Όπως ανέφερε η δημοφιλής ηθοποιός, όλα ξεκίνησαν από μια παρεξήγηση, με το θερμόμετρο της έντασης να ανεβαίνει και να ακολουθεί μια άγρια μάχη, μπροστά στα μάτια της. Πλέον, όπως λέει, έχει αφήσει οριστικά πίσω τα όσα έγιναν εκείνη τη νύχτα. Πίστευε και εξακολουθεί να πιστεύει πως η μητέρα της βρισκόταν σε άμυνα.

Για χρόνια, η Σαρλίζ Θερόν, δυσκολευόταν να διαχειριστεί την κατάσταση. Τα κατάφερε, επειδή από την πρώτη στιγμή η μητέρα της, την «έσπρωξε» μπροστά. Ποτέ όμως η 50χρονη σήμερα ηθοποιός δεν ξέχασε τα όσα έγιναν εκείνη τη νύχτα. Ήταν σκηνές βγαλμένες από ταινία δράσης. Ένας εφιάλτης, ένα τρομακτικό βίωμα, που άφησε μέσα της μια «πληγή» που άργησε πολύ να επουλωθεί.

Η Σαρλίζ Θερόν μίλησε στους «The New York Times», για το τραυματικό περιστατικό του 1991, όταν ήταν μόλις 15 ετών. Όπως περιέγραψε, εκείνη και η μητέρα της είχαν επισκεφθεί το σπίτι του θείου της μετά από τον κινηματογράφο και ο πατέρας της εκνευρίστηκε επειδή η ανήλικη κόρη του, έτρεξε κατευθείαν στο μπάνιο, χωρίς να χαιρετήσει. «Έπρεπε να πάω επειγόντως τουαλέτα», εξήγησε. «Οπότε μπήκα τρέχοντας στο σπίτι για να προλάβω, και εκείνος το εξέλαβε ως αγένεια, επειδή δεν σταμάτησα να χαιρετήσω όλους».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη The Interview (@theinterview_nyt)

Η Σαρλίζ Θερόν πρόσθεσε: «Στη Νότια Αφρική είναι μεγάλο θέμα ο σεβασμός προς τους μεγαλύτερους. Και εκείνος βρισκόταν σε μια κατάσταση που απλώς ξέφυγε. Του τύπου “Γιατί δεν σταμάτησες; Ποια νομίζεις ότι είσαι;”». Η ηθοποιός θυμήθηκε ότι έφυγε και ζήτησε από τη μητέρα της να τη βοηθήσει να αποφύγει μια μεταγενέστερη σύγκρουση με τον πατέρα της. «Ήξερα ότι ήταν θυμωμένος μαζί μου. Έτσι της είπα “Όταν τελικά αποφασίσει να έρθει σπίτι, σε παρακαλώ πες του ότι κοιμάμαι”», είπε.

«Πήγα στο δωμάτιό μου, έσβησα τα φώτα και φοβόμουν. Το παράθυρό μου έβλεπε στο δρόμο, και μπορούσα να καταλάβω το επίπεδο του θυμού, της απογοήτευσης ή της δυστυχίας από τον τρόπο που οδηγούσε όταν έφτανε», είπε. Σημείωσε έπειτα ότι: «Απλώς ήξερα πως κάτι κακό θα συμβεί».

Το μήνυμα ήταν πολύ ξεκάθαρο: Θα σας σκοτώσω

Η Θερόν στη συνέχεια θυμήθηκε ότι ο πατέρας της «εισέβαλε στο σπίτι», πυροβολώντας «μέσα από τις μεταλλικές πόρτες για να μπει, δείχνοντας ξεκάθαρα ότι σκόπευε να τις σκοτώσει» και περιέγραψε τη μητέρα της να τρέχει σε ένα χρηματοκιβώτιο για να πάρει το δικό της όπλο πριν επιστρέψει στο δωμάτιο της κόρης της. «Κρατούσαμε την πόρτα με τα σώματά μας, γιατί δεν είχε κλειδαριά», είπε.

