Ο Συντονισμός Σπουδαστών Δραματικών Σχολών απευθύνει κάλεσμα στήριξης του εγχειρήματός του και συγκέντρωσης έξω από το κατειλημμένο Τσίλλερ επί της οδό Αγίου Κωνσταντίνου στο κέντρο της Αθήνας, αφού τονίζει ότι εδώ και 50 μέρες, εργαζόμενοι/ες/α στην τέχνη, σπουδαστές/τριες/α, μαθητές/τριες/α και αλληλέγγυα άτομα από όλη την Ελλάδα αγωνίζονται μέσω απεργιών, κινητοποιήσεων και καταλήψεων, ενάντια στην υποβάθμιση της τέχνης και τον εξευτελισμό του πολιτισμού.

“Στην εικόνα του Εθνικού περικυκλωμένου από ένοπλες αστυνομικές δυνάμεις απαντάμε με ένα θέατρο γεμάτο καλλιτέχνες που αγωνίζονται για το μέλλον τους” σχολιάζει και ζητά την άμεση ικανοποίηση των παρακάτω αιτημάτων:

• Την άμεση τροποποίηση του ΠΔ 85/2022 μέχρι 08/02/2023, με την υπαγωγή όλων των καλλιτεχνών στην βαθμίδα Τ.Ε. (όπως ίσχυε για τους/τις διπλωματούχους μέχρι το 2003). Συμπερίληψη όλων των αποφοίτων από το 2003 και μετά
• Την Παροχή Σίτισης, Στέγασης, Δωρεάν Συγγραμμάτων, Κρατικών Υποτροφιών και Φοιτητικών Επιδομάτων στο Σπουδαστικό Σώμα των εποπτευόμενων από το ΥΠΠΟΑ Σχολών
• Την περαιτέρω στελέχωση των Δημοσίων Σχολών Παραστατικών Τεχνών με το απαραίτητο προσωπικό και τον απαραίτητο εξοπλισμό για την διενέργεια των σπουδών μας
• Την άμεση ίδρυση Δημόσιας Σχολής Παραστατικών Τεχνών Ανώτατης Εκπαίδευσης με παραρτήματα σε όλη την Ελλάδα
• Δυνατότητα Π.Ε. σε αποφοίτους ανωτέρων καλλιτεχνικών σχολών, είτε μέσα από διαδικασίες εξομοίωσης με εξετάσεις σε μια σειρά μαθημάτων για τους αποφοίτους – μέχρι και την ίδρυση της Δημόσιας Σχολής Παραστατικών Τεχνών Ανώτατης Εκπαίδευσης – είτε με κατατακτήριες και μερική φοίτηση μετά την ίδρυση της Δημόσιας Σχολής Παραστατικών Τεχνών Ανώτατης Εκπαίδευσης.

Ο Συντονισμός σημειώνει πως πως οι καλλιτεχνικές σχολές του Εθνικού Θεάτρου, του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (Κ.Θ.Β.Ε.), του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Πάτρας (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας), και της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης (Κ.Σ.Ο.Τ) βρίσκονται υπό κατάληψη, ενώ παράλληλα πραγματοποιείται αποχή των σπουδαστών/τριών/ων των δραματικών σχολών: Ωδείο Αθηνών, Αρχή, Πράξη 7, Θέατρο τέχνης, Αγία Βαρβάρα, Δήλος, Τεχνών 100, Πειραϊκός Σύνδεσμος, Θεοδοσιάδη.

Παράλληλα, θυμίζει πως η Δραματική του Εθνικού οδηγείται σε κλείσιμο για πρώτη φορά στην ιστορία της αφού το καθηγητικό προσωπικό δήλωσε πως αν μέχρι την Τετάρτη 8-2-2023 η κυβέρνηση δεν προχωρήσει σε έμπρακτες ενδείξεις σχετικά με την τροποποίηση του ΠΔ85/2022 και την επαναφορά σε καθεστώς Τ.Ε. σύσσωμο θα υποβάλλει την παραίτηση του.

• Το Συντονιστικό της κατάληψης της δραματικής του Εθνικού χαιρέτισε και στήριξε την κατάληψη του κτιρίου εκφράζοντας την κάθετη αντίθεσή τους στην θεσμική απαξίωση, που υποβαθμίζει την εκπαιδευτική και καλλιτεχνική τους πορεία, ενώ διαμηνύουν ότι θα συνεχίζουν τον αγώνα τους μέχρι την τελική νίκη.

