Είναι αλήθεια πώς ο Εμμανουέλ Μακρόν διακρίνεται για τις προσπάθειές του να αποκτήσει η ΕΕ στρατηγικό βάθος και να αποκτήσει κοινή άμυνα και εξωτερική πολιτική με αυτονομία από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ιδιαίτερα όταν ο Ντόναλντ Τραμπ αποσύρει τις εγγυήσεις ασφαλείας προς την Ευρώπη και επιχειρεί να καταστήσει τους ευρωπαίους συμμάχους και το ίδιο το ΝΑΤΟ σε προσάρτημα των δικών του γεωπολιτικών σχεδιασμών.

Είθισται, τέτοιου είδους συμφωνίες στρατηγικής συνεργασίας να έχουν μακροχρόνια ισχύ και να δεσμεύουν διμερώς τις συμβαλλόμενες χώρες, έτι δε περαιτέρω όταν -όπως στην περίπτωση της ελληνογαλλικής συμφωνίας- επισημαίνεται η “επ΄ αόριστον” διάρκεια, χωρίς, δηλαδή, την ανάγκη εκ νέου ανανέωσης. “Θα είμαστε δίπλα σας”, είπε από την Αθήνα ο Γάλλος πρόεδρος και αυτή η δέσμευση για την ρήτρα συνδρομής δείχνει πώς θεωρεί την στρατηγική συμφωνία με την Ελλάδα ως υπόδειγμα για το σχέδιο στρατηγικής αυτονομίας για την ΕΕ.

Όμως δεν πρέπει να υποτιμάται πώς ο Εμανουέλ Μακρόν έχει εισέλθει στον τελευταίο χρόνο της προεδρικής θητείας του και πώς στην εσωτερική (γαλλική) πολιτική σκηνή είναι ένας αμφισβητούμενος και αδύναμος πρόεδρος που δύσκολα μπορεί να εγγυηθεί την συνέχεια της δικής του ευρωπαϊκής πολιτικής. Κάτι που είναι σχεδόν απίθανο να συμβεί καθ’ ημάς, αφού οι βασικές πολιτικές δυνάμεις που διεκδικούν την εξουσία (Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ, κόμμα Τσίπρα) έχουν δώσει δείγματα γραφής υπέρ αυτής της συνεργασίας και αυτού του ευρωπαϊκού δρόμου.

Στις Γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2027 είναι πιθανό να μην κλείσει μόνο ο πολιτικός κύκλος του Μακρόν αλλά και η στρατηγική του για την εξωτερική πολιτική και την άμυνα της Ευρώπης και η σχέση της με τις Ηνωμένες Πολιτείες υπό το φως της τακτικής διάσπασης της Δύσης που προωθεί ο Τραμπ.

Εφόσον, δε, η Γαλλία βυθιστεί σε μία μακρά πολιτική κρίση με την αδυναμία των κεντρώων και κεντροαριστερών πολιτικών δυνάμεων να συμφωνήσουν σε λύση και πρόσωπο διακυβέρνησης, κι’ ακόμα χειρότερα εάν στα Ηλύσια Πεδία βρεθούν η Μαρίν Λεπέν ή ο Ζορντάν Μπαρντελά, το στρατηγικό- ευρωπαϊκό οικοδόμημα του Μακρόν ίσως καταρρεύσει.

Σε διμερές πλαίσιο, οι υπογραφές στην ανανεωμένη συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας Μητσοτάκη- Μακρόν μπορεί να είναι ανεξίτηλες, πολιτικά, όμως, δεν αποτελούν εγγύηση. Μία προεδρία της ακροδεξιάς στο Παρίσι είναι μάλλον βέβαιο ότι θα αμφισβητήσει το σύνολο της στρατηγικής ματιάς του σημερινού Γάλλου προέδρου για την ίδια την Ευρώπη και τις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Κι αυτό εμμέσως αλλά σαφώς μας αφορά.

Δύο συμπεράσματα: πρώτον, όσοι επισημαίνουν πόσο επικίνδυνο είναι για την Ευρώπη η επικράτηση της ακροδεξιάς με κυβερνητικό ή ρυθμιστικό ρόλο σε αρκετές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες έχουν απόλυτα δίκιο, και, δεύτερον, η Ελλάδα οφείλει να οχυρώνει πρωτογενώς τα γεωπολιτικά της συμφέροντα -της άμυνας προεξάρχουσας- στην περιοχή μας, χωρίς να εξαρτάται από την συνδρομή οιουδήποτε.

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Η κυβέρνηση, ως θα ανέμενε κανείς, επικαλείται το γεγονός ότι η 2η οικονομία της Ευρώπης βρίσκεται στο κατώφλι του ΔΝΤ, και μόνο το ότι πρόκειται για την Γαλλία εμποδίζει το επόμενο βήμα, που κατ΄ αναλογία θα μοιάζει με όσα υπέστη η Ελλάδα περίπου δέκα πέντε χρόνια πριν. Και το επικαλείται για να αναδείξει τους κινδύνους της πολιτικής αστάθειας που βιώνει το ιστορικό ευρωπαϊκό “πολιτικό εργαστήριο”, σε αντίθεση με την εξαιρετική θέση της Ελλάδας που αποτυπώνεται στους δείκτες των διεθνών οίκων. Μέχρις εκεί.

Για το κατά πόσο ο ίδιος ο Εμανουέλ Μακρόν προκάλεσε ο ίδιος αυτή την αστάθεια, καμία κουβέντα. Όπως και για το ότι το πολυδαίδαλο γαλλικό πολιτικό σύστημα κινδυνεύει κατά κύριο λόγο από την διόγκωση της ακροδεξιάς που ήρθε εξωραϊσμένη να καλύψει τα μεγάλα κοινωνικά ναρκοπέδια που άφησαν πίσω τους οι πολιτικές του Γάλλου προέδρου.

Για την επιμονή του Μακρόν να αρνείται την ελάχιστη αυτοκριτική για τα μεγάλα λάθη του, και την αναγκαία αναθεώρηση των πολιτικών σκληρού μνημονίου που εισηγείται, κυρίως, όμως, για τον αυτοκρατορικό αρνητισμό του να αποδεχτεί τη νέα πολιτική και κοινωνική γεωγραφία και να επιζητήσει συγκλίσεις και συνεργασίες, επίσης ούτε λέξη.

Αλλά και για μερίδα της κεντροαριστεράς, η Γαλλία γίνεται αντιληπτή μόνο λόγω της εκλογικά επιτυχημένης δοκιμής του (Νέου) Λάϊκού Μετώπου. Το γεγονός ότι, οι μάλλον ακραίες και εκτός ευρωπαϊκής και οικονομικής πραγματικότητας προτάσεις που εισηγείται το ισχυρότερο μέρος της (Ανυπότακτη Γαλλία) χαλαρώνουν τους δεσμούς μεταξύ των κομμάτων που το απαρτίζουν, σιωπή. Όπως και για το ότι το Μέτωπο είναι πολύ λιγότερο …μέτωπο, σε σύγκριση με τις προ διετίας εκλογές, ότι, δηλαδή, οι Σοσιαλιστές, για παράδειγμα, επιζητούν συγκλίσεις υπό προϋποθέσεις που ο Μελανσόν αρνείται να προσφέρει.

Η Ακροδεξιά της Λεπέν είναι, αναμφίβολα, δημιούργημα -σε μεγάλο βαθμό- των πολιτικών του Μακρόν, και είναι πράγματι παράδοξο ένας ηγέτης με ματιά στρατηγικού βάθους, ενίοτε, για τα ευρωπαϊκά, να αποδεικνύεται τόσο δέσμιος των Λουδοβίκειων συνδρόμων στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Ως εκ τούτου, το δίλημμα “ή εγώ, ή η Λεπέν” αποδυναμώθηκε, και τώρα ίσως εξαερωθεί, είτε γίνουν σύντομα πρόωρες εκλογές, είτε στις προεδρικές του 2027. Διότι, η μετωρική άνοδος της “Εθνικής Συσπείρωσης”, εν τέλει η “κανονικοποίηση” της Λεπέν, είναι το αποτέλεσμα των εμμονών και των λαθών του ίδιου του Γάλλου προέδρου.

Η γαλλική κρίση είναι οικονομική, πρωτίστως, όμως, είναι πολιτική. Και καλό θα ήταν να μην την επικαλείται κανείς ad hoc. Η εικόνα του γαλλικού “εργαστηρίου” πρέπει να κοιταχτεί συνολικά και από απόσταση, να αντιληφθεί κανείς την κύρια ευθύνη του Μακρόν, τον τρόπο που αντιδρούν οι κοινωνίες όταν βρεθούν με την πλάτη στον τοίχο, και όταν όλα αυτά συνδυάζονται με την αδυναμία μετριοπαθών πολιτικών δυνάμεων να συνεννοηθούν.

Εν τέλει ισχύουν αυτά που γράφει στην κατακλείδα άρθρου του (KREPORT), ο έμπειρος παρατηρητής και σχολιαστής των γαλλικών εξελίξεων Γ. Σεφερτζής: “…Εξελίξεις που κάνουν τους Γάλλους να ντρέπονται και την Μαρίν Λε Πεν να τρίβει τα χέρια της. Γιατί δεν είναι δύσκολο να καταλάβει ότι ο θυμός των συμπατριωτών της αυτή τη φορά δεν είναι ο θερμός θυμός που θέριεψε με το κίνημα των κίτρινων γιλέκων, αλλά ο ψυχρός θυμός της απόγνωσης που θα την φέρει στην εξουσία. Θα είναι το τελευταίο κατόρθωμα του Μακρόν. Ο τελευταίος διασώζεται προς το παρόν για τον απλούστατο λόγο ότι ο φόβος φυλάει τα έρμα και συμβουλεύει τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου να μη διακινδυνεύσουν διάλυση της Εθνοσυνέλευσης και νέες εκλογές τουλάχιστον μέχρις ότου ψηφιστεί ο νέος προϋπολογισμός. Γιατί διαφορετικά το πιθανότερο είναι, αν δεν εξαερωθεί, το μπλοκ των κεντρώων να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη”.