«Απλώς έκανε ένα βήμα πίσω και άρχισε να πυροβολεί μέσα από την πόρτα», συνέχισε, προσθέτοντας ότι ήταν «τρελό» το ότι «καμία σφαίρα δεν τις πέτυχε». «Το μήνυμα ήταν πολύ ξεκάθαρο “Θα σας σκοτώσω απόψε. Νομίζεις ότι δεν μπορώ να μπω από αυτή την πόρτα; Κοίτα με. Θα πάω στο χρηματοκιβώτιο, θα πάρω την καραμπίνα”».

Η ηθοποιός ανακάλεσε επίσης ότι τόσο ο πατέρας όσο και ο θείος της, που φέρεται να τον συνόδευε, πυροβολήθηκαν. «Περπάτησε προς το χρηματοκιβώτιο και η μητέρα μου άνοιξε την πόρτα ενώ ο αδελφός του στεκόταν ακόμη εκεί», είπε. «Ο θείος έτρεξε στον διάδρομο και εκείνη έριξε μία σφαίρα προς τα εκεί, η οποία εξοστρακίστηκε επτά φορές και τον χτύπησε στο χέρι. Είναι πράγματα που δεν μπορείς να εξηγήσεις. Και μετά ακολούθησε τον πατέρα μου, ο οποίος τότε άνοιγε το χρηματοκιβώτιο για να πάρει περισσότερα όπλα, και τον πυροβόλησε. Τον πυροβόλησε πριν μας σκοτώσει».

Η ηθοποιός παραδέχτηκε πως για χρόνια ένιωθε ότι ήταν «οι μόνοι άνθρωποι» που είχαν ζήσει κάτι τέτοιο, επισημαίνοντας πόσο σημαντικό είναι να μιλά κανείς ανοιχτά για τέτοιες εμπειρίες, ώστε να μη νιώθουν άλλοι μόνοι. Πλέον, η ίδια δηλώνει πως δεν τη στοιχειώνει το παρελθόν, ενώ αναγνωρίζει ότι η μητέρα της επέλεξε έναν τρόπο διαχείρισης βασισμένο στο να προχωρήσουν μπροστά. «Το επόμενο πρωί με έστειλε κανονικά στο σχολείο. Ήταν σαν να λέει “προχωράμε”», ανέφερε.

Όπως είπε η Κατερίνα Νοτοπούλου, τότε βίωσε όλη αυτή την κατάσταση σαν εφιάλτη. Ήταν το 2015, όταν αρρώστησε από ένα αρκετά σπάνιο αυτοάνοσο, για το οποίο υπήρχε δυσκολία στη διάγνωση. «Με καθήλωσε σε πολλά επίπεδα σωματικά», είπε χαρακτηριστικά στην Ανθή Σαλαγκούδη, για να προσθέσει: «Δεν ήταν μόνο αυτό… Η απώλεια ακοής είναι αυτό που έμεινε. Βασίζομαι στη χειλεανάγνωση, φοράω ακουστικά βαρηκοΐας, που βοηθάνε σε έναν βαθμό. Πρακτικά, δεν ακούω».

«Υπάρχουν και αυτές οι αόρατες αναπηρίες, με τις οποίες δεν είμαστε πολύ εξοικειωμένοι», επισήμανε η Κατερίνα Νοτοπούλου. Καταλήγοντας εξήγησε πώς αντιμετωπίζει όλη αυτή τη δύσκολη κατάσταση: «Μαθαίνεις να ζεις με αυτά, χρειάζεται χρόνος. Δεν ήμουν όπως είμαι τώρα. Κατακτάς με καινούργιο τρόπο τις αισθήσεις και την επικοινωνία. Σίγουρα με πείσμωσε πάρα πολύ στο ότι θέλω να ακούσω, θέλω να ακούω τους ανθρώπους. Ακόμα κι αν δεν μπορώ με τα αυτιά μου, θέλω πάρα πολύ να ακούω αυτό που έχουν να μου πουν. Ναι, είναι ο λόγος της ύπαρξής μου».

