Από την εκδήλωση με τίτλο: «Το κυκλοφοριακό πρόβλημα της Αττικής: Διάλογος και μέτρα για την άμεση αντιμετώπισή του», που συνδιοργάνωσαν το ΠΑΣΟΚ και η Δημοκρατική Συμπαράταξη Μηχανικών σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, ο κ. Ανδρουλάκης άσκησε σκληρή κριτική στην κυβέρνηση και παρουσίασε την πρόταση του κόμματος για την αντιμετώπιση του κυκλοφοριακού στην Αθήνα. «Αυτό το σχέδιο ζητώ από τον ελληνικό λαό να μας δώσει τη δύναμη να υλοποιήσουμε, για μια πιο ανθρώπινη ζωή», υπογράμμισε.

Είπε ότι το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται μέσα στην κοινωνία και αφουγκράζεται τις πραγματικές του ανάγκες με ρεαλιστικές λύσεις για μια ποιοτική καθημερινότητα. «Αυτό άλλωστε ήταν και η παρουσίαση του προγράμματος μας στη ΔΕΘ, ένα πρόγραμμα για όλα συγκεκριμένο, προοδευτικό, τεκμηριωμένο κοστολογημένο, για να φύγουμε κι από τον λαϊκισμό που πληρώσαμε ακριβά κι από τον διχασμό που πληρώσαμε ακριβά. Διότι αυτό το κόμμα έχει μια πορεία συνέπειας ευθύνες και προόδου και γι’ αυτό διεκδικεί από τον ελληνικό λαό την στήριξή τους επόμενες εθνικές εκλογές», σημείωσε.

Τόνισε ότι αγωνίζεται για μια «Ελλάδα για Όλους», στο πλευρό του συνταξιούχου «που σκέφτεται δυο και τρεις φορές τι θα αγοράσει στο σούπερ μάρκετ», του φοιτητή που σκέφτεται τις δυσκολίες για να βρει ένα σπίτι με αξιοπρεπές ενοίκιο, «του αγρότη που βλέπει το κόστος παραγωγής να έχει απογειωθεί και που σήμερα αντιδρά». «Λένε τα παπαγαλάκια της ΝΔ: ‘μα θα κλείσετε τους δρόμους;’ Κλείνουν τους δρόμους γιατί τους κλείνουν το σπίτι και τους οδηγούν να αλλάξουν επάγγελμα κι εμείς στεκόμαστε στο πλευρό τους», σημείωσε. Πρόσθεσε ότι «δεν εργαλειοποιούμε την κοινωνική αντίδραση στο δρόμο πολιτικών παιχνιδιών, αλλά προτείνουμε λύσεις για να δουν αυτοί οι άνθρωποι μέλλον και προοπτική. Αλλά και σ’ αυτό το ζήτημα η ΝΔ επιλέγει την πόλωση, το διχασμό και όχι τη συζήτησης για να βρεθούν λύσεις». Είπε ότι το ΠΑΣΟΚ στέκεται δίπλα και στον εργαζόμενο «που ασφυκτιά εγκλωβισμένος στην κίνηση».

Σχολίασε ότι όμως μέσα σε όλα αυτά η κυβέρνηση δεν δείχνει διάθεση μέσα από νομοθετικές πρωτοβουλίες να βρεθούν λύσεις. «Ο διχασμός είναι απλός και φαίνεται στο ψευτοδίλημμα: σταθερότητα η χάος. Αυτό θα είναι το μότο της ΝΔ μέχρι τις εθνικές εκλογές. Αυτό το ψευτοδίλημμα δείχνει ότι ο κ. Μητσοτάκης είναι εκτός της πραγματικότητας του λαού. Δεν καίγεται ο λαός μας να του δώσει τρίτη ευκαιρία, για μια κυβέρνηση που κάνει τη ζωή μας χειρότερη. Αναξιοκρατία, διαφθορά, ατιμωρησία, ακρίβειας παντού. Αυτή είναι η πολιτική της ΝΔ», υποστήριξε. Σύμφωνα με τον κ. Ανδρουλάκη «το δίλημμα για τον πολίτη δεν είναι ‘Μητσοτάκης ή χάος’, αλλά: απλή επιβίωση ή ζωή με προοπτική και ελπίδα». Και τόνισε ότι «η απάντηση σε αυτό το δίλημμα είναι ΠΑΣΟΚ και δημοκρατική παράταξη με ένα πρόγραμμα προοδευτικό, συγκεκριμένο και υπεύθυνο.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ περιέγραψε, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, την «τραγική κατάσταση στην Αθήνα που έχει φτάσει στο απροχώρητο», λέγοντας ότι είναι το σύμπτωμα μιας χώρας που δεν επενδύει στη βιωσιμότητα, με σοβαρές επιπτώσεις στο περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων της. Ανέφερε ότι ο μέσος οδηγός χάνει στον δρόμο 100 ώρες τον χρόνο και ότι υπολογίζεται πως το κυκλοφοριακό χάος στην Αθήνα κοστίζει στην εθνική οικονομία 80-90 εκατ. ευρώ. Πρόσθεσε ότι την ίδια στιγμή μια σειρά από έργα, όπως η Αστική Σήραγγα Ηλιούπολης, ο οδικός άξονας Ελευσίνα – Οινόφυτα, οι παρεμβάσεις για τη βελτίωση της κυκλοφορίας στον Κηφισό, η επέκταση στη λεωφόρο Κύμης και η επέκταση της Αττικής οδού προς Ραφήνα και Λαύριο καθυστερούν δραματικά και το απαισιόδοξο σενάριο είναι όλα αυτά να μπουν σε λειτουργία με τη νέα δεκαετία. Ως «τρανταχτό» παράδειγμα έφερε τον Τριπλό Κόμβο Σκαραμαγκά, «όπου η προχειρότητα του υπουργείου Υποδομών μας οδηγεί στην ‘κανονικοποίηση του μοντέλου ΒΟΑΚ’», με απώλεια χρήματα των φορολογούμενων. «Έχουν λεφτά για τους ισχυρούς, γιατί αυτούς υπηρετεί και τα ολιγοπώλια», σχολίασε για την κυβέρνηση.

