Ο δολοφόνος συνελήφθη και στο αυτοκίνητό του βρέθηκε λίστα με άλλους 70 περίπου υποψήφιους στόχους του, βουλευτές, γερουσιαστές των Δημοκρατικών και πρόσωπα που στηρίζουν το δικαίωμα των γυναικών σε αμβλώσεις.

Δεν αρκεί πιά η διαπίστωση ότι η Αμερική είναι βαθιά διχασμένη.

Πρόκειται για ένα ερεβώδες κράτος με ένα εσωτερικό ακροδεξιό παρακράτος, με διάσπαρτους υποψήφιους δολοφόνους οιουδήποτε έχει αντίθετη άποψη.

Η “σπορά” της πρώτης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ, που οδήγησε στην αποφράδα ημέρα της επίθεσης στο Καπιτώλιο, ήταν ένα σήμα που υποβαθμίστηκε ή και αγνοήθηκε από πολλούς.

Το Χάρβαρντ, το Λος Άντζελες, η επίδειξη ισχύος του αστυνομικού-στρατιωτικού κράτους που βγάζει εθνοφρουρά και πεζοναύτες στους δρόμους των αμερικανικών πόλεων, είναι το δεύτερο μέρος ενός ακόμα πιό σκοτεινού σχεδίου που δίνει τροφή στα εσχατολογικά σενάρια μισαλλόδοξων και παραφρόνων.

Η χαοτική κατάσταση στην Αμερική είναι “έργο Τραμπ” και μεταδίδεται με ταχύτητα φωτός και στην εξωτερική πολιτική της υπερδύναμης. Ο Αμερικανός πρόεδρος που επαίρετο ότι στην πρώτη θητεία του δεν ενέπλεξε τη χώρα του σε πόλεμο, την βυθίζει τώρα σε πολέμους διά αντιπροσώπων, υποδαυλίζει, τελικά, μία παγκόσμια σύρραξη που ξεκίνησε με τους εμπορικούς δασμούς και την αναταραχή στις αγορές και μπορεί να φτάσει ακόμα και σε μία πυρηνική εμπλοκή.

Το μέλλον μοιάζει ακόμα περισσότερο δυσοίωνο, καθώς δεν υπάρχει παγκοσμίως καμία σταθερά, κανένα συγκροτημένο και αποφασιστικό “αντίπαλο δέος”, κανένα κέντρο ή θεσμός που να συγκρατεί τον Τραμπ και τους ομοίους του. Ο πλανήτης κοιμάται και ξυπνά με θέα τις πτήσεις βαλλιστικών πυραύλων, με τις εικόνες απισχνασμένων παιδιών στη Γάζα, με νεκρούς σε κέντρα (μη) διανομής ανθρωπιστικής βοήθειας.

Θα ζήσουμε μέχρι τέλους τις συνέπειες της τρέλας, δεν φαίνεται καμία ελπίδα στον άμεσο ορίζοντα, κι αυτό πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε δύο και τρεις φορές για την θέση και της Ελλάδας στον μικρό -αλλά μεγάλο για εμάς- γεωπολιτικό της περίγυρο. Ο,τιδήποτε συμβαίνει σήμερα στους άλλους, είναι πιθανό να συμβεί και σε εμάς σε κάποια εκδοχή…

Ο Νετανιάχου, για παράδειγμα, μπορεί να συλλαμβάνει τους ακτιβιστές του Freedom Flotilla, μπορεί να παρεμποδίσει μία ειρηνιστική πορεία (March to Gaza), ανενόχλητος. Οι παρεμβάσεις του ΟΗΕ, όλων των ανθρωπιστικών οργανισμών, του Πάπα, κάποιων λίγων συνετών, καταλήγουν στα αζήτητα.

Στο Ουκρανικό, η λήξη του πολέμου απομακρύνεται μέσα από τις επιθέσεις των drones του Κιέβου και τους ρωσικούς βομβαρδισμούς στην ουκρανική πρωτεύουσα.

Διασπασμένη η Δύση, μεταξύ αντικρουόμενων συμφερόντων ΗΠΑ- ΕΕ, εγκαταλείπει την όποια διευθέτηση στις “καλές υπηρεσίες” των απεσταλμένων της Ουάσιγκτον και στην “προσωπική σχέση” του Τραμπ με τον Πούτιν, την ώρα που οι ευρωπαϊκές χώρες επικαλούνται τον ρωσικό κίνδυνο και εξοπλίζονται μέσω του φαραωνικού ReArm. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιό χαρακτηριστική δήλωση της δυστοπίας που έρχεται, απ΄ αυτή του πρώην Ολλανδού πρωθυπουργού και ΓΓ του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε που παροτρύνει τα κράτη-μέλη να υποτάξουν τα κοινωνικά τους κονδύλια στο στόχο του 5% του προϋπολογισμού τους για περισσότερα οπλικά συστήματα- για να μην φτάσει η “ρωσική αρκούδα” στη Βιέννη και το Παρίσι…

Κανένας διακρατικός θεσμός, απ΄ αυτούς που η ανθρωπότητα ίδρυσε και στήριξε επί δεκαετίες για να κρατήσει την ελάχιστη δυνατή συμμετρία στην παγκόσμια αρχιτεκτονική, δεν παίζει πιά ουσιαστικό ρόλο.

Οι διπλωμάτες υπάρχουν ως απεσταλμένοι και κομιστές εντολών των ηγεσιών, όλα επιχειρείται να λυθούν για λόγους, σκοπιμότητες και συμφεροντα που πόρρω απέχουν από αυτό που υποτίθεται εκπροσωπούν.

Μεγαλύτερες και μικρότερες χώρες που δικαιολογημένα ανησυχούν αναγκάζονται ή (συνήθως) επιλέγουν τα στρατόπεδα των ισχυροτέρων, ακόμα κι αν αυτοί καταρρακώνουν καθημερινά τις διεθνείς συνθήκες και το διεθνές δίκαιο. Ενίοτε πυροβολούν τα πόδια τους, καθώς σε αυτό το σπιράλ του τρόμου και του αναθεωρητισμού, γίνονται και οι ίδιες θύματα της “κανονικοποίησης” των παραβιάσεων και των συγκρούσεων.

«Η Ευρώπη καλεί όλα τα μέρη να επιδείξουν τη μέγιστη δυνατή αυτοσυγκράτηση, να αποκλιμακώσουν αμέσως και να απόσχουν από αντίποινα. Μια διπλωματική λύση είναι τώρα πιο επείγουσα από ποτέ, για χάρη της σταθερότητας της περιοχής και της παγκόσμιας ασφάλειας», ανέφερε σε ανάρτησή της η Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν για την κρίση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν που μπορεί να οδηγήσει σε ένα νέο ανεξέλεγκτο πόλεμο. Ευχή; Ή, επιτέλους, αφύπνιση; Δυστυχώς, θα έλεγα το πρώτο.