Κατερίνα Νοτοπούλου: «Χρειάστηκε να παλέψω για τη ζωή μου»

Οταν η Κατερίνα Νοτοπούλου αποκάλυψε το 2021 το πρόβλημα που αντιμετωπίζει, είχε μιλήσει για τη «μάχη» που έδωσε λέγοντας χαρακτηριστικά: «Κυριολεκτικά χρειάστηκε να παλέψω για τη ζωή μου τους πρώτους μήνες. Και η επαναφορά σε μία ομαλότητα ήταν εξαιρετικά αβέβαια. Στη συνέχεια, σιγά σιγά έμαθα να υπάρχω με άλλο τρόπο.

Ήταν εξαιρετικά δύσκολη και απαιτητική η προσπάθεια. Χρειάστηκα βοήθεια και υποστήριξη για να αποδεχτώ και να αγαπήσω τον καινούργιο μου εαυτό με την αναπηρία, να πιστέψω πως μπορώ».

Όσα έγραψε σε ένα γράμμα του, συγκλονίζουν:

«Κάποτε με αποκαλούσαν Αυτοκράτορα»
«Απολαμβάνω αυτό το… στίγμα της ποδοσφαιρικής σπατάλης. Θα μπορούσα να έχω εμπλακεί σε παρανομίες, αλλά δεν το έχω κάνει. Θα μπορούσα να έχω μπλέξει με ναρκωτικά, αλλά ούτε αυτό έκανα. Δεν μου αρέσει να διασκεδάζω σε κλαμπ. Πηγαίνω απλά κάθε μέρα στο ίδιο σημείο, στη γειτονιά, στο Nana’s kiosk. Εκεί θα με βρει όποιος με αναζητήσει. Και ναι, πίνω κάθε μέρα. Αλλά ξέρεις πώς έφτασε ένας άνθρωπος σαν εμένα να πίνει καθημερινά;» αναφέρει στο απίθανο κείμενο που φιλοξενείται στην ιστοσελίδα theplayerstribune.com.

Ο Βραζιλιάνος θρύλος της Ίντερ πριν από λίγο καιρό εθεάθη σε κατάσταση που έκανε τον κόσμο ν’ ανησυχήσει, αφού σε εμφανή κατάσταση μέθης, ημίγυμνος και σχεδόν με αδυναμία να σηκωθεί από την καρέκλα και το πεζοδρόμιο, έδειχνε εντελώς εκτός εαυτού.

Κι όμως, αυτή είναι η καθημερινότητά του. «Κάποτε με αποκαλούσαν Αυτοκράτορα. Ακόμα και τώρα δεν ξέρω γιατί. Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει ακόμα γιατί άφησα το ποδόσφαιρο και επέστρεψα στη γειτονιά μου, πίνοντας ως τη λήθη μου…

Ο πατέρας μου είχε δει τον δικό του μπαμπά να πεθαίνει από το αλκοόλ. Ο πατέρας μου πέθανε από μια σφαίρα στο κεφάλι. Ακόμα και τώρα αδυνατώ να το διαχειριστώ. Άλλαξε όλη μου τη ζωή αυτό. Η σφαίρα που πέρασε στο κεφάλι του, δίχως καν να συμμετέχει στον καυγά που είχε ξεσπάσει τότε, τον άφησε στο κρεβάτι, ανήμπορο να κάνει οτιδήποτε. Η μητέρα μου δούλευε για δυο» αναφέρει μεταξύ άλλων και συνεχίζει:

«Μικροί κάναμε μπάνιο με έναν κουβά νερό που ρίχναμε στο κεφάλι μας. Το κάνουμε ακόμα και τώρα τις μέρες που έχει καύσωνα στο Ρίο. Το προτιμώ από τις πισίνες…».