Πρόσθεσε ότι τον Νοέμβριο 2023 ο πρωθυπουργός είχε μιλήσει για μια νέα πολιτική αστικής βιώσιμης κινητικότητας με αποθάρρυνση χρήσης του αυτοκινήτου και με περισσότερα και ποιοτικότερα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς από τον «επόμενο μήνα», για να σχολιάσει ότι όμως «ο ‘επόμενος μήνας’ πήρε στον πρωθυπουργό δύο χρόνια». «Αυτό είναι παράδειγμα της αναξιοπιστίας της ΝΔ». Ανέφερε ότι άκουσε και τον αρμόδιο αναπληρωτή υπουργό, κ. Κυρανάκη, να λέει ότι δεν χωράμε άλλοι στην Αθήνα. «Στο τέλος», σχολίασε, «θα μας πουν ότι δεν φταίνε αυτοί αλλά εμείς που κυκλοφορούμε. Αυτή θα είναι η απάντηση της ΝΔ, να καθίσουμε στα σπίτια μας για να λυθεί το κυκλοφοριακό».

Κατηγόρησε επίσης την κυβέρνηση ότι ανακοίνωσε 300 προσλήψεις στις συγκοινωνίες όταν υπάρχει ανάγκη για 910 και πως «η λύση για τη Νέα Δημοκρατία περνά είτε μέσω κάποιου εργολάβου είτε μέσω πανάκριβων προμηθειών». «Το είδαμε με τους διαγωνισμούς συνολικής αξίας 913 εκατομμυρίων ευρώ για τα νέα αστικά λεωφορεία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. ‘Αραγε πόση Εθνική Προστιθέμενη Αξία δημιουργήθηκε από αυτές τις αγορές και τις μισθώσεις; Πόσες ελληνικές εταιρείες απέκτησαν τεχνογνωσία; Πόσοι Έλληνες εργαζόμενοι μελέτησαν και εργάστηκαν έστω σε ένα κομμάτι της παραγωγής αυτών των οχημάτων; Ποια μεταφορά τεχνογνωσίας έγινε έστω στην ιδιωτικοποιημένη πλέον ΕΛΒΟ ή αλλού;», ρώτησε. Ρώτησε εντέλει τι μένει πίσω στη χώρα από τις «φαραωνικές παραγγελίες», υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση δεν έχει όραμα για τη συστηματική ανάπτυξη της Αττικής, για την αποκέντρωση και την αναγέννηση της Περιφέρειας.

Καταθέτοντας την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για το κυκλοφοριακό ζήτημα της Αθήνας ο κ. Ανδρουλάκης αναφέρθηκε συγκεκριμένα στο μεγάλο ζήτημα του Κηφισού. Μίλησε για παρεμβάσεις χαμηλού κόστους αλλά μεγάλης αποτελεσματικότητας, χρήση της τεχνολογίας αρχικά με έξυπνα συστήματα διαχείρισης της κυκλοφορίας τόσο στις εισόδους του Κηφισού, για αποτροπή της υπερφόρτωσης του δικτύου, όσο και στις λωρίδες κυκλοφορίας για προσαρμογή των ορίων ταχύτητας στον φόρτο της κίνησης, σε πραγματικό χρόνο. Επίσης μίλησε για δημιουργία ενός έξυπνου μηχανισμού ταχείας απομάκρυνσης ακινητοποιημένων οχημάτων από ατυχήματα, με σταθμούς επέμβασης ανά 4 χιλιόμετρα ώστε ένα μικρό συμβάν να μην προκαλεί τεράστια συμφόρηση.

Παράλληλα μίλησε για στοχευμένες μεσοπρόθεσμες παρεμβάσεις: αναβάθμιση των κομβικών ανισόπεδων κόμβων Μεταμόρφωσης, Αχαρνών, Π. Ράλλη με λωρίδες εκτόνωσης της κυκλοφορίας και εξέταση της επαναχάραξης των λωρίδων συνολικά.

Ακόμη ο κ. Ανδρουλάκης τόνισε την αναγκαιότητα άμεσης εκκίνησης της ωρίμανσης των κρίσιμων έργων υποδομών, με μελέτες, αδειοδοτήσεις και με εξεύρεση και καθορισμό χρηματοδοτικών πηγών.

Μίλησε επίσης για προώθηση του ενιαίου μητροπολιτικού σχεδιασμού της κυκλοφορίας και στάθμευσης για όλο το λεκανοπέδιο Αττικής, καθώς επίσης και συντονισμό όλων των φωτεινών σηματοδοτών του Λεκανοπεδίου από ενιαίο κέντρο ελέγχου και διαχείρισης της κυκλοφορίας.

Στους άξονες του σχεδίου του ΠΑΣΟΚ περιλαμβάνεται επίσης η νομοθέτηση της θέσπισης ως προαπαιτούμενων των μελετών κυκλοφοριακών επιπτώσεων για κάθε νέο πόλο οικιστικής, εμπορικής και διοικητικής δραστηριότητας. Επιπλέον, ο σχεδιασμός ενός διαφοροποιημένου ωραρίου προσέλευσης δημοσίων υπαλλήλων και δυνατότητα τηλεργασίας σε ζώνες κορεσμού. Επίσης, η προώθηση εκτεταμένων πεζοδρομήσεων με παράλληλη νέα χωροταξική πολιτική ώστε να διαμορφωθούν γρηγορότερες διαδρομές και άρα ευκολότερες μετακινήσεις. Ακόμη, η ενθάρρυνση μέσω οικονομικών κινήτρων της κατασκευής περιφερειακών, προς το κέντρο, χώρων στάθμευσης αυτοκινήτων, υπόγειων και υπέργειων, με ταυτόχρονη απελευθέρωση χώρου για πάρκα τσέπης και χώρους πρασίνου. «Ένα αντίβαρο δηλαδή, για κάθε νέο χώρο στάθμευσης και ένας νέος χώρος πρασίνου στο ίδιο δημοτικό διαμέρισμα. Έτσι η Αττική μας δεν θα γίνει στο μέλλον μια θάλασσα από λαμαρίνες», τόνισε.

Τέλος, στις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ είναι και ο σχεδιασμός της μεταφοράς δημόσιων οργανισμών και υπουργείων εκτός Αττικής, καθώς και η παροχή κινήτρων για μετακίνηση επιχειρήσεων σε βιοτεχνικά και εμποροβιομηχανικά πάρκα της περιφέρειας.

Καταληκτικά ο κ. Ανδρουλάκης σημείωσε ότι «θα καταβάλουμε κάθε προσπάθεια, ώστε η Αθήνα να μετατραπεί σε μια πόλη βιώσιμη, προσβάσιμη και με υψηλή ποιότητα ζωής», υποστηρίζοντας ότι «η σημερινή κυβέρνηση είχε αρκετά χρόνια να κάνει πολλά και δεν έκανε σχεδόν τίποτα. Αντί να λύνει, διαιωνίζει τα προβλήματα». «Εμείς», είπε, «δεν συμβιβαζόμαστε με την παρακμή, ούτε με τη μοιρολατρία. Δεν παραιτούμαστε από το όραμα μιας καλύτερης ζωής για όλους». «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, με όραμα και σχέδιο για την υπέρβαση, για να μπει τέλος στη στασιμότητα, με ριζικές τομές και πολιτική βούληση», σημείωσε.

