«Δείχνει να δέχεται την διαγραφή της Κύπρου ως οντότητας από τους χάρτες του ΝΑΤΟ, έχει ήδη δεχτεί το «Turkaegean», ενώ δείχνει διατεθειμένη να δεχτεί αλλαγές ονομασιών που συνδέονται με την Συνθήκη της Λοζάνης γεγονός που θα διευκολύνει ευθέως τους αναθεωρητές στην Άγκυρα», επισημαίνει στη συνέχεια ο Νίκος Κοτζιάς, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για την αντιπολίτευση και δη για την αριστερά.

Αναλυτικά η ανάρτηση του Νίκου Κοτζιά:

«Οι επιθέσεις σε πρόσωπα που δεν ελέγχονται από το σύστημα, η αποσιώπηση των εξελίξεων στη διπλωματική σκηνή, σημαίνει ότι η κυβέρνηση της ΝΔ ετοιμάζεται για μεγάλες υποχωρήσεις στα εθνικά μέτωπα. Δείχνει να δέχεται την διαγραφή της Κύπρου ως οντότητας από τους χάρτες του ΝΑΤΟ, έχει ήδη δεχτεί το «Turkaegean», ενώ δείχνει διατεθειμένη να δεχτεί αλλαγές ονομασιών που συνδέονται με την Συνθήκη της Λοζάνης γεγονός που θα διευκολύνει ευθέως τους αναθεωρητές στην Άγκυρα. Ελπίζω να ξυπνήσουν τα κόμματα που βρίσκονται στα αριστερά της ΝΔ ως προς τα εθνικά θέματα, καθώς και οι «υποψήφιοι πρόεδροι» του ΣΥΡΙΖΑ να θυμηθούν την λέξη πατρίδα και πατριωτισμός.»

«Θα ήθελα ενόψει της εισόδου μας στον τελευταίο χρόνο της κυβερνητικής θητείας να διατυπώσω μια ευρύτερη παράκληση: Τα εθνικά θέματα να μείνουν έξω από το πεδίο του κομματικού ανταγωνισμού, όπως έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό μέχρι σήμερα. Να διατηρηθεί, δηλαδή, η ωριμότητα και η ομόνοια που μας έφερε ως εδώ. Είναι σωστό να θυμόμαστε πάντα ότι ο Ελληνισμός διχάστηκε ιστορικά για θέματα εξωτερικής πολιτικής και θα πρέπει να θυμόμαστε ότι φέτος είναι το 2022, 100 χρόνια μετά την εθνική καταστροφή του 1922. Μια εθνική καταστροφή που σε μεγάλο βαθμό την προκάλεσε ο εθνικός διχασμός» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Νίκος Δένδιας. 

Προς επίρρωση του μηνύματός του, ο υπουργός Εξωτερικών υπογράμμισε πως «δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αντιμετωπίζουμε εθνική απειλή και την απειλή αυτή μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε αν είμαστε μονιασμένοι, με ομόνοια δηλαδή μεταξύ μας». 

Σε αυτό το πλαίσιο, δεσμεύτηκε πως επί τη βάσει των οδηγιών που έχει πάρει από τον πρωθυπουργό, την προτεραιότητα αυτή της ομόνοιας και της ενότητας του ελληνικού λαού θα συνεχίσει να υπηρετεί. 

Σε ό,τι αφορά τις διαδοχικές συναντήσεις με τους εκπροσώπους των κοινοβουλευτικών κομμάτων, στο πλαίσιο των τακτικών επαφών για τα μείζονα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, ο υπουργός Εξωτερικών ενημέρωσε καταρχήν για τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη. Ιδιαίτερα στάθηκε στο νέο στρατηγικό δόγμα του ΝΑΤΟ που υιοθετήθηκε στη Μαδρίτη. «Σε αυτό το στρατηγικό δόγμα γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στις αξίες του Διεθνούς Δικαίου και της καλής γειτονίας μεταξύ των χωρών, αλλά και γενικά στο πλαίσιο αξιών και αρχών τα οποία πιστεύει και πρεσβεύει η Ελλάδα, και τα οποία αν εφαρμοστούν θα λύσουν μια πολύ μεγάλη σειρά από προβλήματα στην ευρύτερη περιοχή μας» τόνισε ο Νίκος Δένδιας. 
Επίσης, ο υπουργός Εξωτερικών χορήγησε στους εκπροσώπους των κοινοβουλευτικών κομμάτων αντίγραφα της συμφωνίας μεταξύ Φινλανδίας, Σουηδίας και Τουρκίας. «Η συμφωνία αυτή δεν δημιουργεί για την Τουρκία υπερκέρδη όπως εμφανίστηκε να συμβαίνει σε ένα τμήμα της ελληνικής κοινής γνώμης. Αντίθετα, η Τουρκία δεν πέτυχε στη συμφωνία αυτή ούτε τον χαρακτηρισμό του YPG ή του FETO ως τρομοκρατικών οργανώσεων ούτε, όπως δεν ήταν δυνατόν και να συμβεί, την υπαγωγή της διαδικασίας έκδοσης σε ένα ειδικό καθεστώς πέρα από την ευρωπαϊκή σύμβαση για την έκδοση. Όσον αφορά δε το ζήτημα της συμμετοχής στα προγράμματα της PESCO, εκεί η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν τη σχετική δυνατότητα αρνησικυρίας στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Κατά συνέπεια, αυτά τα οποία λέγοντα στην Ελλάδα περί υπερκερδών και θριάμβων της Τουρκίας, δεν ανταποκρίνονται ιδιαίτερα στην πραγματικότητα» εξήγησε. Τα ζητήματα αυτά, μάλιστα, ο υπουργός Εξωτερικών συζήτησε με τους ομολόγους του της Σουηδίας και της Φινλανδίας, τους οποίες συνάντησε στο πλαίσιο του Συμβουλίου του ΝΑΤΟ.

Περαιτέρω, κατά τη διάρκεια των σημερινών συναντήσεων που πραγματοποιήθηκαν στο υπουργείο Εξωτερικών, ο Νίκος Δένδιας συζήτησε με τους εκπροσώπους των κοινοβουλευτικών κομμάτων για την κλιμάκωση της τουρκικής ρητορικής και των διάφορων παραβιάσεων επί του πεδίου, ενημερώνοντάς τους για τη «σαφέστατη ελληνική θέση».