«Το έκανα για την ελευθερία»

«Στη φαβέλα ανοίγουμε την πόρτα και αμέσως βλέπουμε γνωστό μας. Στο Μιλάνο δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Ήταν όλοι ξένοι. Κανείς δεν έλεγε καλημέρα σε κανέναν. Η κατάθλιψη σε χτυπά αμέσως στο παγωμένο Μιλάνο. Ένιωθα σκ@@@ το χειμώνα. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα. Ήμουν μόνος και ο Ζέεντορφ συνήθως στις γιορτές των Χριστουγέννων καλούσε όσους συμπαίκτες του έμεναν κοντά. Πήγα κι εγώ, αλλά κάθισα λίγο κι έφυγα να γυρίσω σπίτι. Πήρα τηλέφωνο στη μητέρα μου και τους άκουγα όλους που διασκέδαζαν. Εμένα με πήρε ο ύπνος από τα κλάματα και το ποτό. Ήπια ένα μπουκάλι μόνος μου.

Δεν καταλαβαίνει ο κόσμος γιατί γύρισα στη φαβέλα. Δεν το έκανα για το ποτό, τα ναρκωτικά ή τις γυναίκες. Το έκανα για την ελευθερία. Ήθελα να είμαι άνθρωπος ξανά. Ξέρετε γιατί άφησα όλα αυτά τα λεφτά και το ποδόσφαιρο; Γιατί δεν ήμουν καλά. Γιατί ήθελα χώρο να κάνω αυτό που μου αρέσει. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα κακό. Είμαι σε απόλυτη ηρεμία και ειρήνη. Περπατώ ξυπόλυτος και δίχως μπλούζα, παίζω ντόμινο, θυμόμαστε περιστατικά της παιδικής μας ηλικίας, πίνουμε, χορεύουμε, ακούμε μουσική και κοιμόμαστε στο πάτωμα. Γι’ αυτό γύρισα…».

Η τιμωρία αφορά τους αρνητές ιερείς, αυτούς δηλαδή που παρά τις συστάσεις και τις αγωνιώδεις οδηγίες τους για την αναγκαιότητα του εμβολίου, δεν έχουν εμβολιαστεί και χειραγωγούν τους πιστούς σε αντιεπιστημονικές συμπεριφορές.

Σε μία σκληρή ανακοίνωση ο Σεβασμιότατος αναφέρει χαρακτηριστικά: Δεν επιτρέπεται οι πνευματικοί πατέρες, οι ιερείς να γίνονται ηθικοί αυτουργοί σε θανάτους ανύποπτων και ευκολόπιστων εξομολογούμενων, να δημιουργούν κοινωνικά δράματα και να έχουν λόγο για ιατρικά ζητήματα.

“Δεν νοείται το 2021 να μιλά κανείς για τα κιλά κανενός. Δεν ξέρεις για ποιον λόγο κάποιος έβαλε κιλά, ούτε τι μπορεί να έχει συμβεί στην υγεία του… Εμένα μου συνέβη κάτι συνταρακτικό όταν αποφάσισα να χάσω κιλά γρήγορα. Πήγαν όλα τόσο στραβά που μου γύρισε μπούμερανγκ” είπε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου και περιέγραψε την περιπέτειά του.

Λιανός για Τριαντάφυλλο: Μόνο ο… Ανδρέας Παπανδρέου είχε τέτοια υποδοχή (vid)

“Πήγα σε έναν πλαστικό χειρουργό πριν από 1,5 με τρία χρόνια για να με βοηθήσει να χάσω κιλά. Βλέποντάς με μου είπε ότι έχω πολύ σπλαχνικό λίπος και πρέπει να τα χάσω γρήγορα. Για να τα χάσω γρήγορα, λοιπόν, μου έδωσε ένα χάπι. Όταν πήγα στο φαρμακείο, ο φαρμακοποιός με κοίταξε λίγο παράξενα και με ρώτησε “είστε σίγουρος ότι θέλετε να πάρετε αυτό το φάρμακο;”.

Να μην τα πολυλογώ, ο άνθρωπος μου το έδωσε με το ζόρι. Πάω να το προτείνω και σε έναν άλλο φίλο μου αλλά ο δικός του φαρμακοποιός δεν του το έδωσε. Μιλάμε για φάρμακο που κυκλοφορεί -και δεν έχει να κάνει με δίαιτα… Η Νάνσυ, θυμάμαι, είχε διαβάσει τότε τι μπορεί να κάνει στον εγκέφαλο και είχε πάθει σοκ. Έλεγε ότι το χάπι αυτό “χτυπάει” εγκεφαλικά άσχημα κάποιες φορές. Παίρνω λοιπόν το χάπι για έναν μήνα και πραγματικά μόνο που δεν έκανα κακό σε άνθρωπο! Όπως ακριβώς το λέω!