Και πιστεύουν ότι, σε αυτή την κρίσιμη εκλογική ώρα, οι ψηφοφόροι θα προτιμήσουν την διαχειριστικά επαρκή σημερινή κυβέρνηση από κάποιο άγνωστο και άπειρο κυβερνητικό “ρόστερ” υπό το Ν.Ανδρουλάκη, τον Αλ. Τσίπρα, και τους δύο μαζί, ή και κάποιους επιπλέον. Ακούγεται λογικό, αποτυπώνεται, άλλωστε, και στις μετρήσεις, όπου στην “καταλληλότητα” ο πρωθυπουργός γράφει “triple score” από τον δεύτερο.

Σε αυτό τον καμβά, η επανεμφάνιση του Αλ. Τσίπρα θεωρείται ότι βοηθά εμμέσως την κυβέρνηση. Κι αυτό διότι, όπως λέγεται, μπορεί να ανασύρει επικοινωνιακά το καλοκαίρι του 2015 με τις κλειστές τράπεζες και να βάλει επιτακτικά το θέμα της πολιτικής σταθερότητας. Έτι δε περαιτέρω, λένε, όταν μεγάλες χώρες (Γαλλία, Γερμανία, κ.ά) βυθίζονται στην πολιτική και την οικονομική κρίση λόγω αστάθειας.

Ένα κοκτέϊλ παρόμοιων διλημμάτων είναι, πράγματι, αρκετά πιθανό να πείσει μερίδα των αναποφάσιστων (που, ούτως ή άλλως, έχουν ψηφίσει κατά το παρελθόν τη Ν.Δ) και να τους μεταστρέψει από την δυσφορία και την αμφιβολία σε μία ακόμα ευκαιρία στο κυβερνών κόμμα.

Πόσο τυπικός, κι ακόμα περισσότερο, πόσο δυναμικός, όμως, είναι ένας τέτοιος ψηφοφόρος. Για παράδειγμα, ποιές ηλικίες και ποιές κοινωνικές τάξεις υποκύπτουν ευκολότερα σε μία τέτοια ολίγον μανιχαϊστική αντίληψη για την πολιτική. Αυτό, φαντάζομαι, λαμβάνεται υπόψη των εκλογικών σχεδιασμών του κυβερνητικού επιτελείου.

Από την άλλη, υπάρχουν άλλοι τύποι ψηφοφόρων που επιχειρείται να προσεγγιστούν με εστιασμένα μέτρα, και είναι αυτοί που θα έπρεπε να ορίζουν, ή να ορίσουν το μέλλον της χώρας.

Οι νεότερες ηλικίες, φερ’ ειπείν. Όταν είσαι 25, 30, ή 35 και έχει μισθό από 900 έως 1500 ευρώ, γνωρίζεις ότι σε μεγάλο βάθος χρόνου η οικονομική σου κατάσταση δεν θα βελτιωθεί, ότι πληρώνεις τα μισά για ενοίκιο- ή μένεις στο παιδικό σου δωμάτιο– , και τα άλλα μισά δεν σου φτάνουν για βασικές ανάγκες (κάποιες απορρέουν κι από τη σχέση που έχουν και θέλουν να έχουν αυτές οι ηλικίες με τη ζωή και όχι την επιβίωση), ότι κάνεις αιματηρές οικονομίες όλο τον χρόνο για μία εβδομάδα στις Κυκλάδες το καλοκαίρι (και…αν), και άλλα πολλά, ποιά είναι, τελικά, η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην (πολιτική) σταθερότητα και την αστάθεια;

Ο φόβος και τα διλήμματα φωλιάζουν ευκολότερα σε εκείνους που έχουν οικοδομήσει κάποια μικρά κεκτημένα, που εμφορούνται από διδακτισμό έναντι άλλων (κυρίως των νεότερων), που θεωρούν κάθε αλλαγή ριψοκίνδυνη περιπέτεια, που έχουν στριμώξει τις προσδοκίες τους στο “εφικτό”. Αναμφίβολα, διαμορφώνουν τάσεις και, εν τέλει, αποφασίζουν, ενίοτε καθοριστικά. Είναι, όμως, ένας εκλογικός και κοινωνικός πληθυσμός που δεν μπορεί, και μάλλον δεν θέλει, να ρυθμίσει την ταχύτητα της χώρας, να την επιταχύνει, να προχωρήσει και να κατακτήσει.

Τα εκλογικά διλήμματα αφορούν, πρωτίστως, αυτούς. Οι άλλοι, οι αγωνιούντες δυναμικοί, επιζητούν συνθήκες ζωής με ποιότητα και ασφάλεια. Γι’ αυτούς, λίγα συζητώνται στη δημόσια σφαίρα, ακόμα λιγότερα αποφασίζονται, κι απ΄ αυτά τα περισσότερα δεν αλλάζουν ριζικά τα πράγματα.

Ο Φρανσουά Μπαϊρού ο οποίος μετά από μήνες αναβολών από την πλευρά του Μεγάρου των Ιλισίων ανέλαβε τα ηνία της χώρας και κατάφερε να σχηματίσει Κυβέρνηση μειοψηφίας στη Γαλλία βρίσκεται σήμερα ξεκάθαρα μπροστά στο εξόχως πιθανό ενδεχόμενο να μην λάβει στις 8 Σεπτεμβρίου ψήφο εμπιστοσύνης από την Γαλλική Εθνοσυνέλευση.

Ο Μπαϊρού, σύμφωνα με το protothema.gr, αν όλα τα σενάρια τελικώς επιβεβαιωθούν, θα γίνει ο τρίτος Πρωθυπουργός της Γαλλίας που θα «χαιρετήσει» σε διάστημα ενός έτους, μία συνθήκη που ίσως να αποτυπώνει τα σοβαρά ζητήματα της χώρας τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά.

Η Γαλλία, την οποία ο Πρόεδρος Μακρόν έστειλε εσπευσμένα σε βουλευτικές εκλογές μετά την μεγάλη νίκη της Ακροδεξιάς στις Ευρωεκλογές του περασμένου καλοκαιριού, βρίσκεται δεδομένα μπροστά σε ένα μείζον ζήτημα επιβίωσης για την ίδια την χώρα: το δημόσιο χρέος.