Κι αυτός ο τρόμος, μάλλον μόλις έχει αρχίσει…

Σε σύγκριση με προηγούμενες έρευνες της ίδιας εταιρείας, το κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου εκτινάσσεται από τον Ιανουάριο έως σήμερα κατά δέκα ποσοστιαίες μονάδες, αξιοποιώντας, προφανώς, το βαρύ πολιτικό κλίμα της περιόδου με τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια για τις ευθύνες σχετικά με την τραγωδία των Τεμπών. Στην ανάλυση της μετακίνησης ψηφοφόρων που συνοδεύει την έρευνα, το επιπλέον (δυνητικό) εκλογικό ακροατήριο της Πλεύσης απαρτίζεται από ψηφοφόρους (ευρωεκλογών) της Ν.Δ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, ενώ είναι αξιοσημείωτο ότι σηκώνει πολλούς ψηφοφόρους …από τον καναπέ- διεισδύει, δηλαδή, στην ζώνη της αποχής.

Η τάση έχει ήδη διαγνωσθεί και σε μετρήσεις άλλων εταιρειών και φαίνεται ότι θα επιβεβαιωθεί ακόμα πιό έντονα σε νέες που ακολουθούν. Η αντίδραση κυβέρνησης και κομμάτων της κεντροαριστεράς εστιάζεται στο ότι πρόκειται για συγκυριακό φαινόμενο στον απόηχο των συλλαλητηρίων και πως θα σημειωθεί “διόρθωση” το επόμενο διάστημα.

Έμμεσα, δηλαδή, υπονοούν το σύνθημα που έχει ήδη ακουστεί από κυβερνητικά χείλη ότι πρόκειται για “κόμμα των Τεμπών”, και προεξοφλούν, αφενός ότι το αποτύπωμα της τραγωδίας θα γίνει σταδιακά πιό αχνό, αφετέρου ότι αυτή η μαζική μετακίνηση ψηφοφόρων στο συγκεκριμένο κόμμα θα αναστραφεί όταν θα τεθεί το πολιτικό δίλημμα της διακυβέρνησης της χώρας.

Είναι πιθανό. Όμως, η παραπάνω ανάλυση μάλλον υποτιμά ότι η “επιλογή Κωνσταντοπούλου” στρέφεται συνολικά κατά του πολιτικού συστήματος, όπως το προσλαμβάνουν οι πολίτες, και αφορά, κυρίως, τα τρία κόμμα που κυβέρνησαν: τη Ν.Δ, το ΠΑΣΟΚ, και τον ΣΥΡΙΖΑ. Τα αφορά, μάλιστα, σχεδόν ισοπεδωτικά, χωρίς, δηλαδή, να λαμβάνεται υπόψη ο χρόνος διακυβέρνησης ενός εκάστου, οι συνθήκες και άλλα.

Στην ίδια μέτρηση, μάλιστα, η Ελληνική Λύση, κόμμα με σημαντικές αναλογίες με την Πλεύση Ελευθερίας στη σημερινή συγκυρία των Τεμπών, φτάνει στο 11,4% και κατατάσσεται τέταρτη, πίσω από το ΠΑΣΟΚ. Ενώ, σε όλα αυτά πρέπει να προσμετρηθεί ότι επιβεβαιώνεται και μία άλλη τάση, ό,τι, δηλαδή, ο “Κανένας” είναι πρώτος στην “Καταλληλότητα για πρωθυπουργός”, περίπου δέκα μονάδες πάνω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη που έχει χάσει περίπου οκτώ μονάδες από τον Ιανουάριο στο συγκεκριμένο ποιοτικό στοιχείο.

Σε κυβερνητικούς κύκλους λέγεται (ψιθυριστά) ότι, ακόμα κι αν η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν αποδειχτεί δημοσκοπικός “κομήτης”, η διατήρησή της σε υψηλά ποσοστά ευνοεί τον πρωθυπουργό, αφού ένα τέτοιο δίπολο ενισχύει το δίλημμα περί “χάους” και σε εκλογικό χρόνο θα αναγκάσει πολλούς ψηφοφόρους να επιλέξουν τη Ν.Δ παρά την δυσαρέσκειά τους.

Πρόκειται για επιπόλαια και, εν τέλει, κυνική άποψη. Πόση αξία έχει, άραγε, μία διακυβέρνηση σε ένα διαλυμένο πολιτικό σύστημα, μία “σταθερότητα”, δηλαδή, σε ένα γκρεμισμένο πολιτικό σύστημα;

Το ισχυρότερο μήνυμα, ωστόσο, κατευθύνεται στα κόμματα της κεντροαριστεράς. Για το ΠΑΣΟΚ, ειδικότερα, η απώλεια της δημοσκοπικής δεύτερης θέσης θα έπρεπε να χτυπήσει συναγερμό. Αντ’ αυτού ο πρόεδρος του κόμματος τσακώνεται με μία βουλευτή στα κομματικά όργανα, η κοινοβουλευτική του ομάδα τριγυρίζει στα κανάλια και εκφέρει προσωπικές απόψεις, είτε για την προανακριτική Τριαντόπουλου, είτε για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Βαβέλ.

Είναι πράγματι “κατόρθωμα” να έχει φτάσει το ΠΑΣΟΚ το 20% (έρευνα της ίδιας εταιρείας) στις αρχές Δεκεμβρίου, μετά την επανεκλογή Ανδρουλάκη, και τρεις μήνες μετά να έχει κατρακυλήσει σε ποσοστά ευρωεκλογών, ακόμα και εθνικών εκλογών του 2023. Από τον Ιανουάριο, δε, μέχρι σήμερα, ενώ η Ν.Δ χάνει 2,7 μονάδες, το ΠΑΣΟΚ χάνει τρεις!

“Καμπάνες” χτυπούν και στην Κουμουνδούρου, και στην Πειραιώς. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι πήρε ανάσες μετά την εκλογή του Σωκράτη Φάμελλου και, είναι αλήθεια, οργάνωσε καλύτερα την κοινοβουλευτική του παρουσία και την αντιπολιτευτική τακτική του, εισπράττει ένα …6%. Η δε Νέα Αριστερά, των 11 βουλευτών, βρίσκεται ένα βήμα πριν τον αφανισμό, με ποσοστό 1,2% στην Εκτίμηση Ψήφου.

Υπάρχουν λύσεις; Κατηγορηματικά: ελάχιστες και όσο περνάει ο χρόνος χάνουν την όποια δυναμική θα μπορούσαν να παραγάγουν. Αντ’ αυτού εντείνεται η τοξικότητα και η τυφλότητα.

Η Ν.Δ απαντά νωθρά ότι η απάντηση στις “θηριώδεις” αντιδράσεις των συλλαλητηρίων είναι “πιό γρήγορα, πιό αποτελεσματικά”, ωσάν να μην είχε έξι χρόνια να το κάνει και να μην είναι συνολική (και όχι μόνο για τα Τέμπη) η οργή που καταγράφεται στις μετρήσεις. Γίνεται σαφές ότι η μοναδική στρατηγική είναι να αναδειχθεί ως η αναγκαστική λύση σε ένα κατεστραμμένο πολιτικό τοπίο.