Τα νεύρα μου ήταν σε κατάσταση τρέλας, ήμουν ένας άλλος άνθρωπος και δεν αντιλαμβανόμουν ότι αυτό μου το προκαλούσε το χάπι. Νόμιζα ότι ήταν από την κούραση! Ήταν ένας μήνας-κόλαση, που δεν καταλάβαινα τι μου συνέβαινε. Κάποια στιγμή λειτούργησε, μου σταμάτησε την πείνα -γιατί, ουσιαστικά, αυτήν τη δουλειά έκανε. Προφανώς, όμως, για να σου σταματάει την πείνα σκέψου πώς επενεργεί στον εγκέφαλο! Έφτασα να είμαι σε φάση παράνοιας, σου λέω, δεν καταλάβαινα τι έκανα! Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσα να γίνω τόσο επιθετικός -από το πρωί στο ραδιόφωνο μέχρι το βράδυ.

Όταν οι δικοί μυ άνθρωποι μου είπαν “Γρηγόρη δεν είσαι καλά, σταμάτα το χάπι, θα κάνεις κακό σε ανθρώπους” και το σταμάτησα, ξαναβρήκα τον εαυτό μου! Παθαίνω σοκ και λέω “αν είναι έτσι, δεν θέλω να χάσω κιλά ποτέ”…Γι’ αυτό και με πείραξε πολύ όλη αυτή η φασαρία που έγινε μετά για τα κιλά μου. Πολλοί θεώρησαν την αντίδρασή μου υπερβολικά, Έλεγα τότε κάποια πράγματα, όμως, δεν μπορούσα να μπω σε λεπτομέρειες. Όλο αυτό μου γύρισε μπούμερανγκ και μετά από αυτό είπα “θα φάω, θα φάω κι άλλο”. Και έφτασα στο peak μετά: Ήθελα μόνο να τρώω τίποτα άλλο! Τώρα θέλω να το δημοσιοποιήσω για να προσέχει ο κόσμος τι φάρμακα παίρνει, ακόμη και από σημαντικούς γιατρούς – γιατί μιλάμε για έναν πολύ καλό γιατρό” υπογράμμισε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου σύμφωνα με το δημοσίευμα της ON Time.

«Δεν ήθελα να σκεφτεί ούτε ένας Έλληνας ότι θέλω να εκμεταλλευτώ το συναίσθημά τους για την απώλεια του πατέρα μου. Και πέρα από το τι θα σκεφτόταν ο καθένας και η ίδια δεν μπορούσα να το αντιμετωπίσω. Χρειαζόταν ένας χρόνος για να αφομοιώσουμε το πένθος. Ήταν ισχυρό το σοκ. Στην αρχή δεν μπορούσα ούτε να σκεφτώ τέτοια πράγματα. Αποφάσισα να ασχοληθώ με τα κοινά μετά τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού. Σκεφτόμουν ότι μια μέρα θα με ρωτήσει γιατί μαμά δεν ασχολήθηκες; Δεν τα έλεγε καλά ο παππούς;», είπε η Φώφη Γεννηματά, απαντώντας σε αυτούς που ίσως αναρωτιούνται γιατί δεν ασχολήθηκε νωρίτερα με την πολιτική.