Και το γεγονός ότι καθ’ ημάς δεν διαφαίνεται κάποια προσωπικότητα σαν την Λεπέν δεν σημαίνει ότι ο “ψυχρός θυμός της απόγνωσης” δεν θα βρεί τρόπους εκτόνωσης. Είτε στον υφιστάμενο -αν και κατακερματισμένο- εγχώριο αντισυστημισμό, είτε σε όσα κυοφορούνται, είτε, κυρίως, στην ακόμα πιό έντονη και μαζική απομάκρυνση των πολιτών από το πολιτικό σύστημα και τις κάλπες. Το εύρημα της έρευνας World Survey- διαΝΕΟσις, σύμφωνα με το οποίο ένας στους πέντε ψηφοφόρους θα ήθελε έναν ανεξέλεγκτο ηγέτη τύπου Πούτιν, ή Ερντογάν, και το άλλο ότι το 15% θεωρεί “πολύ ή αρκετά καλό” μία …Χούντα, απαντά σε όσους νομίζουν ότι το γαλλικό πολιτικό Βατερλώ εξισορροπείται από τα δικά μας φαντασιακά Αούστερλιτς.

του Γιώργου Σεφερτζή*

Πολύ περισσότερο που με τον Μπαϊρού εκτός από χρόνο ο Μακρόν έχασε μερικές ακόμα μονάδες στο δείκτη πολιτικής εμπιστοσύνης χωρίς μάλιστα να παραχθεί εν τω μεταξύ ένα οποιοδήποτε αποτέλεσμα που να δικαίωνε εκ των υστέρων την επιλογή του.

Προφανώς η ταχύτητα με την οποία έσπευσε να υποδείξει τον αντικαταστάτη του προηγουμένου πρωθυπουργού του δεν ήταν τυχαία. Το ίδιο γρήγορα είχε κινηθεί και στις αρχές Ιανουαρίου του 2024, όταν αποφάσισε να κάνει τον μέχρι τότε υπουργό Παιδείας Γκαμπριέλ Ατάλ τον νεότερο (34 ετών) Πρωθυπουργό της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Βέβαια ο Αττάλ δεν ανήκε, όπως ο Λεκορνί, στον κύκλο των στενών οικογενειακών φίλων. Ήταν, όμως, όπως και εκείνος, ένας από τους πιο στενούς και παλαιότερούς συνεργάτες του. Είχε βρεθεί στο πλευρό του Μακρόν από τις πρώτες κιόλας ημέρες της ίδρυσης του «Εμπρός για τη Δημοκρατία», της παράταξης με την οποία ο σημερινός πρόεδρος σάρωσε στις εκλογές του 2017 για να εγκατασταθεί στον προεδρικό θώκο της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας ως ανανεωτής των θεσμών της.

Από τις ουκ ολίγες εναλλακτικές επιλογές που είχε στη διάθεσή του ενόψει της αντικατάστασης του Μπαϊρού, είναι χαρακτηριστικό ότι ο Μακρόν προτίμησε διορίζοντας τον Λεκορνί στην θέση του Πρωθυπουργού να παραμείνει και πάλι εντός της confort zone που τον έκανε να νιώθει πιο οικεία, αγνοώντας εμμονικά την ανάγκη συγκατοίκησης με έναν διαφορετικής κομματικής προέλευσης Πρωθυπουργό, που ίσως τον υποχρέωνε να μοιραστεί τις υπερεξουσίες του, αλλά τουλάχιστο θα είχε περισσότερες πιθανότητες να πετύχει συμβιβασμούς εντός της Εθνοσυνέλευσης και να σταθεροποιήσει τις ούτως ή άλλως ιδιαίτερα εύθραυστες κοινοβουλευτικές και κοινωνικές ισορροπίες διευρύνοντας τις πολιτικές του συμμαχίες.

Έτσι όμως η Γαλλία, που από προχθές είδε την πιστοληπτική της ικανότητα να υποβαθμίζεται από τον οίκο Fitch, κάνει ένα ακόμα βήμα προς την άβυσσο που θα αποκαλυφθεί σε περίπτωση που η ήδη σοβούσα πολιτική κρίση μετατραπεί σε καθεστωτική, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πλήρη αποσταθεροποίηση της χώρας και κατ’ επέκταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο λόγος είναι απλός. Διορίζοντας στο αξίωμα του Πρωθυπουργού κάποιον που η κοινή γνώμη θεωρεί ότι όχι μόνο ταυτίζεται με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά ότι πολύ περισσότερο αποτελεί ένα ολόγραμμα του, στην ουσία καταργείται μια από τις σημαντικότερες πρόνοιες του συντάγματος της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας, που ήταν να λειτουργεί ο εκάστοτε Πρωθυπουργός ως κυματοθραύστης που προστατεύει τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας από τις τριβές της εφαρμογής επιβαλλόμενων αλλά όχι ιδιαίτερα δημοφιλών αποφάσεων.

Το μέγεθος του ρίσκου που ανέλαβε έτσι ο Μακρόν αποκαλύφθηκε ακαριαία. Από την πρώτη δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά τον διορισμό του Λεκορνί προέκυψε ότι η μεγάλη πλειοψηφία των Γάλλων (το 66%) δεν τον εμπιστεύεται. Πρόκειται για μια πρωτοφανώς αρνητική επίδοση για Πρωθυπουργό της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Πόσο, λοιπόν, εύκολο θα είναι κατόπιν αυτού να τον εμπιστευθεί η Εθνοσυνέλευση; Διαθέτει, άραγε, τέτοιες διαπραγματευτικές ικανότητες και τόσο ευρηματικές προτάσεις που να κάνει ευμενέστερους τους κακούς οιωνούς που εμφανίστηκαν με την έναρξη της θητείας του;

Μένει ίσως να φανεί τι ακριβώς εννοούσε χθες όταν μίλησε για την ανάγκη μιας ρήξης με τις πολιτικές του παρελθόντος. Προφανώς δεν συμπεριλαμβάνει σε αυτό το παρελθόν και τα οχτώ χρόνια της απόλυτης κυριαρχίας του Μακρόν. Αν, όμως, είναι έτσι, η πορεία του θα είναι κατά πάσα πιθανότητα προδιαγεγραμμένη. Μόνο που αυτή τη φορά από την πτώση της κυβέρνησής του ο πρώτος που θα πληγεί θα είναι ο ίδιος ο Πρόεδρος Μακρόν. Θα του είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσει αρνούμενος να παραιτηθεί, όταν μια ακόμα κυβέρνησή του θα έχει καταρρεύσει παταγωδώς θέτοντας εν αμφιβάλω όχι μόνο την ανθεκτικότητα του πολιτικού του χώρου, αλλά και την βιωσιμότητα της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας.

Μα ακόμα και αν μετά ταύτα ο Μακρόν καταφέρει να κρατηθεί στον προεδρικό θώκο, πίσω του θα έχει αφήσει το στίγμα ενός Προέδρου που, ενώ εμφανίστηκε στο πολιτικό προσκήνιο ως μάγος του χρηματοπιστωτικού συστήματος, απέρχεται με τα … «δώρα» που έφερε να αποδεικνύονται άδωρα, αφού επί των ημερών του οι υπερπλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι , η γαλλική οικονομία υπερχρεώθηκε, το πολιτικό σύστημα απαξιώθηκε, η γαλλική κοινωνία βρέθηκε στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και η γαλλική Ακροδεξιά επωφελήθηκε ανερχόμενη ως η λυτρωτική δύναμη που προορίζεται να σώσει την πατρίδα της Γαλλικής Επανάστασης από την προϊούσα εθνική παρακμή.

*Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνιολόγος, γνωρίζει πολύ καλά τη γαλλική πολιτική σκηνή και αρθρογραφεί τακτικά στο KREPORT, απ΄ όπου είναι και το παραπάνω άρθρο.

Είχε διαφορετικές επιλογές, για παράδειγμα θα μπορούσε να προτείνει σοσιαλιστή για πρωθυπουργό (όπως έναν εκ των Μπερνάρ Κασνέβ και Πιερ Μοσκοβισί), κάτι που πιθανότατα θα εκμαίευε την υποστήριξη ή την ανοχή τμημάτων του γαλλικού πολιτικού φάσματος στα αριστερά του “Rennaissance” (κόμμα Μακρόν). Με την επιλογή του 39χρονου υπουργού Άμυνας επιβεβαιώνει ότι δεν θέλει να κάνει κανένα πολιτικό άνοιγμα, ενισχύει (ξανά) την ακροδεξιά της Μαρίν Λεπέν, και βγάζει στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλους του “Bloques on” σε μία τεράστια κοινωνική αναταραχή με αποχρώσεις εμφυλίου. Ο στόχος του προφανής: όχι, φυσικά, (μόνο) να περάσει το σκληρό πρόγραμμα δημοσιονομικής διάσωσης των 44 δισ. ευρώ, αλλά να κυλήσει πιό κάτω το τενεκεδάκι της πολιτικής αστάθειας μέχρι τις προεδρικές εκλογές του 2027.

