Σύμφωνα με τον απολογισμό των αυστραλιανών αρχών, τα θύματα των δύο ενόπλων που άνοιξαν πυρ περίπου στις 6:40 μμ (τοπική ώρα) της Κυριακής, ανέρχονται σε 11 νεκρούς και τουλάχιστον 29 τραυματίες. Νεκρός είναι και ο ένας δράστης ενώ ένας δεύτερος δράστης έχει τραυματιστεί από αστυνομικά πυρά και νοσηλεύεται φρουρούμενος σε κρίσιμη κατάσταση.

Ανάμεσα στους νεκρούς είναι ένας ραβίνος από τη Βρετανία, σύμφωνα με αναφορά του Jewish News. Πρόκειται για τον Έλι Σλάνγκερ, 41 ετών, ο οποίος βρισκόταν στην παραλία Μπόνταϊ με τη σύζυγό του και τα πέντε παιδιά τους.

«Αυτή η επίθεση είχε στόχο την εβραϊκή κοινότητα του Σίδνεϊ την πρώτη ημέρα του Χάνουκα», δήλωσε ο πρωθυπουργός της πολιτείας της Νέας Νότιας Ουαλίας, Κρις Μινς, σε συνέντευξη Τύπου. Αυτή ήταν μια «τρομοκρατική ενέργεια», τόνισε ο αρχηγός της Αστυνομίας της Νέας Ουαλίας, Μαλ Λάνιον. «Ανακαλύψαμε έναν αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό σε ένα αυτοκίνητο που συνδέεται με τον δράστη που σκοτώθηκε», τόνισε, συμπληρώντας πως ομάδα πυροτεχνουργών επιχειρεί για να εντοπίσει πιθανούς άλλους αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς.

Ένας από τους ύποπτους δράστες της επίθεσης σκοτώθηκε, ένας δεύτερος νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση και η αστυνομία ερευνά αν εμπλέκεται και τρίτος δράστης, ανέφερε ο Λάνιον. Δύο αστυνομικοί ήταν μεταξύ των 29 ατόμων που μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο με τραύματα, είπε.

Mass Shooting at Bondi Beach Chanukah in Sydney, Australia

This guy who's hits them on the head is a fucking hero

A man at Bondi Beach literally grabbed a terrorist’s gun with his bare hands and saved countless lives. That’s not bravery — that’s instinctive heroism. In a world… pic.twitter.com/8bHKGs98kf

— KRoshan (@Kroshan4k) December 14, 2025

Ήρωας ένας ιδιοκτήτης μίνι μάρκετ

Οι Αρχές δήλωσαν ότι πολύ περισσότεροι άνθρωποι θα είχαν σκοτωθεί αν δεν ήταν ένας περαστικός, που μέσα ενημέρωσης κατονόμασαν ως Αχμεντ αλ Αχμεντ, 43χρονο ιδιοκτήτη οπωροπωλείου, που όπως φαίνεται σε ένα βίντεο, όρμησε και άρπαξε το όπλο ενός από τους δράστες ενώ πυροβολούσε εναντίον άοπλων πολιτών. Ο Κρις Μινς αποκάλεσε τον περαστικό «πραγματικό ήρωα» και είπε ότι το βίντεο ήταν «η πιο απίστευτη σκηνή που έχω δει ποτέ». «Υπάρχουν πολλοί, πολλοί άνθρωποι ζωντανοί απόψε χάρη στη γενναιότητά του», τόνισε ο Μινς.

Ο Μάικ Μπέρτζες, ανώτατος αξιωματούχος των αυστραλιανών μυστικών υπηρεσιών, δήλωσε ότι ένας από τους ύποπτους για την επίθεση ήταν γνωστός στις αρχές, αλλά δεν είχε θεωρηθεί άμεση απειλή.

Ο Αυστραλός πρωθυπουργός Άντονι Αλμπανέζι συγκάλεσε συνεδρίαση του εθνικού συμβουλίου ασφαλείας της χώρας και καταδίκασε την επίθεση, λέγοντας ότι το κακό που εξαπολύθηκε είναι «πέρα από κάθε λογική». «Αυτή είναι μια στοχευμένη επίθεση εναντίον Εβραίων Αυστραλών την πρώτη ημέρα του Χάνουκα, που θα έπρεπε να είναι μια μέρα χαράς, μια γιορτή πίστης», είπε. «Μια επίθεση εναντίον Αυστραλών Εβραίων είναι μια επίθεση εναντίον όλων των Αυστραλών», πρόσθεσε.