Ο Γάλλος Πρωθυπουργός έχει δίκιο να επικαλείται τα μακροοικονομικά δεδομένα καθώς η χώρα του με τους ρυθμούς με τους οποίους γιγαντώνεται το δημοσιονομικό έλλειμμα σε μερικά χρόνια θα βρίσκεται με την «πλάτη» στον τοίχο. Το ζήτημα που προκύπτει όμως έχει βασικά να κάνει με τις αντιδράσεις που έχει φέρει η πρόταση για περικοπές σε όλους τους βασικούς τομείς, περικοπές που ξεπερνούν τα 40 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ο Γάλλος Πρωθυπουργός υπογράμμισε σήμερα πως ο ίδιος είναι ανοιχτός σε προτάσεις και συζήτηση αναφορικά με όλα τα προτεινόμενα μέτρα με όλους τους πολιτικούς, συνδικαλιστικούς αλλά και παραγωγικούς φορείς της Γαλλίας, αλλά ξεκαθάρισε πως είναι αδύνατο για τον ίδιο να κλείσει τα μάτια μπροστά στην «υποθήκευση των επόμενων γενιών». 

Ο Μπαϊρού στις επίμονες ερωτήσεις των Γάλλων δημοσιογράφων αναφορικά με την πρότασή του για «δημοψήφισμα», την οποία επίσημα έχει καταθέσει στον Πρόεδρο της χώρας, απάντησε πως είναι ακόμη στο τραπέζι αλλά κατανοεί ότι ο Γάλλος Πρόεδρος δεν μπορεί να θέσει τόσο άμεσα ένα τόσο κρίσιμο θέμα σε άμεση επιλογή από τους πολίτες.

Είναι ξεκάθαρο πως τα «κουκιά» δεν βγαίνουν για τον Γάλλο Πρωθυπουργό και την Κυβέρνησή του, καθώς πέρα από το άμεσο «όχι» που διατυπώθηκε σχεδόν αυτόματα από την ακροδεξιά, τους Πράσινους και την ακροαριστερά, τον Μπαϊρού ως φαίνεται δεν θα στηρίξουν ούτε και οι σοσιαλιστές.

Επισημαίνεται πως με τις ψήφους των σοσιαλιστών μέχρι σήμερα η Κυβέρνηση μειοψηφίας στην Γαλλία προχωρά το νομοπαρασκευαστικό της έργο και η θέση του κόμματος της Αντιπολίτευσης θα «γράψει» ουσιαστικά και τον επίλογο Μπαϊρού στην Πρωθυπουργία.

Η επόμενη ημέρα στην Γαλλία, αν τελικώς η Κυβέρνηση καταρρεύσει, θα ανήκει και πάλι στον Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος έχει την επιλογή να ζητήσει την παραμονή Μπαϊρού σε σχηματισμό μεταβατικής Κυβέρνησης, να ορίσει νέο Πρωθυπουργό από μία δεξαμενή στην οποία δεν υπάρχουν ούτε πολλές επιλογές ούτε και πολλοί πρόθυμοι ή να στείλει την χώρα ξανά στις κάλπες.

Όλες οι επιλογές έχουν δοκιμαστεί τα τελευταία δύο χρόνια από τον Πρόεδρο της Γαλλίας, ο οποίος παραμένει χαμηλά στις δημοσκοπήσεις και παρά το γεγονός ως με βάσει το Γαλλικό Σύνταγμα δεν έχει δικαίωμα για τρίτη θητεία και υποψηφιότητα το 2027 θα έχει δει την γιγάντωση των πολιτικών άκρων στην χώρα του σε μία περίοδο εξόχως ταραγμένη και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Ήταν ένα γεγονός που διέτρεξε οριζόντια όλες τις γενιές. Από τους νέους που ταυτίστηκαν με τους φοιτητές που έχασαν τη ζωή τους, μέχρι τους γονείς και τους παππούδες και τις γιαγιάδες που είδαν στα πρόσωπα των νεκρών και τα δικά τους παιδιά και εγγόνια.

Τούτων δοθέντων είναι απολύτως λογικό να διαπιστώνει η MRB (στην μέτρηση που παρουσίασε για το Open) ότι “το 55,6% δηλώνουν ότι θα τους επηρεάσει αρκετά/πολύ το δυστύχημα των Τεμπών στον τρόπο που θα επιλέξουν το κόμμα που θα ψηφήσουν στις επόμενες εκλογές”.

Με χαίνουσες τις πολιτικές πληγές της ακρίβειας και αισχροκέρδειας, της εγκληματικότητας, των ανισοτήτων, του διαλυμένου ΕΣΥ –παρά τα “μαθήματα” της πανδημίας– και άλλων πολύ σοβαρών προβλημάτων, η κυβέρνηση αλλάζει άρδην πεδίο άσκησης της πολιτικής της και καλλιεργεί πολιτικό και εκλογικό αφήγημα σχετικά με την ανάγκη εκ βάθρων αλλαγής του “βαθέως και αναχρονιστικού κράτους”. Ακούγεται βολικό, αλλά είναι λογικό.

Βολικό, επειδή διαχέει τις ευθύνες (εκτός από τις καταφανείς και ερευνώμενες από τους εφέτες ανακριτές και εισαγγελείς των σταθμαρχών και επιθεωρητών) από τις αμέλειες και παραλείψεις του υπουργού Καραμανλή, των υφυπουργών του, των διορισμένων διοικήσεων του ΟΣΕ και της ΕΡΓΟΣΕ και εν τέλει της ίδιας της κυβέρνησης ως πολιτικό σύνολο, στην διαχρονικότητα ενός ξεχαρβαλωμένου κράτους που διοικήθηκε από διαφορετικές κυβερνήσεις όλων των κομμάτων. Έτσι, στον ίδιο καμβά ευθυνών μπαίνουν ο εκσυγχρονισμός του Σημίτη, η επανίδρυση του κράτους του Καραμανλή, ο αρχικός μεταρρυθμιστικός οίστρος του Παπανδρέου, το επιτελικό κράτος του Μητσοτάκη αλλά και η τετραετία Τσίπρα.

Τα πτωχά μαθηματικά της πολιτικής συνευθύνης συμψηφίζουν τα 19 από τα 23 χρόνια- μετά το 2000 που άρχισε να σχεδιάζεται και να υλοποιείται το σύστημα τηλεδιοίκησης των σιδηροδρόμων- με τα 4 του τρίτου μνημονίου του Τσίπρα.

Είναι, όμως, και λογικό, διότι το έχει ανάγκη η κυβέρνηση για να φτάσει στις εκλογές σε ένα θολό τοπίο όπου “όλοι φταίνε”.

Δυστυχώς, όμως, όσο κι αν ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να εξηγήσει πως είναι άδικη, αβάσιμη και αστήρικτη μία τέτοια εξίσωση ευθυνών (όπως είπε στην συνέντευξή του στο Mega), σε μία κρίσιμη μερίδα του εκλογικού σώματος, και κυρίως στους νέους, διαμορφώνεται μία συμφωνία με την αντίληψη φταίει εν συνόλω και εν χορώ το πολιτικό σύστημα και ακόμα περισσότερο τα κόμματα που κυβέρνησαν.

Έτσι, το εύρημα της MRB ότι περίπου 6 στους 10 θα φτάσουν στις κάλπες με ανεξίτηλη την εικόνα της τραγωδίας και η ψήφος τους θα επηρεαστεί από αυτήν δεν οδηγεί τυφλά στην εκλογική έκφραση οργής κατά της κυβέρνησης. Στρέφεται -σε μικρότερο, βεβαίως, βαθμό- και προς “όλους”, αρκετοί, δε, θα επιλέξουν στη βάση του ποιός μπορεί να ανατρέψει και να επαναθεμελιώσει αυτό το κράτος που κόβει το νήμα της ζωής πολλών ανθρώπων, ή καταστρέφει (με άλλους τρόπους) τις ζωές άλλων.

Αυτή η αντίληψη αφορά, φυσικά, πρωτίστως την κυβέρνηση, η οποία απέτυχε οικτρά να οιοδομήσει ένα ασφαλές κράτος και περιορίστηκε μόνο στις οριακές βελτιώσεις της ψηφιακής έκδοσης πιστοποιητικών, εξουσιοδοτήσεων και διπλωμάτων οδήγησης. Το επιτελικό κράτος κατέληξε ένα ξεχαρβαλωμένο και, όπως φωνάζουν οι νέοι στις διαδηλώσεις, “δολοφονικό” κράτος.

Προκύπτει, λοιπόν, το ερώτημα “ποιός και πώς μπορεί να το αλλάξει”. Δίλημμα που θέτει η κυβέρνηση, δίλημμα στο οποίο καλείται να τοποθετηθεί και η αξιωματική αντιπολίτευση. Για τον Αλέξη Τσίπρα το ζητούμενο γίνεται ακόμα πιό κρίσιμο, καθώς –σύμφωνα με την μέτρηση της MRB– πλησιάζει σε απόσταση αναπνοής, ή και ξεπερνά τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε κοινωνικά θέματα μεγάλους ειδικού εκλογικού βάρους (ακρίβεια, κοινωνική πρόνοια, διαφθορά, κράτος δικαίου κ.ά).

Πρέπει να απαντήσει γρήγορα εάν πράγματι μπορεί να καταπολεμήσει τις νοοτροπίες και αγκυλώσεις αυτού του αναχρονιστικού κράτους, παρότι, είναι αλήθεια, είναι δημιούργημα των πανίσχυρων μονοκομματικών κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης.

Επ΄ αυτού οφείλει να αναδείξει γρήγορα αφήγημα και σχέδιο για την αναγέννηση του κράτους (από τις υποδομές μέχρι τις νοοτροπίες), δεν αρκεί η καταγγελία των εγκληματικών αμελειών άλλων. Και αυτό το σχέδιο χρειάζεται επιστημονική τεκμηρίωση από ειδικούς και πολιτική εκπροσώπηση από πρόσωπα που απέχουν από τις αιτίες και το πολιτικό υπόστρωμα που τις κατέστησαν διαχρονικές.

Δεν φτάνει μία “προοδευτική διακυβέρνηση”, ακόμα περισσότερο επειδή αυτή προσκαλεί (και) το ΠΑΣΟΚ που μπορεί να κρύβεται στο τεχνητό απυρόβλητο που δημιουργεί το ίδιο και εμφανίζεται ως προϊόν πολιτικής παρθενογέννεσης, είναι ωστόσο κρίκος της παλαιάς αλυσίδας αναχρονισμού. Χρειάζεται, ως εκ τούτου, επειγόντως να προβληθεί εκείνη η ομάδα που μπορεί, και πολιτικά, και τεχνοκρατικά, να εγγυηθεί κάτι τέτοιο. Πρόσωπα με βιογραφικά, νεότερα σε ηλικία, και όσο το δυνατόν περισσότερο ακομμάτιστα…

Ο Αλέξης Τσίπρας εξαπέλυσε ολομέτωπη επίθεση στον Κυριάκο Μητσοτάκη που όμως είπε είναι «ο πρωθυπουργός των υποκλοπών, της ακρίβειας, των ανισοτήτων και της εκτροπής» τονίζοντας πως «δεν μπορεί να μιλά για σταθερότητα».

Σε μία από τις αρκετές αναφορές στο σκάνδαλο των υποκλοπών ο κ. Τσίπρας τόνισε πως «με εργαλείο ανήθικα μέσα επιβάλλουν ανήθικη πολιτική για την πιο μεγάλη αναδιανομή εισοδήματος».

Με αιχμές για την επιδοματική πολιτική της κυβέρνησης που δεν απαντά στα προβλήματα και τις προκλήσεις της εποχής μας ο κ. Τσίπρας υπογράμμισε πως «ο Κυριάκος Μητσοτάκης υποσχέθηκε ενίσχυση της μεσαίας τάξης και την ανάγκασε να ζει με κουπόνια» και δεσμεύτηκε πως «ο εφιάλτης τελειώνει και η Δικαιοσύνη θα γίνει ξανά κανόνας».

Ζητώντας καθαρή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ο Αλέξης Τσίπρας είπε πως «θα επιβάλει τον σχηματισμό ισχυρής προοδευτικής κυβέρνησης».

Παράλληλα, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ επανέλαβε την ανάγκη για αποκατάσταση της Δημοκρατίας καθώς όπως εξήγησε: «Χωρίς δημοκρατία και χωρίς Δικαιοσύνη, δεν υπάρχει σταθερότητα, οικονομική ανάπτυξη και ευημερία».

«Έχουμε σχέδιο, θέλουμε, ξέρουμε και μπορούμε να το κάνουμε πράξη», ανέφερε ο Αλέξης Τσίπρας και συμπλήρωσε πως «θέλουμε η προοδευτική κυβέρνηση που θα προκύψει να εκπροσωπεί όλες τις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας κι όχι τους επαγγελματίες της εξουσίας».

Μεταφέρουμε την πρόταση δυσπιστίας στον λαό

«Σήμερα από το Περιστέρι στέλνουμε μήνυμα νίκης και της αλλαγής. Η Δημοκρατία αντεπιτίθεται γιατί έχει βαθιές ρίζες και κανείς δεν μπορεί να την υπονομεύσει». Με αυτό τον τρόπο ξεκίνησε από το Περιστέρι την ομιλία του ο Αλέξης Τσίπρας

«Το φως της αλήθειας νίκησε το σκοτάδι της συγκάλυψης» τόνισε ακόμα ο κ. Τσίπρας σε μία έμμεση αναφορά στην υπόθεση του σκανδάλου των υποκλοπών.