Ο Μακρόν ξεκίνησε φέρελπις, ως “νέο αίμα”, προερχόμενος από την αυλή του Φρανσουά Ολάντ, και κινδυνεύει να φύγει από τα Ηλύσια Πεδία ως ο πολιτικός που διέλυσε την πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία (η οποία άντεξε από το 1958 και τον Σαρλ ντε Γκωλ έως σχετικά πρόσφατα) και κατέστησε την ακροδεξιά πρώτη πολιτική δύναμη με δυστοπική διείσδυση ακόμα και στα πτωχότερα κοινωνικά στρώματα.

Επί της ουσίας, η σημερινή πολιτική και οικονομική κρίση στη Γαλλία δεν είναι αποτέλεσμα της έλλειψης πολιτικής σταθερότητας, είναι η κατάληξη μίας εμμονικής (μονοκομματικής) διακυβέρνησης που δημιούργησε πολιτική αστάθεια.

Κι ενώ οι Γάλλοι ξαναβάζουν τα “γιλέκα”, ο Λεκορνί θα προβεί στην τελευταία (;) και μάλλον απέλπιδα προσπάθεια να εξασφαλίσει συναίνεση υπό το απειλητικό φάσμα της οικονομικής δίνης που δεν πνίγει μόνο την δεύτερη οικονομία της Ευρώπης, αλλά απειλεί να βυθίσει ολόκληρη την ευρωζώνη.

Συμπέρασμα: ο Μακρόν (που κατά τα άλλα δεν του λείπει η στρατηγική ματιά ως προς τον ρόλο της Ευρώπης) δεν αποτελεί παράδειγμα για όσα μπορεί να συμβούν σε μία χώρα κι ένα πολιτικό σύστημα- εργαστήριο από την αστάθεια, είναι η επιτομή όσων μπορεί να προκαλέσει η απέχθεια σε πολιτικούς συμβιβασμούς και συναινέσεις. Και η αρνητική “υστεροφημία” του ίσως γραφτεί όταν η Λεπέν, ή κάποιο ομοίωμά της (π.χ Μπαρντελά), θα περάσει το κατώφλι του Προεδρικού Μεγάρου υπό τους ήχους της Μασσαλιώτιδας.

Η Γαλλία που αντιμετωπίζει το φάσμα της οικονομικήςκατάρρευσης επιδεικνύει αντανακλαστικά ως προς την εξωτερική της πολιτική και ο Μακρόν που διανύει την τελευταία και πολύ δύσκολη θητεία του κάνει ένα συμβολικό βήμα επίδειξης ισχύος. Μπορεί να αποδώσει; Το Euronews επιχειρεί να αναλύσει τις επιπτώσεις.

Η Γαλλία στο μπλοκ υπέρ της Παλαιστίνης

Η Γαλλία είναι η πιο ισχυρή χώρα στην Ευρώπη που έχει δηλώσει ότι θα αναγνωρίσει ένα παλαιστινιακό κράτος, εντασσόμενη σύντομα στα 147 κράτη που το έχουν ήδη πράξει

Θα ενταχθεί επίσης στις 11 ευρωπαϊκές χώρες που αναγνωρίζουν επίσημα την παλαιστινιακή κρατική υπόσταση, συμπεριλαμβανομένων της Ισπανίας, της Ιρλανδίας, της Σουηδίας, της Ρουμανίας, της Ουγγαρίας και της Βουλγαρίας.

Για πολλές από αυτές τις χώρες, η πράξη αναγνώρισης σημαίνει αναγνώριση της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας της Παλαιστίνης εντός των συνόρων της πριν από το 1967 (δηλαδή, στη Δυτική Όχθη, τη Γάζα και την Ανατολική Ιερουσαλήμ) και σύναψη πλήρων διπλωματικών σχέσεων με τη χώρα. Η Γαλλία θα ενταχθεί στη συνέχεια στις χώρες που ήδη φιλοξενούν μια πλήρη παλαιστινιακή πρεσβεία.

Γιατί έχει (κάπως) σημασία;

Η Γαλλία έχει τον μεγαλύτερο εβραϊκό πληθυσμό στην Ευρώπη, καθώς και τον μεγαλύτερο μουσουλμανικό πληθυσμό στη Δυτική Ευρώπη. Ως ένας από τους ιδρυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η φωνή της έχει σημαντικό βάρος όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και σε όλο τον κόσμο.

Η απόφασή του να αναγνωρίσει την Παλαιστίνη είναι πιθανό να ασκήσει πρόσθετη πίεση στο Ισραήλ σε μια εποχή που η λέξη γενοκτονία χρησιμοποιείται από έναν αυξανόμενο αριθμό ιστορικών και νομικών εμπειρογνωμόνων για να περιγράψει τον πόλεμο του Τελ Αβίβ στη Λωρίδα της Γάζας.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, περισσότεροι από 100 κορυφαίοι οργανισμοί, συμπεριλαμβανομένων των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, της Διεθνούς Αμνηστίας και της Oxfam, δήλωσαν ότι ο λιμός είναι εκτεταμένος σε όλη τη Γάζα. Ωστόσο, η ανθρωπιστική κατάσταση επί τόπου είναι απίθανο να βελτιωθεί. Οι συνομιλίες για την κατάπαυση του πυρός, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, στη Ντόχα απέτυχαν μετά την αποχώρηση της Ουάσινγκτον, λέγοντας ότι η Χαμάς δεν ενεργούσε «καλή τη πίστει».

«Η αναγνώριση της Παλαιστίνης από τη Γαλλία στέλνει ένα μήνυμα στο Ισραήλ ότι πληρώνει ένα πολιτικό τίμημα μεταξύ των συμμάχων του για τις ενέργειές του στη Γάζα», δήλωσε ο Μάρτιν Κονέτσι, ο οποίος διευθύνει το European Middle East Project στις Βρυξέλλες. «Επίσης, αντιτίθεται στην ισραηλινή προσπάθεια να εξαλείψει την πιθανότητα ενός παλαιστινιακού κράτους».

Είναι επίσης απίθανο μια τέτοια κίνηση να έχει οποιαδήποτε νομική επίπτωση, συμπεριλαμβανομένων των εμπορικών σχέσεων με την Παλαιστίνη. Ωστόσο, ο Konecny δήλωσε ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε δικαστικές διαδικασίες στο μέλλον, στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ή σε εθνικά δικαστήρια «όπου αυτό το επιχείρημα θα μπορούσε να διαδραματίσει κάποιο ρόλο».

Οι παρατηρητές επισημαίνουν ότι ο Μακρόν ελπίζει να πιέσει τους Ευρωπαίους συμμάχους του, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γερμανίας και της Ιταλίας, να λάβουν θέση και να αναβιώσουν την από καιρό ανενεργή λύση των δύο κρατών, σύμφωνα με την οποία θα δημιουργούνταν ένα παλαιστινιακό κράτος παράλληλα με το Ισραήλ στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Αυτή η ρύθμιση αποτελούσε τη βάση των ισραηλινοπαλαιστινιακών διαπραγματεύσεων από την ειρηνευτική συμφωνία του Όσλο του 1993.

Η κίνηση Μακρόν

Η αναγνώριση από τον Μακρόν καθιστά τη λύση των δύο κρατών «ακόμα πιο επείγουσα από πριν», δήλωσε ο Κονέτσι, αλλά θα χρειαστούν «πρόσθετα μέτρα για το Ισραήλ» προκειμένου να τερματιστεί ο πόλεμος στη Γάζα καθώς και η επέκταση των οικισμών στη Δυτική Όχθη.

Ενώ η Παλαιστινιακή Αρχή εξακολουθεί να υποστηρίζει την ιδέα των δύο κρατών, το Ισραήλ δεν υποστηρίζει πλέον αυτή τη λύση στη σύγκρουση, ούτε και ο σύμμαχός του, οι ΗΠΑ. Στην πραγματικότητα, η εποικιστική δραστηριότητα στη Δυτική Όχθη έχει επεκταθεί περαιτέρω τα τελευταία χρόνια, καθιστώντας αδύνατη τη δημιουργία ενός συνεχούς παλαιστινιακού κράτους.

Προσθέστε σε αυτό, την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ το 2017, η οποία ώθησε την αμερικανική πρεσβεία να μεταφερθεί εκεί από το Τελ Αβίβ. Η λύση των δύο κρατών που υποστηρίζει ο Μακρόν φαίνεται εξαιρετικά συμβολική και ανέφικτη όπως έχουν τα πράγματα στην πράξη.

Την Παρασκευή, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, καταδίκασε επίσης την κίνηση του Μακρόν να αναγνωρίσει ένα παλαιστινιακό κράτος, χαρακτηρίζοντάς την «απερίσκεπτη απόφαση» που «υπηρετεί μόνο την προπαγάνδα της Χαμάς και υπονομεύει την ειρήνη».
Ο Μακρόν αντιμετωπίζει αντιδράσεις από ΗΠΑ και Ισραήλ για την αναγνώριση της Παλαιστίνης
Αντιθέτως, πολλές κυβερνήσεις της ΕΕ υποστηρίζουν ήδη μια λύση δύο κρατών, αλλά υποστηρίζουν ότι η επίσημη αναγνώριση της Παλαιστίνης θα πρέπει να συμβαδίζει με μια μακροπρόθεσμη λύση στη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.