«Σε αυτή τη σκοτεινή ώρα για το έθνος μας, η αστυνομία και οι υπηρεσίες ασφαλείας μας εργάζονται για να εντοπίσουν οποιονδήποτε σχετίζεται με αυτή την αγριότητα».

Χάος επί 10 λεπτά

Μάρτυρες είπαν ότι οι πυροβολισμοί στην παραλία, η οποία ήταν γεμάτη με κόσμο, διήρκεσαν περίπου 10 λεπτά, και εκατοντάδες άνθρωποι άρχισαν να τρέχουν πανικόβλητοι στην άμμο και σε κοντινούς δρόμους και πάρκα.

Η αστυνομία τόνισε ότι περίπου 1.000 άτομα παρευρίσκονταν στην εκδήλωση του Χάνουκα.

Η εβραϊκή διασπορά της Αυστραλίας είναι μικρή σε πληθυσμό, αλλά βαθιά ενσωματωμένη στην ευρύτερη κοινότητα, με περίπου 150.000 ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως Εβραίοι στη χώρα των 27 εκατομμυρίων. Περίπου το ένα τρίτο από αυτούς εκτιμάται ότι ζουν στα ανατολικά προάστια του Σίδνεϊ, συμπεριλαμβανομένου του Μπόνταϊ.

«Αν γίναμε στόχος σκόπιμα με αυτόν τον τρόπο, είναι κάτι σε κλίμακα που κανένας μας δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Είναι κάτι φρικτό», δήλωσε στο Sky News ο Άλεξ Ρίβτσιν, συν-διευθύνοντας σύμβουλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου του Αυστραλιανού Εβραϊσμού, προσθέτοντας ότι ο σύμβουλός του για τα μέσα ενημέρωσης τραυματίστηκε στην επίθεση.

Οι μαζικές ένοπλες επιθέσεις είναι σπάνιες στην Αυστραλία, μια από τις ασφαλέστερες χώρες στον κόσμο.

Σε ανακοίνωσή του, το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ανέφερε ότι το GWU ενήργησε «σκόπιμα αδιάφορα απέναντι στο εχθρικό εκπαιδευτικό περιβάλλον για τους Εβραίους, Αμερικανο – Ισραηλινούς και Ισραηλινούς φοιτητές και καθηγητές».

Δεν κατέστη δυνατή η άμεση επικοινωνία με εκπροσώπους του πανεπιστημίου για σχόλια.

Θεόκριτος Αργυριάδης

Το Άουσβιτς ιδρύθηκε το 1940 όταν η Ναζιστική Γερμανία άνοιξε ένα νέο συγκρότημα στρατοπέδων στην πόλη Όσβιεντσιμ, στη νότια Πολωνία, για να φυλακίζει κρατούμενους. Αυτό που ξεκίνησε ως πολιτικό στρατόπεδο για Πολωνούς πολίτες εξελίχθηκε σε εργοστάσιο θανάτου για τους Εβραίους της Ευρώπης, και το όνομα Άουσβιτς σύντομα θα γινόταν συνώνυμο της γενοκτονίας και του Ολοκαυτώματος. Κατά το πρώτο έτος λειτουργίας του, λίγα ήταν γνωστά για τις δραστηριότητες του στρατοπέδου, μέχρι που ένας άνδρας αποφάσισε να ρισκάρει τη ζωή του για να το ανακαλύψει.

Για τους φρουρούς και τους άλλους κρατούμενους, αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Τόμας Σεραφίνσκι, κρατούμενος με αριθμό 4859, ένας Εβραίος που βρέθηκε στο λάθος μέρος την λάθος στιγμή. Αλλά για μια μικρή ομάδα ενός αντιστασιακού κινήματος κατά της Ναζιστικής Γερμανίας, το όνομά του ήταν Βίτολντ Πιλέτσκι, υπολοχαγός του στρατού, πράκτορας πληροφοριών, σύζυγος και πατέρας δύο παιδιών και Καθολικός.