Το ΠΑΣΟΚ λειτουργεί αυτοκτονικά. Εγκλωβίζεται στην στρατηγική της αυτόνομης πορείας, παλινδρομεί μεταξύ μίας αντιπολιτευτικής γραμμής που θυμίζει …ΣΥΡΙΖΑ (την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ μάλλον ασκεί καλύτερα) και ενός θολού κεντρώου στίγματος που βαφτίζεται “θεσμική στάση”, συγκεντρώνει υπερεξουσίες γύρω από το προεδρικό μπλοκ, με αποτέλεσμα κορυφαία στελέχη και βουλευτές να αισθάνονται αποκλεισμένοι, αδυνατεί, εν κατακλείδι, να πείσει πως διαθέτει εναλλακτική πρόταση. Το δε αφήγημα ότι θα νικήσει τη Ν.Δ με ένα άλμα 25 μονάδων από τα σημερινά δημοσκοπικά ποσοστά του εισπράττει ειρωνικά χαμόγελα.

ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά, τέλος, συρρικνώνονται βυθισμένοι στην αφασία.

Η λύση είναι μία: κοινοβουλευτική ένωση, άμεσα, προκειμένου να ανακτηθεί ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να επιχειρηθεί η ανάληψη πρωτοβουλιών προς το ΠΑΣΟΚ και άλλους χώρους. Θα αναρωτηθούν δικαίως πολλοί: μπορεί το 6% και το 1,2% να αλλάξουν τους συσχετισμούς; Κατηγορηματικά, όχι. Να ανακόψουν, όμως, λίγο την πτώση, μπορεί. Όπως και να εκκινήσει μία γενικότερη συζήτηση με το ΠΑΣΟΚ.

Τέλος, ίσως μέσα σε αυτή την δημοσκοπική “δυστοπία” και το βαρύ κοινωνικό και πολιτικό κλίμα να προβάλλει η ανάγκη για τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα που θα υπερβαίνει τις σημερινές κομματικές γραμμές και θα ενσωματώσει δυνάμεις και νέα πρόσωπα στον ευρύτερο χώρο του κέντρου και της κεντροαριστεράς. Δεν είναι βέβαιο ότι θα πετύχει, μπορεί να είναι ήδη αργά. Είναι, όμως, βέβαιο πως εάν δεν δοκιμαστεί κάτι τέτοιο, η “δυστοπία” να συνεχιστεί.

Η ειρωνία της τύχης (;) θέλει, μάλιστα, το νέο πρόεδρο να ορκίζεται πίστη στο Σύνταγμα (!) το Καπιτώλιο και όχι στον Λευκό Οίκο (λόγω ακραίων καιρικών συνθηκών στην Ουάσιγκτον). Εκεί, δηλαδή, που οι φανατικοί οπαδοί του, υποκινούμενοι από τον ίδιο, προσπάθησαν να το καταλύσουν, στα γνωστά επεισόδια του Ιανουαρίου του 2020. Η αμερικανική δυστοπία ήδη ξεκίνησε με τις απειλές του Τραμπ για τον Παναμά, τον Καναδά, την Γροιλανδία, την ώρα που το alter ego του, ο μεγιστάνας Έλον Μασκ, συνεχίζει την σπορά της τραμπικής θεωρίας προωθώντας τους ιδεολογικούς κλώνους του στην Ευρώπη.

Τα επόμενα πέντε χρόνια τίποτε δεν θα μοιάζει με όσα ζήσαμε στην πρώτη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, προεξοφλούν αμερικανοί και ευρωπαίοι αναλυτές. Τα πράγματα είναι μάλλον βέβαιο ότι θα εξελιχθούν πολύ χειρότερα, σε πείσμα εκείνων που εξακολουθούν αφελώς να υποστηρίζουν πως “δεν μπορεί, όσα έχει πει δεν θα εφαρμοστούν τελικά”.

Όπως επισημαίνει ο Παύλος Τσίμας στο KREPORT, “το αποχαιρετιστήριο μήνυμα του προέδρου Μπάιντεν έμοιαζε γραμμένο στη γλώσσα της σκοτεινής δεκαετίας του ‘30 του 20ου αιώνα. Προειδοποίησε για τις συνέπειες μιας «επικίνδυνης συγκέντρωσης εξουσίας στα χέρια πολύ λίγων υπέρ-πλουσίων ανθρώπων». Σχηματίζεται, είπε, «μια ολιγαρχία ακραίου πλούτου, δύναμης και επιρροής που κυριολεκτικά απειλεί την δημοκρατία, βασικά δικαιώματα και ελευθερίες». Κι αν κάποτε, το 1961, ο Αϊζενχάουερ, στο δικό του αποχαιρετιστήριο μήνυμα, μιλούσε για τους κινδύνους από ένα «στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα», που αποκτά «ανεξέλεγκτη δύναμη και υπερβολική επιρροή», ο Μπάιντεν τώρα προειδοποιεί για τους κινδύνους που αντιπροσωπεύει ένα «τεχνο-βιομηχανικό σύμπλεγμα» που απειλεί «να πνίξει την Αμερική κάτω από μια χιονοστιβάδα παραπληροφόρησης και αποπληροφόρησης» και να μετατρέψει την Τεχνητή Νοημοσύνη, την πιο επιδραστική τεχνολογική εξέλιξη όλων των εποχών, σ’ ένα όπλο εκτός δημόσιου, δημοκρατικού ελέγχου, μια θανάσιμη απειλή για την ασφάλεια, την ιδιωτικότητα, τις ελευθερίες”.

Τζεφ Μπέζος, Μαρκ Ζάκερμπεργκ, Μπιλ Γκέϊτς έχουν ήδη υποβάλει τα σέβη τους στο νέο πρόεδρο. Οι επιχειρηματικοί κολοσσοί της τεχνολογίας ακολουθούν το παράδειγμα του ιδιοκτήτη της Space X και της Tesla. To “τεχνοβιομηχανικό σύμπλεγμα”, κατά Μπάϊντεν, οι ισχυρότεροι και πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο, μαζί με τους περισσότερους αμερικανούς δισεκατομμυριούχους, συστρατεύονται στα σχέδια του Ντόναλντ Τραμπ.

Η “εποχή των τεράτων”, όπως θα έλεγε ο Γκράμσι, είναι εδώ; Πώς θα επηρεάσει τον κόσμο μας η επόμενη πενταετία; Το βέβαιο είναι πως το τραμπικό τσουνάμι έχει ήδη περάσει τον Ατλαντικό βρίσκοντας ήδη καλλιεργημένο έδαφος σε μία Ευρώπη υπό θεσμική και αξιακή κατάρρευση εδώ και χρόνια. Ο ακροδεξιός Χέρμπερτ Κικλ, του “Κόμματος της Ελευθερίας” που ιδρύθηκε το 1956 από έναν πρώην αξιωματικό των SS, θα γίνει καγκελάριος στην Αυστρία, ενώ το AfD της Άλις Βάϊντελ (που προ ημερών φιλοξενήθηκε σε ένα space στο Χ, παρέα με τον Έλον Μασκ) αναμένεται να επιβεβαιώσει την ισχυρή άνοδό του στις εκλογές της 23ης Φεβρουαρίου στη Γερμανία. Με την Ολλανδία, την Βρετανία, τις σκανδιναβικές χώρες η ακροδεξιά επελαύνει, ενώ σε δύο χρόνια η Γαλλία κινδυνεύει να αποκτήσει ακροδεξιά πρόεδρο. Αυτή η όψη της ευρωπαϊκής δυστοπίας δεν οφείλεται στην άνοδο του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, ενισχύεται, όμως, και εμπλουτίζεται απ΄ αυτήν.