«Δεν μπορούμε πλέον να ανεχόμαστε σφαγές και λιμό», δήλωσε την Παρασκευή ο υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας, Αντόνιο Ταγιάνι, στο κρατικό πρακτορείο ειδήσεων ANSA. «Η Ιταλία είναι υπέρ της λύσης δύο λαών και δύο κρατών, αλλά η αναγνώριση ενός νέου κράτους της Παλαιστίνης θα πρέπει να γίνει ταυτόχρονα με την αναγνώριση ενός κράτους του Ισραήλ από τους Παλαιστίνιους». Ενώ η Παλαιστινιακή Αρχή αναγνωρίζει το Ισραήλ, η Χαμάς δεν το κάνει.

«Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η ειρήνη, όχι η νίκη του ενός επί του άλλου», είπε ο Ταγιάνι.

Τι ακολουθεί;

Η πίεση για την αναγνώριση της Παλαιστίνης έχει ενταθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, με τον Βρετανό πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ να έχει προγραμματισμένη έκτακτη τηλεφωνική επικοινωνία με τον Μακρόν και τον Γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς.
Αλλά πολλοί πολιτικοί αναλυτές λένε επίσης ότι η κίνηση του Μακρόν είναι ένα σε μεγάλο βαθμό συμβολικό εργαλείο εξωτερικής πολιτικής που θα ενίσχυε το προφίλ του Γάλλου προέδρου, αλλά είναι απίθανο να οδηγήσει σε αλλαγές στην κατάσταση επί τόπου.

Ο κάποτε παντοδύναμος πρόεδρος έχει επικεντρώσει την τελευταία δυνατή θητεία του στην εξωτερική πολιτική, αφήνοντας τον πρωθυπουργό του να ασχολείται με το γιγαντιαίο έλλειμμα του προϋπολογισμού της Γαλλίας και την αμφιλεγόμενη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος.

«Είναι σημαντικό για την εξωτερική πολιτική της Γαλλίας, αλλά όχι για τους Παλαιστίνιους», δήλωσε η Μαρία Λουίζα Φρανταπιέ, επικεφαλής του Προγράμματος Μεσογείου, Μέσης Ανατολής και Αφρικής στο ιταλικό think tank Instituto Affari Internazionali. «Θα ενισχύσει κυρίως την αξιοπιστία της Γαλλίας», είπε, ειδικά μεταξύ των παγκόσμιων παραγόντων του Νότου.

«Ο κίνδυνος είναι ότι πολλή διπλωματική ενέργεια θα επικεντρωθεί σε κάτι που είναι εντελώς ανεπαρκές μπροστά σε αυτά που βλέπουμε στο έδαφος», δήλωσε ο Konecny.

Και οι δύο αναλυτές συμφώνησαν ότι μια πολύ πιο επακόλουθη ενέργεια θα ήταν για την Ευρώπη, η οποία ιστορικά έχει παραγκωνιστεί στην προσπάθεια μεσολάβησης για μια πολιτική λύση στη σύγκρουση, να επανεξετάσει τους εμπορικούς της δεσμούς με το Ισραήλ μέσω της συμφωνίας σύνδεσης ΕΕ-Ισραήλ.

Διχασμένη η ΕΕ- “Βαρόμετρο” η Γερμανία

Ωστόσο, η ΕΕ είναι υπερβολικά διχασμένη επί του θέματος. Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ αποφάσισαν να αναβάλουν τη συμφωνία σε έναν κατάλογο 10 επιλογών για την αντιμετώπιση της δράσης του Ισραήλ στη Γάζα, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων. Συμφώνησαν επίσης να «παρακολουθούν στενά» τη συμμόρφωση του Ισραήλ με μια πρόσφατη συμφωνία για τη βελτίωση της πρόσβασης της ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα.

Τέλος, αλλά εξίσου σημαντικό, μια αλλαγή στάσης θα πρέπει να προέλθει από τη Γερμανία, μια χώρα που μέχρι στιγμής κυβερνάται από το λεγόμενο «Staatsraison», ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στο Ισραήλ που προέρχεται από την κληρονομιά του ναζιστικού Ολοκαυτώματος.
Μέχρι στιγμής, η Γερμανία δεν έχει σχέδια να ακολουθήσει τα βήματα του Μακρόν βραχυπρόθεσμα. Την Παρασκευή, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφαν Κορνήλιος δήλωσε στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης ότι η Γερμανία εξακολουθεί να θεωρεί την αναγνώριση της Παλαιστίνης ως «ένα από τα τελευταία βήματα στην πορεία προς την επίτευξη μιας λύσης δύο κρατών».

Και επιπλέον, τώρα που είναι δύσκολες εποχές, με την Τουρκία να ενισχύει γεωμετρικά τον ρόλο της στον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής και να γίνεται δεκτή με στρωμένο κόκκινο χαλί στα ευρωπαϊκά σαλόνια.

Ως εκ τούτου, όσα είπε ο Εμανουέλ Μακρόν, θα μπορούσε να είναι μία καλή στιγμή σε ένα μεταλασσόμενο τοπίο:

“Πρέπει να προστατεύσουμε τις ΑΟΖ μας. Και πρέπει να είμαστε αδιάλλακτοι όταν η εδαφική κυριαρχία ορισμένων εταίρων μας απειλείται. Αναφέρομαι στους φίλους μας, τους Έλληνες ή τους Κυπρίους”, είπε ειδικότερα ο Μακρόν και πρόσθεσε: “Πρέπει να προστατεύσουμε τα χωρικά μας ύδατα και τους αιθέρες παντού.”

Καλώς τον κι ας άργησε, θα πουν οι καλοπροαίρετοι. Εάν, από την άλλη, προσπαθήσουμε να διαβάσουμε πίσω από τις γραμμές, μάλλον θα πρέπει να ψέξουμε τον Γάλλο “φίλο” για βαθιά άγνοια. Διότι, είναι δυνατόν, κοτζάμ Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, να μην έχει πληροφορηθεί πως η Τουρκία (περί ής ο λόγος, φυσικά) απειλεί την εδαφική κυριαρχία της Ελλάδας επί τρεις δεκαετίες με το casus belli της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, εφόσον η Ελλάδα ασκήσει το δικαίωμά της για επέκταση των χωρικών υδάτων έως τα 12 μίλια, όπως ρητά αναφέρεται στο Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας;

Είναι δυνατόν να αναφέρεται σε κάτι που είναι πιθανό κάποτε να συμβεί και ως εκ τούτου προειδοποιεί, και να μην γνωρίζει πως αυτό συμβαίνει ήδη;

Δεν έχει ακούσει για την απαίτηση της Άγκυρας να μην διατηρούμε στρατό στα νησιά μας, δεν του έχουν πει τίποτε για το γαλλικό πλοίο που παρεμποδίζεται να ποντίσει καλώδιο για την ηλεκτρική σύνδεση με την Κύπρο, η οποία επιδοτείται παχυλά και από την Ε.Ε;

Και, τέλος, δεν του έχουν πει πως αυτή τη χώρα που ήδη απειλεί, και ήδη αμφισβητεί εδαφική κυριαρχία της Ελλάδας, την έχει υποδεχτεί και η δική του χώρα στο ευρωπαϊκό SAFE, ώστε μέσω των αμυντικών εταιρειών της να εξασφαλίζει χαμηλό δανεισμό, και οσονούπω πιθανώς να την ξεπροβοδίσει και μέχρι το φουαγιέ του ReArm; Δεν έχει ακούσει τον Μητσοτάκη, τον Δένδια, και άλλους, να μιλούν για τον κίνδυνο της ασυμβατότητας του ευρωπαϊκού σχεδίου με “τρίτες χώρες” που απειλούν κράτη-μέλη, που κατέχουν ευρωπαϊκό έδαφος στην Κύπρο εδώ και 50 χρόνια και επιχειρούν την τελική πράξη της διχοτόμησης του νησιού;

Ο Εμανουέλ (Μακρόν) είπε όσα είπε σε μία επίδειξη υποκρισίας, ας το κρατήσουμε. Διότι, όταν ο Μητσοτάκης του έθεσε, προ μηνών, το θέμα της προμήθειας των Meteor από την Τουρκία -κάτι που απαιτούσε και την δική του υπογραφή- μας έστειλε στους Βρετανούς. Άλλωστε, η γαλλική λέξη για την υποκρισία έχει ελληνική ρίζα: hypocrisie

Η κίνηση απέτυχε, με τους ψηφοφόρους να εκλέγουν ένα κοινοβούλιο διχασμένο μεταξύ τριών ανταγωνιστικών μπλοκ, ενώ τα ποσοστά αποδοχής του Μακρόν κυμαίνονται σε χαμηλά επίπεδα ρεκόρ.

Ο 47χρονος Γάλλος ηγέτης έχει αποδυναμωθεί από μήνες πολιτικής κρίσης, με ορισμένους πολιτικούς της αντιπολίτευσης να τον προτρέπουν να παραιτηθεί.

«Μερικές φορές αυτό που ακούει τον πληγώνει. Είναι πολύ δύσκολο. Αλλά δεν το λέει. Το κρατάει για τον εαυτό του», είπε η Μπριζίτ Μακρόν στο τηλεοπτικό κανάλι TF1 σε σπάνια δημόσια σχόλια για την πολιτική θέση του συζύγου της.

«Παλιότερα μιλούσε πολύ πιο εύκολα. Τώρα δεν το λέει. Και αυτό το καταλαβαίνω. Γιατί αν κάτι αξίζει στον Εμμανουέλ, αυτό είναι ο σεβασμός».