Ειδικότερα, ο υπουργός Εξωτερικών κατέστησε σαφές πως η προκλητικότητα δεν γίνεται δεκτή και ότι η χώρα μας θα απαντά. «Αλλά πέραν αυτού ότι η Ελλάδα δεν παρασύρεται σε μια διαρκή κλιμάκωση. Αντιθέτως, επιδιώκει την αποκλιμάκωση. Θεωρεί ότι οι ρητορικές εξάρσεις από την άλλη πλευρά του Αιγαίου δεν μπορούν να προκαλέσουν τίποτα θετικό στις ελληνοτουρκικές σχέσεις» υπογράμμισε και διαμήνυσε: «Η Ελλάδα δεν προτίθεται να ακολουθήσει αυτή τη διαρκή κλιμάκωση. Αντίθετα, θα έχει μια διαρκή στάση σοβαρότητας, μια στάση που υπαγορεύεται από τη δική μας πίστη και αφοσίωση στο Διεθνές Δίκαιο, το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων». 

Σαμοθράκη, 25.6.2022

Μιλώντας στην Σαμοθράκη, στο πλαίσιο του “Economic Forum of Thrace 2022” – μ’ επίκεντρο το σύνθημα «Ακυρώστε το Μίσος» – με θέμα «Η αμυντική θωράκιση των Ελληνικών Νησιών του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου κατά το Διεθνές και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο», ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Προκόπιος Παυλόπουλος επισήμανε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:

«Απότο σύνολο του Διεθνούς Δικαίου και του Ευρωπαϊκού Δικαίου – άρα και του αντίστοιχου Ευρωπαϊκού Κεκτημένου – συνάγονται, μεταξύ άλλων, και τ’ ακόλουθα ως προς το απόλυτο και αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας να θωρακίζει αμυντικώς όλα, ανεξαιρέτως, τα Νησιά της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο:

Α. Πριν απ’ όλα αδιαπραγμάτευτη Εθνική μας Θέση είναι ότι μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας υφίσταται μια, και μόνη, διαφορά, εκείνη της οριοθέτησης της Νησιωτικής Υφαλοκρηπίδας και των αντίστοιχων Θαλάσσιων Ζωνών.  Ουδένα δε ζήτημα υφίσταται ως προς την αμυντική θωράκιση των Ελληνικών Νησιών του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.

1. Η Ελλάδα έχει το δικαίωμα -αλλά και την υποχρέωση, αφού τούτο αφορά την προστασία της Ελληνικής Επικράτειας- τόσο για δικό της λογαριασμό όσο και απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως πλήρες Κράτος-Μέλος της, να θωρακίζει αμυντικώς όλα, ανεξαιρέτως, τα Νησιά της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, ανεξαρτήτως της έκτασης του εδάφους τους και του αν κατοικούνται ή όχι. Το δικαίωμα αυτό, πέραν των εδραίων θεσμικών επιχειρημάτων που απορρέουν ευθέως από το νομικό καθεστώς της Συνθήκης του Μοντρέ του 1936, στηρίζεται στις διατάξεις του άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, οι οποίες κατοχυρώνουν το δικαίωμα Κράτους-Μέλους του ΟΗΕ περί «νόμιμης άμυνας» όχι μόνο σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης εναντίον του, αλλά και σε περίπτωση «απειλής χρήσης βίας» ή ακόμη και «επικείμενης απειλής», όπως προκύπτει από την πρακτική αυτού τούτου του ΟΗΕ.  Και είναι δεδομένο ότι η Τουρκία, ιδίως μετά την εισβολή στην Κύπρο το 1974, το εντελώς αυθαίρετο «casus belli» ως προς την επέκταση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης και τον σχηματισμό της «Στρατιάς το Αιγαίου», απειλεί διαχρονικώς και ευθέως την Ελλάδα, και με την χρήση βίας -όπως αποδεικνύει, επιπροσθέτως, η πρόσφατη στάση της, μετά την «σύναψη» του λεγόμενου «τουρκολιβυκού μνημονίου»- παραβιάζοντας ευθέως το Διεθνές Δίκαιο και, κατ’ εξοχήν, το Δίκαιο της Θάλασσας κατά την Συνθήκη του Montego Bay του 1982.  Συνθήκη, η οποία δεσμεύει και την Τουρκία, μέσω γενικώς παραδεδεγμένων κανόνων του Διεθνούς Δικαίου.

2. Πέραν τούτων, η Τουρκία ουδόλως και καθ’ οιονδήποτε τρόπο μπορεί να επικαλείται την Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων του 1947, δια της οποίας παραχωρήθηκαν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα.  Και αυτό επειδή η Τουρκία δεν υπήρξε συμβαλλόμενο μέρος στην ως άνω Συνθήκη, η οποία έχει συναφθεί μεταξύ των Συμμάχων νικητών του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και της Ιταλίας.  A fortiori, η Τουρκία οφείλει να σέβεται, στο ακέραιο, την Συνθήκη Ειρήνης, η οποία συνιστά, έναντι αυτής, «res inter alios acta».

B. To ίδιο δικαίωμα -άρα και την ίδια υποχρέωση- αντλεί η Ελλάδα και με βάση το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και το αντίστοιχο Ευρωπαϊκό Κεκτημένο, σύμφωνα με τις ακόλουθες διευκρινίσεις και υπό τα δεδομένα της διαρκώς εντεινόμενης προκλητικής και επιθετικής συμπεριφοράς της Τουρκίας απέναντί της η οποία, κατά τα συμπεράσματα της Ευρωμεσογειακής Διάσκεψης της 10^ης Σεπτεμβρίου 2020 στο Αιάκειο της Κορσικής, παραβιάζει ευθέως την Κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.

1. Οι διατάξεις του άρθρου 42 παρ. 7 εδ. α΄ της ΣΕΕ, οι οποίες κατοχυρώνουν τις θεσμικές εγγυήσεις ενεργοποίησης της ρήτρας «Αμοιβαίας Άμυνας», όταν απειλείται Κράτος-Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παραπέμπουν ευθέως, ως προς τις προϋποθέσεις ενεργοποίησης της ρήτρας αυτής, στις προμνημονευόμενες διατάξεις του άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.  Κατά τούτο, οι ως άνω διατάξεις αποτελούν μέρος του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου, οπότε η Ελλάδα έχει το δικαίωμα αμυντικής θωράκισης των Νησιών του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου εναντίον της τουρκικής απειλής και με βάση το θεσμικό πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Δικαίου και του αντίστοιχου Ευρωπαϊκού Κεκτημένου.

2. Επιπλέον, και ενόψει της κατάφωρης τουρκικής προκλητικότητας και ευθείας απειλής εναντίον της, η Ελλάδα δικαιούται, ανά πάσα στιγμή, να ζητήσει, ως Κράτος-Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την ενεργοποίηση της ρήτρας «Αμοιβαίας Άμυνας», κατά τις διατάξεις του άρθρου 42 παρ. 7 της ΣΕΕ. Προς την κατεύθυνση αυτή η Ελλάδα μπορεί να επικαλεσθεί την πρακτική, η οποία έχει έως τώρα ακολουθηθεί στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την ενεργοποίηση της ως άνω ρήτρας.

