«Αισθάνομαι ότι τα τρία χρόνια έχουν περάσει ανέλπιστα γρήγορα γιατί θεωρούσα ότι ο χρόνος, και η εξέλιξή μας μέσα στον χρόνο και ως οικογένεια, θα είναι βασανιστικός, γιατί εμείς ζούμε στιγμές, μεγαλώνουμε, αλλά εκεί ο χρόνος έχει σταματήσει», ανέφερε αρχικά, εξιστορώντας στη συνέχεια τις δυσκολίες που αντιμετώπισε να επανέλθει στην καθημερινότητά της μετά την απώλεια: «Την πρώτη χρονιά ήμουν ένα φύλλο στον άνεμο, ένα κλαράκι που απλώς προσπαθούσε να σταθεί. Έχω δημιουργήσει σε όλους γύρω μου την εικόνα ότι το ‘χω, αλλά είναι μία παγίδα στην οποία πέφτω και εγώ η ίδια. Πλέον δεν προσποιούμαι, τώρα τη δύναμη την έχω κάνει κτήμα μου με πάρα πολλή δουλειά γιατί ξαναχτίσαμε τη ζωή μας σε ένα νέο περιβάλλον. Εκεί όλα είχαν γκρεμιστεί».

«Η ζωή πρέπει να κερδίζει τον θάνατο»

Το κενό που άφησε στη ζωή της η απώλεια του συζύγου της ήταν τεράστιο και η δημοσιογράφος εκμυστηρεύτηκε στη συνέντευξη της στο Buongiorno ότι ήταν προσωπική και πολύ συνειδητή απόφαση ο τρόπος που αυτό το τραυματικό γεγονός θα την αλλάξει. «Άφησε ένα κενό που ή θα μας έπνιγε, ή θα το κάναμε κάτι άλλο. Αμέσως μετά την κηδεία, έκανα μια σύντομη συζήτηση με τον εαυτό μου και είπα: “Εσύ για δύο χρόνια φρόντιζες παιδιά, ένα νεογέννητο τότε,  ένα κοριτσάκι 3,5 χρονών το οποίο είχε πάρα πολύ την ανάγκη σου και έναν καρκινοπαθή. Δεν είχες άλλη διέξοδο. Τώρα πρέπει να φροντίσεις να είσαι καλά”. Είμαι φανατική υποστηρίκτρια ότι όταν η μαμά είναι καλά, είναι και τα παιδιά. Το πέτυχα και το πετυχαίνω κάθε μέρα. Η ζωή πρέπει να κερδίζει τον θάνατο.

Είναι τόσο βαθιά συγκλονιστικό αυτό που σου συμβαίνει, ειδικά όταν υπάρχει μια χρόνια νόσος, βλέπεις τον άνθρωπό σου σταδιακά να αργοσβήνει κι εμένα “έφυγε” στην αγκαλιά μου. Εμένα αυτό με τάραξε συθέμελα. Για αυτό πήγα με χίλια γκάζια… Δεν πρέπει να αφήσεις τον θάνατο να σε αλλάξει όπως θέλει αυτός. Θα αλλάξεις με τον τρόπο που θες» είπε και συνέχισε:

«Τον πρώτο καιρό τον έβλεπα διαρκώς άρρωστο στον ύπνο μου. Ήταν τραυματικό για πολύ καιρό. Είχα την λαχτάρα να τον δω, αλλά, πάλι έβλεπα την ίδια κατάσταση από την οποία ξυπνούσα έντρομη. Ότι δηλαδή, ο εφιάλτης συνεχίζεται, ο άνθρωπός μου συνεχίζει και υποφέρει. Είναι έξι μήνες τώρα που τον βλέπω καλά και χαμογελαστό. Αυτό μου φέρνει απίστευτη ευφορία. Που σημαίνει ότι έχω επουλώσει το μεγαλύτερο ποσοστό του τραύματος».