«Ο Βίτολντ Πιλέτσκι ήταν ένας από τους ιδρυτές της οργάνωσης του αντιστασιακού κινήματος που ονομάζεται Μυστικός Πολωνικός Στρατός», δήλωσε ο Dr Πιοτρ Σέτκιεβιτς, ιστορικός στο Auschwitz-Birkenau Memorial and Museum. “Όταν ο Μυστικός Πολωνικός Στρατός είχε νέα για το στρατόπεδο του Άουσβιτς, άρχισαν συζητήσεις για την αποστολή κάποιου εκεί ώστε να μάθει τι συνέβαινε. Ο Πιλέτσκι συμφώνησε να αναλάβει αυτό το έργο”.

«Θα πρέπει να τονιστεί ότι εκείνη την εποχή κανείς στον Μυστικό Πολωνικό Στρατό δεν γνώριζε τι ήταν το Άουσβιτς», συνέχισε ο Σέτκιεβιτς. «Μόνο τότε άρχισαν να φτάνουν τα πρώτα τηλεγραφήματα που ενημέρωναν για τους θανάτους των ανθρώπων που απελάθηκαν στην πρώτη μεταφορά από τη Βαρσοβία».

Ωστόσο, ο Πιλέτσκι χρειαζόταν ένα σχέδιο για να μπει μέσα. Έτσι, μια μέρα του Σεπτεμβρίου του 1940 κανόνισε να βρεθεί στο διαμέρισμα της κουνιάδας του στη γειτονιά Ζολιμπορζ της Βαρσοβίας κατά τη διάρκεια μιας αστυνομικής επιδρομής και χρησιμοποίησε την εβραϊκή ταυτότητα ενός νεκρού Πολωνού στρατιώτη για να εξασφαλίσει την σύλληψή του από τους Ναζί και τους συνεργάτες τους.

Τρεις μέρες αργότερα, ο Πιλέτσκι πέρασε μέσα από τις πύλες που έγραφαν το περίφημο “Arbeit Macht Frei”, όπου θα ζούσε τα επόμενα δυόμισι χρόνια διεισδύοντας στο στρατόπεδο και στέλνοντας αποδείξεις για να προειδοποιήσει τον κόσμο για τις δραστηριότητές του, ενώ ταυτόχρονα υποβαλλόταν σε σκληρή εργασία, πείνα, αρρώστιες και πολλούς κινδύνους θανάτου όπως οποιοσδήποτε άλλος κρατούμενος.

Έγραψε αναφορές που βγήκαν λαθραία από τον στρατόπεδο συγκέντρωσης, συμπεριλαμβανομένων πληροφοριών για τις συνθήκες, τα βασανιστήρια και τους θανάτους. Ταυτόχρονα, ενέπνευσε ένα υπόγειο κίνημα που σαμποτάριζε εγκαταστάσεις και δολοφόνησε αξιωματικούς των SS ενώ κανόνιζε να φέρουν λαθραία τρόφιμα και φάρμακα.

Εκτός από την κουνιάδα του, η οικογένειά του είχε ελάχιστη ιδέα για τη στρατιωτική του δραστηριότητα.

«Είχαμε μια πολλή μικρή ιδέα ότι ο μπαμπάς έκανε κάποιες σημαντικές εργασίες, αλλά σίγουρα εμείς, ως παιδιά, δεν ξέραμε τι είδους. Αν η μαμά ήξερε κάτι περισσότερο, δεν είμαι σίγουρος, αλλά υποθέτω ότι δεν ήξερε λεπτομέρειες για τα καθήκοντα του μπαμπά», είπε η κόρη του Πιλέτσκι, Ζοφία Πιλέτσκα-Οπτούλοβιτς. «Οι συνωμοτικές απαιτήσεις ήταν ότι για την ασφάλεια τόσο του μπαμπά όσο και του εαυτού μας, όσο λιγότερα γνωρίζουμε, τόσο το καλύτερο».

Στις αναφορές του, ο Πιλέτσκι τόνισε την πραγματικότητα του Άουσβιτς και ζήτησε από τις Συμμαχικές Δυνάμεις να επιτεθούν στο στρατόπεδο. Αν και τα έγγραφα έφτασαν σε ορισμένους από τους ανώτατους διοικητές, ως επί το πλείστον αγνοήθηκαν, καθώς η Πολωνία δεν ήταν στρατιωτική προτεραιότητα. Ακόμη και την ημέρα της τελικής απελευθέρωσης του στρατοπέδου, ο ουκρανικός στρατός υπό τη σοβιετική διοίκηση ενημερώθηκε για το στρατόπεδο μόνο τυχαία αφού απελευθέρωσε την κοντινή πόλη της Κρακοβίας.

Αν και οι μαρτυρίες του Πιλέτσκι δεν οδήγησαν άμεσα στην απελευθέρωση του στρατοπέδου, δημιούργησαν την πρώτη μαζική συνωμοσία για τις συνθήκες εκεί. Ήταν ο πρώτος που έφερε στον κόσμο πληροφορίες από πρώτο χέρι για τα βασανιστήρια και τους θανάτους αιχμαλώτων τρία χρόνια πριν οι συμμαχικοί διοικητές αναγνωρίσουν επίσημα την ύπαρξη του στρατοπέδου. Χρειάστηκαν άλλα δύο χρόνια μετά την απόδρασή του για να σωθούν οι επιζώντες κρατούμενοι του Άουσβιτς. Μέχρι τότε, από τον συνολικό αριθμό σχεδόν 1,1 εκατομμυρίων ανθρώπων που μεταφέρθηκαν στον καταυλισμό, μόνο περίπου 7.000 είδαν την ελευθερία, βγαίνοντας ζωντανοί από το ναζιστικό κολαστήριο.

Ο Πιλέτσκι έγινε γνωστός ως «ο άνθρωπος που προσφέρθηκε εθελοντικά στο Άουσβιτς», αν και η ιστορία του δεν θα ειπώθηκε ευρέως για πολλά χρόνια. Μετά τον πόλεμο, η Πολωνία περιήλθε υπό σοβιετική κυριαρχία και ο Πιλέτσκι και η υπόγεια αντιστασιακή μονάδα του συνέχισαν να πολεμούν για την ανεξαρτησία της Πολωνίας. Τελικά συνελήφθη, αναγκάστηκε να υπογράψει μια ομολογία ως προδότης και εκτελέστηκε κρυφά στη φυλακή το 1948. Οι αναφορές για τον Βίτολντ Πιλέτσκι ήταν απαγορευμένες και οι εκθέσεις και τα έγγραφα για τις ενέργειές του καταστράφηκαν ή κατατέθηκαν κρυφά.

Καθώς η Πιλέτσκα-Οπτούλοβιτς και ο αδελφός της, Αντρέι, άκουγαν τις αναφορές για τη δίκη και την εκτέλεση του Πιλέτσκι από το ραδιόφωνο, μεγάλωσαν ακούγοντας ότι ο πατέρας τους ήταν προδότης και εχθρός του κράτους. Μόλις στη δεκαετία του 1990 ανακάλυψαν ότι ο πατέρας τους ήταν στην πραγματικότητα ένας ήρωας.

Η Πιλέτσκα-Οπτούλοβιτς έχει μνήμες από τον πατέρα της, ο οποίος ήταν ένας ευγενικός αλλά αυστηρός άνδρας. Ένας άνθρωπος με αρχές που αγαπούσε την οικογένειά του. «Θυμάμαι πολύ καθαρά τις πολλές συζητήσεις που είχα με τον πατέρα μου για τη φύση – πώς λειτουργεί η αλυσίδα της ζωής, πόσο σημαντικά είναι όλα τα πλάσματα σε αυτή την αλυσίδα», είπε. «Μου έδειξε επίσης τον κόσμο με φιλικό και αγαπητό τρόπο και μου εξήγησε πώς να συμπεριφέρομαι σε διάφορες καταστάσεις… μας εμφύτευσε την αξία της αλήθειας ως ιδιαίτερα σημαντική. Αυτά τα μαθήματα τα έχω κρατήσει σε όλη μου τη ζωή.»

Ο σοβιετικός κομμουνισμός τελείωσε στην Πολωνία το 1989 και τελικά ειπώθηκε η πραγματική ιστορία του Πιλέτσκι. Δημοσιεύτηκαν βιβλία για αυτόν, δρόμοι πήραν το όνομά του και η ιστορία του διδάσκονταν σε πολωνικά σχολεία. Ένα Ινστιτούτο Πιλέτσκι ιδρύθηκε για να ερευνήσει την πολιτική ιστορία της Πολωνίας του 20ου αιώνα και να τιμήσει όσους βοήθησαν Πολωνούς υπηκόους σε δύσκολες στιγμές, και η ιστορία του Πιλέτσκι αποτελεί μέρος των εκθεμάτων στο Μνημείο και Μουσείο του Άουσβιτς.

«Βάσει του ιστορικού του, είναι αδιανόητο ότι το Χάρβαρντ θα επέτρεπε σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα από τους Εβραίους να στοχοθετηθεί για παρόμοια κακομεταχείριση ή θα επέτρεπε, χωρίς απάντηση, οι φοιτητές και οι καθηγητές να καλούν υπέρ της εξολόθρευσης οποιασδήποτε άλλη χώρας πέραν του Ισραήλ», αναφέρεται στο έγγραφο.

Στη μήνυση το υψηλού κύρους πανεπιστήμιο με ιστορία 388 ετών κατηγορείται ότι παραβίασε έναν ομοσπονδιακό νόμο για τα πολιτικά δικαιώματα που απαγορεύει τις προκαταλήψεις.

Η μήνυση κατατέθηκε οκτώ ημέρες αφότου η πρόεδρος του Χάρβαρντ Κλοντίν Γκέι παραιτήθηκε, δεχόμενη πυρά για τη διαχείριση εκ μέρους της του αντισημιτισμού μετά την επίθεση της Χαμάς εναντίον του Ισραήλ την 7η Οκτωβρίου του 2023.

Το Χάρβαρντ δεν έχει προς το παρόν ανταποκριθεί σε αίτημα του πρακτορείου ειδήσεων Reuters να σχολιάσει σχετικά.

Μεταξύ των εναγόντων στη μήνυση κατά του Χάρβαρντ είναι ο Αλεξάντερ Κεστενμπάουμ, ένας υποψήφιος για μάστερ στη Σχολή Θεολογίας του Χάρβαρντ.

Επιπλέον, άλλοι πέντε φοιτητές που δεν κατονομάζονται στη Νομική Σχολή και τη Σχολή Δημόσιας Υγείας και ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός Students Against Antisemitism.

Οι φοιτητές λένε ότι δεν υπάρχει δικαιολογία το Χάρβαρντ να κάθεται αδιάφορο και να επιτρέπει την κλιμάκωση των επιθέσεων κατά των Εβραίων, υπό το επιχείρημα της υποτιθέμενης ανάγκης να επιτρέπεται στους ανθρώπους να εκφράζονται ελεύθερα.

Υποστηρίζουν επιπλέον ότι η μεροληψία του Χάρβαρντ επεκτείνεται στις εγγραφές, αναφέροντας μεταξύ άλλων μια πτώση ύψους 60% στις εισαγωγές Εβραίων φοιτητών.

Περισσότερες από τις 30 φοιτητικές οργανώσεις στο Χάρβαρντ συμμετείχαν σε μια λίστα υπογραφών μία ημέρα μετά την επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου, κατηγορώντας το Ισραήλ. Σύμφωνα με τη μήνυση, χρειάστηκε να περάσει μία ημέρα προκειμένου το πανεπιστήμιο να απαντήσει, επιλέγοντας να προβεί σε κοινοτοπίες, όμως όχι σε καταδίκη της λίστας ούτε στήριξη στους Εβραίους φοιτητές.

«Το Χάρβαρντ, το κορυφαίο αμερικανικό πανεπιστήμιο, έγινε ένα προπύργιο ανεξέλεγκτου μίσους κατά των Εβραίων και παρενοχλήσεων», τονίζεται στη μήνυση.

Η μήνυση που κατατέθηκε σε ομοσπονδιακό δικαστήριο της Βοστόνης ζητά τη διαγραφή ή αποβολή των φοιτητών που επιδίδονται σε αντισημιτικές ενέργειες και την επιστροφή των δωρεών που χρησιμοποιήθηκαν για την πρόσληψη καθηγητών με αντισημιτικό λόγο ή την προώθηση ενός αντισημιτικού προγράμματος.

Όπως ανέφερε το jpost.com οι εικόνες είναι μία απόδειξη ότι οι υπερορθόδοξοι Εβραίοι δεν αντιλαμβάνονται τους κινδύνους που προκύπτουν από τον κορονοϊό.

Ο 18χρονος γιος του μεγάλου χασιδιστή ραβίνου μιας κοινότητας που έγινε ευρύτερα γνωστή και μέσα από τη σειρά του Netflix Unorthodox, παντρεύτηκε και το γεγονός έπρεπε να εορταστεί με πολλές τιμές.

Πολλοί από τους συμμετέχοντες ανέβασαν βίντεο και φωτογραφίες στα social media που φαίνεται πλήθος κόσμου χωρίς μάσκες και αποστάσεις στο υπαίθριο πάρκινγκ της συναγωγής στη γειτονιά Park Borough.