Γ. Εν τέλει, σε περίπτωση π.χ. που η Τουρκία -όπως απειλεί απροκαλύπτως και προκλητικώς, ιδίως τον τελευταίο καιρό- επιτεθεί ενόπλως κατά της Ελλάδας και θίξει έτσι την Εθνική Κυριαρχία της και τα εξ αυτής απορρέοντα κάθε είδους Κυριαρχικά της Δικαιώματα, Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ όχι μόνο δεν νομιμοποιούνται να τηρήσουν εμφανή ή και συγκεκαλυμμένη στάση «ουδετερότητας» αλλά, όλως αντιθέτως, κατά τις in concreto διατάξεις που προεκτέθηκαν οφείλουν να στηρίξουν, αμέσως και εμπράκτως, την Ελλάδα εναντίον της Τουρκίας. 

1. Και ως προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία δεν μετέχει η Τουρκία, τούτο προκύπτει, κατά τα προαναφερόμενα, ανενδοιάστως εκ της Ευρωπαϊκής Έννομης Τάξης και, συνακόλουθα, εκ του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου, ιδίως δε εκ του γράμματος και του πνεύματος των διατάξεων του άρθρου 42 παρ. 7 της ΣΕΕ.

2. Το αυτό όμως ισχύει και για το ΝΑΤΟ, μολονότι η Τουρκία -όπως και η Ελλάδα- είναι μέλος του. Πραγματικά, ουδεμία διάταξη ή γενική αρχή της Συνθήκης του ΝΑΤΟ μπορεί να δικαιολογήσει την αντίθετη θέση, ήτοι την θέση ότι το ΝΑΤΟ νομιμοποιείται να τηρήσει στάση «ουδετερότητας» σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας και εντεύθεν παραβίασης της Εθνικής Κυριαρχίας και των κάθε είδους Κυριαρχικών Δικαιωμάτων της τελευταίας.  Υπ’ αυτή την έννοια ουδόλως π.χ. οι διατάξεις του άρθρου 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ μπορούν, lege artis, να ερμηνευθούν προς μια τέτοια κατεύθυνση, όπως ορισμένες πλευρές το έχουν υπονοήσει, δίχως μάλιστα στοιχειώδη τεκμηρίωση, κατά καιρούς.

α) Και τούτο διότι ναι μεν οι διατάξεις του άρθρου 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ prima faciae αναφέρονται, για την ενεργοποίηση του μηχανισμού συνδρομής, στην περίπτωση επίθεσης τρίτου Κράτους εναντίον ενός ή περισσοτέρων Μελών του ΝΑΤΟ.  Πλην όμως πρέπει να ερμηνευθούν, κατά τον σκοπό του ίδιου του ΝΑΤΟ, ότι εν προκειμένω προβλέπουν το αυτονόητο, όχι όμως και ότι ανέχονται, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, την εξαιρετική και ακραία περίπτωση επίθεσης Κράτους-Μέλους του ΝΑΤΟ εναντίον άλλου ή άλλων Κρατών-Μελών, κατά παραβίαση κάθε έννοιας του Διεθνούς Δικαίου.

β) Εν πάση δε περιπτώσει την ως άνω θέση τεκμηριώνει πλήρως, πέραν της τελεολογικής ερμηνείας τους, και η συστηματική ερμηνεία των διατάξεων του άρθρου 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ, ήτοι η συνδυαστική ερμηνεία τους κατά το γράμμα και το πνεύμα των λοιπών διατάξεων της κατά τ’ ανωτέρω Συνθήκης.  Πρωτίστως δε η ερμηνεία τους κατά το γράμμα και το πνεύμα των διατάξεων των άρθρων 1, 2, 3 και 4 της Συνθήκης αυτής.  Τούτο συνάγεται εκ του ότι απλή ανάγνωση των προμνημονευόμενων διατάξεων αρκεί για να καταδείξει ότι το ΝΑΤΟ, ως προς την εκπλήρωση της αποστολής του, στηρίζεται κατά προτεραιότητα στον εκ μέρους των Μελών του πλήρη σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, ειδικότερα δε -φυσικά μεταξύ άλλων- στην νοοτροπία ειρηνικής επίλυσης των διεθνών διαφορών, στην ανάπτυξη φιλικών και ειρηνικών διεθνών σχέσεων, στην σύσφιγξη των μεταξύ τους σχέσεων συνεργασίας και στην επέκεινα συνεργασία τους υπό όρους ειρηνικών συσκέψεων και διαβουλεύσεων.

γ) Κατά συνέπεια, αποδοχή της θέσης ότι ένα Κράτος-Μέλος του ΝΑΤΟ  θα μείνει στο «απυρόβλητο» της Συμμαχίας αν επιτεθεί, παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο, σε άλλο Κράτος-Μέλος σημαίνει αναίρεση του ίδιου του σκοπού δημιουργίας του ΝΑΤΟ και, κατά πάσα βεβαιότητα, αιτία διάλυσής του ή, τουλάχιστον, απολύτως υπονομευτικής αδρανοποίησής του.»

Του Σωτήρη Μπολάκη

Η κυβέρνηση «παρακολουθεί» είπε αρχικά ο Γιάννης Οικονόμου στην πρώτη του ενημέρωση των διαπιστευμένων συντακτών απαντώντας σε ερώτημα για τη σύναψη της αμυντικής συμφωνία Σκοπίων – Άγκυρας εξαντλώντας σε μια μόνο λέξη ουσιαστικά το ζήτημα από την πλευρά του επίσημου κράτους.

• Η εξόφθαλμη προσπάθεια να προσπεράσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος  τη σημασία της συμφωνίας αυτής δεν κρίνεται άξια σχολιασμού από το ΣΥΡΙΖΑ γιατί όπως έχουν πράξει στο παρελθόν έτσι και τώρα οι επιτελείς της Κουμουνδούρου δείχνουν ως βασική αιτία αυτής της στάσης της κυβέρνησης στο «φόβο» του κ. Μητσοτάκη για τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και όσων περιστοιχίζονται πέριξ του στο ζήτημα της εφαρμογής της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Ο Γιάννης Οικονόμου μάλιστα αν και δεν είναι της σχολής Σαμαρά ωστόσο φρόντισε να χρησιμοποιήσει μια γλώσσα καθαρά εσωτερικής κατανάλωσης για ένα ζήτημα ύψιστης εθνικής σημασίας σχολιάζουν από το ΣΥΡΙΖΑ.

• «Πολύ αφελείς ή απλοϊκές οι απόψεις που υποστηρίζουν ή που υποστήριζαν ότι η ΣτΠ θα αποτελούσε τον φράχτη εισόδου με οποιαδήποτε συνεργασία της Τουρκίας με τη γειτονική χώρα» δήλωσε από το πόντιουμ της γενικής γραμματείας ενημέρωσης.