Διόλου τυχαίο, ο 47ος πρόεδρος των ΗΠΑ εγκαινιάζει, ως φαίνεται, την προεδρία του με μία παναμερικανική “σκούπα” κατά των μεταναστών, αρχής γενομένης από το Σικάγο.

BBC: Η ορκωμοσία Τραμπ στο Καπιτώλιο

Η ημέρα των εγκαινίων περιλαμβάνει μια επίσημη τελετή ορκωμοσίας καθώς και μουσικές παραστάσεις, μια εορταστική παρέλαση και μια σειρά επίσημων χορών.

Ο νεοεκλεγείς αντιπρόεδρος JD Vance θα ορκιστεί επίσης, ενώ ο Τραμπ θα ξεκινήσει επίσημα τη νέα τους διακυβέρνηση.

Τι είναι τα εγκαίνια;

Είναι η επίσημη τελετή που σηματοδοτεί το τέλος της θητείας ενός προέδρου και την έναρξη της διοίκησης του διαδόχου.

Είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της μετάβασης της εξουσίας μεταξύ των κυβερνητικών ηγετών στην Ουάσιγκτον.

Ένα βασικό μέρος της τελετής περιλαμβάνει την απαγγελία του όρκου του εκλεγμένου προέδρου: «Ορκίζομαι επίσημα ότι θα εκτελέσω πιστά το Γραφείο του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών και θα διαφυλάξω, προστατεύσω και υπερασπιστώ όσο καλύτερα μπορώ. το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών».

Αν και κέρδισε τις εκλογές τον Νοέμβριο, ο Τραμπ γίνεται επίσημα ο 47ος πρόεδρος μόλις πει αυτά τα λόγια. Προηγουμένως υπηρέτησε ως ο 45ος πρόεδρος μεταξύ 2017 και 2021.

Ο Βανς θα ορκιστεί επίσης πριν αναλάβει επίσημα τη θέση του αντιπροέδρου.

Τι συμβαίνει κατά την ημέρα της ορκωμοσίας στις 20 Ιανουαρίου;

Η δεύτερη ημέρα ορκωμοσίας του Τραμπ θα ξεκινήσει με λειτουργία στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, στην πλατεία Λαφαγιέτ, μια ιστορική εκκλησία της Ουάσιγκτον DC, και θα ακολουθήσει τσάι στον Λευκό Οίκο.

Οι μουσικές παραστάσεις και οι εναρκτήριοι λόγοι έχουν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν στις 09:30 EST (14:30 GMT).

Θα ακολουθήσει η ορκωμοσία Τραμπ και Βανς μέσα στη ροτόντα του Καπιτώλιου. Κάθε άνθρωπος θα βάλει το χέρι του σε ένα βιβλίο – συνήθως, αλλά όχι πάντα, μια Βίβλο – και θα απαγγείλει τον όρκο του αξιώματος.

Φέτος, ο Τραμπ θα χρησιμοποιήσει δύο – μια προσωπική Βίβλο που του έδωσε η μητέρα του το 1955 και την ιστορική Βίβλο του Λίνκολν, έναν βελούδινο τόμο που χρησιμοποιήθηκε στην ορκωμοσία του Προέδρου Αβραάμ Λίνκολν το 1861.

Η επιτροπή ορκωμοσίας του Τραμπ Βανς είπε ότι ο Βανς θα ορκιστεί επίσης σε μια προσωπική Βίβλο, ένα οικογενειακό αντίγραφο που ανήκε στην προγιαγιά του από τη μητέρα του.

Στη συνέχεια, ο Τραμπ θα δώσει την εναρκτήρια ομιλία στην οποία ο πρόεδρος θα θέσει τους στόχους του για τα επόμενα τέσσερα χρόνια και μετά θα κατευθυνθεί στην αίθουσα του προέδρου – κοντά στην αίθουσα της Γερουσίας – για να υπογράψει βασικά έγγραφα.

Στη συνέχεια θα παραστεί σε γεύμα που θα παραθέσει η Μικτή Επιτροπή του Κογκρέσου για τις Τελετές Εναρκτήριας.

Συνήθως ακολουθείται από μια παρέλαση που πηγαίνει από το κτίριο του Καπιτωλίου κάτω από τη Λεωφόρο Πενσυλβάνια στον Λευκό Οίκο, αν και δεν είναι σαφές πώς θα προσαρμοστεί η παρέλαση φέτος, λόγω των καιρικών συνθηκών.

Αργότερα το βράδυ, ο Τραμπ θα εμφανιστεί σε τρεις εναρκτήριες χορούς σε όλη την πόλη – το Commander-in-Chief Ball, το Liberty Inaugural Ball και το Starlight Ball.

Αναμένεται να μιλήσει και στα τρία.

Πού θα γίνουν τα εγκαίνια;

Τα εγκαίνια πραγματοποιούνται παραδοσιακά έξω από το κτήριο του Καπιτωλίου των ΗΠΑ, με περιοχές θέασης που εκτείνονται κάτω από το National Mall.

Φέτος, ωστόσο, προβλέπονται σκληροί άνεμοι για την Ουάσιγκτον τη Δευτέρα. Οι θερμοκρασίες αναμένεται να φτάσουν τους -11C (11F) και τις υψηλότερες -5C (23F).

Την Παρασκευή, ο Τραμπ ανακοίνωσε μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ότι ζήτησε αλλαγή του χώρου λόγω καιρού. Δεν θέλει «να δει ανθρώπους να πληγώνονται ή να τραυματίζονται με κανέναν τρόπο», έγραψε.

Η εναρκτήρια ομιλία, οι ομιλίες και άλλες διαδικασίες θα μετακινηθούν εντός του Καπιτωλίου, όπως και οι χώροι προβολής για καλεσμένους, νομοθέτες και αξιωματούχους.

Άλλοι παρευρισκόμενοι μπορούν να παρακολουθήσουν τις διαδικασίες σε ζωντανή ροή μέσα στο κοντινό Capital One Arena. Ο Τραμπ λέει ότι θα επισκεφθεί το πλήθος στην αθλητική αρένα μετά την ορκωμοσία του.

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα ακραία καιρικά φαινόμενα συγκινούν την τελετή. Το 1985, η ορκωμοσία του Προέδρου Ρόναλντ Ρίγκαν μεταφέρθηκε σε κλειστό χώρο και η παραδοσιακή παρέλαση ακυρώθηκε λόγω ασυνήθιστα κρύου καιρού.

Οι μεγιστάνες της τεχνολογίας στο Καπιτώλιο

Η αμερικανική εφημερίδα Washington Post, που ανήκει στον Τζεφ Μπέζος, έγραψε προ ημερών ότι ο ιδιοκτήτης της θα παραστεί στην ορκωμοσία του νέου προέδρου.