“Ως νέοι καλλιτέχνες που βδομάδες τώρα κατακλύζουμε τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας διεκδικώντας την εκπλήρωση των δίκαιων αιτημάτων μας, την τροποποίηση του ΠΔ (85/2022) με την παροχή του ΤΕ στα πτυχία μας, την παροχή στέγασης, σίτισης και φοιτητικών παροχών, και την ίδρυση νέων Ανωτάτων Σχολών Παραστατικών Τεχνών, δηλώνουμε πως θα πολεμήσουμε ενωμένοι μέχρι τέλους την κυβερνητική αδιαφορία, την υποβάθμιση της τέχνης στη ζωή, το κυβερνητικό χτύπημα στην ελευθερία που η τέχνη μας πρεσβεύει” σημειώνει το συντονιστικό για να προσθέσει το εξής:

• “Η κατάληψη του σημαντικότερου, ιστορικού θεάτρου της Αθήνας υποστηρίζει έμπρακτα, με τον πιο δυναμικό, αλληλέγγυο και μαχητικό τρόπο, πως το θέατρο δεν το προστατεύουν, βέβαια, τα ΜΑΤ που το φρουρούσαν στην μεγάλη πορεία της Πέμπτης γελοιοποιώντας την κυβέρνηση στα μάτια της κοινωνίας, δεν το προστατεύει το ΥΠΠΟΑ που σήμερα επιδόθηκε στην υποκριτική και σπάταλη φιέστα της Ελευσίνας Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 2023, αλλά οι ηθοποιοί του, οι σκηνοθέτες του, οι χορευτές του, οι κάθε λογής εργάτες του, τα παιδιά του”.

Προηγήθηκε παρέμβαση διαμαρτυρίας καλλιτεχνών και σπουδαστών, της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος και του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, στα εγκαίνια του θεσμού «Ελευσίς, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2023», έξω από το παλαιό Ελαιουργείο της Ελευσίνας.

Ωστόσο, ο θείος της που θα πλήρωνε τις σπουδές της σε σχολή δημοσιογραφίας στις Βρυξέλλες άλλαξε γνώμη, διότι πίστευε πως η δημοσιογραφία είναι τυχοδιωκτικό επάγγελμα και δεν αρμόζει για γυναίκες.
Η μητέρα της ήθελε να παντρευτεί και να δουλέψει ως τραπεζικός υπάλληλος, αλλά η ίδια το θεώρησε καταδίκη και αποφάσισε να ασχοληθεί με την υποκριτική.

Η αγάπη της για τις τέχνες

Σπούδασε υποκριτική κρυφά από τους γονείς της και μάλιστα δούλευε σε εταιρία χρωμάτων για να πληρώνει τα δίδακτρα της Δραματικής Σχολής Κωστή Μιχαηλίδη. Καθηγήτρια της ήταν η Μαίρη Αρώνη.
Τα πρώτα χρόνια στη σχολή της έδιναν μόνον δραματικούς ρόλους, γιατί ταίριαζε με το δραματικό της πρόσωπο.
Πρωτοεμφανίστηκε στην Ελεύθερη Σκηνή το 1965.

Ασχολήθηκε κυρίως με το ελεύθερο θέατρο, ενώ δούλεψε επτά χρόνια στο Εθνικό. Τότε έπαιξε στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο, αλλά απογοητεύτηκε από το αλισβερίσι των επιτροπών και επέστρεψε στο ελεύθερο θέατρο, επειδή της έλειπε η ουσία. Είχε πρόταση από τον Κάρολο Κουν για παράσταση στο θέατρο Τέχνης αλλά την απέρριψε διότι είχε κλείσει σε μια άλλη παράσταση