«Οι γονείς μου έφυγαν με 7 μήνες διαφορά»

«Παλεύαμε μέχρι την τελευταία στιγμή. Με επτά μήνες διαφορά έφυγαν οι γονείς μου από τη ζωή. Πρώτα η μητέρα μου και μετά ο πατέρας μου. Μόνο αυτό μπορούσε να συμβεί με αυτούς τους ανθρώπους. Ήταν μαζί από δεκατριών χρονών. Μια ζωή μαζί. Το 1984, όταν αρρώστησε η μητέρα μου, πολύ δύσκολα μπορούσε να πει κανείς τη λέξη καρκίνος. Είχε καρκίνο στο μαστό. Ήταν ένα στίγμα για όλη την οικογένεια. Ένας από τους λόγους που επέλεξα να μιλήσω στη συνέχεια εγώ ήταν γιατί έπρεπε αυτό το πράγμα να το σπάσουμε. Δεν τελειώνει η ζωή. Δεν σταματάς να είσαι γυναίκα και πρέπει να συνεχίσεις να ζεις.

Δεν νιώσαμε ποτέ στο σπίτι ότι είχαμε έναν άρρωστο άνθρωπο. Η μητέρα μου είχε μια δίψα για τη ζωή που μας τη μετέδωσε. Χόρευε μέχρι την τελευταία στιγμή ακόμα και όταν της ήταν πολύ δύσκολο. Κανένας όμως δεν καταλάβαινε πόσο δύσκολο της ήταν. Όλα αυτά είναι πράγματα που εμένα με έχουν στιγματίσει.

Ήταν εξαιρετικά δύσκολο αυτό που βιώσαμε. Ειδικά για εμένα γιατί δεν είχα αποκτήσει τα δικά μου παιδιά. Βυθίζεσαι. Είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσεις τον θάνατο και την οργή που φέρνει για την απώλεια», είπε για την απώλεια των γονιών της από καρκίνο.

Η Φώφη Γεννηματά έκανε μία πολύ προσωπική εξομολόγηση για τις προσπάθειες που έκανε έτσι ώστε να γίνει μητέρα, αποκαλύπτοντας ότι οι γιατροί της έδιναν πολύ λίγες πιθανότητες ώστε να καταφέρει να αποκτήσει τα παιδιά της. «Δεν μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς παιδιά. Υπάρχουν γυναίκες που δεν θέλουν και το σέβομαι. Εγώ δεν είμαι έτσι. Ήμουν μόλις 22 ετών όταν μου το είπαν. Δεν έγινε εύκολα. Προσπαθούσα δέκα χρόνια να μείνω έγκυος. Με πολλές αποτυχίες και αναποδιές. Αλλά πάντα στη ζωή αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα. Σήμερα έχω τρία παιδιά και χαίρομαι που ήρθαν έτσι τα πράγματα. Δυστυχώς οι γονείς μου δεν πρόλαβαν να τα γνωρίσουν. Έφυγαν και με αυτόν τον καημό».

Ειδικότερα, ο Παναγιώτης Φασούλας ανέφερε χαρακτηριστικά πως “περισσότερο με άλλαξε στη ζωή μου το πρόβλημα του Γιάννη μου. Όλο αυτό. Όταν σε ηλικία τεσσάρων ετών, το 2004, εμφάνισε λευχαιμία. Ξεκινήσαμε να το λέμε όταν μας ζήτησε ο ίδιος να το πούμε. Εμείς δεν το κρύβαμε ακριβώς, δεν ντρεπόμασταν για αυτό απλά λέγαμε γιατί να ξέρει όλος ο κόσμος ότι ο Γιάννης είναι survivor”.

“Μας το ζήτησε, όμως, ο ίδιος. Θεώρησε πως είναι καλό παράδειγμα σαν ένα παιδί που είναι 19, 20 χρονών και το έχει ξεπεράσει” συμπλήρωσε, με ειλικρίνεια, ο Παναγιώτης Φασούλας. “Υπάρχουν τόσα παιδιά που παλεύουν γονείς και παιδιά για να το ξεπεράσουν και ευτυχώς τα περισσότερα παιδιά το ξεπερνάνε”.

Ο ίδιος έκανε χημειοθεραπείες από το 2004 μέχρι το 2008. Ήταν σε σοβαρό πρόγραμμα, το 2009 σε λίγο πιο χαλαρό και μετά τελείωσε” πρόσθεσε, επίσης, ο πρώην δήμαρχος Πειραιά.

Μια σπάνια, ειλικρινής εξομολόγηση από τον γνωστό μπασκετμπολίστα…