Ο ιδιοκτήτης του Amazon και της αεροδιαστημικής εταιρείας Blue Origin εμφανίστηκε αισιόδοξος ότι για αλλαγές στην πολιτική διαστήματος από τη νέα κυβέρνηση Τραμπ.
Την τεχνολογική κοινότητα θα… εκπροσωπεί και ο «πατέρας» του Facebook Μαρκ Ζάκερμπεργκ, που κατά πληροφορίες θα κάθεται δίπλα στους Μπέζος και Μασκ.

Η «τριάδα» των γκουρού της τεχνολογίας θα καθίσει, σύμφωνα με τον προγραμματισμό της ομάδας του Τραμπ, κοντά στους πρώην προέδρους, την οικογένεια του Τραμπ, τους νομοθέτες και τους υπουργούς της νέας κυβέρνησης.

Στο Καπιτώλιο θα βρεθούν επίσης, ο επικεφαλής της Apple Τιμ Κουκ αλλά και ο Σαμ Άλτμαν, του Open AI.

Μιλέϊ, Μελόνι, Μπολσονάρου

Ο πρόεδρος της Αργεντινής Χαβιέ Μιλέι, που ήταν και ο πρώτος ξένος ηγέτης που συναντήθηκε με τον Τραμπ μετά την εκλογική του νίκη τον Νοέμβριο, αναμένεται να ταξιδέψει τελικά στην Ουάσινγκτον, όπως μετέδωσε το Bloomberg επικαλούμενο εκπρόσωπο Τύπου της Προεδρίας.

Με τη σειρά του, ο πρώην πρόεδρος της Βραζιλίας Ζαΐρ Μπολσονάρου, που αντιμετωπίζει δικαστικές περιπέτειες, έγραψε στο X ότι έλαβε πρόσκληση από την ομάδα του Τραμπ και ότι θα προσπαθήσει να πάρει πίσω το διαβατήριό του για να ταξιδέψει στις ΗΠΑ.

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει προσκαλέσει επίσης και τον κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, που δεν θα δώσει το παρών -όπως μεταδίδουν οι Financial Times- αλλά θα τη θέση του θα πάρει επίσημος απεσταλμένος της κινεζικής κυβέρνησης.

Με πληροφορίες από BBC, CNN, KREPORT

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Εάν προσθέσει κανείς και την πολιτική “κατολίσθηση” που υφίσταται το SPD του Όλαφ Σολτς στην Γερμανία, η Ευρώπη αντιμετωπίζει οξύ πλέον πρόβλημα οικονομικής επιβίωσης και το φάσμα μιας άνευ προηγουμένου πολιτικής και κοινωνικής αναταραχής. Χωρίς ικανή ηγεσία και με την ακροδεξιά και τον λαϊκισμό να καραδοκούν σε διάφορες εκφάνσεις τους.

Όταν ήταν ακόμα σχετικά νωρίς, οι φωνές της λογικής που προέτρεπαν στην αναζήτηση μιας διαπραγματευτικής διόδου που θα οδηγούσε στην κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία ενοχοποιήθηκαν ως “φιλορωσικές” και εκείνοι που τις διατύπωναν “πουτινιστές”. Ήταν η περίοδος που ο Βολοντομίρ Ζελένσκι προσκαλούνταν στα κοινοβούλια των ευρωπαϊκών (και όχι μόνο) χωρών ως μία ηρωϊκή μορφή -λογικό ως ηγέτης μιας χώρας που υφίστατο την ρωσική θηριωδία, αλλά χωρίς ματιά στο μέλλον…-, και το κυρίαρχο ζήτημα στην δημόσια συζήτηση ήταν η ανάγκη να ενισχυθούν οι ένοπλες δυνάμεις του με βαρέα όπλα ώστε να παραταθεί η πόλεμος μέχρις ότου θα εξουθενωνόταν η Ρωσία. Και ήταν εκείνη η περίοδος που πρωταγωνιστούσαν όσοι ζητούσαν να επιβληθούν ακόμα περισσότερες κυρώσεις στη Μόσχα και να γενικευθεί το εμπάργκο στο ρωσικό αέριο και πετρέλαιο ώστε να μην χρηματοδοτείται ο “πόλεμος και ο αναθεωρητισμός του Πούτιν”.

Παρότι ήταν εξώφθαλμο πως ήταν η Ουάσιγκτον που επιζητούσε την παράταση του πολέμου, τον οποίο αρκετά νωρίς είχε αναγάγει σε μία ψυχρή αντιπαράθεση Δύσης-Ρωσίας, η Ευρώπη συντάχθηκε σχεδόν απόλυτα με αυτή την γεωπολιτική στρατηγική. Ο Μακρόν και ο Ντράγκι που εναγωνίως κρατούσαν ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με τον Πούτιν κατηγορήθηκαν γι’ αυτή την -υποτίθεται- αμφισημία της, ενώ ο Ζελένσκι στιγμάτισε την Γερμανία και προσωπικά τον Σολτς γιατί δεν συναινούσε σε ακόμα πιο έντονες κυρώσεις.

Η κατακρήμνιση της κυβέρνησης Ντράγκι είναι το πιο πρόσφατο δείγμα των πολιτικών συνεπειών αυτής της ευρωπαϊκής αβελτηρίας και είναι βέβαιο πως δεν θα είναι το τελευταίο.

Διότι, πολύ απλά, ο μέσος ευρωπαίος πολίτης δεν θα χρεώσει στον Πούτιν τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος, τις αυξήσεις στην βενζίνη και τον καλπάζοντα πληθωρισμό που μαζί με την ύφεση πτωχοποιούν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Θα αναζητήσουν τις ευθύνες στις κυβερνήσεις τους και στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, σε τέτοιο βαθμό που αστόχαστα θα επικροτήσουν, ίσως, ακραίες πολιτικές φωνές και θα αθροιστούν δίπλα στον στρατό του σκληρού ευρωσκεπτικισμού.

Κι’ όμως, υπήρξαν αρκετοί που είχαν επισημάνει πως οι ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Ρωσία πυροβολούν εν τέλει την ίδια την Ευρώπη και κάθε χώρα (της) ξεχωριστά. Κανείς δεν είναι πια ασφαλής και ουδείς δικαιούται να δηλώνει πως είναι “σε ευνοϊκότερη θέση” από τους άλλους, κι αυτό διότι η οικονομική κρίση, όπως και η πολιτική και η κοινωνική έχουν την δυνατότητα να “τρυπούν τα σύνορα” και να μεταδίδονται από χώρα σε χώρα, όπως η πανδημία του κοροναϊού.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν φαίνεται πως μπορεί σχετικά εύκολα να αντέξει ακόμα και την πλήρη διακοπή ροής φυσικού αερίου προς την Ευρώπη. Η Ευρώπη μπορεί; Μέχρις ώρας αποδεικνύεται πως βρίσκεται σε παραζάλη και λαμβάνει ημίμετρα και αυτά με πολύ μεγάλη καθυστέρηση. Όταν στις αρχές Οκτωβρίου θα κληθεί να λάβει κάποια απόφαση (Σύνοδος Κορυφής) η θερμοκρασία στο Αμβούργο, την Κοπεγχάγη, το Βερολίνο, το Παρίσι θα έχει αρχίσει να κατρακυλά και τον Νοέμβριο ο χειμώνας θα χτυπάει την Βόρεια Ευρώπη.