Η τηλεόραση και το θέατρο 

Τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 συμμετείχε σε τηλεοπτικές σειρές. Η πρώτη της συμμετοχή ήταν η σειρά «Μια φορά και έναν καιρό» το 1976, στην ΕΡΤ.
Ακολούθησαν οι:  Έρωτας και επανάσταση (1978-1979), Ο συμβολαιογράφος (1979), Τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα (1980), Για την τιμή και το χρήμα (1980), Οι Άθλιοι των Αθηνών (1981), Ο Κίτρινος Φάκελος (1981), Οι Φρουροί της Αχαίας( 1981), Ο καπιταλιστής (1982), Το μινόρε της Αυγής ( 1982- 1984), Η Κυρία Κούλα (1983), Χατζημανουήλ (1983), Υπάλληλοι, Προς Οφρύνιο, Η Γυναίκα στη μονόπρακτη κωμωδία (1984), Χαίρε Τάσο Καρατάσο (1985), Φρουτοπία (1985), Η αλεπού και ο μπούφος (1987), Το σπίτι της θείας, Σιγά η πατρίδα κοιμάται (1988), Ασημίνα Λαϊου, Το φεγγάρι των Ξενιτεμένων (1989).
Στο θέατρο συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τους Στέφανο Ληναίο, Σταμάτη Φασουλή, Γιώργο Μιχαλακόπουλο.
Μερικοί από τους πιο χαρακτηριστικούς ρόλους που υποδύθηκε ήταν στις σειρές «Τρεις Χάριτες» το 1991, το Σοϊ μας το 1992, το «Δις Εξαμαρτείν» το 1993. Ωστόσο, αγαπήθηκε πολύ από το κοινό για την ερμηνεία της ως Ντένη Μαρκορά στη σειρά «Δύο ξένοι».
Η τελευταία τηλεοπτική σειρά που συμμετείχε ήταν τα Χρυσά Κορίτσια στην ΕΤ1, το 2009.
Σε συνέντευξη της είχε πει ότι οι κωμικοί ρόλοι είναι επικίνδυνοι γιατί μπορεί εύκολα να γίνεις γελοίος.
Σημαντική στιγμή στη θεατρική της καριέρα, η παράσταση «Η περιπλανώμενη ζωή μιας ρεμπέτισσας» που αφορούσε τη ζωή της Σωτηρίας Μπέλλου.
«Η περιπλανώμενη ζωή μιας ρεμπέτισσας» που αφορούσε τη ζωή της Σωτηρίας Μπέλλου.
Όπως είχε αναφέρει τότε, ήταν ρόλος- ρίσκο και το σκέφτηκε πολύ πριν τον αποδεχτεί. Η Κώνστα ήταν συγκλονιστική στην ερμηνεία της και στην πρεμιέρα οι θεατές σηκώθηκαν όρθιοι και τη χειροκροτούσαν.

Ο γάμος που δεν έγινε ποτέ και η πολιτική 

Δεν παντρεύτηκε ποτέ, επειδή δεν της άρεσε η δέσμευση του γάμου.
Η Ντίνα Κώνστα έχει εκφράσει ανοιχτά τις πολιτικές της απόψεις, ενώ είχε θέσει υποψηφιότητα με τον Συνασπισμό στις Ευρωεκλογές του 1999, στις βουλευτικές εκλογές του 2000, και στις βουλευτικές εκλογές του 2004. Η εμπλοκή της με την πολιτική ήταν εξαιτίας της πολύ στενής σχέσης της με τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, καταφέρνοντας να συγκεντρώσει 9000 ψήφους, για μια θέση που έτσι κι αλλιώς πήγαινε στον αρχηγό του κόμματος.

Επίλογος

Η αγαπημένη ηθοποιός τον τελευταίο καιρό νοσηλεύονταν σε ίδρυμα της Αθήνας με άνοια, από την οποία έπασχε τα τελευταία χρόνια. Πριν από έναν χρόνο, η ηθοποιός αποφάσισε με το ξέσπασμα της πανδημίας του κορωναϊού να φύγει από την Αθήνα και το διαμέρισμά της στο Παγκράτι και να μεταφερθεί σε ασφαλές μέρος εκτός Αττικής.

Το ανοιχτό θέατρο που βρίσκεται υπό κατασκευή, έχει χωρητικότητα 1.200 θέσεων και θ’ ανοίξει για το κοινό στα τέλη του Ιουλίου. Η «Λυσιστράτη» σε σκηνοθεσία του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου θα εγκαινιάσει την λειτουργία του, ενώ παραγωγοί της ελεύθερης σκηνής θα μπορούν να το νοικιάσουν μελλοντικά για να παρουσιάσουν την δουλειά τους. Με την χορηγία του ιδρύματος Λάτση και σε αναμονή της οικοδομικής άδειας για την κατασκευή βοηθητικών χώρων, αποκαθίστανται προς το παρόν οι κερκίδες που, υπό τις παρούσες συνθήκες που επιβάλλει η πανδημία, θα μπορούν να φιλοξενήσουν έως και 500 άτομα.

Ο Δημήτρης Λιγνάδης, αναφέρθηκε στην επόμενη μέρα του Εθνικού μετά την πανδημία και ευχαρίστησε τους εργαζόμενους του οργανισμού για την πολύτιμη συνεισφορά τους την περίοδο της καραντίνας τονίζοντας πως όλοι προσπάθησαν προκειμένου το Εθνικό Θέατρο να παραμείνει λειτουργικό και να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.

«Το Εθνικό Θέατρο δεν αγάπησε ποτέ την αδράνεια και προσπάθησε ν’ ανθήσει έστω και λίγο μέσα σε αυτή τη δύσκολη συνθήκη. Δεν είμαστε θαυματουργοί που τα κάνουμε όλα σωστά, αλλά μία επίμονη ομάδα που με ζήλο προσπαθούμε να παραμείνουμε ζωντανοί και μετά την πανδημία. Και θα είμαστε αρκούντως εφευρετικοί για ν’ αρχίσουμε να ξαναχτίζουμε όσα γκρεμίστηκαν. Δεν πρέπει κανείς να κινείται φοβικά ή χωρίς ελπίδα για το μέλλον» δήλωσε.

Όπως είπε, το Εθνικό Θέατρο από την πρώτη στιγμή αυτής της πρωτόγνωρης συνθήκης, με πλήρη συνείδηση της αποστολής του, στάθηκε στην πρώτη γραμμή, οργανώνοντας έως και πρόσφατα πολλές διαδικτυακές προβολές από το ηλεκτρονικό του αρχείο αλλά και από παραστάσεις της τελευταίας δεκαετίας, πρωτοβουλίες που ενίσχυσαν την παιδεία αλλά και την κοινωνική και ατομική μας ευθύνη σε αυτή την τόσο δύσκολη περίοδο (κατασκευή ιατρικών μασκών, εθελοντικές αιμοδοσίες, εκπαιδευτικά εργαστήρια κ.α.), ενώ ταυτόχρονα από τους εργαζόμενους και συνεργάτες επιταχύνθηκαν εργασίες συντήρησης υπαρχουσών υποδομών και δημιουργία νέων, έτσι ώστε ο οργανισμός να είναι έτοιμος για το προσεχές διάστημα.

Παράλληλα, ο Δημήτρης Λιγνάδης αναφέρθηκε στις παραστάσεις που θα πραγματοποιήσει το Εθνικό Θέατρο το καλοκαίρι στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι δύο παραγωγές του Εθνικού («Πέρσες» και «Λυσιστράτη)» που είχαν ήδη προγραμματιστεί να ανέβουν στην Επίδαυρο θα παρουσιαστούν τελικά τρεις αντί για δύο ημέρες (24,25,26 Ιουλίου και 31 Ιουλίου και 1,2 Αυγούστου), προσπαθώντας έτσι να καλύψουν ένα μέρος της απώλειας των εσόδων που θα έχουν όλες οι παραστάσεις δεδομένων των μέτρων προστασίας.

Ακόμη, ο καλλιτεχνικός διευθυντής αναφέρθηκε στις τρεις συμπληρωματικές δράσεις του Εθνικού που εντάσσονται στο πρόγραμμα του υπουργείου Πολιτισμού «Όλη η Ελλάδα, ένας πολιτισμός» και θα πραγματοποιηθούν σε αρχαιολογικούς χώρους στην Αττική. Πρόκειται για τα «Σπουδαία ερείπια» (μια παράσταση για τις εμπειρίες περιηγητών στην Ελλάδα του 16ου -19ου αιώνα) σε σκηνοθεσία της Νατάσας Τριανταφύλλη), την «Αθηναίων Πολιτεία» (μια σειρά πεζών αρχαιόθεμων κειμένων που προλόγισαν την αθηναϊκή δημοκρατία) σε σκηνοθεσία του Βασίλη Παπαβασιλείου) και «Το αμάρτημα της μητρός μου» του Γ. Βιζυηνού (στην αγγλική γλώσσα) σε σκηνοθεσία Δανάης Ρούσσου. «Δεν πιστεύω πως τα αρχαία είναι ένα αδρανές υλικό. Αντίθετα, τέτοιες εκδηλώσεις θα μας συμφιλιώσουν με τους αρχαιολογικούς χώρους και θα αναδείξουν κείμενα in situ ακουσμένα» είπε. Οι χώροι που θα πραγματοποιηθούν οι δράσεις θα ανακοινωθούν το προσεχές διάστημα σε συνεννόηση με το ΥΠΠΟΑ.

Όσον αφορά τα νέα δεδομένα που επέβαλλε στο θεατρικό χώρο η πανδημία, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, δήλωσε: ««Το Εθνικό Θέατρο είναι ένας κρατικός φορέας που τηρεί κατά γράμμα τις οδηγίες του ΥΠΠΟΑ. Αισιοδοξώ ότι κάποια στιγμή τα μέτρα θα χαλαρώσουν». Σχετικά με τις προσλήψεις καλλιτεχνών, είπε πως «δεν μπορούμε να πάμε κόντρα στις συλλογικές συμβάσεις που επιβάλλουν εξάμηνη απασχόληση κάθε ηθοποιού και να προσλάβουμε κάποιον για δύο μήνες προκειμένου να έχουν περισσότεροι άνθρωποι δουλειά. Η “ στέγη” γι’ αυτήν την καταιγίδα δεν μπορεί να είναι μόνο το Εθνικό Θέατρο. Κάνουμε τεράστια προσπάθεια να μην μειώσουμε αυτούς που ήδη δουλεύουν».

Σύμφωνα με την αναπληρώτρια καλλιτεχνική διευθύντρια Ερι Κύργια τα ταμεία του Εθνικού αναμένεται να σημειώσουν σημαντικές απώλειες αφού μέχρι πέρυσι ένα sold out στην Επίδαυρο έφερνε έως και 300.000 ευρώ έσοδα, ενώ φέτος οι πιο αισιόδοξοι υπολογισμοί δεν ξεπερνούν τις 120.000 εσόδων από κάθε παραγωγή. Σε αυτές προστίθενται και τα διαφυγόντα κέρδη του Εθνικού από τη σεζόν που ποτέ δεν τελείωσε εξαιτίας του κλεισίματος των θεάτρων (που υπολογίζονται περίπου στα 450.000 ευρώ).

Σχετικά με το ρεπερτόριο της επόμενης χρονιάς, ο Δημ. Λιγνάδης είπε πως θ’ ανακοινωθεί το φθινόπωρο, ενώ η σεζόν θα «ανοίξει» με τις παραγωγές που διακόπηκαν ή αναβλήθηκαν λόγω κορονοϊού. «Πρόθεσή μας είναι ν’ ανέβουν αυτές οι παραγωγές που είναι έτοιμες, αφενός για ηθικούς λόγους κι αφετέρου γιατί είναι παραγωγές που έχουν πληρωθεί. Μένουν μόνο κάποιες τελικές διαβουλεύσεις με τους σκηνοθέτες», σημείωσε.

Ο Δημήτρης Λιγνάδης χαρακτήρισε την πρωτοβουλία των Support Art Workers «απόλυτα αιτιολογημένη» αφού είναι πολύ σκληρό για τον καλλιτέχνη να «βλέπει μαύρο, να μην έχει ορίζοντα». «Κατανοώ την οποιαδήποτε αντίδραση είτε ως αγωνία είτε ως θυμικό. Όταν καταλαγιάσει ο κονιορτός πρέπει να δούμε πώς θα θεραπεύσουμε κάποιες πληγές που βγήκαν στην επιφάνεια».

Σε ερώτηση για το πώς αποτιμά ο ίδιος τις διαδικτυακές προβολές και αν αυτές καλλιεργούν μία νέα κουλτούρα, ο Δημ. Λιγνάδης απάντησε: «Δεν πιστεύω ότι η θεατρική πράξη μπορεί ν’ αντικατασταθεί από οποιαδήποτε κάμερα. Το θέατρο είναι μετάληψη. Μας ενδιαφέρει να δούμε ποια είναι η θέση του Εθνικού Θεάτρου στον ψηφιακό κόσμο και πως μπορούμε να εντάξουμε αυτές τις δράσεις στη δική μας πραγματικότητα, προκειμένου να εμπλουτίσουν τη θεατρική πράξη και όχι να λειτουργήσουν ως υποκατάστατο».