Η πρώτη κυρία της Γαλλίας, 71 ετών, ρωτήθηκε για τον Μακρόν, τη σχέση του με τους Γάλλους, τη διάλυση του κοινοβουλίου και την επιθυμία του να τελειώσει η θητεία του.

Απευθυνόμενος στους Γάλλους σε τηλεοπτικό διάγγελμα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ο Μακρόν παραδέχτηκε ότι η διάλυση του κοινοβουλίου «προς το παρόν έφερε περισσότερους διαιρέσεις στην Εθνοσυνέλευση παρά λύσεις».

Η Μπριζίτ Μακρόν είπε ότι η ιστορία θα κρίνει την απόφασή του.

«Θα πρέπει να περιμένουμε και να δούμε», είπε. «Δεν είναι για μένα να λέω αυτό που σκέφτομαι, δεν το έχω κάνει ποτέ και δεν θα το κάνω ποτέ».

Ωστόσο, παραδέχτηκε ότι η διάλυση επηρέασε τους Γάλλους που όπως είπε ήταν «ανήσυχοι» και «λίγο χαμένοι».

«Η καθημερινότητα είναι πολύ δύσκολη», είπε η Μπριζίτ Μακρόν. «Από το εξωτερικό, η Γαλλία μοιάζει με μια χώρα αφθονίας, όπου έχεις υγειονομική περίθαλψη, εκπαίδευση, βοήθεια, τα πάντα».

Απέρριψε κάθε σενάριο ότι ο Μακρόν θα μπορούσε να παραιτηθεί πριν από το τέλος της δεύτερης θητείας του το 2027.

«Είπε ότι θα πήγαινε μέχρι τέλους γιατί αυτή ήταν η αποστολή που του είχε δώσει ο γαλλικός λαός», είπε, προσθέτοντας ότι νοιαζόταν «τόσο πολύ» για τους Γάλλους.

«Νοιάζεται για τα πάντα και βάζει όλη του την ευφυΐα, όλη του την καρδιά στην υπηρεσία του γαλλικού λαού».

Και εξηγει γιατί η συγκατοίκηση του νέου πρωθυπουργού της Γαλλίας με τον Εμανουέλ Μακρόν ίσως αποδειχθεί ιδιαιτέρως προβληματική:

…Σαν να μην έφθαναν αυτά, ξαφνικά προστέθηκαν στα προβλήματα οι πρωτοφανείς φυσικές καταστροφές που έπληξαν την γαλλική υπερπόντια κτήση της Μαγιότ, στον Ινδικό Ωκεανό, προκαλώντας ανυπολόγιστο ακόμα αριθμό θυμάτων. Λες και οι θεοί της πολιτικής θέλησαν να τον τιμωρήσουν για τον εκβιαστικό τρόπο με τον οποίο -όλοι πια έχουν μάθει ότι- πειθανάγκασε τον κατά τα άλλα προστατευόμενό του Πρόεδρο Μακρόν να του αναθέσει το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης.

Αντιλαμβανόμενος προφανώς το αδιέξοδο στο οποίο οι επιλογές του είχαν οδηγήσει την χώρα, ο τελευταίος είχε εμφανιστεί προ δεκαημέρου, ανήμερα της ανατροπής της κυβέρνησης Μπαρνιέ, αποφασισμένος να απεγκλωβιστεί αναδιπλούμενος, δια της εφαρμογής του σοφού δόγματος Μιτεράν, τουτέστιν να προεδρεύει απλώς, αφήνοντας τον πρωθυπουργό να κυβερνά. Έτσι, άλλωστε, είχε πετύχει ο μακροβιότερος Πρόεδρος της Ε’ Γαλλικής Δημοκρατίας να βγει αλώβητος μετά δόξης και τιμής από τις δυο συγκατοικήσεις που υποχρεώθηκε να κάνει με δεξιές κυβερνήσεις, όταν το Σοσιαλιστικό Κόμμα έχασε (από το 1986 έως το 1988 και από το 1993 έως το 1995) την απόλυτη πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση.

Προσώρας, βέβαια, ο Μακρόν έχει μεν χάσει τον έλεγχο της πλειοψηφίας στην Εθνοσυνέλευση, δεν έχει, όμως, υποχρεωθεί να συγκατοικήσει με αντιπάλους της παράταξής του. Αυτό, ωστόσο, δεν κάνει ευκολότερη την πολιτική συμβίωση με το Μπαϋρού. Πρώτον, διότι ο τελευταίος είναι μια πολύ ισχυρή προσωπικότητα. Δεύτερον, επειδή έχει ιδιαίτερα έντονες απόψεις σε πολλά και κρίσιμα ζητήματα. Τρίτον, γιατί είναι πολύ υπερήφανος για την αυτονομία του και οι πολύ καλές σχέσεις του με το σύνολο σχεδόν των ιδεολογικών χώρων του επιτρέπει να την υπερασπίζεται αποτελεσματικά.

Είναι, εξάλλου, ενδεικτικό ότι φρόντισε με την ανάληψη των καθηκόντων του να υπενθυμίσει στην τελετή παράδοσης-παραλαβής από τον Μπαρνιέ ότι ο ίδιος είναι ορεινής προέλευσης ( από τα Πυρηναία) και ταπεινής κοινωνικής καταγωγής (από οικογένεια αγροτών).

Αν και στην παρούσα φάση η τύχη του θα κριθεί πρωτίστως από τον προϋπολογισμό που επείγει να καταθέσει στην Εθνοσυνέλευση και από τη συναίνεση που θα εξασφαλίσει για την εκτέλεσή του, η πρώτη μεγάλη δοκιμασία θα είναι η αναμέτρησή του με τον Μακρόν εκεί που ο τελευταίος ήταν μέχρι τώρα ανένδοτος και ανυποχώρητος: Στον πυρήνα, δηλαδή, της οικονομικής πολιτικής που ακολούθησε τα προηγούμενα χρόνια και στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού που τον έφερε σε σύγκρουση με την πλειοψηφία των συμπατριωτών του.

Για το συνταξιοδοτικό ο Μπαϋρού είχε διαφοροποιηθεί τασσόμενος υπέρ μιας πιο σταδιακής αναπροσαρμογής των ορίων συνταξιοδότησης. Στην οικονομική πολιτική είχε επίσης πάρει αποστάσεις υποστηρίζοντας την ανάγκη μεγαλύτερης φορολόγησης κυρίως της μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Το στοίχημά του, παρόλα αυτά, είναι η μείωση του δημοσίου χρέους που εδώ και πολλά χρόνια είχε γίνει η μεγάλη εμμονή του ακόμα και τότε που κανείς δεν μίλαγε γι’ αυτό.

Αν καταφέρει να αποφύγει μέχρι τότε την τύχη που είχε ο προκάτοχός του Μπαρνιέ, η μητέρα όλων των μαχών θα είναι για τον Μπαϋρού αυτή που σίγουρα θα επιχειρήσει να δώσει για την κατάργηση του γαλλικού πλειοψηφικού συστήματος και την υιοθέτηση κάποιων εναλλακτικών μορφών απλής αναλογικής. Κάτι τέτοιο θα άνοιγε τον δρόμο για την αλλαγή των θεσμών της Ε’ Γαλλικής Δημοκρατίας και στο μεγάλο παιχνίδι των συμμαχιών που θα χρειαστεί να συναφθούν για να επιτευχθεί η μετάβαση σε ένα νέο πολιτικό σύστημα.

Οι φίλοι του Μπαϋρού υποστηρίζουν ότι θα τα καταφέρει γιατί, σε αντίθεση με τον Μπαρνιέ, έχει σχέδιο και μάλιστα πολύ καλά και προ πολλού επεξεργασμένο.

Παρά ταύτα, στο άμεσο μέλλον το βέβαιο είναι ότι θα προσπαθήσει να κερδίσει μία άλλη, ζωτικότερης σημασίας για τη μακροημέρευση της θητείας του, υπόθεση: Τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης με “βαρέων βαρών” προσωπικότητες, πράγμα που ασφαλώς θα αναβαθμίσει την εικόνα του, θα ενισχύσει τη θέση του και θα αποτελέσει αποστομωτική απάντηση σε όσους ισχυρίζονται ότι απλώς εκμεταλλεύτηκε την αποδυνάμωση του Μακρόν για να επιβάλει την ανάθεσή σε αυτόν της πρωθυπουργίας, αποδυναμώνοντας έτι περισσότερο το ρόλο του σημερινού Προέδρου. Σε αυτή την περίπτωση, πάντως, θα έχει εγγράψει τις δικές του υποθήκες ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2007.

Αν συμβεί αυτό, ο Μακρόν θα έχει άθελά του υποχρεωθεί να ανταποδώσει το δώρο που του έκανε ο Μπαϋρού όταν απέσυρε την υποψηφιότητά του από τις προεδρικές εκλογές το 2012. Θα το έχει μάλιστα κάνει με το παραπάνω, αφού για να διοριστεί ο Μπαϋρού πρωθυπουργός, με μία έννοια χρειάστηκε να ταπεινωθεί ο Μακρόν.

