτό την κόλαση που έζησε στο μέτωπο.
Παρά τα χρόνια που βαραίνουν το σώμα του, ο Δημήτρης Κάλμπαρης διατηρείται ακμαίος. Όπως παραμένει νέος και στην ψυχή. Μία ψυχή ανυπότακτη και ατρόμητη, που δεν σκιάχτηκε από την αντάρα του πολέμου και είναι ποτισμένη με υψηλά ιδανικά, που καθιστούν τον θαλερό γέροντα φωτεινό παράδειγμα για τις σύγχρονες γενιές. Η μαρτυρία του για τη φρίκη που έζησε στα χαρακώματα, όπου άφησαν την τελευταία πνοή τους πολλοί φίλοι και γνωστοί του, με τους οποίους ξεκίνησε από τον Βόλο όταν έγινε η επιστράτευση, είναι συγκλονιστική. Περιγράφει ανατριχιαστικές σκηνές από το πεδίο της μάχης, καθώς αντίκρισε τον εχθρό στα μάτια, με αποκορύφωμα την αιματοχυσία στο ύψωμα 731. Ο ηρωικός οπλίτης τότε πολέμησε υπό τις διαταγές του ταγματάρχη Δημήτρη Κασλά, ο οποίος καταγόταν από το Πουρί Πηλίου και υπήρξε διοικητής του θρυλικού ΙΙ/5 Τάγματος.
Οι αναμνήσεις του Μακρινιτσιώτη βετεράνου προκαλούν ρίγη συγκίνησης. Τα μάτια του δακρύζουν κάθε φορά που γυρίζει πίσω τον χρόνο και θυμάται με λεπτομέρειες όλα όσα έγιναν την περίοδο 1940/41, καθώς υπερασπιζόταν την ελευθερία της πατρίδας μας απέναντι στις ιταλικές μεραρχίες.

Ένας απλός άνθρωπος…
Καθώς ανασκάλεψε τις αναμνήσεις του από την εποχή εκείνη, που δεν πρόκειται ποτέ να ξεθωριάσουν, το πρώτο πράγμα που γίνεται αντιληπτό για τον Δημήτρη Κάλμπαρη είναι πως η ιστορία του δεν διαφέρει σε τίποτα από εκείνη χιλιάδων άλλων Ελλήνων που πολέμησαν κατά των φασιστικών δυνάμεων του Άξονα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν ένας απλός άνθρωπος, ο οποίος όμως εκτέλεσε ακέραιο το καθήκον του απέναντι στην πατρίδα.
«Γεννήθηκα στις 16 Φεβρουαρίου 1917 στη Μακρινίτσα. Ήμασταν δέκα παιδιά. Οι γονείς μας είχαν άλλα είχαν κάνει, αλλά πέθαναν. Τώρα έχουμε μείνει τρεις. Οι αδερφές μου, η μία είναι 92 και η άλλη 94 ετών κι εγώ που έφτασα τα 102 χρόνια μου. Δύο γριούλες και ένας παππούς. Αυτοί ζούμε τώρα. Στο χωριό μεγάλωσα. Ο πατέρας μου δούλευε βυρσοδέψης. Φτώχεια μεγάλη. Έτσι, όταν μεγαλώσαμε λίγο, ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν βρακάς, μας κατέβασε στον Βόλο. Ο αδερφός ο ένας, ήταν έναν χρόνο μεγαλύτερος από εμένα. Εμένα με έβαλαν νοσοκόμο στην κλινική του Τριχόπουλου, 12-13 χρόνων ήμουν, εκείνος μπήκε σε ένα φαρμακείο. Κάθισε 40 χρόνια φαρμακοϋπάλληλος. Μία μέρα είπα στον Τριχόπουλο: «Γιατρέ μου, θα φύγω». «Γιατί;», ρώτησε εκείνος. Ήθελα να πάω να γίνω τσαγκάρης. «Μα καλά, από δήμαρχος θα γίνεις κλητήρας;», Τέλος πάντων, κάθισα δύο χρόνια στην κλινική. Αργότερα ο πατέρας μου με πήγε σε ένα τσαγκάρικο. Το 1938 παρουσιάστηκα για τη θητεία μου. Πήγα πρώτα στο Σιδηρόκαστρο. Εκεί μας κράτησαν λίγο, μετά μας πήγαν στο Αχλαδοχώρι Σερρών. Κατέληξα στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, στα οχυρωματικά έργα που έκανε ο Μεταξάς. Στο Μπέλλες ήμουν εγώ. Δύο χρόνια υπηρέτησα. Αρχές Οκτωβρίου του 1940 πήρα τον δρόμο της επιστροφής στον Βόλο», θυμήθηκε ο κ. Κάλμπαρης.