Ο χρόνος εκδικείται την ευρωπαϊκή αβελτηρία. Ακόμα κι αν αύριο το πρωί τελειώσει, ως δια μαγείας, ο πόλεμος, οι συνέπειες του θα προκαλούν δραματικές επιπτώσεις για πολλούς μήνες ακόμα. Μόνο που δεν φαίνεται στον ορίζοντα μία τέτοια πιθανότητα. Η ΕΕ στέκει αμήχανη και αναξιόπιστη, χωρίς κοινή άμυνα και εξωτερική πολιτική, χωρίς ουσιαστικό γεωπολιτικό αποτύπωμα, και σύρεται στο γενικότερο σχέδιο του Μπάϊντεν που μοιάζει σαν να έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας κάποια “ιερή αποστολή” εναντίον του (ρωσικού) “κακού”, το ίδιο, δε, είναι πιθανό να κάνει και κατά της Κίνας, μόλις λάβει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και ο δικός της εκδηλούμενος αναθεωρητισμός προς την Ταϊβάν.

Οι ειδικοί της ενέργειας περιγράφουν μία χειμωνιάτικη δυστοπία. Και δεν είναι μόνο η επάρκεια που κάποιες χώρες, όπως η Ελλάδα, μπορεί να αντιμετωπίσουν ικανοποιητικότερα από άλλες. Η Βόρεια Ευρώπη θα κρυώσει πολύ περισσότερο από τη Νότια, όλοι, όμως, θα κληθούν να πληρώσουν αφόρητους λογαριασμούς ρεύματος, μαζί με την ακρίβεια σε όλα τα βασικά είδη διαβίωσης. Οι πτωχότερες χώρες, όπως η Ελλάδα, θα επιβαρυνθούν ακόμα περισσότερο.

Και μην ξεχνάτε και την πανδημία από την οποία δεν γλυτώσαμε…

Είναι, δυστυχώς, πολύ πιθανό αυτή η δυστοπία να ξυπνήσει τέρατα στην Ευρώπη, είναι, όμως, βέβαιο πως οι λαοί θα αντιδράσουν με μη προβλέψιμο τρόπο…

Μια αισιόδοξη ανάγνωση θα ήταν ότι η αναγνώριση των αυτονομιστικών περιοχών να προσφέρει διέξοδο σε όλους. Ο Πούτιν, με αυτό τον τρόπο, σώζει το πρόσωπο ισχύος που καλλιεργεί ταπεινώνοντας την Ουκρανία και τη Δύση, αλλά αποφεύγει τον πόλεμο πλήρους κλίμακας και το ανθρώπινο και οικονομικό κόστος που θα επέβαλε στη Ρωσία.

Η αποδοχή της αναγνώρισης θα γλίτωσε την Ουκρανία από μια μεγάλη στρατιωτική σύγκρουση με τη Ρωσία. Θα σήμαινε επίσης ότι το Κίεβο θα αποφύγει τις εσωτερικές πολιτικές δυσκολίες και το κοινωνικο-οικονομικό κόστος που θα σήμαινε η εφαρμογή της βαθιά αντιδημοφιλούς συμφωνίας του Μινσκ του 2015 για τον Ουκρανό πρόεδρο Volodymyr Zelenskyi και την κυβέρνησή του.

Η τρέχουσα κρίση είναι κάτι περισσότερο από το καθεστώς «ορισμένων περιοχών των περιοχών του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ», όπως αναφέρονται τα εδάφη στη συμφωνία του Μινσκ . Δεν επιλύει τις ευρύτερες εντάσεις μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης σχετικά με τη μελλοντική ευρωπαϊκή τάξη ασφαλείας.

Η Μόσχα εισέπραξε ως αδυναμία της Ουάσιγκτον την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν και έσπευσε να αξιοποιήσει το νέο ευρωπαϊκό περιβάλλον. Η Άγκελα Μέρκελ δεν είναι πια στο Βερολίνο, ο Εμανουελ Μακρόν οδηγείται εν μέσω εσωτερικής πολιτικής αστάθειας στις γαλλικές προεδρικές εκλογές και στις Βρυξέλλες δεν υπάρχει ηγεσία (όπως στην περίοδο του Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ) που να μπορεί να αναλάβει πρωτοβουλίες. Ο Τζο Μπάϊντεν παίρνει επάνω του την Ουκρανική κρίση παρακάμπτοντας τις Βρυξέλλες όπου δεν υπάρχει αξιόπιστος συνομιλητής.

Είναι προφανές ότι ο Πούτιν έχει πειστεί ότι το συνεχιζόμενο καθεστώς του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ ως ντε φάκτο κρατών εντός της Ουκρανίας –και ως εκ τούτου ως μέσου μόχλευσης επί της Ουκρανίας και, κατ’ επέκταση, επί των δυτικών εταίρων της– είχε πάψει να εξυπηρετεί τους σκοπούς της Ρωσίας. Αλλά η ωριαία τηλεοπτική του ομιλία δεν έδωσε κανένα λόγο για αισιοδοξία ότι η αναγνώρισή τους έβαλε τέλος στο «ουκρανικό ζήτημα».

Στη Γερμανία έχει προκαλέσει αίσθηση η απόφαση για το πάγωμα το αγωγού Nord Stream 2.Την απόφαση του καγκελαρίου Σολτς χαιρέτισαν τόσο η Ουκρανία, όσο και οι ΗΠΑ, οι οποίες, όπως άλλωστε και σειρά άλλων κυρίως ευρωπαϊκών χωρών, ήταν εξ αρχής κατά του μεγαλόπνοου γερμανορωσικού σχεδίου. Η κίνηση του καγκελαρίου εξέπληξε πολλούς και εντός Γερμανίας οι οποίοι δεν περίμεναν το Βερολίνο να λάβει τόσο γρήγορα μια τόσο ριζική απόφαση. Η απόφαση Σολτς θεωρείται από ορισμένους σχολιαστές μεγάλη ήττα για την πρώην καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ, η οποία επί σειρά ετών υπερασπίζονταν την κατασκευή του αγωγού υποστηρίζοντας ότι το όλο πρότζεκτ έχει αποκλειστικά οικονομικά κριτήρια. Είναι, όμως, μια απόφαση που επί της ουσίας επιβλήθηκε από την Ουάσιγκτον.

Αρμόδιος υπουργός για το πάγωμα της διαδικασίας πιστοποίησης του αγωγού Nord Stream 2 είναι ο υπουργός Οικονομίας και πρώην συμπρόεδρος των Πρασίνων Ρόμπερτ Χάμπεκ, ο οποίος τόνισε σε ομιλία του στο Ντίσελντορφ ότι «ο πόλεμος εκτοξεύει τις τιμές» και πως η Ρωσία φέρει αποκλειστικά την ευθύνη για την παρούσα κατάσταση. Ο γερμανός πολιτικός εκτίμησε ότι οι τιμές φυσικού αερίου θα αυξηθούν περεταίρω όσο διαρκούν οι εντάσεις στην Ουκρανία. Παράλληλα υπογράμμισε ότι η Γερμανία θα πρέπει να απεξαρτηθεί από τις εισαγωγές φυσικού αερίου από την Ρωσία. «Η απεξάρτηση είναι η καλύτερη προστασία από μια ασταθή αγορά» τόνισε κλείνοντας ο υπουργός Οικονομίας.