«Ο λαός καλείται να δώσει την απάντηση Δημοκρατία ή εκτροπή» ανέφερε και συμπλήρωσε πως «θα απαντήσει ο ελληνικός λαός στην κάλπη όπως το Σύνταγμα μας ορίζει».

«Η δικαιοσύνη θα ξαναγίνει κανόνας», δεσμεύτηκε ο Αλέξης Τσίπρας και συμπλήρωσε πως «Μαζί θα βγάλουμε την Ελλάδα από το τέλμα, τον ζόφο και την παρακμή. Τα τελευταία 3,5 χρόνια είναι πάρα πολλά αυτά που έχουν δει τα μάτια μας».

Ο κ. Τσίπρας υποστήριξε ακόμα πως από σήμερα «μεταφέρουμε την πρόταση δυσπιστίας που καταθέσαμε στη Βουλή στον ίδιο τον ελληνικό λαό».

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κατηγόρησε την κυβέρνηση λέγοντας πως «ρουσφέτι και κομματισμός συνοδεύουν κάθε κυβερνητική πράξη».

«Είδαμε τη Δημοκρατία να κακοποιείται με τον πιο βάναυσο τρόπο. Τις υποκλοπές να ρυπαίνουν τη δημόσια ζωή. Την ΕΥΠ να γίνεται ΚΥΠ. Καθεστωτική Υπηρεσία Πληροφοριών.Στην υπηρεσία των σχεδίων του καθεστώτος Μητσοτάκη».

«Είδαμε ακόμα και την εθνική μας ασφάλεια να εμπλέκεται σε παίγνια εκβιασμών τύπου μαφίας με την παρακολούθηση ακόμα και της ίδιας της ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων», συμπλήρωσε.

Τόνισε ακόμα πως όλα αυτά τα είδαμε γιατί έχουμε απέναντί μας ένα «επικίνδυνο καθεστώς».

«Είδαμε ακόμα και την εθνική μας ασφάλεια να εμπλέκεται σε παίγνια εκβιασμών τύπου μαφίας με την παρακολούθηση ακόμα και της ίδιας της ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων», ανέφερε ακόμα.

«Ο κ. Μητσοτάκης δεν χρησιμοποίησε τις παρακρατικές μεθόδους από λάθος ή από αστοχία. Ήταν σχέδιο και μέθοδος διακυβέρνησης. Διότι οι άθλιες πολιτικές απαιτούν και άθλια μέσα για να επιβληθούν. Με εργαλείο τα πιο ανήθικα μέσα θέλησαν να επιβάλουν μία ανήθικη πολιτική», ανέφερε.

«Τα καθεστώτα όμως πέφτουν από τον λαό. Και όταν πέφτουν, πέφτουν με πάταγο. Και έχει έρθει η ώρα. Έχει έρθει η ώρα. Γι’αυτό και πλέον εμείς στον λαό και μόνο στον λαό απευθυνόμαστε. Στους εργαζόμενους, στους νέους, στους μικρομεσαίους, στους αγρότες, στους ελεύθερους επαγγελματίες», τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας.

«Στις εκλογές, όποτε και αν στηθούν οι κάλπες η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, να το πω καλύτερα, η καθαρή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θα είναι αυτή που θα επιβάλει την επόμενη ημέρα το σχηματισμό ισχυρής προοδευτικής κυβέρνησης με στόχο την αποκατάσταση του κράτους δικαίου αλλά και της κοινωνικής συνοχής», ανέφερε σε άλλο σημείο της ομιλίας του.

«Η νίκη και μόνο η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στις εκλογές της απλής αναλογικής είναι αυτή που θα φέρει την πολιτική αλλαγή», είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

«Επί των ημερών μας η ΕΥΠ παρακολουθούσε την Greek Mafia, επί των ημερών Μητσοτάκη διοικείται από την Greek Mafia»

Αναφερόμενος στον πρωθυπουργό τόνισε πως «υποσχέθηκε την επενδυτική βαθμίδα και απέδειξε ότι Μητσοτάκης και επενδυτικά βαθμίδα είναι έννοιες ασύμβατες. Γιατί η οικονομική πολιτική του μπορεί να παράγει πράγματι κάποια κέρδη για λίγους και ισχυρούς αλλά δεν μπορεί να παράξει οικονομική σταθερότητα και προοπτική».

«Ο πρωθυπουργός των υποκλοπών, της ανισότητας, της ακρίβειας και της εκτροπής. Επαναλαμβάνω πως καμία οικονομική σταθερότητα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς δημοκρατία και δικαιοσύνη», τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας.

Ο κ. Τσίπρας μίλησε ακόμα για δικαιοσύνη στην Εργασία. Όπως είπε: «Αυτό σημαίνει αύξηση του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα στα 880 ευρώ από τον πρώτο χρόνο. Αύξηση των μισθών όλων των δημόσιων υπαλλήλων κατά 10% από τον πρώτο χρόνο. Θέσπιση μηχανισμού ετήσιας τιμαριθμικής αναπροσαρμογής των μισθών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Αυτό σημαίνει ξεπάγωμα των τριετιών. Επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων. Επανίδρυση του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας.

Αφήνοντας νέες αιχμές ο κ. Τσίπρας ανέφερε: «Επί των ημερών μας η ΕΥΠ παρακολουθούσε την Greek Mafia, επί των ημερών του κ. Μητσοτάκη διοικείται από την Greek Mafia».

«Δεν πρόκειται περί ανατροπής. Είμαστε ήδη μπροστά. Είμαστε ήδη μπροστά στην ανάληψη της μεγάλης δημοκρατικής ευθύνης. Είμαστε ήδη μπροστά στη μεγάλη πολιτική αλλαγή. Σε μία ιστορική Νίκη. Γιατί η δημοκρατία στην πατρίδα μας έχει βαθιές ρίζες. Γιατί η δημοκρατία για άλλη μία φορά θα νικήσει το σκοτάδι», είπε ο Αλέξης Τσίπρας.

Πρωτιά με μεγάλη διαφορά ο εκλογικός στόχος

Στο πλαίσιο αυτό ο Αλέξης Τσίπρας έθεσε το δίλημμα των εκλογών λέγοντας χαρακτηριστικά: «Το δίλημμα των εκλογών είναι απλό και ξεκάθαρο: Πολιτική αλλαγή και ο εφιάλτης τέλος ή εφιάλτης δίχως τέλος. Αυτό είναι το δίλημμα όταν ο κ. Μητσοτάκης αποφασίσει να στήσει κάλπες».

Στην κατεύθυνση αυτή ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έβαλε ψηλά τον πήχη θέτοντας ως στόχο καθαρή νίκη με μεγάλη διαφορά: «Καθαρά, δημοκρατικά και με μεγάλη διαφορά να είμαστε πρώτοι. Η απαλλαγή από το καθεστώς Μητσοτάκη είναι ανάγκη ζωής για την κοινωνική πλειοψηφία στη χώρα» είπε χαρακτηριστικά ο Αλέξης Τσίπρας και πρόσθεσε:

«Ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί είναι η καθαρή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές με απλή αναλογική. Ο μόνος τρόπος. Η καθαρή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι και η μόνη δυνατότητα απ’ αυτές τις εκλογές να σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς να πάμε σε δεύτερη εκλογική αναμέτρηση. Οι πολίτες θα το κάνουν πράξη με την ψήφο τους» σημείωσε, τονίζοντας ότι οι επικείμενες εκλογές «αν για τον κ. Μητσοτάκη είναι απόπειρα δραπέτευσης για τον λαό μας είναι μια μεγάλη ευκαιρία απαλλαγής από το καθεστώς που διαβρώνει τη δημοκρατία».

Δεν ζήτησα υπηρεσιακή κυβέρνηση

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επανέλαβε τις τέσσερις προτάσεις του προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη για τον ορισμό ημερομηνίας εκλογών, τον διορισμό υπηρεσιακού ΥΠΕΣ, τη δημιουργία διακομματικής επιτροπής της Βουλής για την επίβλεψη της ομαλής διεξαγωγής του προεκλογικού αγώνα καθώς και τον ορισμό του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής σε διαρκή συνεδρίαση για την αντιμετώπιση των εθνικών θεμάτων.

«Να καλέσω για άλλη μια φορά να δείξει στις δύσκολες αυτές στιγμές τη στοιχειώδη σοβαρότητα και ευθύνη. Το παιχνίδι του με τους θεσμούς πρέπει να τελειώσει τώρα» είπε ο κ. Τσίπρας και κάλεσε τον πρωθυπουργό όπως είπε «να ακολουθήσει τον ενδεδειγμένο δρόμο της συνεννόησης και να αφήσει το κρυφτούλι, αφού αποφάσισε εκλογές».

Μάλιστα ο κ. Τσίπρας καταλόγισε στο μέγαρο Μαξίμου «παραλήρημα» λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «δεν ζήτησα υπηρεσιακή κυβέρνηση και μου καταλογίζει αστάθεια τη στιγμή που η αστάθεια έχει γίνει κανονικότητα από τον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη με διαρροές και δηλώσεις» για πρόωρες εκλογές.

Ας αφήσουν τα αστεία ότι δήθεν ο ΣΥΡΙΖΑ προκαλεί αστάθεια

Αυτές οι διαρροές είναι που ευθύνονται για την παράλυση στα υπουργεία. Δεν κάλεσα εγώ τους υπουργούς να οργανώσουν τις προεκλογικές τους εκστρατείες, ούτε ανακοίνωνα υποψηφίους βουλευτές της ΝΔ. Ας αφήσουν αυτά τα αστεία ότι δήθεν προκαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ αστάθεια. Οι δικές μας προτάσεις συνεπάγονται δημοκρατική διαφάνεια, είπε ο κ. Τσίπρας λέγοντας ότι οι τέσσερις προτάσεις που κατέθεσε προς τον κ. Μητσοτάκη για συνεννόηση στα εθνικά θέματα και καθαρό εκλογικό ορίζοντας είναι και η μόνη πρόταση σταθερότητας.

Κατά τα λοιπά ο Αλέξης Τσίπρας τόνισε ότι ο κ. Μητσοτάκης με την οικονομική του πολιτική λεηλατεί συνειδητά τα νοικοκυριά και επιχειρήσεις και μετά δίνει στοχευμένα προεκλογικά επιδόματα.

Βάζει τη χώρα σε περιπέτειες

Σε ότι αφορά την γεωπολιτική κρίση και την όξυνση των τουρκικών προκλήσεων, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ανέφερε ότι η αλήθεια είναι ότι ο κ. Μητσοτάκης με τις ΙΧ επιλογές του βάζει τη χώρα σε περιπέτειες, καθώς μετατρέπει την Ελλάδα στα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο από πυλώνα σταθερότητας σε προκεχωρυμένο φυλάκιο της Δύσης αλλά αφύλακτο από τους δυτικούς.

Άσκησε δε σφοδρή κριτική για την αποστολή όπλων στην Ουκρανία και σημείωσε ότι οι σύμμαχοι και εταίροι της Ελλάδας δεν παρέχουν καμία εγγύηση ασφαλείας έναντι της Τουρκίας. Από εκεί και πέρα ο κ. Τσίπρας κατηγόρησε τον πρωθυπουργό για υπονόμευση της δημοκρατίας, κάνοντας λόγο για καταστολή,απόπειρα εργαλειοποίησης της δικαιοσύνης, κατάληψη του κράτους και του δημοσίου ταμείου από ημετέρους, αλλά και πρωτοφανή ταπείνωση της ενημέρωσης που έριξε τη χώρα στην 108η θέση ντροπής σε ότι αφορά την ελευθερία του τύπου.

Τουρκία και Ουκρανία μοιράζονται κοινή ιστορία. Η Κριμαία ήταν τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως τον 18ο αιώνα. Περίπου 5 εκατομμύρια σουνίτες Τάταροι της Κριμαίας ζουν σήμερα στην Τουρκία. Σύμφωνα με την Μπεάτε Άπελτ από το τουρκικό παράρτημα του Ιδρύματος Φρίντριχ Νάουμαν των Γερμανών Φιλελευθέρων, οι δεσμοί αυτοί είναι στενοί.

Όπως σημειώνει «όταν οι Τάταροι της Κριμαίας, που είχαν απελαθεί επί Στάλιν, άρχισαν να επιστρέφουν τη δεκαετία του 90 στην ανεξάρτητη Ουκρανία, η Τουρκική Υπηρεσία Συνεργασίας και Ανάπτυξης στήριξε στεγαστικά και πολιτιστικά έργα». Σύμφωνα με την Άπελτ με τουρκικά κονδύλια κατασκευάζονται κατοικίες και για τους Τάταρους που εγκατέλειψαν την Κριμαία το 2014.