Η κήρυξη του πολέμου
Ελάχιστες ημέρες αργότερα η Ιταλία έσυρε την Ελλάδα στον πόλεμο, με τον δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά να λέει «Όχι» στο τελεσίγραφο του Γκράτσι. Κηρύχθηκε γενική επιστράτευση και ο Δημήτρης Κάλμπαρης βρέθηκε στο μέτωπο: «Στις 28 Οκτωβρίου άκουγα παράξενα πράγματα στον δρόμο και αναρωτιόμουν τι συνέβαινε. Φτάνω στο τσαγκάρικο, έρχεται κάποιος και μου λέει: «Τι κάνεις εδώ; Έχουμε πόλεμο». Στον δρόμο έπεσα πάνω σε κάτι κοπέλες, που ανήκαν στην ΕΟΝ, τη νεολαία του Μεταξά. Με ρώτησαν τι σκοπό είχα. Απάντησα ότι πήγαινα να πάρω ρούχα και να παρουσιαστώ. Από τα αδέρφια μου, κανείς άλλον δεν πολέμησε. Μαζευτήκαμε όλοι οι κληρωτοί σε μία γέφυρα στον Ξηριά και μας έδωσαν ιματισμό, παπούτσια και μία κουραμάνα. Την έβαλα στο σακίδιο, άλλο βάρος δεν είχα. Προτού ξεκινήσω, η μάνα μου, μου έραψε στη μάλλινη φανέλα, ένα φυλαχτό με ένα κομμάτι από Τίμιο Ξύλο. Αυτό με έσωσε. Έτρωγα σφαίρες πολλές. Υπέφερα πάρα πολύ. Δεν έπρεπε να ζω εγώ τώρα. Μόλις νύχτωσε, μας πήγαν στον σιδηροδρομικό σταθμό. Μας έβαλαν σ’ ένα τρένο. Επιβιβαστήκαμε σε κλειστά βαγόνια, αυτά που έβαζαν τα ζώα. Το τάγμα απαρτιζόταν από Βολιώτες. Ο λοχαγός μου λεγόταν Δημήτριος Τζανάκης, Διμοιρίτης μου ήταν ο Δημήτρης Σφυάκης, που είχε το γυαλάδικο πίσω από την καπνοβιομηχανία Ματσάγγου. Σκοτώθηκε στο μέτωπο, όπως και όλο σχεδόν το τάγμα μου. Ελάχιστοι γυρίσαμε πίσω. Προορισμός μας ήταν η Καλαμπάκα. Κατέβηκε ένας ταγματάρχης και μας είπε δύο λόγια: «Παιδιά, αυτή την ώρα, ο εχθρός μπήκε στην Ελλάδα και μας παίρνει τα εδάφη». Από την Καλαμπάκα, φτάσαμε στα σύνορα με τα πόδια. Νύχτα μετακινούμασταν. «Πρέπει πάση θυσία να τους κρατήσουμε», ήταν η διαταγή. Βαδίζαμε τη νύχτα από τους δρόμους. Την ημέρα περνούσαμε μέσα από μονοπάτια και δάση, για κάλυψη. Οι αξιωματικοί είχαν βγάλει τα διακριτικά τους. Ήμασταν όλοι αδέρφια. Όλοι ίδιοι. Μας έλεγαν: «Ό,τι έχετε παραπανίσιο, πετάξτε το. Κρατήστε μόνο το όπλο σας και πυρομαχικά». Μας είχαν οι μανάδες μας πράγματα. Άλλος κουβέρτα, άλλος μια αλλαξιά ρούχα. Νόμιζαν πού πηγαίναμε».

Ο εφιάλτης του χειμώνα
Η εκδήλωση της ιταλικής επίθεσης στο Καλπάκι, ήταν άνιση για τους Έλληνες στρατιώτες. Οι ιταλικές δυνάμεις υπερτερούσαν. «Βρήκαμε τα πτώματα, όταν φτάσαμε στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Μια ρεματιά μάς χώριζε με τους Ιταλούς», θυμήθηκε ο 102χρονος βετεράνος, καθώς άρχισε να εξιστορεί τις εμπειρίες του από τις πρώτες μάχες. «Ένα πρωί ήμασταν στο αμπρί, μες στο χιόνι. Ένας πρώτος ξάδερφός μου, Δημήτρης Νταβλαμάνας λεγόταν, σηκώθηκε όρθιος, γιατί είχε ξεπαγιάσει. Ένα βήμα έκανε. Του έριξε ένας Ιταλός, πετυχαίνοντάς τον στα μηνίγγια. Κοίταξα να δω πού ήταν χτυπημένος. Αίμα δεν έτρεξε, αλλά είχαν χυθεί τα μυαλά του έξω», περιέγραψε τον θάνατο του συγγενή του, ενώ έπειτα μίλησε για τις κακουχίες που αντιμετώπιζαν: «Περνούσαμε μέσα από χαράδρες. Φοβερό κρύο. Πάγους είχαν πιάσει κάτω. Άκουγες παλικάρια δύο μέτρα να εκλιπαρούν: «Δεν μπορώ άλλο από το κρύο». Και πάρτον κάτω. Πολλοί πέθαναν από κρυοπαγήματα. Το κρύο είναι χειρότερο και από σφαίρες. Δεν παλεύεται. Με τη σφαίρα καθαρίζεις. Την τρως και τέρμα. Ο χειμώνας του ’40 ήταν φοβερός. Άσε την πείνα και την ψείρα».