Οι κυρώσεις Μπορέλ είναι άνευ σημαντικού πρακτικού αποτελέσματος. Η ανάρτησή του στα social media (την οποία κατέβασε στη συνέχεια) πως “τελειώνουν τα πάρτι στο Μιλάνο και την Κυανή Ακτή” για τους Ρώσους ήταν η αποκάλυψη της έκδηλης ευρωπαϊκής αμηχανίας. Και η απάντηση του Ντιμίτρι Μεντβέντεφ για το κόστος που θα επωμιστεί η Ε.Ε από την εκτόξευση των τιμών του φυσικού αερίου δείχνει τα περιορισμένα όρια των ευρωπαϊκών αντιδράσεων.

Ο νέος “ψυχρός πόλεμος” είναι εδώ, είτε επικρατήσουν ψυχραιμότερες φωνές και δρομολογηθεί κάποια μακρά διπλωματική διαδικασία, είτε, ακόμα χειρότερα, εάν πραγματοποιηθεί κάποια πολεμική σύρραξη. Ως προς τα δικά μας, δε, η αδυναμία της Ε.Ε να σταθεί επάξια απέναντι στον αναθεωρητισμό της Ρωσιας δημιουργεί εύλογες ανησυχίες για το τι μπορεί να πράξει έναντι του τουρκικού αναθεωρητισμού σε βάρος της Ελλάδας. Οι τελευταίες κλιμακούμενες προκλήσεις και οι δηλώσεις του Ταγίπ Ερντογάν θα έπρεπε να προκαλούν αισθήματα φόβου στην Αθήνα.

Libre

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Αποτελεί ένα μόνο δείγμα μιας αλληλουχίας γεγονότων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Υγειονομικά ακατάληπτο την ώρα που η Όμικρον κυριαρχεί και τα δημόσια νοσοκομεία ασφυκτιούν, όμως, από την άλλη επιβεβαιώνει την κόπωση των ανθρώπων μετά από δύο χρόνια πανδημίας.

Οι άνθρωποι θα αναζητήσουν ακόμα περισσότερο -και ίσως και με πιο “ακραίους” τρόπους- διαφυγές προς αυτό που θεωρούν ως επιστροφή στην κανονικότητα. Είναι κανόνας της ζωής να μην συμβιβάζεται κανείς με οιοδήποτε πλαίσιο εκτάκτων συνθηκών, ιδιαίτερα όταν αυτές οι έκτακτες συνθήκες έχουν πάψει προ πολλού να είναι έκτακτες.

Δεν έχει να κάνει, προφανώς, με τους αντιεμβολιαστές και παρόμοια κινήματα θρησκόληπτων ή συνωμοσιολόγων. Οι Ολλανδοί που αποδρούν στην Αμβέρσα (όπως παλαιότερα οι Θεσσαλονικείς που μετακινούνταν στις Σέρρες για να γλυτώσουν από τα περιοριστικά μέτρα στη συμπρωτεύουσα) δεν είναι σταυροφόροι του αρνητισμού για τον Cocid ή για τα εμβόλια, είναι πιθανότατα άνθρωποι που έχουν τηρήσει απόλυτα ή επαρκώς τις μέχρι σήμερα απαγορεύσεις και υποκινούνται από την ανάγκη να εξέλθουν από την δυστοπία της πανδημίας.

Ο Μπιλ Γκέϊτς έγραφε προ ημερών -σε μια πρόβλεψη για το 2022- πως το σημαντικότερο πρόβλημα που ίσως επιβραδύνει την πρόοδο (αυτό που ο ίδιος θεωρεί πρόοδο) θα είναι η δυσπιστία των πολιτών προς τις κυβερνήσεις και τους οργανωμένους θεσμούς.

Οι δημόσιοι θεσμοί, σημείωσε ο Gates, πρέπει να είναι σημαντικοί παίκτες σε μάχες όπως η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, ή η πρόληψη της επόμενης πανδημίας. Αλλά μπορούν να κάνουν τόσα πολλά μόνο εάν έχουν την υποστήριξη των ανθρώπων.

«Αν οι άνθρωποι σας δεν σας εμπιστεύονται, δεν πρόκειται να υποστηρίξουν σημαντικές νέες πρωτοβουλίες», έγραψε ο Γκέιτς. «Και όταν εμφανίζεται μια μεγάλη κρίση, είναι λιγότερο πιθανό να ακολουθήσουν τις απαραίτητες οδηγίες για να ξεπεράσουν την καταιγίδα».

Η δυσπιστία δεν είναι αυτοφυής. Προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από την αποτυχημένη διαχείριση των κυβερνήσεων στο θέμα της πανδημίας. Η μεγαλύτερη ήττα σημειώθηκε στην Ευρώπη, ένα συγκροτημένο διεθνές σύνολο πολιτικής και θεσμών που υπέπεσε σε σωρρεία λαθών και ανακολουθιών. Ας το ομολογήσουμε: η Ε.Ε απέτυχε οικτρά υγειονομικά, οικονομικά και πολιτικά. Θρυμμάτισε την από καιρό διαταρραγμένη σχέση της με τους πολίτες σε τέτοιο βαθμό που οι κοινωνίες να γίνονται ολοένα και περισσότερο ανυπάκουες. Ακόμα κι όταν συντεταγμένα τηρούν (;) τους κανόνες, το πράττουν επειδή δρουν υπό το καθεστώς του φόβου. Αυτός ο φόβος, ωστόσο, σταδιακά υποχωρεί μπροστά στην ανυπέρβλητη ανάγκη να ζήσουν.

Η δυσπιστία απέναντι στις κυβερνήσεις θα είναι παγκοσμίως ένα κεντρικό ζήτημα το 2022 και τα χρόνια που θα ακολουθήσουν και θα αναδεικνύεται εντονότερα σε χώρες όπου αυτή η δυσπιστία θα βαθαίνει προς τις νοοτροπίες αυτών που κυβερνούν.

Στα καθ΄ ημάς αυτό αποτυπώνεται εδώ και καιρό ακόμα και στις δημοσκοπήσεις αλλά δεν το βλέπουμε, ή το υποτιμούμε, καθώς παραμένουν προσκολλημένοι στον διπολισμό του διχασμού. Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στο πόσο ακλόνητες παραμένουν οι ηγεμονίες και πόσο αυξάνει ή συρρικνώνεται η διαφορά μεταξύ των μονομάχων.

Είναι, όμως, το βασικό μας θέμα εάν η Ν.Δ, για παράδειγμα, προηγείται δέκα, δώδεκα, ή οκτώ μονάδες από τον ΣΥΡΙΖΑ; Εάν “εκτοξεύεται” η φήμη του νέου ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ; Για τα επιτελεία και τους φανατικούς αυτά φαίνεται να είναι τα κύρια ζητήματα. Πρόκειται τελικά για μια δυστοπία μέσα στη δυστοπία.