Πηγή: KREPORT

Ο Γάλλος πρόεδρος, λένε αρκετοί αναλυτές, επιμένει να “πυροβολεί τα πόδια του”. Επέλεξε ένα πρόσωπο …από τα παλιά, με εξαιρετικά χαμηλή δημοφιλία στους γάλλους πολίτες, αρνούμενος πεισματικά να προβάλλει στον σχηματισμό και αυτής της κυβέρνησης το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών που έδωσε την πρώτη θέση στο Νέο Λαϊκό Μέτωπο. Κι αν αποφεύγει να τοποθετήσει ως πρωθυπουργό ένα πρόσωπο που θα υποδείκνυε η “Ανυπότακτη Γαλλία” του Ζαν Λυκ Μελανσόν (το μεγαλύτερο κόμμα του συνασπισμού), δεν στάθηκε εφικτό να προσελκύσει τη συμμετοχή, ή έστω την ανοχή των ανερχόμενων Σοσιαλιστών. Οι περισσότεροι προεξοφλούν ότι η νέα κυβέρνηση Μπαϊρού δεν θα ευδοκιμήσει πολιτικά, ακόμα κι αν για ένα μικρό χρονικό διάστημα διαθέτει την ανοχή της ακροδεξιάς “Εθνικής Συσπείρωσης”.

Ουσιαστικά η Γαλλία βυθίζεται ακόμα περισσότερο σε μία δημοσιονομική κρίση και σε μία μακρά περίοδο πολιτικής παραλυσίας, κι αυτό για να διασωθεί πολιτικά ο Εμανουέλ Μακρόν. Για πόσο;

Ο κεντρώος Φρανσουά Μπαϊρού (φωτο), επί χρόνια σύμμαχος του Μακρόν και εξαρχής ο επικρατέστερος για το αξίωμα του πρωθυπουργού μεταξύ όσων ονομάτων είχαν ακουστεί, καλείται να σχηματίσει τη νέα κυβέρνηση της Γαλλίας.
Ξεκινά σε πολύ δύσκολο περιβάλλον, με εξαιρετικά δυσμενή δημοσκοπικά δεδομένα. Η δημοτικότητα του προέδρου Μακρόν έχει κατρακυλήσει στα ιστορικά χαμηλότερα ποσοστά της και η συντριπτική πλειοψηφία των συμπατριωτών του επιθυμεί την παραίτησή του.
Η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Μπαϋρού είναι επίσης απελπιστικά χαμηλή: Το 64% των ψηφοφόρων δεν τον εμπιστεύονται διόλου ενώ ελάχιστοι πιστεύουν ότι η διάρκεια της παραμονής του στην εξουσία θα ξεπεράσει εκείνην του Μπαρνιέ.

Σχετική είναι η ανάλυση του Γιώργου Σεφερτζή στο KREPORT:

Ίσως να έφταιγε η ημέρα καθώς ήταν μια παγωμένη Παρασκευή και 13 ενός Δεκέμβρη που το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν είχε ακόμα προλάβει να εξαγνίσει από τους δαίμονες που εδώ και έξι μήνες ταλανίζουν την Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία, βυθίζοντάς την στη χειρότερη κρίση της ιστορίας της.

Πάντως ήταν μια τέτοια «καταραμένη» ημέρα που ο Πρόεδρος Μακρόν, αφού είχε ήδη αθετήσει την δέσμευση που ανέλαβε ανήμερα της ανατροπής του Μπαρνιέ να ορίσει τον αντικαταστάτη του εντός 48 ωρών, αποφάσισε, ύστερα από μια εβδομάδα με δυστοκίες, καθυστερήσεις, παλινωδίες, δισταγμούς και ατέρμονες διαβουλεύσεις, να καταλήξει στο όνομα του τέταρτου (!) μέσα σε έναν χρόνο πρωθυπουργού του.

Ήταν, άραγε, σε πείσμα των προκαταλήψεων, ή από απλή απρονοησία; Ή μήπως ήταν πολύ περισσότερο από ενστικτώδη πίστη στο γούρι που θα μπορούσε να του φέρει η χθεσινή ημέρα μια κι ήταν επίσης η γενέθλια ημέρα του Ερρίκου του IV, του πρώτου βασιλιά της Γαλλίας και ιδρυτή της δυναστείας των Βουρβόνων; Μήπως, δηλαδή, ήταν η επιλογή της ημέρας για τον Μακρόν ένα είδος εξορκισμού του ενδεχόμενου να κάνει μια ακόμα λάθος επιλογή, που όμως αυτή τη φορά θα ήταν η μοιραία για την παραμονή του στον προεδρικό θώκο;

Όπως και να έχει, η χθεσινή ημέρα είχε όλα τα στοιχεία ενός απρόσμενου πολιτικού θρίλερ.

Αυτό άρχισε από το απόγευμα της προηγούμενης, όταν ανακοινώθηκε ότι ο Γάλλος Πρόεδρος επισπεύδει την επιστροφή του από την Πολωνία όπου είχε συνάντηση με τον πρωθυπουργό της χώρας Ντόναλντ Τουσκ ενόψει των διαπραγματεύσεων για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Όλοι κατάλαβαν ότι είχε έρθει επιτέλους η ώρα της αποκάλυψης του ονόματος το οποίο θα έφερε ο νέος Γάλλος πρωθυπουργός.

Άλλωστε την προηγούμενη Τρίτη 10 Δεκεμβρίου, ο Μακρόν είχε καταφέρει να καθίσουν γύρω από το ίδιο τραπέζι της μικρής αίθουσας συνεδριάσεων του Προεδρικού Μεγάρου οι αρχηγοί όλων των κομμάτων της Εθνοσυνέλευσης πλην των δυο που εκπροσωπούσαν το ακροαριστερό (Μελανσόν) και το ακροδεξιό (Λεπέν) άκρο του πολιτικού φάσματος.

Η αποτυχημένη διαπραγμάτευση

Επί τρεις ώρες συζητούσαν τη νέα μέθοδο που πρότεινε ο Μακρόν για την υπέρβαση της πολιτικής κρίσης, με βασικότερο σημείο της τη σύναψη μεταξύ των κομμάτων που θα μετέχουν ή έστω θα στηρίζουν τη νέα κυβέρνηση ενός δεσμευτικού συμφώνου «μη επιθέσεως», που θα αποκλείει την κατάθεση προτάσεων μομφής ή δυσπιστίας τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι του 2025, όποτε και θα είναι και πάλι δυνατό να διαλύσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας την Εθνοσυνέλευση και να προκηρύξει νέες εκλογές.

Έτσι, φάνηκε ότι θα μπορούσε να ανοίξει ο δρόμος για το σχηματισμό μιας προσωρινής μεν αλλά αρκετής για την υπέρβαση της ακυβερνησίας απόλυτης νέας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, με διεύρυνση του μπλοκ του κέντρου και της κεντροδεξιάς, διάσπαση του συνασπισμού του Νέου Λαϊκού Μετώπου και εξουδετέρωση της λεπενικής Εθνικής Συσπείρωσης.

Πλην όμως εκκρεμούσε η εκπλήρωση των δυο βασικότερων προϋποθέσεων επιτυχίας του σχεδίου: Η συμφωνία για έναν κοινής αποδοχής πρωθυπουργό και η απόσπαση του Σοσιαλιστικού Κόμματος από το συνασπισμό της μελανσονικής αριστεράς. Διαφορετικά, θα ήταν ανέφικτος ο σχηματισμός της νέας απόλυτης πλειοψηφίας.

Το βράδυ της επιστροφής του Μακρόν από την Πολωνία όλοι περίμεναν ότι θα ακολουθούσε άμεσα η ανακοίνωση του ονόματος του νέου πρωθυπουργού. Η μόνη, ωστόσο, ανακοίνωση που υπήρξε ήταν ότι η απόφαση για το ποιος θα ήταν τελικά ο νέος πρωθυπουργός αναβαλλόταν για την επόμενη ημέρα, Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου.

Όταν νωρίς το πρωί της επομένης διέρρευσε ότι στις 8.30 θα γινόταν δεκτός στο Προεδρικό Μέγαρο ο Πρόεδρος του κεντρώου Modem Φρανσουά Μπαϋρού, παλιός και σταθερός σύμμαχος του Μακρόν, κοινή ήταν η εκτίμηση ότι ο κύβος είχε ριφθεί, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν είχε βρει το “μπεμπέ Μακρόν” τύπου Ατάλ που έψαχνε για να ελέγχει πλήρως την κατάσταση και, τελικά, ότι θα ήταν ο παλαίμαχος πολιτικός φίλος του που θα αναλάμβανε να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, που είχε ανάψει με την ακατανόητη απόφασή να διαλύσει την προηγούμενη Εθνοσυνέλευση. Στο κάτω κάτω, ο Μπαϋρού ήταν εξαρχής ο επικρατέστερος μεταξύ όλων όσοι είχαν ακουστεί ως υποψήφιοι πρωθυπουργοί

Κανείς δεν υποψιαζόταν ότι το βράδυ της προηγούμενης ημέρας είχε προηγηθεί μεταξύ των δυο ανδρών μακρά τηλεφωνική επικοινωνία. Όπως κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ο Μακρόν είχε ξανατηλεφωνήσει αχάραγα στον Μπαϋρού στις 5 η ώρα το πρωί για να του ανακοινώσει ότι τελικά δεν θα ήταν αυτός που θα επέλεγε για το αξίωμα του νέου πρωθυπουργού.

Ακόμα λιγότερο μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι, την ώρα που γινόταν η συνάντηση στο Προεδρικό Μέγαρο, η διαρροή της Προεδρίας της Δημοκρατίας ότι επρόκειτο απλώς για μια ακόμα από τις συνηθισμένες συναντήσεις μεταξύ των δυο συνεργαζόμενων πολιτικών, δεν είχε απλώς παραπλανητικό χαρακτήρα.

Πώς ο Μπαϊρού υποχρέωσε τον Μακρόν να τον ορίσει πρωθυπουργό

Εκείνο δε που δεν πέρασε από το μυαλό κανενός ήταν ότι ο λόγος για τον οποίο η μεταξύ τους συνάντηση ξεπέρασε παραδόξως την μια ώρα και τρία τέταρτα δεν ήταν γιατί κουβέντιαζαν τις λεπτομέρειες του σχηματισμού της νέας κυβέρνησης, αλλά γιατί ο Μπαϋρού έπαιρνε από τον Μακρόν την εκδίκησή του υποχρεώνοντάς τον να τον διορίσει πρωθυπουργό υπό την απειλή ότι οι βουλευτές του κόμματός του θα αποχωρούσαν από το μπλοκ των προεδρικών.

Ενώ, λοιπόν, ο Μπαϋρού έφυγε από την πλαϊνή πόρτα του Μεγάρου των Ηλυσίων νιώθοντας ότι είχε χάσει οριστικά την τελευταία ευκαιρία που είχε να εξαργυρώσει τις υπηρεσίες που είχε τόσα χρόνια προσφέρει στον Μακρόν, κτύπησε το τηλέφωνο μέσα στο αυτοκίνητο. ‘Ήταν ο Μακρόν που του ζητούσε να επιστρέψει στο Προεδρικό Μέγαρο.

Ίσως στο μεταξύ να είχε ξανασκεφθεί το δίκιο των αξιώσεων που είχε ο πολιτικός μπαμπάς που ήταν για τον Μακρόν ο Μπαϋρού, αναλογιζόμενος ότι αν ο τελευταίος δεν είχε αποσυρθεί υπέρ της δίκης του υποψηφιότητας από την κούρσα των προεδρικών εκλογών το 2017, δεν θα είχε γίνει ποτέ γίνει ο Ζευς που ανέβηκε στον Όλυμπο της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας.

Τότε ο Μακρόν φιλοδοξούσε να απαλλάξει τη Γαλλία από την παλαιά πολιτική τάξη στην οποία ανήκει ο Μπαϋρού, όπως, άλλωστε, ανήκε και ο Μπαρνιέ. Τώρα όμως φαίνεται να είναι από αυτή την τάξη που ο Μακρόν ελπίζει ότι ίσως μπορέσει να σωθεί -αν και δεν φαίνεται να έχει πολλές πιθανότητες. Όχι μόνον γιατί η συγκατοίκηση με τον Μπαϋρού και τις ισχυρές απόψεις του θα είναι πολύ δύσκολη. Αλλά και γιατί ξεκινάει από ιδιαιτέρως δυσμενή δημοσκοπικά δεδομένα που δεν προοιωνίζονται μακροημέρευση της διακυβέρνησής του.

Μπορεί η δημοτικότητα του Μακρόν να έχει κατρακυλήσει στα ιστορικά χαμηλότερα ποσοστά της και η συντριπτική πλειοψηφία των συμπατριωτών του να επιθυμεί την παραίτησή του, αλλά και ο δείκτης εμπιστοσύνης προς το πρόσωπο του Μπαϋρού είναι επίσης απελπιστικά χαμηλός. Σύμφωνα με τις χθεσινές μετρήσεις της κοινής γνώμης το 64% των ψηφοφόρων δεν τον εμπιστεύεται καθόλου ενώ είναι ελάχιστοι αυτοί πιστεύουν ότι η διάρκεια της παραμονής του στην εξουσία θα ξεπεράσει εκείνην της κυβέρνησης Μπαρνιέ.

Το βασικό επιχείρημα του Γάλλου προέδρου που κινείται σε τεντωμένο σχοινί, με ογκούμενη τη λαϊκή δυσαρέσκεια, είναι η κατάσταση της γαλλικής οικονομίας και ο κίνδυνος μίας ακόμα νίκης της ακροδεξιάς της Μαρίν Λεπέν. Ήδη μεταξύ των Σοσιαλιστών κάποια στελέχη εμφανίζονται πρόθυμα, ενώ τόσο ο Μελανσόν, όσο και άλλα ηγετικά στελέχη του Λαϊκού Μετώπου τα προειδοποιούν να μην ενδώσουν στις προεδρικές πιέσεις και να μην άρουν την εκδηλωμένη εκλογικά βούληση του γαλλικού λαού.

Ο πρώτος γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PS), Ολιβιέ Φορ, ο οποίος έγινε δεκτός σήμερα στο Προεδρικό Μέγαρο των Ηλυσίων, δήλωσε ότι προϋπόθεση για να υπάρξει οποιαδήποτε συμφωνία συνεργασίας με τους Μακρονιστές και τη Δεξιά είναι «να οριστεί ένας πρωθυπουργός της Αριστεράς». «Προφανώς δεν τίθεται θέμα να εγκαταλείψουμε τις αρχές μας», δήλωσε και πρόσθεσε ότι παραμένει ανήσυχος διότι «ο Εμανουέλ Μακρόν δεν έχει ακόμη καλέσει το Κομμουνιστικό Κόμμα και τους Πράσινους, οι οποίοι διατίθενται να συμμετάσχουν σε μια εποικοδομητική προσπάθεια». Το πρωί της Παρασκευής η επικεφαλής των Πρασίνων, Μαρίν Τοντελιέ, αποκάλυψε ότι είχε ζητήσει ραντεβού με τον Μακρόν, αλλά δεν πήρε απάντηση.

Πάγωμα του ασφαλιστικού

Για να κάνει αυτούς τους συμβιβασμούς, ο Ολιβιέ Φορ ζήτησε πάντως να «παγώσει» η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, για να γίνει πρώτα «μια διάσκεψη για τη χρηματοδότηση του συστήματος…Σε όλα τα θέματα, είμαστε αναγκασμένοι να συμβιβαζόμαστε γιατί δεν έχουμε απόλυτη πλειοψηφία », υποστήριξε ο Φορ και πρόσθεσε: «Είμαι έτοιμος να μπω σε διαπραγμάτευση. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι έτοιμος να πω ότι έγινα Μακρονιστής », τόνισε ο Γάλλος σοσιαλιστής ηγέτης.

Στο χθεσινοβραδυνό τηλεοπτικό του διάγγελμα , ο Μακρόν δήλωσε ότι θα διορίσει «τις επόμενες ημέρες» έναν Πρωθυπουργό «για το σχηματισμό μιας «κυβέρνησης γενικού συμφέροντος».

Όπως δηλώνουν πάντως στη Ναυτεμπορική, Γάλλοι δημοσιογράφοι στο Παρίσι, ο Μακρόν «δεν έχει πολλούς λόγους να χαίρεται, εκτός από τα αυριανά εγκαίνια της Παναγίας των Παρισίων. Ο Γάλλος πρόεδρος θεωρείται ως ο βασικός υπεύθυνος για την πολιτική αστάθεια στη χώρα».

Το 49% των Γάλλων θεωρούν υπεύθυνο τον Μακρόν για το αδιέξοδο

Δημοσκόπηση της Odoxa-Backbone Consulting για τη Le Figaro έδειξε ότι ο Μακρόν εξακολουθεί να θεωρείται στην κοινή γνώμη ως ο κύριος ένοχος του πολιτικού αδιεξόδου: Σχεδόν οι μισοί Γάλλοι (46%) τον θεωρούν υπεύθυνο για την τρέχουσα αστάθεια, ενώ μόλις το 11% επιρρίπτει την ευθύνη στην ακροδεξιά Εθνική Συσπείρωση της Μαρίν Λεπέν και το 10% στο αριστερό Νέο Λαϊκό Μέτωπο.

Μόλις το 29% των Γάλλων θεωρεί μάλιστα υπεύθυνες όλες τις πολιτικές δυνάμεις που δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε συμφωνία.

Εδώ και αρκετές ημέρες, οι εκκλήσεις για παραίτηση του Μακρόν πληθαίνουν μάλιστα, ακόμη και από μετριοπαθείς προσωπικότητες, όπως ο κεντροδεξιός δήμαρχος του Μο, Ζαν Φρανσουά Κοπέ . Ηδη, οι τελευταίες έρευνες δείχνουν ότι έξι στους 10 Γάλλους (59%) ζητούν πλέον την πρόωρη αποχώρηση του Εμανουέλ Μακρόν-ένα ποσοστό αυξημένο κατά πέντε μονάδες από τον Σεπτέμβριο.

Οι διαπραγματεύσεις

Στις διαπραγματεύσεις, όπως αναφέρθηκε, δεν έχει κληθεί ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας, Φαμπιέν Ρουσέλ, ο οποίος κάλεσε το πρωί της Παρασκευής [6/12] τον Γάλλο πρόεδρο «να οικοδομήσουν από κοινού ένα σύμφωνο δημοκρατικό και κοινωνικό». «Γνωρίζουμε ότι κανένα κόμμα δεν έχει την απόλυτη πλειοψηφία, κάτι που μας οδηγεί να εργαστούμε πάνω σε συμβιβασμούς», έγραψε στο Χ, προσθέτοντας ότι δεν απαιτεί την υιοθέτηση όλου του προγράμματος του «Νέου Λαϊκού Μετώπου», αλλά των έξι μέτρων.

Adresse au Président @EmmanuelMacron ⬇️

Le PCF et ses parlementaires appellent à construire un pacte républicain et social.

Travaillons à ce changement et ne laissons pas la France sans un gouvernement qui réponde aux attentes exprimées dans les urnes ! pic.twitter.com/TiZAqqaRzt

— Fabien Roussel (@Fabien_Roussel) December 6, 2024

Ωστόσο, άπαντες οι εκπρόσωποι των κομμάτων που συνιστούν το ΝΛΜ απαιτούν να οριστεί “αριστερός πρωθυπουργός” και ως φαίνεται επιμένουν στην πλατφόρμα των έξι σημείων ως ελάχιστο σημείο συμβιβασμού.

Νωρίτερα, μιλώντας στον ραδιοσταθμό franceinfo, ο Ολιβιέ Φορ διευκρίνισε ότι η κυβέρνηση που προτείνει θα είναι «για ορισμένο χρονικό διάστημα» και ότι οι διαπραγματεύσεις με τα δύο κόμματα θα γίνουν στη βάση αμοιβαίων υποχωρήσεων.

Σφοδρές αντιδράσεις από το Λαϊκό Μέτωπο

Η στάση του Φορ, όπως ήταν αναμενόμενο, προκάλεσε αντιδράσεις στο εσωτερικό του συνασπισμού του Λαϊκού Μετώπου. Τα μηνύματα που έρχονται από την Αριστερά καλούν την ηγεσία των Σοσιαλιστών «να σοβαρευτούν, να ξυπνήσουν και να σεβαστούν την ιστορία τους, αλλά και τους ψηφοφόρους τους».

Όπως επισημαίνεται η υποστήριξη του Μακρόν ισοδυναμεί με «προδοσία του Λαϊκού Μετώπου και των ψηφοφόρων του» που του έδωσαν τη νίκη στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές για να ανακοπεί η πορεία της Λεπέν προς την εξουσία, αλλά και για να ανατραπεί η οικονομική πολιτική του Μακρόν. Μια συμφωνία με τον Γάλλο Πρόεδρο, έστω και με συγκεκριμένο χρονικό όριο, θα απομονώσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα και θα συμβάλλει στο σχέδιο του Μακρόν που επιδιώκει τη διάλυση του Λαϊκού Μετώπου, τονίζουν.
Ο Ολιβιέ Φορ δήλωσε πως θα μπορούσε να συζήτησει «αμοιβαίες παραχωρήσεις» – Αντιδράσεις από Λαϊκό
Μετά την πτώση της μειοψηφικής κυβέρνησης Μπαρνιέ, ο Εμανουέλ Μακρόν ψάχνει τον επόμενο πρωθυπουργό που θα μπορούσε να έχει υποστήριξη από την πλειοψηφία του κοινοβουλίου της Γαλλίας. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα εμφανίζεται διατεθειμένο να προσφέρει στήριγμα στον Γάλλο Πρόεδρο για να αρθεί το αδιέξοδο, θέτοντας ωστόσο ως όρο τον διορισμό ενός αριστερού πρωθυπουργού και ζητώντας «αμοιβαίες υποχωρήσεις».

Ο Ολιβιέ Φορ, επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος που συμμετείχε στον συνασπισμό του Λαϊκού Μετώπου με την Αριστερά του Μελανσόν, τους Οικολόγους και τους Κομμουνιστές, συναντήθηκε την Παρασκευή με τον Εμανουέλ Μακρόν στο προεδρικό μέγαρο των Ηλυσίων για να συζητήσουν έναν πιθανό συμβιβασμό.

Κυβέρνηση «ορισμένου χρόνου»… και όχι «Μακρονισμού»

Όπως δήλωσε ο Ολιβιέ Φορ, το κόμμα του είναι έτοιμο να διαπραγματευτεί με τους Μακρονιστές και τους Ρεπουμπλικάνους στη βάση «αμοιβαίων παραχωρήσεων» για τον σχηματισμό μιας νέας κυβέρνησης «περιορισμένου χρόνου».

Ο Φορ ζητά από τον Εμανουέλ Μακρόν να ορίσει έναν εκπρόσωπο που θα αναλάβει αυτή τη διαπραγμάτευση μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων. «Μπορούμε να συζητήσουμε όλα τα θέματα, να γίνουν συμβιβασμοί και να δούμε τι είναι δυνατό να γίνει για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα», είπε. «Πρέπει να βρούμε μια λύση γιατί δεν μπορούμε να βάλουμε τη χώρα σε αδιέξοδο για μήνες», είπε.

Ο Φορ παραδέχτηκε ότι αυτή η διαπραγμάτευση δεν αφορά όλες τις δυνάμεις του Λαϊκού Μετώπου, εννοώντας την Αριστερά που έχει ζητήσει την άμεση παραίτηση του Μακρόν.

Κατά την άφιξή του στα Ηλύσια, ο Ολιβιέ Φορ, απαντώντας σε δημοσιογράφους, τόνισε πως βασική προϋπόθεση για οποιαδήποτε συζήτηση είναι ο διορισμός ενός «αριστερού πρωθυπουργού». Προφανώς δεν αποποιούμαστε την πολιτική μας ταυτότητα», τόνισε και πρόσθεσε: «Προφανώς με ανησυχεί ότι δεν έχει καλέσει τους επικεφαλής των υπόλοιπων κομμάτων, δηλαδή των Πρασίνων και των Κομμουνιστών».

Σχετικά με το ζήτημα της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος, την οποία το Λαϊκό Μέτωπο την έχει καταγγείλει ζητώντας την απόσυρσή της, ο επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος είπε ότι «έχει επίγνωση ότι θα πρέπει να βρεθούν χρήματα ώστε να συμβεί αυτό». «Δεν πρόκειται να μπω σε μια συζήτηση για να διασφαλίσω τη συνέχεια του Μακρονισμού», τόνισε.

Η στάση του Φορ, όπως ήταν αναμενόμενο, προκάλεσε αντιδράσεις στο εσωτερικό του συνασπισμού του Λαϊκού Μετώπου. Τα μηνύματα που έρχονται από την Αριστερά καλούν την ηγεσία των Σοσιαλιστών «να σοβαρευτούν, να ξυπνήσουν και να σεβαστούν την ιστορία τους, αλλά και τους ψηφοφόρους τους».

Όπως επισημαίνεται η υποστήριξη του Μακρόν ισοδυναμεί με «προδοσία του Λαϊκού Μετώπου και των ψηφοφόρων του» που του έδωσαν τη νίκη στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές για να ανακοπεί η πορεία της Λεπέν προς την εξουσία, αλλά και για να ανατραπεί η οικονομική πολιτική του Μακρόν. Μια συμφωνία με τον Γάλλο Πρόεδρο, έστω και με συγκεκριμένο χρονικό όριο, θα απομονώσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα και θα συμβάλλει στο σχέδιο του Μακρόν που επιδιώκει τη διάλυση του Λαϊκού Μετώπου, τονίζουν.

Η Μαρίν Τοντελιέ, επικεφαλής των Πρασίνων, κάλεσε τον Φορ «να μην πέσει στην παγίδα του Μακρόν». «Λέω στον Ολιβιέ Φορ: Προσοχή! Του λέω: Επαγρύπνηση», τόνισε, σημειώνοντας πως ο Γάλλος Πρόεδρος επιχειρεί να βάλει το Σοσιαλιστικό Κόμμα σε έναν κύκλο διαπραγματεύσεων, αποκλείοντας όλα τα άλλα κόμματα για να διασπάσει το Λαϊκό Μέτωπο και να προωθήσει τη δική του ατζέντα.

Ο ηγέτης της Αριστεράς (Ανυπότακτη Γαλλία – LFI) Ζαν Λυκ Μελανσόν αντέδρασε επίσης, τονίζοντας πως τα όσα λέει ο Ολιβιέ Φορ σε καμία περίπτωση δεν αντιπροσωπεύουν το Λαϊκό Μέτωπο. «Το LFI δεν έχει δώσει καμία εξουσιοδότηση στον Φορ», επισήμανε και πρόσθεσε: «Ούτε για να πάει μόνος του σε συνάντηση με τον Μακρόν και προφανώς ούτε για να διαπραγματευτεί μια συμφωνία με αμοιβαίες παραχωρήσεις. Τίποτα από αυτά που λέει ή κάνει δεν είναι στο όνομα μας, δεν είναι στο όνομα του Λαϊκού Μετώπου».

Gouverner avec ceux qui pensent qu’il y’a en France « des Français de papier » et que « certains régressent vers leurs origines ethniques » ?

Eh oh, réveillez-vous ! Respectez-vous ! Respectez les électeurs ! https://t.co/iqY1xFoZAa

— Manuel Bompard (@mbompard) December 6, 2024

Μελανσόν: “Δεν δώσαμε καμία εντολή στον Φορ”

Με τη σειρά του, ο ηγέτης του κόμματος «Ανυπότακτη Γαλλία», Ζαν-Λικ Μελανσόν, αντέδρασε μέσω Χ στην προσπάθεια Φορ να τείνει χείρα φιλίας στους Μακρονιστές και στη Δεξιά. «Η “Ανυπότακτη Γαλλία” δεν έχει δώσει καμία τέτοια εντολή στον κ. Φορ. Ούτε για να πάει μόνος του, ούτε για να διαπραγματευτεί μια συμφωνία και να κάνει “αμοιβαίες παραχωρήσεις” στον Μακρόν και στους Ρεπουμπλικανούς. Τίποτα από όσα είπε ή έκανε δεν γίνονται στο όνομα του Νέου Λαϊκού Μετώπου», έγραψε.

LFI n'a donné aucun mandat à Olivier Faure, ni pour aller seul à cette rencontre, ni pour négocier un accord et faire des « concessions réciproques » à Macron et LR. Rien de ce qu'il dit ou fait n'est en notre nom ou en celui du NFP.

— Jean-Luc Mélenchon (@JLMelenchon) December 6, 2024