Δεν ήταν μάλιστα λίγοι στο ΣΥΡΙΖΑ όσοι επισήμαναν ότι ακόμη και από τα επίσημα κρατικά στόματα δεν προφέρεται ούτε τώρα τρία χρόνια μετά τη σύναψη της Συμφωνίας το όνομα της Βόρεια Μακεδονίας ως επίσημη πλέον ονομασία του κράτους, αλλά όπως παρατηρούσαν δηκτικά μέχρι και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υιοθέτησε χαμηλής πολιτικής ρητορική αποκαλώντας τη «γειτονική χώρα».

Τρεις συμφωνίες περιμένουν 2 χρόνια

Όμως οι σύμβουλοι του Αλέξη Τσίπρα επιμένουν να αναδεικνύουν την αδυναμία του ίδιου του Πρωθυπουργού να φέρει στη Βουλή τρεις καίριας σημασίας επιμέρους συμφωνίες που απορρέουν από τη Συμφωνία των Πρεσπών και λύνουν ακριβώς τέτοιας φύσης ζητήματα ασφάλειας στα βόρεια σύνορα.

Ζητήματα όμως που μένουν πίσω και δεν προωθούν την ουσία της Συμφωνίας των Πρεσπών που είναι ακριβώς η εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας ακριβώς για να περιοριστεί η επιρροή της Τουρκίας στα Βαλκάνια με συμφωνίες όπως η ανάληψη της αεράμυνάς της από ελληνικά πολεμικά αεροσκάφη, η εκπαίδευση ειδικών δυνάμεων, αλεξιπτωτιστών και δυτών, η εκπαίδευση στην κυβερνοάμυνα και οι κοινές ασκήσεις των δύο χωρών.

Με αυτό τον τρόπο σχολιάζουν πολλοί υπονομεύεται η ίδια η ασφάλεια της χώρας.

Προσφυγικό

Μπορεί ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να συμφωνούν επι της αρχής στην ενιαία στάση που πρέπει να τηρήσει η ΕΕ και αντιμετωπίσει το ζήτημα της επικείμενης προσφυγικής κρίσης στα ανατολικά σύνορά της, ωστόσο το ζήτημα περιπλέκεται όταν η κυβέρνηση στέλνει διπλό μήνυμα αποτροπής εντός και εκτός χώρας.

Ο Ερντογάν, όσο κι αν ομόθυμα οι Ευρωπαίοι και εμφατικά η ελληνική κυβέρνηση επισημαίνουν ότι δεν θα επιτραπεί στην Τουρκία να εργαλειοποιήσει το νέο κύμα Αφγανών προσφύγων, άρχισε ήδη το παζάρι με την Κομισιόν. Σε δήλωσή του ξεκαθάρισε ότι η Τουρκία δεν θα γίνει αποθήκη για την Ευρώπη ανοίγοντας έτσι και επίσημα τη διαδικασία διατίμησης του προβλήματος.   

• Στην Αθήνα ωστόσο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έστρεφε το βλέμμα του στο εσωτερικό ακροατήριο σπεύδοντας να ξεκαθαρίσει ότι «στη χώρα δεν θα επιτρέψουμε να ξαναζήσουμε σκηνές του 2015 ούτε στα νησιά, ούτε στις πύλες εισόδου, ούτε στις σιδηροδρομικές γραμμές» παραπέμποντας πίσω στις εικόνες των χιλιάδων Σύρων προσφύγων που έκανα απόβαση από τα μικρασιατικά παράλια στα ελληνικά νησιά και από εκεί ξεκινούσαν το καραβάνι για την κεντρική Ευρώπη.

Ο αναπληρωτής τομεάρχης εξωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ δεν άφησε να περάσει ανώδυνα η δήλωση αυτή αναδεικνύοντας με εύσχημο αλλά σαφή τρόπο την προσήλωση της ΝΔ να αξιοποιεί κάθε ευκαιρία για να ξεπεράσει το επικοινωνιακό πρόβλημα των πυρκαγιών χαϊδεύοντας το ξενοφοβικό ακροατήριο.

Θα θέλαμε η κυβέρνηση να έχει φωνή «που να μην είχε αναλάβει με προθυμία την εργολαβία της απόκρουσης και της διαχείρισης των προσφυγικών πληθυσμών, για να μπορούν μερικές βορειότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να καλοπιάνουν ξενοφοβικούς ψηφοφόρους» σχολίαζε ο κ. Μπουρνούς που γνωρίζει σε βάθος το προσφυγικό μεταναστευτικό ζήτημα.

Στο σόου αυτό μάλιστα που στήνεται εντάσσεται και η επίσκεψη σήμερα στο φράχτη του Έβρου των δυο συναρμόδιων υπουργών Άμυνας και Προστασίας του Πολίτη με την κυβέρνηση να βλέπει στήνεται νέο σκηνικό έντασης στη μεθοριακή γραμμή με την Τουρκία να κατευθύνει τα κύματα των κυνηγημένων Αφγανών στο φράχτη με την Ελλάδα.

• Η ρητορική είναι ανέξοδη παρατηρούν πολλοί μια και δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί άσυλο σε πρόσφυγα από εμπόλεμη ζώνη και το Αφγανιστάν βρίσκεται σε πόλεμο και οι Ταλιμπάν είναι μια τρομοκρατική οργάνωση.

Δεν βέβαιο ωστόσο ότι οι Αφγανοί θα επιλέξουν τα χερσαία σύνορα για τη διέλευσή τους σε ελεύθερο έδαφος. Τα νησιά δεν αποκλείεται να αποτελέσουν για μια ακόμη φορά όπως και το 2015 τη βασική οδό διαφυγής.

• «Η Ελλάδα δεν θα ξαναϋπάρξει ξέφραγο αμπέλι» συμπλήρωνε χθες ο κ. Οικονόμου, ωστόσο αν τελικά γεμίσει βάρκες το Αιγαίο η αποτροπή στη θάλασσα και μάλιστα πλεούμενων με πρόσφυγες δεν είναι εύκολη υπόθεση τι στιγμή μάλιστα που η διεθνής κοινότητα και οι ΜΚΟ θα έχουν στραμμένη την προσοχή τους και τα φώτα της δημοσιότητας διεθνώς πάνω στην Ελλάδα.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ:

Όταν τον Γενάρη του ‘18 ξεκινούσαμε τη μεγάλη και δύσκολη διαπραγμάτευση για την επίλυση του ονοματολογικού που οδήγησε στη Συμφωνία των Πρεσπών, ζήτησα να συναντήσω τους πολιτικούς αρχηγούς. Ήθελα να τους ενημερώσω αναλυτικά, αμέσως μετά την επιστροφή μου από το Νταβός όπου στην πολύωρη συνάντησή μου με τον Ζόραν Ζάεφ, άνοιξε ο δρόμος για την επίλυση μιας δύσκολης διπλωματικής εξίσωσης για ένα πρόβλημα που μετά από τριάντα χρόνια ήταν ακόμα άλυτο.