«Πλησιάζοντας στον χρόνο που έφυγε ο Αλέξανδρος, θέλω να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους και όλες για τη μεγάλη αγκαλιά που κάνατε στην οικογένειά μας έναν χρόνο τώρα», έγραψε η Δώρα Τσαμπάζη υπογραμμίζοντας: «Τόσο μεγάλη σαν του Αλέξανδρου, που με τύλιγε και με προστάτευε και δεν μπορούσε τίποτα και κανένας να με αγγίξει. Λες και ξέρατε πόσο πολύ θα μου έλειπε αυτή η αγκαλιά και σπεύσατε απλόχερα να μου τη χαρίσετε. Δεν ξέρω αν θα τα είχα καταφέρει χωρίς την αγάπη και την κατανόηση που μου δείξατε και μου δείχνετε. Αυτούς τους δώδεκα μήνες δεν αισθάνθηκα μόνη μου ποτέ. Σας ευχαριστώ που αγαπήσατε τα παιδιά μου, που νοιαστήκατε, που ενδιαφερθήκατε. Τελικά, είχα δίκιο, δεν είναι ο χρόνος γιατρός η αγάπη είναι. Ελπίζω να καταφέρω να σας την ανταποδώσω».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Δώρα Τσαμπάζη (@doratsambazi)

«Σήμερα δεν είναι διαγωνισμός για τον “καλύτερο” μπαμπά του κόσμου. Δεν είναι μέρα για να βγουν τα μπαμπαδόμετρα.

Σήμερα είναι μια γιορτή για όλους τους μπαμπάδες που αγωνίζονται καθημερινά για τα παιδιά τους.

Για αυτούς που λείπουν πολλές ώρες ή μέρες από το σπίτι για να εργαστούν. Σε αυτούς που λείπουν και θα λείπουν για πάντα γιατί οι μάχες που έδωσαν ήταν άνισες, αλλά πάλεψαν για μια ημέρα παραπάνω, για μια ώρα παραπάνω. Στους μπαμπάδες που πήραν στους ώμους τους όλα τα προβλήματα, που πέρασαν σύνορα, ποτάμια για ένα καλύτερο αύριο, που πνίγηκαν σε μια θάλασσα για μια ελπίδα. Γιατί πατέρας σημαίνει να αγωνίζεσαι ακόμη και αν όλα γύρω σου πρόκειται να γκρεμιστούν και μαζί τους και εσύ…»

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Δώρα Τσαμπάζη (@doratsambazi)

Η δημοσιογράφος με ανάρτησή της στα κοινωνικά δίκτυα ευχαριστεί τον Αλέξη Τσίπρα και αναφέρει τον λόγο που αποφάσισε να κατέβει στις εκλογές.

Η ανάρτηση της Δώρας Τσαμπαζή:

«Ο Πρόεδρος, Αλέξης Τσίπρας, με τιμά, εντάσσοντάς με στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α Π.Σ.

Συντάσσομαι δίπλα του σε έναν αγώνα χωρίς τοξικότητα, με αξιοπρέπεια και σεβασμό προς όλους, με την ελπίδα να συνεισφέρω στη δημιουργία μιας κοινωνίας ενσυναίσθησης και αλληλεγγύης.

Έχοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμα του Αλέξανδρου Νικολαΐδη, επιδιώκω στη δημιουργία πλαισίου, ώστε να απαλειφθούν οι σχετικές με τις χρόνιες ασθένειες παθογένειες του συστήματος υγείας, καθώς και να επιτευχθεί ουσιαστική στήριξη των μονογονεϊκών οικογενειών, μέλος της οποίας είμαι και εγώ.

Στην κοινωνία που ονειρευτήκαμε, δεν υπάρχει θέση στην έμφυλη, την ενδοοικογενειακή, την ψυχολογική ή τη σωματική βία, δεν υπάρχει έλλειψη φαρμάκων, ακόμη και σε πειραματικό στάδιο, αν κρίνεται απαραίτητο, δεν υπάρχουν οποιασδήποτε μορφής διακρίσεις.

Ως γυναίκα και μητέρα θέλω να σταθώ δίπλα σε οποιαδήποτε γυναίκα χρειάζεται τη φωνή μου. Η “δάδα” που πέρασε στα χέρια μου δείχνει τον δρόμο που θέλω να ακολουθήσω: της δικαιοσύνης, της ισονομίας, της αξιοκρατίας και της προστασίας. Για όλους.

Πρόεδρε σε ευχαριστώ. Μαζί σου σε όλα .

Δώρα Τσαμπάζη»

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Δώρα Τσαμπάζη (@doratsambazi)

Μετά τον χαμό του, η σύζυγός του, Δώρα Τσαμπάζη αναφέρεται συνέχεια σε εκείνον, μιλάει δημόσια για τη ζωή του και κάνει συχνά αναρτήσεις, εκφράζοντας το πόσο της λείπει.

Σε ένα story που δημοσίευσε, η Δώρα Τσαμπάζη έγραψε πάνω σε μία φωτογραφία του: «Εδώ είμαι. Θα μου στείλεις έναν άγγελο; Εδώ είμαι. Στη γη του πρωινού άστρου», τους στίχους δηλαδή από το τραγούδι των Scorpions, «Send Me an Angel».

Η ίδια η Δώρα δημοσίευσε μία φωτογραφία του Αλέξανδρου Νικολαΐδη αγκαλιά με τη κόρη τους και έγραψε: «Σαν σήμερα πριν πέντε χρόνια, η κόρη μας, μόλις πέντε μηνών μπουσούλησε για πρώτη φορά κι εσύ καμάρωνες για το παιδί θαύμα (ως γνήσιος μπαμπάς κουκουβάγια!) για το δυνατό και πανέξυπνο πλάσμα μας.

Σαν σήμερα στολίζαμε κάθε χρονιά το δέντρο μας, ακριβώς ένα μήνα πριν τα Χριστούγεννα, εσύ περνούσες μόνο τα φωτάκια και μετά με άφηνες στον ψυχαναγκασμό μου να βάλω τα στολίδια εκεί που θέλω εγώ.

Και φέτος θα στολίσουμε κάποια στιγμή, και τα φωτάκια θα περάσουμε μόνοι μας, όμως το μόνο αληθινό φως που θα συνεχίσει να φέγγει σε αυτό το σπίτι, είναι το δικό σου».

Ο Ολυμπιονίκης μας και η δημοσιογράφος σύζυγός τους, έδιναν πάντα το παρών στο Navarino Challenge, από το ξεκίνημά του ακόμα, όταν οι δυο τους είχαν πρωτογνωριστεί ενώ αργότερα επέστρεψαν ως παντρεμένοι αλλά και με τα παιδιά τους.

Η σύζυγος του Ολυμπιονίκη μας έστειλε μια δήλωση την οποία και διάβασε η παρουσιάστρια της βραδιάς, Νάντια Κοντογιώργη, μια δήλωση που συγκίνησε τους πάντες, με την υπόσχεση του χρόνου να επιστρέψει στην εκδήλωση μαζί με τα παιδιά της.

«Η φιλία και η αγάπη όλων σας είναι διαχρονική, όπως και οι αξίες που πρέσβευε ο Αλέξανδρος. Θέλω να σας κάνω όλους μια μεγάλη αγκαλιά, για να χωρέσω μέσα την αγάπη και την στήριξή που μας δείξατε όλον αυτόν τον καιρό. Θα τη φυλάξω για του χρόνου, που θα είμαστε ξανά εδώ με τα παιδάκια μας και με ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη, όπως θα το ήθελε και ο Αλέξανδρος», έγραψε χαρακτηριστικά η δημοσιογράφος.

«Η διοργάνωση αυτή για εμάς σημαίνει πάρα πολλά. Εκτός του ότι έχουμε κάνει φίλους ζωής και κουμπάρους, από το 2013 που πήγαμε ως ένα απλό ζευγάρι, στη συνέχεια πήγαμε παντρεμένοι, αργότερα με το πρώτο μας παιδί και αργότερα έγκυος και στο δεύτερο μας παιδί. Τόσες πολλές αναμνήσεις, τόσα συναισθήματα», είχε γράψει το 2020 η Δώρα Τσαμπάζη, ανήμερα στα 41α γενέθλια του αγαπημένου της.

Η αφιέρωση του Παναγιώτη Γιαννάκη

Για τον Αλέξανδρο Νικολαΐδη μίλησε και ο Παναγιώτης Γιαννάκης που έδωσε το παρών, τονίζοντας πως δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε τον Ολυμπιονίκη μας και όσα πρέσβευε.

«Δεν πρέπει να ξεχάσουμε τον Αλέξανδρο Νικολαΐδη που ακόμα και μετά θάνατον, αφιέρωσε τα μετάλλια του για να σώσει ένα παιδί, να χαμογελάσει ένα παιδί, να γνωρίσει ένα παιδί τον αθλητισμό. Αλέξανδρε καλό σου ταξίδι και θα προσπαθήσουμε να παρακινήσουμε κάθε παιδί και γονιό να ασχοληθεί με τον αθλητισμό».

Στο πλευρό του Αλέξανδρου Νικολαΐδη όλο αυτό τον καιρό που ο Ολυμπιονίκης έδινε την μάχη με τον καρκίνο, ήταν η σύζυγός του και μητέρα των δύο παιδιών του, Δώρα Τσαμπαζή.

Το βράδυ της Παρασκευής η σύζυγος του η Δώρα, κοινοποίησε στο Instagram story που έγραφε: «Κανένα βήμα μου δεν έγινε άσκοπα. Συναντηθήκαμε», που αποτελεί στίχο της Κορίνας Καλούδη από τη συλλογή: «Έπρεπε να κλέψω» και συγκίνησε τους ακολουθούς της.

Νωρίτερα η ίδια είχε γράψει και ένα απόσπασμα από το «Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη.

«Ποιός μιλεί στα νερά και ποιός κλαίει – ακούς; Ποιός γυρεύει τον άλλο, ποιός φωνάζει – ακούς; Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς. Σ΄αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς».

Η κηδεία του πρόωρα χαμένου Αλέξανδρου Νικολαϊδη θα τελεστεί σήμερα στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Τιμίου Προδρόμου Νεαπόλεως Θεσσαλονίκης.

Η ανάρτηση για την κηδεία του Νικολαΐδη

Αποχαιρετούμε τον πολυαγαπημένο μας σύζυγο, πατέρα, υιό, αδελφό, θείο, φίλο και σύντροφο Αλέξανδρο Νικολαΐδη, στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Τιμίου Προδρόμου Νεαπόλεως Θεσσαλονίκης, αύριο Σάββατο 15 Οκτωβρίου. Η σορός θα εκτίθεται προς χαιρετισμό στον Ιερό Ναό από τις 15.00.

Θα ακολουθήσει η εξόδιος ακολουθία στις 16.00 και κατόπιν ο ενταφιασμός στα Κοιμητήρια του Φιλύρου Θεσσαλονίκης.

Θερμή παράκληση της οικογένειας, αντί στεφάνων, να γίνουν δωρεές εις μνήμην του στα παρακάτω ευαγή ιδρύματα:

Φλόγα- Σύλλογος Γονέων Παίδων Με Νεοπλασματική Ασθένεια

Alpha Bank – GR8001401120112002002011686 Eurobank – GR6602600630000460100128261

Εθνική Τράπεζα – GR2501101920000019248000010

Τράπεζα Πειραιώς – GR6301720150005015020641423 Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία: Τηλ. Γραμματείας Διοίκησης: 2132013121 – Αίτημα για δωρεά μόνο με e-mail, όπου θα αναφέρει πού θα γίνει η δωρεά (γενικά στο νοσοκομείο ή σε συγκεκριμένο τμήμα): ceo@paidon-agiasofia.gr

ΑΡΣΙΣ- Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων

Θεσσαλονίκη: IBAN: GR57 0140 7090 7090 0200 2009 353 BIC: CRBAGRAAXXX

Αθήνα: IBAN: GR06 0140 1420 1420 0200 2008 979 BIC: CRBAGRAAXXX

Σε δημοπρασία τα μετάλλιά του για να σωθούν παιδιά

Ο ίδιος, μάλιστα, δείχνει το μεγαλείο ψυχής που διέθετε αποφασίζοντας να βγουν σε δημοπρασία τα δύο αργυρά ολυμπιακά μετάλλια που είχε κερδίσει και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά του.

«Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξίζει κάθε κλωτσιά που έχω φάει στο κεφάλι, κάθε κάταγμα στα πόδια μου. Αυτό είναι το αποτύπωμα που θέλω να αφήσω στην κοινωνία, αυτή είναι η κληρονομιά που θέλω να μείνει στα παιδιά μου» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η γενναία μάχη με τον καρκίνο

Ο Αλέξανδρος Νικολαϊδης, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 17 Οκτωβρίου 1979 ερχόμενος από μια οικογένεια μέσα στον αθλητισμό. Εμπνευσμένος από τον πατέρα του μπήκε στον κόσμο του Tae Kwo Do σε ηλικία τριών ετών. Η γυμναστική τον κέρδισε και στις σπουδές, καθώς επέλεξε τη Φυσική Αγωγή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ενώ στο επάγγελμα του ήταν Πυροσβέστης.

Ο αθλητής έδωσε αγώνα για δύο χρόνια με ένα σπάνιο τύπο καρκίνου, το καρκίνωμα nut.

Το «καρκίνωμα nut», είναι ένας σπάνιος κακοήθης όγκος με άγνωστη προέλευση. Η εμφάνιση του γίνεται στα όργανα μέσης γραμμής, ονομάζεται επίσης «καρκίνος μέσης γραμμής»

O διευθυντής της θωρακοχειρουργικής κλινικής του νοσοκομείου Υγεία, Κοσμάς Ηλιάδης, μίλησε για τον θάνατο του Αλέξανδρου Νικολαΐδη και εξήγησε τον δυνατό και τελευταίο αγώνα που έδωσε ο αθλητής.

«Είναι ένας πολύ επιθετικός τύπος καρκίνου, ο οποίος δυστυχώς δεν υπακούει στις υπάρχουσες θεραπείες και γενικώς έχει πιο δύσκολη αντιμετώπιση από άλλες μορφές», υπογράμμισε στο GRTimes.

Σύμφωνα με τον γιατρό ο καρκίνος ήταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο μέσα στον θώρακα. Αρχικά έκανε θεραπείες και στη συνέχεια χειρουργήθηκε. Η επέμβαση πήγε καλά, ωστόσο κάποια κύτταρα είχαν πάει ήδη σε άλλες θέσεις με αποτέλεσμα να υπάρξει μετάσταση. Του δόθηκαν θεραπείες που δεν έχουν εφαρμοστεί ακόμη. «Το πάλεψε δύο χρόνια, διάστημα στο οποίο πρόλαβε να γνωρίσει την κόρη του», τόνισε ο κ. Ηλιάδης.

Ο Νικολαίδης αντιμετώπισε την ασθένειά του «Λεβέντικα, όπως αντιμετώπιζε τη ζωή και τον αθλητισμό. Με εξαιρετική συμπαράσταση από τη σύζυγο και τους γονείς του».

Η οικογένειά του ήταν πραγματικά «δεμένη» και δίπλα του μέχρι το τέλος.

Η μετα-θανάτια ανάρτηση που «ράγισε» καρδιές

Ο θάνατος του Ολυμπιονίκη έγινε γνωστός μέσα από δικιά του μετα-θανάτια ανάρτηση στο Facebook, όπου γνωστοποίησε τον λόγο που πέθανε, το νόημα της ζωής για εκείνος αλλά έκανε γνωστή και την τελευταία του επιθυμία.

Ο Νικολαΐδης αποφάσισε να βάλει σε δημοπρασία τα δύο Ολυμπιακά αργυρά του μετάλλια και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά του.

«Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξίζει κάθε κλωτσιά που έχω φάει στο κεφάλι, κάθε κάταγμα στα πόδια μου. Αυτό είναι το αποτύπωμα που θέλω να αφήσω στην κοινωνία, αυτή είναι η κληρονομιά που θέλω να μείνει στα παιδιά μου», έγραφε η ανάρτησή του στο Facebook, όπου γνωστοποιούσε τον θάνατό του.

Αντίο, Αλέξανδρε…

Ολυμπιακοί Αγώνες και σημαντικές αγωνιστικές στιγμές

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 υπέστη κάταγμα στην κνημιαία ακρολοφία, με αποτέλεσμα να μείνει εκτός αγωνιστικής δράσης για δύο χρόνια.

Επανήλθε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Στη διοργάνωση αυτή, αγωνίστηκε στην κατηγορία των +80 κιλών και έφθασε μέχρι τον τελικό, που έγινε στις 29 Αυγούστου του 2004. Στον τελικό ηττήθηκε από τον Νοτιοκορεάτη Μουν Ντάε-σανγκ με νοκ άουτ στον πρώτο γύρο, με αποτέλεσμα να κατακτήσει το αργυρό μετάλλιο.

Για την ξεχωριστή εμπειρία της συμμετοχής του στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, όπου αγωνίστηκε σε ένα κατάμεστο από Έλληνες στάδιο, είχε μιλήσει το 2021 στην εκπομπή «Φλόγα μέσα μας».

Το 2008, στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη στη Ρώμη και προηγήθηκε χρονικά κατά 3 μήνες των Ολυμπιακών αγώνων του Πεκίνου, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των +87 κιλών στον τελικό με τον Γάλλο πρωταθλητή Πασκάλ Ζεντίλ.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο, ήταν σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής, όμως αποκλείστηκε νωρίς και δεν διεκδίκησε μετάλλιο.

Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Το 2013 κατέκτησε το αργυρό και πάλι μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες στη Μερσίνη της Τουρκίας.

Στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία των +87 κιλών, χάνοντας στον ημιτελικό από τον Αζέρο Ταβαγκούλ Μπαϊράμοβ

Σημαντικές διακρίσεις του Αλέξανδρου Νικολαΐδη
2013

Μεσογειακοί Αγώνες

2ος Αργυρό μετάλλιο

2010

Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα

3ος Χάλκινο μετάλλιο

2009

Παγκόσμιο πρωτάθλημα

5ος

2008

Ολυμπιακοί Αγώνες

2ος Αργυρό μετάλλιο

2008

Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα

1ος Χρυσό μετάλλιο

2004

Ολυμπιακοί Αγώνες

2ος Αργυρό μετάλλιο

2004

Παγκόσμια Πανεπιστημιάδα

1ος Χρυσό μετάλλιο

1998

Παγκόσμιο πρωτάθλημα Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας

3ος Χάλκινο μετάλλιο

1998

Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα

5ος

1997

Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εφήβων

1ος Χρυσό μετάλλιο

1997

Μεσογειακοί Αγώνες

2ος Αργυρό μετάλλιο

1996

Παγκόσμιο πρωτάθλημα εφήβων

1ος Χρυσό μετάλλιο

1996

Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εφήβων

1ος Χρυσό μετάλλιο

Δώρα Τσαμπάζη: Η γυναίκα της ζωής του
Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης ήταν παντρεμένος με τη γνωστή δημοσιογράφο Δώρα Τσαμπάζη. Ο γάμος τους έγινε στις 9 Ιουλίου του 2016.

Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, ένα αγοράκι δύο ετών και ένα κοριτσάκι πέντε ετών.

Οι δυο τους ήταν πολύ ευτυχισμένοι και συνήθιζαν να ανεβάζουν αναρτήσεις εκφράζοντας ο ένας την αγάπη του για τον άλλον. Στην τελευταία τους κοινή φωτογραφία η σύζυγός του είχε ανεβάσει και μια φωτογραφία γράφοντας «Never above you. Never below you. Always beside you».

Μετά τον θάνατό του, η Δώρα ανέβασε μια σπαρακτική ανάρτηση εμπνευσμένη από το γνωστό ποίημα «Το Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη, προκαλώντας συγκίνηση σε όποιον τη διάβαζε.

«Ποιός μιλεί στα νερά και ποιός κλαίει – ακούς; Ποιός γυρεύει τον άλλο, ποιός φωνάζει – ακούς; Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς. Σ΄αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς»