O Μιχάλης Κατζουράκης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1933. Το 1938 η οικογένειά του εγκαθίσταται στην Αθήνα. Το 1951 τελειώνει το Κολλέγιο Αθηνών και στη συνέχεια σπουδάζει ζωγραφική στο Παρίσι στον André Lhote και σχέδιο και αφίσα στον Paul Colin. Επιστρέφει το 1955 και παρουσιάζει έργα του στην Αίθουσα Πέην.

Παράλληλα εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας Γραφικών Τεχνών, ενώ την περίοδο 1960-1967 είναι καλλιτεχνικός σύμβουλος στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού (ΕΟΤ). Το 1962 ιδρύει με τον Φρέντυ Κάραμποττ το ∆ιαφημιστικό Κέντρο Αθηνών «Κ&Κ». Το 1965 του απονέμεται ο Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικος για την ξεχωριστή συμβολή του στο ελληνικό design.

Το 1967 πραγματοποιεί τη δεύτερη ατομική του έκθεση ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών-Χίλτον και συμμετέχει στην Πανελλήνιο Καλλιτεχνική Έκθεση στο Ζάππειο. Από τη χρονιά αυτή αρχίζει να δραστηριοποιείται με μεγαλύτερη συχνότητα στον εικαστικό χώρο, δημιουργώντας ένα προσωπικό λεξιλόγιο μορφών και χρωμάτων, το οποίο έχει ως αφετηρία τη γεωμετρία και βασικό άξονα την αφαιρετική διαδικασία στη ζωγραφική.

Tο 1968 γίνεται μέλος του AGI (Alliance Graphique International). Το 1969 παρουσιάζει μινιμαλιστικά έργα δύο και τριών διαστάσεων στο Ινστιτούτο Γκαίτε και τον επόμενο χρόνο εκθέτει στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών – Χίλτον γλυπτά από φύλλα πολυστερίνης, που κατασκευάστηκαν από το εργοστάσιο πλαστικών ΑΠΚΟ.

Την περίοδο 1970-1980, σε συνεργασία με αρχιτέκτονες, σχεδιάζει έργα για συγκεκριμένους χώρους. Το 1974 ιδρύει το γραφείο «ΑΜΚ», που εξειδικεύεται στη μελέτη και τον σχεδιασμό εσωτερικών χώρων. Το 1975 παρουσιάζει τοιχογραφίες ειδικά για το κρουαζιερόπλοιο Golden Odyssey.

To 1976 συμμετέχει στην εικαστική ομάδα ∆ιαδικασίες-Συστήματα. Από το 1977 ξεκινά να διερευνά τις πολλαπλές δυνατότητες των μεικτών υλικών σε έργα δύο
και τριών διαστάσεων του περιβάλλοντος χώρου.

Το 1979 η ιστορική γκαλερί Denise René οργανώνει την πρώτη του ατομική έκθεση στο Παρίσι.Με αυτή την παρουσίαση ολοκληρώνεται ο κύκλος των αυστηρά γεωμετρικών συνθέσεων και κατασκευών. Η προσωπική του αναζήτηση αρχίζει
να κατευθύνεται προς μια πιο λυρική διατύπωση των γεωμετρικών αρχών.

Ιδιαίτερη στιγμή της πολύχρονης συνεργασίας του με την γκαλερί Denise René ήταν το μεγάλων διαστάσεων γλυπτό «Incontri», το οποίο παρουσιάστηκε συγχρόνως με την έναρξη της 47ης Μπιενάλε της Βενετίας το 1997. Το 2001 στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και το 2002 στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών παρουσίασε αναδρομική έκθεση με ζωγραφική, κατασκευές και γλυπτά των ετών 1965-2001. Το γραφιστικό του έργο παρουσιάστηκε το 2008-2009 στην έκθεση ∆ιαδρομές Design Routes (Μουσείο Μπενάκη οδού Πειραιώς και Πολιτιστικό Κέντρο Πατρών του ΜΙΕΤ, 2008 / Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη, 2009). Για το έργο του στις γραφικές τέχνες έχει διακριθεί με επτά βραβεία Rizzoli για την καλύτερη ελληνική διαφήμιση, με τιμητική διάκριση από το Art Director’s Club της Νέας Υόρκης, με το τρίτο βραβείο στην Μπιενάλε του Μπρνο και με το πρώτο και δεύτερο βραβείο στον διεθνή διαγωνισμό τουριστικής αφίσας του Λιβόρνο.

Έργα του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη Αθηνών, στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης, στην Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ στο Μέτσοβο, στο Μουσείο Matisse στο Λε Κατό-Καμπρεζί, στο Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδας, σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Φίλη της αγνοούμενης εικαστικού, Αναστασίας Βελεγράκη, μίλησε στην εκπομπή «Φως στο Τούνελ» για έναν άνδρα που την πίεζε να κάνουν σχέση.

«Υπήρχε ένας άνδρας, τον οποίο η Αναστασία είχε γνωρίσει στην κατασκήνωση (του Αγίου Ανδρέα). Μου τον είχε δείξει μια φορά. Ήταν γεροδεμένος και ψηλός. Μου έλεγε πως την πίεζε να συναντηθούν, να βγουν μαζί κάποιο ραντεβού και να συνάψουν σχέση. Η Αναστασία του έλεγε πως εκείνη ήθελε παρέα, απλώς για να βγει μία βόλτα και όχι να κάνει κάποια σχέση κι εκείνος ενοχλήθηκε. Αυτό έγινε στα τέλη Αυγούστου, αλλά ξέρω πως της έστησε καρτέρι για να τη συναντήσει. Είχα καταλάβει πως ήταν πολύ χειριστικός και επίμονος. Πολύ πιεστικός. Η Αναστασία ήταν κλειστή και γενικά δεν μιλούσε για τα προσωπικά της. Δεν επέτρεπε να της κάνεις ερωτήσεις, ό,τι σου έλεγε από μόνη της», ανέφερε χαρακτηριστικά η φίλη της.

Η ίδια, όταν τη ρώτησε η Αγγελική Νικολούλη, για το τι πιστεύει πως έχει συμβεί στην φίλη της, απάντησε: «Άρχισα να σκέφτομαι πως επειδή η περιοχή που μένει, είναι λίγο περίεργη και επειδή συνήθιζε να βοηθάει κόσμο μήπως πήγε να βοηθήσει κάποιον και εκεί της επιτέθηκαν για να την κλέψουν. Τώρα για τα κρυπτονομίσματα που βγήκε στην εκπομπή ότι είχε μπλέξει, προφανώς κάποιος την έβαλε εκεί. Η Αναστασία ήταν πολύ έξυπνη, εάν κατάλαβε ότι την έχουν εξαπατήσει, θα έκανε μεγάλη φασαρία, δεν θα το άφηνε έτσι. Προφανώς θα ζήταγε το λόγο από αυτόν τον άνθρωπο που την είχε βάλει σ’ αυτή τη διαδικασία».

Φίλος της αγνοούμενης εικαστικού σημείωσε στην εκπομπή: «Με έχει στεναχωρήσει αυτή η κατάσταση πάρα πολύ. Δεν μπορεί να σε παίρνει κάποιος άγνωστος τηλέφωνο και να σε πείθει». Όπως αναφέρει ο ίδιος πρόκειται για έναν ιδιαίτερα εύπιστο άνθρωπο, μοναχικό.

«Κυκλοφορούσε στο κέντρο της Αθήνας και έπαιρνε συνέχεια τις συγκοινωνίες. Πηγαίναμε μαζί στα μουσεία και όπως περπατούσαμε δίπλα δίπλα ξαφνικά την έχανα. Έσκυβε κάτω και μάζευε πέτρες, πρόκες. Ήξερε το κάθετι που μάζευε που θα το τοποθετήσει και έφτιαχνε αγαλματίδια και διάφορα τεχνήματα με αυτά. Είχε πάθος. Όλη της η ζωή ήταν αυτό», ανέφερε.

Όπως λέει στην δημοσιογράφο της εκπομπής, η Αναστασία ασχολείτο και με την ποίηση και είχε πάρει και βραβεία.

«Γενικά ήταν πολύ δραστήρια και όλα αυτά δεν δείχνουν ένα άνθρωπο που ήθελε να εξαφανιστεί. Τελευταία φορά μιλήσαμε 22 Δεκεμβρίου στη γιορτή της. Είχαμε και μια επικοινωνία στο viber μέσω μηνυμάτων. Κάνω έκκληση στις κοντινές της φίλες και στους ανθρώπους που την γνωρίζουν καλά και τη συνάντησαν τελευταία να σπεύσουν να δώσουν πληροφορίες», καταλήγει.

Πηγή: anikolouli.gr

Όπως έγινε γνωστό, ο αδερφός της τις αναζητούσε στα τηλέφωνα ωστόσο δεν απαντούσαν με αποτέλεσμα να πάει από το σπίτι. Όταν είδε όμως ότι δεν άνοιγαν κάλεσε κλειδαρά. Εσωτερικά όμως της πόρτας είχε μπει σύρτης κάτι που καθιστούσε αδύνατο να ανοίξει. Τότε κάλεσε την αστυνομία.Όταν μπήκαν στην οικεία η Λίμπερτυ Πολύζου εντοπίστηκε νεκρή στο υπνοδωμάτιό της, ενώ νεκρή στο δικό της δωμάτιο ήταν και η κόρη της.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, η ιστορικός τέχνης πέθανε από φυσικά αίτια, ενώ η κόρη της αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας. Έρευνες βέβαια διενεργεί η ιατροδικαστική υπηρεσία, για τα αίτια του θανάτου…

Η Πωλίνα Γκιωνάκη μιλώντας στην εκπομπή Super Κατερίνα στον ALPHA, δήλωσε σοκαρισμένη: «Είμαι σοκαρισμένη. Ήμασταν φίλες και είχαμε συνεργαστεί στην τελευταία παράσταση. Το μόνο που μπορώ να πω είναι να είναι αναπαυμένη η ψυχούλα της. Κάποια στιγμή θα ξανασυναντηθούμε. Και να αναπαυθεί η ψυχούλα της κόρης της».

Ο Σταύρος Μπαλάσκας μίλησε στην εκπομπή «Super Κατερίνα» και ανέφερε πως θα ερευνηθούν τα αίτια του θανάτου τους και τα ευρήματα της τοξικολογικής εξέτασης, καθώς αποκλείεται το σενάριο της εγκληματικής ενέργειας.

Η ανάρτηση του Περικλή Κονδυλάτου

«Αντίο Λυμπερτυ Πολύζου. Ήσουν ένας υπέροχος, ξεχωριστός, ταλαντούχος άνθρωπος με επίπεδο και ποιότητα. Δεν θα μιλήσω για την ομορφιά σου γιατί αυτό είναι φανερό. Για μένα ήσουν συνώνυμο της Πανδώρας που είχε όλες τις αρετές, και συνώνυμο της παλιάς αριστοκρατίας όπου οι άνθρωποι που είχαν κράτος ήταν οι άριστοι. Πόσο λυπάμαι γιατί ήσουν συνυφασμένη στο μυαλό μου με τα νιάτα μας», ανέφερε στη συγκινητική ανάρτησή του ο Περικλής Κονδυλάτος.

View this post on Instagram

A post shared by Pericles Kondylatos (@pkondylatos)

Γεννήθηκε το 1931 στο Κάιρο, όπου έκανε και τα πρώτα του βήματα στη ζωγραφική. Σπούδασε στο Παρίσι (1956-1961), αρχιτεκτονική και διακόσμηση εσωτερικών χώρων, και ζωγραφική. Η πρώτη του ατομική έκθεση έγινε στη Σουηδία (1969, Sôdertalje Konsthal). Δίδαξε στο Βερολίνο και στο Παρίσι, όπου εγκαταστάθηκε το 1973. Παρουσίασε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Ελλάδα το 1971, μέσα στην δικτατορία των συνταγματαρχών, στο Ινστιτούτο Γκαίτε, στην Αθήνα. Η έκθεση του είχε λειτουργήσει σαν μια τολμηρή παρέμβαση σε καλλιτεχνικό και πολιτικό επίπεδο.

Το έργο του Κωνσταντίνου Ξενάκη βρίσκεται σε διάλογο με το πολιτιστικό παρελθόν, η προσωπική του ποιητική σημειολογία δανείζεται στοιχεία από τη σύγχρονη ζωή, αλλά και από συστήματα γραφής παλιών πολιτισμών. Ήδη πριν το τέλος της δεκαετίας του 1960 είχε ξεκινήσει την ενασχόλησή του με το κατεξοχήν χαρακτηριστικό θέμα της ώριμης δουλειάς του: τους κώδικες, τα σημεία και τα σύμβολα που μεταφέρουν μηνύματα και ορίζουν τρόπους επικοινωνίας. Ο κόσμος των ιερογλυφικών, το φοινικικό και το ελληνικό αλφάβητο αλλά και το ιαπωνικό και το λατινικό διαμορφώνουν την προσωπική εκφραστική του γλώσσα.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 οι επισκέψεις του στην Ελλάδα πυκνώνουν και, βαθμιαία, αρχίζει να μοιράζει το χρόνο του μεταξύ Παρισιού και Αθήνας. Το 1996, τιμώντας την αιγυπτιώτικη καταγωγή του, παρουσιάζει στην Αλεξάνδρεια και στο Κάιρο αναδρομική έκθεση με τίτλο Η Επιστροφή του Καλλιτέχνη, 1958-1996. Στην Ελλάδα εκθέτει σε τρία μέρη την αυτοβιογραφική σειρά με τίτλο Το βιβλίο της ζωής (1995, 1997, 2003), ενώ το 2003 γίνεται και αναδρομική παρουσίαση έργων του της τελευταίας εικοσαετίας (Κ.Μ.Σ.Τ., Θεσσαλονίκη).

Στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει δύο μονογραφίες για το έργο του, το 1995 και το 2009.

Πηγή: ΑΜΠΕ