Η χώρα -όπως και η Ευρώπη- έχει ανάγκη από μείζονες μεταρρυθμίσεις. Επί της ουσίας οφείλει στον εαυτό της να γίνει οργανωμένη χώρα. Πως θα συμβεί κάτι τέτοιο όταν (όπως αποκαλύπτουν οι ίδιες δημοσκοπήσεις που διαβάζουμε επιλεκτικά) κυριαρχούν τα συναισθήματα του φόβου, της οργής και της ντροπής;

Πως θα πειστεί η κοινωνία να δεχθεί τις μεγάλες αλλαγές σχετικά με την κλιματική κρίση, στην οικονομία, στον τρόπο οργάνωσης του κράτους, στην μετάβαση στις ψηφιακές τεχνολογίες, στην εκ βάθρων αλλαγή του δημοσίου τομέα, στις ανατροπές στην Παιδεία, στη Δικαιοσύνη, στην Υγεία κ.ά;

Αυτό το βαθύ ρήγμα στη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ αυτών που κυβερνούν και αυτών που κυβερνώνται δεν θα ξεπεραστεί με απαγορεύσεις ή με την επιβολή νέων κανόνων για τους οποίους ελάχιστοι έχουν πεισθεί.

Ολόκληρο το σύστημα διοίκησης της χώρας είναι οργανωμένο πάνω στην ευπιστία και την συναλλαγή. Κάθε είδους συναλλαγή. Και εν τέλει πρόκειται για μια απ’ ευθείας ανάθεση των πολλών στους λίγους, η οποία κι αυτή με τη σειρά της διαταράσσεται και καταλήγει σε μια σχέση που οι κυβερνώντες προσποιούνται πως κυβερνούν και οι πολίτες προσποιούνται πως συναινούν.

Η πανδημία τραυμάτισε ακόμα περισσότερο αυτή την διαταραγμένη σχέση. Θεσμοί, όπως η Εκκλησία, έγιναν ακόμα πιο “κλειστοφοβικοί” σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν προνόμια. Η Δικαιοσύνη έχει προ πολλού χάσει την επαφή της με όσα πραγματικά συμβαίνουν γύρω της. Η Παιδεία απέχει από τις νέες τάσεις, παραμένει προσκολλημένη σε στερεότυπα που έχουν ατροφήσει προ καιρού.

Οι κοινωνίες θα γίνονται ολοένα και περισσότερο ανυπάκουες κι αυτό θα καθιστά δυσκολότερη την επικράτηση του ορθολογισμού. Αυτή η πολιτική, με την σημερινή της οργάνωση πάνω σε συμφέροντα και με πρώτιστο μέλημα την διατήρηση της εξουσίας, δεν μπορεί να ανταπεξέλθει. Πρέπει να ανακτήσει τη σχέση της με τους πολίτες, να πεισθεί πρώτα η ίδια και μετά να πείσει.

Δεν είναι καλά τα μηνύματα για το 2022 καθώς ελπίζουμε πως οδεύουμε προς το τέλος αυτής της πανδημίας…

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Από την άλλη, περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι στέκουν άνεργοι και ανασφαλείς μπροστά σε ξενοδοχεία που δεν άνοιξαν ποτέ και σε επιχειρήσεις που έκλεισαν. Άλλοι προσπαθούν να επιβιώσουν με το πρώτο 800άρι και με την ψευδαίσθηση της αναβολής πληρωμής των δόσεων σε στεγαστικά και ρυθμίσεις. Ποτέ το φθινόπωρο κι ο χειμώνας δεν ήρθε να προσβάλλει και να ταράξει το ελληνικό καλοκαίρι όσο στις μέρες μας. Το μελτέμι δεν μπορεί να διώξει τις σκέψεις για τον ζόφο που έρχεται και τον εφιάλτη του δεύτερου κύματος της πανδημίας που στέκει δίπλα στις βρεγμένες πετσέτες της πλαζ.

Ανάγνωσμα του καλοκαιριού, όχι ο “νερόβραστος” Κοέλιο ή έστω ο Χωμενίδης αλλά οι δημοσκοπήσεις. Επτά στους δέκα πολίτες τρέμουν τους οικογενειακούς οικονομικούς Αρμαγεδδώνες που καταφθάνουν αλλά αδιαλλείπτως στέργουν την κυβέρνηση και αποθεώνουν τον αρχηγό. Αντιφάσεις; Καθόλου. Η αμηχανία και ο φόβος φέρνουν σύγχυση και ανασφάλεια και το συλλογικό υποσυνείδητο διολισθαίνει στα σημεία που εκπέμπουν σταθερότητα. Βοηθούσης, πάντοτε, και της εγχώριας μιντιοκρατίας.

Αν μη τι άλλο, κοιτάζουμε μεν στραβά τον Βρετανό του διπλανού τραπεζιού στην παραλιακή ταβέρνα αλλά κρατάμε και τα μάτια ορθάνοιχτα παρακολουθώντας τον βαρύ βηματισμό του Παπαγγελόπουλου προς το Ειδικό Δικαστήριο, του Παππά προς την εξεταστική επιτροπή και καταναλώνουμε παράνομες ηχογραφήσεις σαν να είναι τα Άρλεκιν της πανδημίας (μας). Και ομνύουμε στην συναίνεση που ποτέ δεν σταθήκαμε ικανοί να αποκτήσουμε. Γιατί, εν τέλει, ίσως μας ταιριάζει η τοξικότητα και η ύβρις. Τόσοι είμαστε.

Αυτό το καλοκαίρι είναι ένα υπερθέαμα με φόντο την Ημισέληνο. Ένα εθνικό γκραν γκινιόλ. Τι να πρωτοσυζητήσεις στις παρέες; Για τα κρούσματα που φέρνουν τα τσάρτερ ή για τον “πόλεμο” που φοβόμαστε πως μας χτυπάει την πόρτα- όπως γράφει και το Le Point; Για το πότε θα ανακαλύψουν, επιτέλους, το εμβόλιο οι φαρμακευτικές και οι Κινέζοι, ή για την πληγωμένη περηφάνια της ανά Παρασκευή προσευχής στο μουσειακό “άβατο” της Αγίας Σοφίας που καταπατήθηκε;

Ένας λαός σε ένδεια προσδοκιών, που μετράει με το οξύμετρο τις ανάσες που του απομένουν καθώς θα κυλάει το καλοκαίρι και θα φέρνει πιο κοντά αυτά που θέλει να αποτάξει αλλά δεν μπορεί. Ένας λαός που βυθίζεται στην εσωστρέφεια και την αδιαφορία, που δεν μπορεί πια να αναγνωρίσει τα συνταρακτικά που συμβαίνουν και τα ίχνη που αφήνουν οι αποφάσεις που λαμβάνονται. Ένας λαός σε έναν διαρκή “μεγάλο περίπατο”…

Δυσοίωνο και δυστοπικό το μέλλον…

Φωτό: Από το «Παιχνίδι της Σφαγής» του Γιάννη Κακλέα 2018/Φωτογραφία: Πάτροκλος Σκαφίδας