Ο κ. Μητσοτάκης, αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης τότε, είχε ήδη πάρει τις αποφάσεις του. Δεν επρόκειτο να δώσει καμία στήριξη στην προσπάθεια επίλυσης. Η συζήτηση όμως, αν και διήρκησε λίγο, ήταν μεστή και ειλικρινής. Σε κάποια στιγμή, θυμάμαι, με ρώτησε αν με δεδομένη την άρνησή του να συναινέσει στην προσπάθεια εξεύρεσης έντιμης λύσης με τους βόρειους γείτονες, θα προχωρούσα. Του απάντησα δείχνοντας προς το Πρωθυπουργικό γραφείo αριστερά μας, πως όποιος κάθεται σε αυτήν τη καρέκλα οφείλει να κάνει αυτό που θεωρεί εθνικά επωφελές και όχι αυτό που ορίζει το δικό του πολιτικό και κομματικό συμφέρον.

Η συνάντηση τελείωσε σύντομα και έπειτα ξεκίνησε ένας μακρύς κύκλος που κράτησε έναν ολόκληρο χρόνο, με κορυφαίους σταθμούς την 12 η Ιούνη του ‘18 που υπογράψαμε τη Συμφωνία στις Πρέσπες και την 25η Γενάρη του ‘19, όπου παρά την απίστευτη πίεση συλλαλητηρίων, αλλά και επιθέσεων και απειλών και παρά το γεγονός ότι αποχώρησε από τον κυβερνητικό συνασπισμό το μικρότερο συγκυβερνών κόμμα, επικυρώσαμε τη Συμφωνία στη Βουλή.

Πρωταγωνιστής των αντιδράσεων απέναντι στη Συμφωνία των Πρεσπών βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, δεν ήταν ο λιγομίλητος συνομιλητής μου στη συνάντηση του Μαξίμου το Γενάρη του ‘18, αλλά ο πρώην κάτοικος του Μεγάρου, ο κ. Σαμαράς.

Ο κ. Μητσοτάκης απλά επέλεξε για προφανείς λόγους κομματικού συμφέροντος να υιοθετήσει την ακραία ρητορική του. Για τον κ. Σαμαρά όμως, ήταν κάτι παραπάνω από μικροπολιτική επιλογή, ήταν μια ευκαιρία. Ο πολιτικός που το 1990 έστησε τη καριέρα του ως επαγγελματίας υπερπατριώτης, ρίχνοντας την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για το Μακεδονικό, το 2018 είδε την επανάληψη της ιστορίας όχι ως φάρσα, αλλά ως ευκαιρία να επανακάμψει.

Ο κ. Μητσοτάκης κατάφερε να εκμεταλλευτεί το πολιτικό κόστος της Συμφωνίας των Πρεσπών και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του κ. Σαμαρά στις πορείες με τις περικεφαλαίες, για να εκλεγεί Πρωθυπουργός. Σήμερα, όμως, καλείται να διαχειριστεί τις αντιφάσεις ανάμεσα στην ανεύθυνη στάση του όταν ήταν στην αντιπολίτευση και στην ανάγκη να υπηρετήσει το συμφέρον της χώρας. Η προσχώρησή του στις ακραίες και πατριδοκάπηλες θέσεις του κ. Σαμαρά χθές, τον καθιστούν Πρωθυπουργό υπό την ομηρεία του σήμερα.

Τον αναγκάζουν, ενώ τιμά τη Συμφωνία που κάποτε αποκαλούσε «εθνική ήττα που έχει ήδη ακυρωθεί στη συνείδηση του λαού» και δίνει –όπως δηλώνει ο Πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας– «μάχες» για την ένταξη της γειτονικής χώρας στη ΕΕ, να παίζει καθυστερήσεις και να αποφεύγει την ψήφιση στη Βουλή των τριών μνημονίων συνεργασίας που απορρέουν από τη Συμφωνία. Και έτσι να εκθέτει τη χώρα διεθνώς. Και ταυτόχρονα να υπονομεύει τα εθνικά μας συμφέροντα, αφού και τα τρία μνημόνια είναι επ’ ωφελεία μας. Κυρίως όμως, οι θέσεις αυτές τον οδηγούν σε ένα θαμπό στίγμα σε σχέση με τις προθέσεις της Κυβέρνησής του, στον κρίσιμο διάλογο με την Τουρκία, σε μια εποχή επικίνδυνης κλιμάκωσης των τουρκικών προκλήσεων.

Η συνέντευξη του κ. Σαμαρά στην «Καθημερινή της Κυριακής» δεν ήταν μόνο μια πρόκληση για τον κ. Μητσοτάκη, αλλά μια πρόκληση για τη χώρα. Ο κ. Σαμαράς αμφισβητεί την πάγια εθνική θέση για διεξαγωγή διερευνητικών και προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Η διαρκής κακοφωνία από την πλευρά της Κυβέρνησης δεν είναι κάτι που περνά απαρατήρητο, ούτε από την απέναντι πλευρά ούτε από τον διεθνή παράγοντα.

Η χώρα σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή δείχνει να προσέρχεται σε αυτές τις σημαντικές συνομιλίες δίχως να δηλώνει σαφώς, αλλά και δίχως να ξέρει τι επιδιώκει. Χωρίς πυξίδα, χωρίς στρατηγική, χωρίς σαφείς κόκκινες γραμμές. Και ο κ. Μητσοτάκης φαίνεται να παλινωδεί ανάμεσα στη γραμμή του κ. Σαμαρά που λέει ότι κόκκινη γραμμή είναι το ίδιο το τραπέζι του διαλόγου και σε αυτήν του κ. Γεραπετρίτη που λέει ότι κόκκινη γραμμή είναι τα έξι ναυτικά μίλια.

Η εξωτερική πολιτική της χώρας, όμως, είναι κάτι πολύ πιο σοβαρό από τις ίντριγκες και τις ισορροπίες στο εσωκομματικό παιχνίδι της ΝΔ. Οι εξελίξεις το επόμενο διάστημα και οι ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιοχή θα είναι ραγδαίες. Η Τουρκία αναγνωρίζει πόσο δυναμικό είναι το διεθνές περιβάλλον και έχει δείξει με σαφήνεια τις προθέσεις της. Και όσοι επιμένουν ότι δεν έχει στρατηγική ή ότι είναι απομονωμένη ή ότι θα “βολευτεί” μεσοπρόθεσμα σε λογικές διαλόγου «μη-λύσης», μάλλον έχουν χάσει κάθε αίσθηση της πραγματικότητας.

Είδαμε το 2020 τι κόστος έχει για τη χώρα, η Ελλάδα να μην έχει στρατηγική με αρχή, μέση και τέλος για την αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας, τον ελληνοτουρκικό διάλογο, τις ευρωτουρκικές σχέσεις και την αξιοποίηση του ρόλου των ΗΠΑ στην περιοχή. Είδαμε συμμάχους μας να νίπτουν τας χείρας τους, ο ένας μετά τον άλλον, μετά τις χειρότερες προκλήσεις κατά της Ελλάδας της τελευταίας 25ετίας και κυβερνητικούς αξιωματούχους να φάσκουν και να αντιφάσκουν για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Σήμερα είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να χαραχτεί η εθνική στρατηγική που έλειπε το 2020, τόσο για την αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας, όσο και για τις διερευνητικές για την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ με στόχο μια έντιμη συμφωνία στη βάση του διεθνούς δικαίου, διμερώς ή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, με σαφείς κόκκινες γραμμές. Μια εθνική στρατηγική που –σε συντονισμό με την Κυπριακή Δημοκρατία– είναι αναγκαίο να υπάρξει και για τη δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού στη βάση των Αποφάσεων του ΟΗΕ και του πλαισίου Γκουτέρρες.

Αντιθέτως, ο κίνδυνος, αν ο κ. Μητσοτάκης συνεχίζει να κάνει πως δεν κατάλαβε τι είπε ο κ. Σαμαράς και συνεχίζει να μη σπεύδει να αποσαφηνίσει τη θέση της Κυβέρνησής του, φοβούμενος ενδεχομένως το εσωκομματικό κόστος, είναι διπλός. Είτε να οδηγήσει τη χώρα σε έναν διάλογο με την πλάτη στον τοίχο, με αποτέλεσμα να εξαναγκαστούμε σε απαράδεκτες υποχωρήσεις, είτε να αναλάβουμε στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης την ευθύνη για το ενδεχόμενο ναυάγιο των συνομιλιών.

Όσοι εκτιμούν ότι στη δεύτερη εκδοχή, μικρό το κακό, ας το ξανασκεφτούν. Η επόμενη ημέρα, με μια Τουρκία ολοένα και πιο επιθετική, που θα έχει ενισχύσει τις σχέσεις της με τον διεθνή παράγοντα, θα είναι μια πολύ δύσκολη ημέρα για την Ελλάδα.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος έλεγε: «Ο πολιτικός πρέπει να έχη το χάρισμα να βλέπη πολύ πρωτύτερα αφ’ όσον βλέπουν οι άλλοι. Αν δεν έχη το χάρισμα τούτο, είναι αδύνατον να μην οδηγήσει την πατρίδα αυτού εις συμφοράς και καταστροφή». Όταν αναφέρθηκα σε αυτά τα λόγια στη Βουλή, ο κ. Μητσοτάκης απάντησε, όπως ο ίδιος επισήμανε, με κριτική στάση για τον Βενιζέλο λέγοντας ότι «μία από τις αρνητικές παρακαταθήκες που τον συνοδεύει και θα τον συνοδεύει, ήταν ο εθνικός Διχασμός».

Δεν ξέρω αν είναι υπερβολή να ζητάμε από τον κ. Μητσοτάκη να έχει αυτό το χάρισμα των ηγετών ή έστω να αποδεχθεί τις ιστορικές ευθύνες της παράταξής του. Αλλά σίγουρα δεν είναι υπερβολή να του ζητάμε να αποφασίσει. Κάθεται στην καρέκλα του Πρωθυπουργού σε κρίσιμες εθνικά στιγμές, όπως και εγώ τόσο το ‘15 όσο και το ‘18. Θα πράξει το εθνικά επωφελές ή το κομματικά αναγκαίο;

Εγώ και στις δύο κρίσιμες περιστάσεις επέλεξα, συνειδητά, το εθνικά επωφελές. Οφείλει και αυτός, έστω τώρα, να πράξει το ίδιο. Διαφορετικά δεν θα είναι υπόλογος στον κύριο Σαμαρά αλλά απέναντι στην Ιστορία.

Πηγή: news24/7

Του Νίκου Παπαδημητρίου

Σε αυτή λοιπόν την περίοδο, εξαιρετικά επίκαιρη είναι η ομιλία του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας και επίτιμου καθηγητή της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Πρ. Παυλοπούλου, κατά την εκδήλωση της Συντονιστικής Επιτροπής των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος, στο Καστελλόριζο.

Η ομιλία που είχε ως θέμα, «Η αμυντική θωράκιση των Ελληνικών Νησιών του Αιγαίου κατά το Διεθνές και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο», εκφωνήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2020. Το πλήρες κείμενο δημοσιεύεται στο τελευταίο βιβλίο του κ. Παυλόπουλου, («Μελέτες για τα Εθνικά Θέματα και για το Κυπριακό Ζήτημα», εκδόσεις «Ευρασία»):

«Σε μια από τις πιο πρόσφατες προκλήσεις της», ξεκινούσε την ομιλία του ο τ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας, «η Τουρκία άρχισε, πάντα στο πλαίσιο της πάγιας τακτικής της να προσθέτει ανύπαρκτα ζητήματα προς διαπραγμάτευση με την Ελλάδα -και, συνακόλουθα, ν’ αμφισβητεί την αδιαπραγμάτευτη Εθνική μας Θέση, ότι μεταξύ μας υφίσταται μια, και μόνη, διαφορά, εκείνη της οριοθέτησης της νησιωτικής υφαλοκρηπίδας και των αντίστοιχων θαλάσσιων ζωνών- να εγείρει εκ νέου και ζήτημα ως προς το αν η Ελλάδα έχει δικαίωμα να θωρακίζει αμυντικώς όλα, ανεξαιρέτως, τα Νησιά της στο Αιγαίο, και μάλιστα ανεξαρτήτως του ποια είναι η έκτασή τους και αν κατοικούνται ή όχι. 

• Είναι δε άκρως χαρακτηριστικό της προκλητικότητάς της», υπογράμμιζε ο κ. Παυλόπουλος, «το ότι η Τουρκία εγείρει το ζήτημα αυτό είτε διαστρεβλώνοντας πλήρως το νόημα συγκεκριμένων διατάξεων της Συνθήκης της Λωζάνης.  Είτε -ακόμη χειρότερα- επικαλούμενη Διεθνείς Συμβάσεις, στις οποίες δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος, όπως π.χ. την Σύμβαση των Παρισίων του 1947 για τα Δωδεκάνησα, που αποτελεί για την Τουρκία «res inter alios acta».  Στις αδιανόητες, θεσμικώς και πολιτικώς, αυτές προκλήσεις της Τουρκίας η Ελλάδα παγίως απαντά, πάντα με βάση το Διεθνές Δίκαιο -και ενεργώντας επιπλέον και για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού το έδαφος και τα σύνορα της Ελλάδας είναι έδαφος και σύνορα και της Ευρωπαϊκής Ένωσης- ότι έχει όχι μόνο θεμελιωμένο δικαίωμα αλλά και εξίσου θεμελιωμένη υποχρέωση αμυντικής θωράκισης όλων, ανεξαιρέτως και δίχως οιαδήποτε διάκριση, των Νησιών της στο Αιγαίο.
• Επιπλέον, το δικαίωμα αυτό της Ελλάδας βρίσκει σταθερό έρεισμα και στις διατάξεις του πρωτογενούς Ευρωπαϊκού Δικαίου, δοθέντος ότι συγκεκριμένοι κανόνες της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΕΕ)  και της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) το εγγυώνται, ιδίως όταν εφαρμόζονται σε συνδυασμό με αντίστοιχες διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου -εν προκειμένω του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ- που ήδη αποτελούν μέρος του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου».

Από εκεί και πέρα, ο τ. Πρόεδρος και νομικός αναλύει Συνθήκες, Συμβάσεις κ.α. κείμενα, όπως το νομικό καθεστώς της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1947, τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ κ.λ.π.

Για την πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Άγκυρας και Τρίπολης ειδικότερα, ο τ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας σημειώνει εμφατικά ότι

• «ιδίως δε μετά την ‘σύναψη’ του νομικώς ανυπόστατου ‘τουρκολιβυκού μνημονίου’, η συμπεριφορά της Τουρκίας έχει υπερβεί κάθε όριο προκλητικότητας και ωμής παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου, κυρίως δε του Δικαίου της Θάλασσας κατά την Συνθήκη του Montego Bay του 1982.  Συνθήκη, η οποία δεσμεύει, ως προς όλες τις διατάξεις της, και την Τουρκία, μολονότι δεν έχει προσχωρήσει σε αυτή.  Και τούτο διότι η ως άνω Συνθήκη, λόγω του μεγάλου αριθμού των Κρατών-Μελών του ΟΗΕ που έχουν προσχωρήσει σε αυτήν -ως και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει προσχωρήσει, ως αυτοτελές νομικό πρόσωπο, ήδη από το 1998- παράγει, σύμφωνα με την νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, γενικώς δεσμευτικούς εθιμικούς κανόνες ή, κατά την ορθότερη άποψη, εξίσου δεσμευτικούς ‘γενικώς παραδεδεγμένους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου’».

Στο τουρκικό διαρκές αίτημα αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών, ο κ. Παυλόπουλος τοποθετείται ευθέως λέγοντας:

• «a fortiori η Ελλάδα νομιμοποιείται, όταν και εφόσον το κρίνει σκόπιμο για την άμυνά της, να κάνει χρήση και ως προς τα Νησιά της στο Αιγαίο, εν γένει, του κατά τις διατάξεις του άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ δικαιώματος ‘νόμιμης άμυνας’ έναντι της Τουρκίας, δίχως μάλιστα χρονικό περιορισμό.  Και τούτο διότι, ιδίως μετά το 1974, κατά τ’ ανωτέρω, η ‘απειλή χρήσης βίας’ εκ μέρους της Τουρκίας -άρα και η συνακόλουθη ‘επικείμενη απειλή’- είναι αφενός κάτι παραπάνω από προφανής, και δη με επανειλημμένες και διαφόρων μορφών προκλήσεις.  Και, αφετέρου, διαρκής, όπως καταδεικνύει ακόμη και η σημερινή τουρκική συμπεριφορά στο Αιγαίο, ιδίως μετά την ‘σύναψη’ του νομικώς ανυπόστατου ‘τουρκολιβυκού μνημονίου’. Συμπεριφορά, η οποία λόγω της αυθαίρετης προσπάθειας της Τουρκίας να εφαρμόσει στην πράξη το νομικώς ανυπόστατο ‘τουρκολιβυκό μνημόνιο’, φέρει όλα τα χαρακτηριστικά και  της ‘απειλής χρήσης βίας’…».

Πρόσθετη απόδειξη αυτών συνιστά και

• «το γεγονός του, εντελώς αντίθετου με κάθε έννοια του Διεθνούς Δικαίου, ‘casus belli’ της Τουρκίας, ως προς την επέκταση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης της Ελλάδας.  Το ως άνω το ‘casus belli’, πέραν του ότι αποφασίσθηκε -στις 8.6.1995, αμέσως μετά την θέση σε ισχύ της Συνθήκη του Montego Bay του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας- από την τουρκική Εθνοσυνέλευση κατά τρόπο αντίθετο ακόμη και με αυτό τούτο το σύνταγμα της Τουρκίας, συνιστά έκτοτε διαρκή ‘απειλή χρήσης βίας’ εναντίον της Ελλάδας για τον εξής λόγο: Στην ουσία, η Τουρκία δηλώνει μέσω αυτού ότι αποτελεί ‘αιτία πολέμου’ η εκ μέρους της Ελλάδας άσκηση του αναφαίρετου, κατά το Δίκαιο της Θάλασσας, δικαιώματός της να επεκτείνει την Αιγιαλίτιδα Ζώνη της στα 12 ναυτικά μίλια.  Υπό τα δεδομένα αυτά, το ανωτέρω ‘casus belli’ αποτελεί ‘επιτομή’ της ‘απειλής χρήσης βίας’, κατά το Διεθνές Δίκαιο, ιδίως δε κατά τις διατάξεις του άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ».

Επιπροσθέτως,

• «την προαναφερόμενη ‘επικείμενη απειλή’ ή και ‘απειλή χρήσης βίας’, εκ μέρους της Τουρκίας και εναντίον της Ελλάδας, ολοκληρώνει ο σχηματισμός της λεγόμενης τουρκικής ‘Στρατιάς του Αιγαίου’, τον Ιούλιο του 1975, και μάλιστα με πολυάριθμες αμφίβιες δυνάμεις.  Πρόκειται για μετεξέλιξη και μετονομασία της 4ης Στρατιάς (4. Ordu) της Τουρκίας, η οποία εδρεύει στην Σμύρνη και, στην πραγματικότητα, έχει οργανωθεί προκειμένου να εκπαιδεύει τον τουρκικό στρατό για ενδεχόμενη επίθεση εναντίον των Ελληνικών Νησιών του Αιγαίου», προειδοποιεί ο κ. Πρ. Παυλόπουλος.

Εν κατακλείδι και «υπό το φως των προηγούμενων διαπιστώσεων καθίσταται προφανές και ότι:

• α) Το δικαίωμα της Ελλάδας να θωρακίζει αμυντικώς όλα, ανεξαιρέτως, τα Νησιά της στο Αιγαίο βρίσκει έρεισμα και στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο, μέσω του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου που περιλαμβάνει τις κρίσιμες, ως προς τούτο, διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου. 
• α1)Και για την ακρίβεια, η ευθεία αναφορά των διατάξεων του άρθρου 42 παρ. 7 εδ. α΄ στις διατάξεις του άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ συνεπάγεται και το ότι η Ελλάδα δικαιούται να θωρακίζει αμυντικώς τα Νησιά του Αιγαίου και με βάση το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, υπό τους όρους και τις  προϋποθέσεις της παγιωμένης πλέον ερμηνείας των διατάξεων του άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.  Ήτοι όχι μόνον όταν υπάρχει ευθεία επίθεση εναντίον των Νησιών του Αιγαίου, αλλά και όταν υπάρχει ‘επικείμενη απειλή’ ή, a fortiori, ‘απειλή χρήσης βίας’.  Και η σημερινή στάση της Τουρκίας, η οποία διακρίνεται για την πρωτόγνωρη προκλητικότητά της, όχι μόνο φθάνει στα όρια της ‘επικείμενης απειλής’ αλλά και τα υπερβαίνει κατά πολύ, τουλάχιστον στον βαθμό ‘απειλής χρήσης βίας’».

Συμπερασματικώς και στον επίλογο της ιστορικής ομιλίας στο Καστελλόριζο, «αδιαπραγμάτευτη Εθνική μας Θέση είναι ότι μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας υφίσταται μια, και μόνη, διαφορά, εκείνη της οριοθέτησης της νησιωτικής υφαλοκρηπίδας και των αντίστοιχων θαλάσσιων ζωνών.  Ουδένα δε ζήτημα υφίσταται ως προς την αμυντική θωράκιση των Ελληνικών Νησιών του Αιγαίου.

1.

Η Ελλάδα έχει το δικαίωμα -αλλά και την υποχρέωση, αφού τούτο αφορά την προστασία της Ελληνικής Επικράτειας- τόσο για δικό της λογαριασμό όσο και απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως πλήρες Κράτος-Μέλος της, να θωρακίζει αμυντικώς όλα, ανεξαιρέτως, τα Νησιά της στο Αιγαίο, ανεξαρτήτως της έκτασης του εδάφους τους και του αν κατοικούνται ή όχι. Το δικαίωμα αυτό στηρίζεται στις διατάξεις του άρθρου 51 του Καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ, οι οποίες κατοχυρώνουν το δικαίωμα Κράτους-Μέλους του ΟΗΕ περί ‘νόμιμης άμυνας’ όχι μόνο σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης εναντίον του, αλλά και σε περίπτωση ‘απειλής χρήσης βίας’ ή ακόμη και ‘επικείμενης απειλής’, όπως προκύπτει από την πρακτική αυτού τούτου του ΟΗΕ.  Και είναι δεδομένο ότι η Τουρκία, ιδίως μετά την εισβολή στην Κύπρο το 1974, το εντελώς αυθαίρετο ‘casus belli’ ως προς την επέκταση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης και τον σχηματισμό της ‘Στρατιάς του Αιγαίου’, απειλεί διαχρονικώς και ευθέως την Ελλάδα, και με την χρήση βίας -όπως αποδεικνύει, επιπροσθέτως, η πρόσφατη στάση της, μετά την ‘σύναψη’ του λεγόμενου ‘τουρκολιβυκού μνημονίου’- παραβιάζοντας ευθέως το Διεθνές Δίκαιο και, κατ’ εξοχήν, το Δίκαιο της Θάλασσας κατά την Συνθήκη του Montego Bay του 1982.  Συνθήκη, η οποία δεσμεύει και την Τουρκία, μέσω γενικώς παραδεδεγμένων κανόνων του Διεθνούς Δικαίου.

2.

Πέραν τούτων, η Τουρκία ουδόλως και καθ’ οιονδήποτε τρόπο μπορεί να επικαλείται την Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων του 1947, δια της οποίας παραχωρήθηκαν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα.  Και αυτό επειδή η Τουρκία δεν υπήρξε συμβαλλόμενο μέρος στην ως άνω Συνθήκη, η οποία έχει συναφθεί μεταξύ των Συμμάχων νικητών του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και της Ιταλίας.  A fortiori, η Τουρκία οφείλει να σέβεται, στο ακέραιο, την Συνθήκη Ειρήνης, η οποία συνιστά, έναντι αυτής, ‘res inter alios acta’.

B. To ίδιο δικαίωμα -άρα και την ίδια υποχρέωση- αντλεί η Ελλάδα και με βάση το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και το αντίστοιχο Ευρωπαϊκό Κεκτημένο, σύμφωνα με τις ακόλουθες διευκρινίσεις και υπό τα δεδομένα της διαρκώς εντεινόμενης προκλητικής και επιθετικής συμπεριφοράς της Τουρκίας απέναντί της η οποία, κατά τα συμπεράσματα της Ευρωμεσογειακής Διάσκεψης της 10ης Σεπτεμβρίου 2020 στο Αιάκειο της Κορσικής, παραβιάζει ευθέως την Κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.

1.

Οι διατάξεις του άρθρου 42 παρ. 7 εδ. α΄ της ΣΕΕ, οι οποίες κατοχυρώνουν τις θεσμικές εγγυήσεις ενεργοποίησης της ρήτρας ‘Αμοιβαίας Άμυνας’, όταν απειλείται Κράτος-Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παραπέμπουν ευθέως, ως προς τις προϋποθέσεις ενεργοποίησης της ρήτρας αυτής, στις προμνημονευόμενες διατάξεις του άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.  Κατά τούτο, οι ως άνω διατάξεις αποτελούν μέρος του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου, οπότε η Ελλάδα έχει το δικαίωμα αμυντικής θωράκισης των Νησιών του Αιγαίου εναντίον της τουρκικής απειλής και με βάση το θεσμικό πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Δικαίου και του αντίστοιχου Ευρωπαϊκού Κεκτημένου.

2.

Επιπλέον, και ενόψει της κατάφωρης τουρκικής προκλητικότητας και ευθείας απειλής εναντίον της, η Ελλάδα δικαιούται, ανά πάσα στιγμή, να ζητήσει, ως Κράτος-Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την ενεργοποίηση της ρήτρας ‘Αμοιβαίας Άμυνας’, κατά τις διατάξεις του άρθρου 42 παρ. 7 της ΣΕΕ. Προς την κατεύθυνση αυτή η Ελλάδα μπορεί να επικαλεσθεί την πρακτική, η οποία έχει έως τώρα ακολουθηθεί στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την ενεργοποίηση της ως άνω ρήτρας», έκλεινε την ομιλία του ο τ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας.