Το νέο σύστημα προβλέπει ότι σε κάθε εκλογική περιφέρεια θα υπάρχει ένα κοινό ψηφοδέλτιο, στο οποίο θα περιλαμβάνονται όλα τα κόμματα και όλοι οι υποψήφιοι βουλευτές, αντί των ξεχωριστών ψηφοδελτίων που ισχύουν σήμερα.

Προς το παρόν, η πρόταση δεν έχει λάβει το «πράσινο φως» από το Μέγαρο Μαξίμου, ωστόσο εκτιμάται ότι αυτό θα συμβεί το προσεχές διάστημα, με στόχο να κατατεθεί στη Βουλή προς ψήφιση στις αρχές του καλοκαιριού.

 Η πρόταση είχε τεθεί προς συζήτηση ήδη από πέρυσι στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να μην εκφράζει αντίρρηση. Ωστόσο, τότε κρίθηκε ότι οι συνθήκες δεν ήταν κατάλληλες για να προχωρήσει.

Στο σύστημα του ενιαίου ψηφοδελτίου, το οποίο εφαρμόζεται επί σειρά ετών σε αρκετές χώρες του εξωτερικού, ο εκλογέας, όταν προσέρχεται στο εκλογικό τμήμα για να ψηφίσει, δεν θα παραλαμβάνει πλέον τα περίπου 25 έως 30 διαφορετικά κομματικά ψηφοδέλτια, αλλά ένα και μοναδικό έντυπο.

Σε αυτό θα αναγράφονται όλα τα κόμματα που συμμετέχουν στις εκλογές, καθώς και οι υποψήφιοι βουλευτές κάθε συνδυασμού στη συγκεκριμένη εκλογική περιφέρεια.

Πηγές του υπουργείου Εσωτερικών που γνωρίζουν τις εισηγήσεις οι οποίες εξετάζονται από τον αρμόδιο υπουργό, Θοδωρή Λιβάνιο, υποστηρίζουν ότι το ενιαίο ψηφοδέλτιο θα επιταχύνει τη διαδικασία διαλογής και καταμέτρησης των ψήφων, με αποτέλεσμα την ταχύτερη ανακοίνωση των επίσημων αποτελεσμάτων.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι η ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών εμφανίζεται επιφυλακτική ως προς το ενδεχόμενο αλλαγών στο ισχύον καθεστώς σταυροδοσίας.

Παρά ταύτα, ορισμένοι «γαλάζιοι» βουλευτές δηλώνουν αποφασισμένοι να προωθήσουν τη σχετική τροποποίηση. Μάλιστα, αναμένεται να θέσουν το ζήτημα κατά την προσεχή συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής, όπου θα εξεταστεί η θέσπιση της επιστολικής ψήφου για τους Έλληνες του εξωτερικού, καθώς και η δημιουργία νέας τριεδρικής εκλογικής περιφέρειας για τους αποδήμους.

Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε πολιτικό αδιέξοδο, με «τα κοινωνικά και επικοινωνιακά της καύσιμα» να εξαντλούνται και το αίτημα για αλλαγή να δυναμώνει.

«Δεν γνωρίζουμε μόνο τα όρια της αλαζονείας και της αμετροέπειάς τους», σχολιάζει χαρακτηριστικά.

κ.Μητσοτάκη υπάρχει ζήτημα αλλαγής του εκλογικού νόμου που ψήφισαν ΝΔ και Ελληνική Λύση την προηγούμενη τετραετία; Ισχύουν τα δημοσιεύματα ή οι διαψεύσεις του Μαξίμου;

Αρκετά πια με την εργαλειοποίηση των θεσμών και των διαδικασιών. Αρκετά πληγώσατε τη Δημοκρατία με τα σκάνδαλα,…

— Costas Zachariadis (@CZachariadis) August 17, 2025

Η ανάρτηση του Κώστα Ζαχαριάδη:

“κ. Μητσοτάκη υπάρχει ζήτημα αλλαγής του εκλογικού νόμου που ψήφισαν ΝΔ και Ελληνική Λύση την προηγούμενη τετραετία; Ισχύουν τα δημοσιεύματα ή οι διαψεύσεις του Μαξίμου;

Αρκετά πια με την εργαλειοποίηση των θεσμών και των διαδικασιών. Αρκετά πληγώσατε τη Δημοκρατία με τα σκάνδαλα, τις μεθοδεύσεις, τον απύθμενο κυνισμό σας.

Οι πολίτες και το πολιτικό σύστημα πρέπει να γνωρίζουν τους κανόνες της διαδικασίας.

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα κοινωνικά και επικοινωνιακά τους καύσιμα εξαντλούνται, γνωρίζουν πολύ καλά ότι ότι το αίτημα για απαλλαγή και πολιτική αλλαγή δυναμώνει συνεχώς, γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν υπάρχει σημείο επιστροφής αλλά μόνο πτώσης, γνωρίζουν πολύ καλά ότι μπορείς να εξαπατήσεις λίγους για πολύ, πολλούς για λίγο, αλλά δεν μπορείς να εξαπατήσεις τους πάντες για πάντα.

Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι τα όρια της αλαζονείας και της αμετροέπειάς τους”.

Σε ό,τι αφορά τις ευρωεκλογές του 2024, είπε πως αυτές θα γίνουν με σταυρό, χωρίς να δώσει περαιτέρω λεπτομέρειες.

Με άρθρο του στην ιστοσελίδα ieidiseis επισημαίνει ότι οι κυβερνητικές μεθοδεύσεις γεννούν «εύλογο συνταγματικό προβληματισμό» και υπογραμμίζει «ελπίζω ο πρωθυπουργός στο τέλος να μην ενδώσει σε τέτοιες καιροσκοπικές λογικές, που οδηγούν αναπόφευκτα σε καταστρατήγηση του Συντάγματος».

Το άρθρο του

Α. Το τελευταίο διάστημα εκπορεύονται ξανά από την κυβέρνηση σενάρια αλλαγής του εκλογικού νόμου που ψήφισε η ίδια, προκειμένου να υποβιβασθεί το όριο αυτοδυναμίας σχεδόν στο ένα τρίτο του εκλογικού σώματος (35%).

Έχω γράψει επανειλημμένα για το απαράδεκτο παιχνίδι της κολοκυθιάς στο οποίο αρέσκεται η ΝΔ, σταθμίζοντας κάθε φορά τα εκλογικά δεδομένα και προσαρμόζοντας ανάλογα τα ποσοστά της αυτοδυναμίας που θέτει ο εκλογικός νόμος, ερήμην του Συντάγματος αλλά και της θεσμικής υπευθυνότητας απέναντι στους κανόνες της σύγχρονης δημοκρατίας. Σε όλους τους εκλογικούς νόμους της, μέχρι και τον πρόσφατο (και μη αρεστό πλέον…), η λογική ήταν και είναι η ίδια.

Να μεθοδεύεται η μονοκομματική επικράτησή της ΝΔ, με μικροπολιτικό προσδιορισμό του ορίου αυτοδυναμίας και με ταυτόχρονο αποκλεισμό των συνασπισμών από την πριμοδότηση, ακόμη και αν είναι πρώτοι. Και όλα αυτά με πλήρη αδιαφορία για την υπέρμετρη σχετικοποίηση, στην πρώτη περίπτωση, και για την πλήρη παραβίαση, στην δεύτερη, των συνταγματικών αρχών της αναλογικότητας, της ισοδυναμίας της ψήφου και της εν γένει πολιτικής ισότητας (ως προς τα κόμματα) αλλά και με την κυνική εκμετάλλευση του ότι δεν υπάρχει στην χώρα μας, όπως έπρεπε, Συνταγματικό Δικαστήριο που να ασκεί προληπτικό έλεγχο της συνταγματικότητας των εκλογικών νόμων…

Β. Δεν θα κουράσω όμως τους αναγνώστες με μια επανάληψη των σχετικών επιχειρημάτων, αρκούμενος απλώς να παραπέμψω σε παλαιότερα άρθρα ελεύθερης πρόσβασης, με τις εκεί περαιτέρω παραπομπές (βλ. «Τα συνταγματικά προβλήματα του εκλογικού νόμου», tvxs.gr, 23.3.2012, «Η αλλαγή του εκλογικού συστήματος ως κριτήριο δημοκρατικής και συνταγματικής αξιοπιστίας», Constitutionalism.gr, 09-10-2015, «To εκλογικό σύστημα στη δίνη αντισυνταγματικών και αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων», Constitutionalism.gr, 22.1.2020).

Ο λόγος που αποφάσισα να γράψω το σημερινό κείμενο είναι η διαπίστωση, που δεν είναι μόνον δική μου, ότι ο πρωθυπουργός φαίνεται να επανεξετάζει τα όρια της θεσμικής σοβαρότητας που ο ίδιος είχε θέσει -αποκλείοντας ρητά πριν από λίγο καιρό κάθε περίπτωση αλλαγής του εκλογικού νόμου- και να προσπαθεί να μετρήσει τις αντιδράσεις που θα προκληθούν αν επιχειρήσει την κυβίστηση που υπονοούν διάφοροι συνεργάτες του. Προς αυτήν την κατεύθυνση φαίνεται να κινούνται με προθυμία όλα τα φίλια ΜΜΕ, τα οποία, με την συντριπτική και καταθλιπτική υπεροπλία τους, βομβαρδίζουν την κοινή γνώμη με ποικίλα υποβολιμαία δημοσιεύματα.

Η μόνιμη δε επωδός τους είναι ότι λόγω των πρόσφατων εξελίξεων (δηλαδή της ανυποληψίας του κυβερνώντος κόμματος μετά την αποκάλυψη των υποκλοπών…) κινδυνεύει η κυβερνητική σταθερότητα και άρα η μόνη λύση είναι να ξανααλλάξει ο εκλογικός νόμος. Αυτό σημαίνει, πρακτικά, ότι το όριο της αυτοδυναμίας πρέπει να υποβιβασθεί περίπου στο 1/3 του εκλογικού σώματος-δηλαδή να προσαρμοσθεί στα δημοσκοπικά μέτρα της ΝΔ- προκειμένου να διασφαλισθεί η μονοκομματική επικράτησή της, μιας και κανένα από τα άλλα κόμματα δεν φαίνεται διατεθειμένο να συνεργασθεί μαζί της.

Γ. Εν πρώτοις πρέπει να επισημανθεί ότι όλη αυτή η παραφιλολογία εκκινεί από λάθος αφετηρία και είναι εξόχως παραπλανητική. Παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα, η κυβερνητική σταθερότητα δεν είναι τίποτε παραπάνω από έναν έμμεσα συναγόμενο συνταγματικό σκοπό ή έστω από μια οιονεί συνταγματική αρχή, που πρέπει να σταθμίζεται προσεκτικά με άλλους συνταγματικούς σκοπούς και ιδίως με γνήσιες -και άρα υπέρτερες- συνταγματικές αρχές, όπως, εν προκειμένω, η ισοδυναμία της ψήφου, η αντιπροσωπευτικότητα του εκλογικού σώματος και η αναλογικότητα (και όπως η πολιτική ευθύνη των μελών της κυβέρνησης και προστασία η αρχή του κράτους δικαίου, στην περίπτωση των υποκλοπών…). Σε κάθε δε περίπτωση, η κυβερνητική σταθερότητα δεν νοείται, σε καμία περίπτωση, να ταυτίζεται με την πάση θυσία -και ιδίως με κάθε θεσμικό κόστος- επικράτηση μονοκομματικών κυβερνήσεων. Μια τέτοια «κυβερνητική σταθερότητα» δεν έχει κανένα έρεισμα στο Σύνταγμα.

Αυτή είναι η επιστημονική παρακαταθήκη του αείμνηστου Αριστόβουλου Μάνεση για το ζήτημα αυτό και αυτή είναι η συντριπτικώς επικρατούσα γνώμη στην θεωρία του συνταγματικού δικαίου (βλ. τα προαναφερθέντα άρθρα μου και αναλυτικότερα την ενδελεχή και κριτική παρουσίαση του σχετικού προβληματισμού από τον Χ. Ανθόπουλο, Εκλογικά Συστήματα και Συνταγματικές Δεσμεύσεις, Εκδ. Σάκκουλα, Αθήνα-Θεσσαλονίκη 2016, σ. 117 επ., με τις εκεί παραπομπές). Στο σημείο αυτό μάλιστα θα ήθελα να θυμίσω το πόσο γλαφυρά συνόψισε αυτήν την κρατούσα γνώμη ο επίσης αείμνηστος Γιώργος Παπαδημητρίου, σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του στη Βουλή:

«Στο εκλογικό σύστημα υπάρχουν αρχές που το προσδιορίζουν, αρχές οι οποίες είναι σαφώς υπέρτερες του σκοπού τον οποίο θεωρεί επιδιωκτέο και θεμιτό το Σύνταγμα, δηλαδή τη διασφάλιση της κυβερνητικής σταθερότητας. Κύριοι συνάδελφοι, η κυβερνητική σταθερότητα δεν αποτελεί συνταγματική αρχή. Αποτελεί απλώς σκοπό προς τον οποίο αποβλέπει –και εύλογα– το Σύνταγμα. Αντίθετα, οι αρχές, τις οποίες ανάφερα [της ισότητας της ψήφου και της ίσης αντιπροσώπευσης] είναι συνταγματικές αρχές με συγκεκριμένο περιεχόμενο και προσδιορισμένη λειτουργία για την οργάνωση και τη λειτουργία του εκλογικού συστήματος» «Πρακτικά Βουλής, Συνεδρίαση Ο΄ 22.1.2008, σ. 3699 επ..

Δ. Πέρα από τα ανωτέρω, όμως, η άποψη για δεύτερο εκλογικό νόμο της παρούσας κυβέρνησης, που θα αντικαταστήσει τον πρώτο για τις μεθεπόμενες εκλογές, γεννά εύλογο συνταγματικό προβληματισμό και ως προς το διαδικαστικό μέρος. Για να γίνει αυτό κατανοητό πρέπει να αναλογισθούμε ποια ήταν η ratio-δηλαδή η νομικοπολιτική στόχευση- της νέας συνταγματικής ρύθμισης του εκλογικού συστήματος, στο πλαίσιο της αναθεώρησης του 2001. Αναφέρομαι, συγκεκριμένα, στην ισχύουσα πλέον διάταξη του άρθρου 54 παρ. 1 του Συντάγματος, σύμφωνα με την οποία:

«Το εκλογικό σύστημα και οι εκλογικές περιφέρειες ορίζονται με νόμο που ισχύει από τις μεθεπόμενες εκλογές, εκτός και αν προβλέπεται η ισχύς του άμεσα από τις επόμενες εκλογές με ρητή διάταξη που ψηφίζεται από των δύο τρίτων του όλου αριθμού των βουλευτών».

Γιατί ψηφίσθηκε η διάταξη αυτή; Για έναν και μόνο λόγο: για να αποφευχθούν μικροκομματικές μεθοδεύσεις σαν αυτές που είχαν παρατηρηθεί, έως τότε, από όλες τις κυβερνήσεις, με εκλογικούς νόμους που αποσκοπούσαν στην εκμετάλλευση της εκάστοτε πολιτικής συγκυρίας για την φαλκίδευση του εκλογικού αποτελέσματος.

Μετά την ψήφιση της διάταξης αυτής είναι αλήθεια ότι το πρόβλημα δεν εξέλιπε εντελώς, καθώς και πάλι έγιναν μικροκομματικοί υπολογισμοί, με το βλέμμα στις μεθεπόμενες εκλογές (αυτό για παράδειγμα έγινε τόσο με την καθυστερημένη και επιτηδευμένη ψήφιση του νόμου της «απλής και άδολης αναλογικής» του ΣΥΡΙΖΑ, που θα ισχύσει στις επόμενες εκλογές, όσο και με τον συνταγματικά προβληματικό νόμο της ΝΔ, που θα ισχύσει κανονικά -αν δεν αλλάξει…-στις μεθεπόμενες εκλογές).

Σε γενικές γραμμές όμως τα αποτελέσματα ήταν αναμφισβήτητα θετικά, διότι τέθηκε πράγματι ένα νέο πλαίσιο νομοθετικής πολιτικής για το εκλογικό σύστημα. Είναι δε βέβαιο ότι η πορεία των εκλογικών μας θεσμών θα είχε πλέον δρομολογηθεί σε νέες βάσεις, αν δεν είχε υπονομευθεί στο μεταξύ από δύο αντίθετες με το πνεύμα του Συντάγματος επιλογές:

Η πρώτη επιλογή ήταν του ίδιου του πρωθυπουργού, ο οποίος έσπευσε από νωρίς να προδικάσει σαν αναπόφευκτες τις δεύτερες εκλογές, με την απαράδεκτη θεσμικά θέση του ότι «θα κάψει» μετά βδελυγμίας τις εκλογές της απλής αναλογικής, μη μετέχοντας στις διεργασίες για τον σχηματισμό κυβέρνησης (θέση που ηχεί τουλάχιστον παράξενα στα αυτιά των Ευρωπαίων, μιας και στις δημοκρατικά προηγμένες χώρες η απλή αναλογική είναι μάλλον ο κανόνας…).

Και σαν να μην έφτανε αυτό, το οποίο συνιστά, σε τελευταία ανάλυση, εμπαιγμό της λαϊκής κυριαρχίας και του κοινοβουλευτικού συστήματος, η κυβέρνηση έφερε σιγά σιγά στο προσκήνιο και μια δεύτερη επιλογή: άρχισε και πάλι τις διαρροές και τα μισόλογα για την εκ νέου αλλαγή του εκλογικού συστήματος, η οποία βέβαια τίποτε δεν εγγυάται ότι θα είναι η τελευταία, ιδίως αν οι εκλογές δεν γίνουν πρόωρα (διότι μπορεί, για παράδειγμα, δύο μήνες πριν από τις εκλογές, να έχουμε και νέα αλλαγή των πολιτικών δεδομένων…).

Ο συνδυασμός λοιπόν της διακήρυξης του πρωθυπουργού για «κάψιμο» των εκλογών της απλής αναλογικής, με την σχεδιαζόμενη, όπως φαίνεται, δημιουργία ενός «νομοθετικού πανεριού» από το οποίο -σαν άλλος μάγος του Οζ- θα βγάζει κάθε φορά, ανάλογα με το εκλογικό του συμφέρον, το εκλογικό σύστημα που επιθυμεί, βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την ratio της αναθεώρησης του 2001 (και θα ήθελα πράγματι να ακούσω επ’αυτού τις απόψεις των τότε πρωταγωνιστών της).

Και τούτο διότι αυτό που ο συνταγματικός νομοθέτης επιχείρησε να θέσει πανηγυρικά εκποδών από το πολιτικό μας σύστημα, η κυβέρνηση επιχειρεί να το επαναφέρει από το παράθυρο, καταφεύγοντας ακόμη μια φορά σε φτηνές και κυνικές μεθοδεύσεις, οι οποίες συνιστούν καταφανώς «περιγραφή», δηλαδή επιτηδευμένη παράκαμψη του Συντάγματος. Όσο δε για το επιχείρημα ότι και οι άλλοι έκαναν αντίστοιχες, αυτό προφανώς δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική, όχι γιατί δεν έκαναν αλλά γιατί όποιος επιχειρεί τέτοιους συμψηφισμούς -και μάλιστα υπερακοντίζοντας κατά πολύ εν προκειμένω- δεν μπορεί να διεκδικεί δάφνες ούτε θεσμικής αξιοπιστίας ούτε πολιτικής σοβαρότητας…

Ε. Ειλικρινά εύχομαι και ελπίζω ο πρωθυπουργός στο τέλος να μην ενδώσει σε τέτοιες καιροσκοπικές λογικές, που οδηγούν αναπόφευκτα σε καταστρατήγηση του Συντάγματος. Αρκετά τραυματίσθηκε το κύρος του με τις υποκλοπές, ας φροντίσει τουλάχιστον να μην κάνει τα πράγματα χειρότερα. Αν μάλιστα αποφάσιζε όχι μόνο να αντισταθεί στις ως άνω προτροπές αλλά και να κάνει μια υπέρβαση για το εκλογικό σύστημα, ίσως θα είχε και κάποιο κέρδος για την πολιτική υστεροφημία του.

Τέτοια, υπέρβαση, για παράδειγμα, θα ήταν να καλέσει όλα τα κόμματα σε διάλογο για μια συναινετική αλλαγή του εκλογικού νόμου, με σημείο εκκίνησης την απλή αναλογική αλλά και με δυνατότητα μετάπτωσή της σε σύστημα λελογισμένης πριμοδότησης του πρώτου κόμματος ή συνασπισμού (αν ξεπερασθεί ένα συγκεκριμένο όριο, σχετικά κοντά στην αυτοδυναμία, που να την δικαιολογεί-πχ 42-44%- και με πρόσθετη προϋπόθεση το πρώτο κόμμα να απέχει από το δεύτερο τουλάχιστόν 2%). Μόνο ένα τέτοιο εκλογικό σύστημα μπορεί να θέσει τις βάσεις για μια μακροπρόθεσμη πολιτική -αλλά όχι κατ’ανάγκην μονοκομματική- σταθερότητα, με ταυτόχρονο σεβασμό της «αρχής της ευρύτερης δυνατής λαϊκής εκπροσωπήσεως, που απορρέει από την έννοια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας», για να θυμηθούμε μια πρωτοποριακή απόφαση του Εκλογοδικείου (ΑΕΔ 36/1990).

Το ότι το προτείνω βέβαια δεν σημαίνει ότι έχω αυταπάτες… Απλώς προσπαθώ να εισαγάγω κάποια στοιχεία προβληματισμού για το πώς θα μπορούσε να ασκηθεί η πολιτική σε τέτοιους κρίσιμους τομείς αν κυβέρνηση και κόμματα ήταν έστω και στοιχειωδώς διατεθειμένα να συζητήσουν σε κλίμα νηφαλιότητας και με όρους εθνικής συνεννόησης…

«Είναι πολύ νωρίς για να δούμε την επίπτωση του πολέμου στην Ουκρανία. Θα δούμε ποιες δυνάμεις θα επικρατήσουν. Νομίζω ωστόσο πως θα είναι πιο ήπια τα αποτελέσματα του πολέμου για την Ελλάδα» σημείωσε ο κ. Λιβάνιος.

Ερωτηθείς για τον εκλογικό νόμο, επισήμανε ότι ψηφίστηκε τον Ιανουάριο του 2020 και έκτοτε «έχουν αλλάξει πολλά» όπως είπε. «Το πλεονέκτημα του εκλογικού νόμου είναι ότι δίνει ένα bonus, ανάλογα με το ποσοστό του πρώτου κόμματος. Πάμε σε ένα εκλογικευμένο bonus.

Στόχος μας είναι η αυτοδύναμη Ελλάδα. Οι πολίτες και κυρίως οι πιο αδύναμοι θέλουν λύσεις στα προβλήματά τους. Αυτό ζητούν από την κυβέρνηση, αυτή είναι η δική μας δουλειά. Ο εκλογικός νόμος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι άδολη αλλά η πιο δόλια αναλογική με μόνο στόχο να εμποδίσει το σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης.

Ο ίδιος τόνισε σχετικά: «Στην Ελλάδα έχουμε δοκιμάσει σχεδόν τα πάντα. Από το 2009 υποστηρίζω την εφαρμογή ενός μεικτού εκλογικού συστήματος στην Ελλάδα. Ενισχύει και την τοπική εκπροσώπηση, μεταξύ άλλων. Είναι ευκαιρία να δούμε ένα μοντέλο που θα κρατήσει για πολλά χρόνια».

Τοποθετούμενος για τις εταιρείες δημοσκοπήσεων, υπογράμμισε: «Το να εμφανίζονται εταιρείες – “κομήτες” δύο – τρεις εβδομάδες πριν από τις εκλογές είναι κάτι που δεν βοηθά γενικότερα. Πρέπει να μπει ένα αυστηρό πλαίσιο λειτουργίας τους», ενώ τόνισε ότι οι δημοσκοπήσεις πρέπει να χρησιμοποιούνται ως εργαλείο και μόνον. Μεταξύ άλλων, ο υφυπουργός ανέφερε: «Στις επόμενες εκλογές η κυβέρνηση θα κριθεί για το έργο της των τελευταίων ετών. Ο λαός περιμένει να λυθούν τα προβλήματα του και γι΄ αυτό πρέπει να δουλέψουμε».