Οικονομικοί και εξοπλιστικοί δεσμοί

Από το 2017 οι πολίτες της Ουκρανίας και της Τουρκίας μπορούν να ταξιδεύουν από τη μια χώρα στην άλλη μόνο με την ταυτότητά τους. Επίσης στο οικονομικό πεδίο οι δύο κυβερνήσεις έχουν συνάψει συμφωνία ελεύθερου εμπορίου, η οποία αύξησε τον όγκο των διμερών εμπορικών συναλλαγών από 4,6 στα 9,3 δις ευρώ το 2021. Ενισχυμένη είναι και η συνεργασία στον τομέα των εξοπλισμών. Όπως έγινε πρόσφατα γνωστό σε όλο τον κόσμο, η Ουκρανία έχει αγοράσει τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη Bayraktar, έχοντας αναρτήσει τις τελευταίες μέρες στο διαδίκτυο σχετικά βίντεο με τις «επιτυχίες» τους. Εκτός αυτού η Ουκρανία έχει παραγγείλει και πολεμικά πλοία τουρκικής κατασκευής, τα οποία αναμένεται να ενισχύσουν σημαντικά τις αμυντικές θέσεις της σε Μαύρη Θάλασσα και Αζοφική.

Επίσης κατά την Άπελτ, εκτός από την συνεργασία στον εξοπλιστικό τομέα, αξίζει να σημειωθεί ότι το 2021 οι τουρκικές επενδύσεις στην χώρα ανήλθαν στα 4 δις ευρώ, ενώ πάνω από 700 τουρκικές εταιρείες δραστηριοποιούνται στην Ουκρανία. Υπάρχουν επίσης πολλά κοινά έργα υποδομών.

Τουρκία-Ρωσία: Ηχηρά λόγια, λίγες πράξεις

Ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν δεν υιοθέτησε εξαρχής τη ρωσική ορολογία περί «ειδικής επιχείρησης» αλλά έκανε λόγο για «πόλεμο» ζητώντας από τον Βλαντιμίρ Πούτιν επανειλημμένως την κατάπαυση του πυρός. Την ίδια ώρα η Άγκυρα εμπόδισε εν μέρει τη διέλευση ρωσικών πλοίων από τον Βόσπορο. Στις αρχές του έτους η Τουρκία συμφώνησε στη στρατιωτική ενίσχυση των δυνάμεων του ΝΑΤΟ σε χώρες που συνορεύουν με την Ουκρανία και τη Ρωσία. Η τουρκική κυβέρνηση καταδίκασε την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014, όπως και την πρόσφατη αναγνώριση από τη Μόσχα των λεγόμενων Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονέτσκ και Λουχάνσκ. Από την άλλη πλευρά, η Τουρκία δεν συμμετέχει στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας ή στο σχεδόν πανευρωπαϊκό πλέον αποκλεισμό του εναέριου χώρου για ρωσικά αεροσκάφη. Αντίθετα τονίζει διαρκώς την ανάγκη για διάλογο.

Ταυτόχρονα, ο όγκος του διμερούς εμπορίου Τουρκίας-Ρωσίας είναι εξαπλάσιος σε σχέση με την Ουκρανία. Η Τουρκία καλύπτει το ένα τρίτο των αναγκών της σε φυσικό αέριο από τη Ρωσία και ο πρώτος τουρκικός πυρηνικός σταθμός κατασκευάζεται από την ρωσική κρατική εταιρεία Rosatom. Για τις τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες, η Ρωσία είναι η κορυφαία ξένη αγορά, ενώ Ρώσοι πολίτες αποτελούν τη μεγαλύτερη ομάδα τουριστών στην Τουρκία.

Σύμφωνα με τη Ντάρια Ισατσένκο, εμπειρογνώμονα από το Ίδρυμα Επιστήμης και Πολιτικής (SWP) στο Βερολίνο, τα μέσα της τουρκικής κυβέρνησης για άσκηση πίεσης στη Μόσχα είναι περιορισμένα λόγω της εξάρτησής της στους τομείς της ενέργειας και του εμπορίου. Η Μπεάτε Άπελτ από την πλευρά της επισημαίνει μια άλλη «αχίλλειο πτέρνα» της Τουρκίας κι αυτή είναι η Συρία, η οποία βρίσκεται ακόμη σε εμφύλιο πόλεμο. Σύμφωνα με την Άπελτ, το προπύργιο των ανταρτών στην Ιντλίμπ μοιάζει πλέον με τουρκικό προτεκτοράτο με τη ρωσική συναίνεση. Εάν ο Πούτιν έδινε «πράσινο φως για μια επίθεση των δυνάμεων Άσαντ, δύο έως τρία εκατομμύρια άνθρωποι θα μπορούσαν να καταφύγουν στην Τουρκία. Κάτι τέτοιο όμως θα ήταν δύσκολο να διαχειριστεί πλέον η Τουρκία στο εσωτερικό της.

Πηγή: DW

Το πρώτο και σοβαρότερο αφορά στην εκπροσώπηση που θα έχει το κόμμα στη Βουλή, δεδομένου ότι ο ίδιος ως ευρωβουλευτής και μη εκλεγμένος στο ελληνικό Κοινοβούλιο θα πρέπει να “αναθέσει” τις μάχες σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών σε κορυφαίο στέλεχος. Το να κάνει μια τέτοια “ανάθεση”, βέβαια, υπόκειται στον κανονισμό της κοινοβουλευτικής ομάδας, πρέπει, δηλαδή, να είναι ένα πρόσωπο που θα εκλεγεί από τους βουλευτές. Θα προτείνει ο ίδιος ο Νίκος Ανδρουλάκης ένα τέτοιο πρόσωπο, ή θα αφήσει κάποια στελέχη να αυτοπροταθούν και ένα εξ αυτών θα είναι η δική του επιλογή; Στην πρώτη περίπτωση ίσως υπάρξουν “διαρροές”, κάτι που δεν θα ήταν θετικό για το νέο αρχηγό, το δεύτερο εγκυμονεί άλλους κινδύνους.

Μια σχετικά ασφαλής λύση θα ήταν να εκπροσωπείται το κόμμα από έναν εκ των δύο κοινοβουλευτικών εκπροσώπων, τους Κώστα Σκανδαλίδη και Μιχάλη Κατρίνη. Ο πρώτος είναι ιστορικό στέλεχος, εμπειρότατος κοινοβουλευτικός και χαίρει γενικής εκτίμησης. Ο δεύτερος είναι στέλεχος της νεότερης γενιάς με πολλά, επίσης, θετικά χαρακτηριστικά. Κανείς εκ των δύο, όμως, δεν θεωρείται πως έχει το ειδικό πολιτικό βάρος να σταθεί δίπλα στις μονομαχίες του Κυριάκου Μητσοτάκη και Αλέξη Τσίπρα, κάτι που στην πορεία του χρόνου είχε κερδίσει η αείμνηστη Φώφη Γεννηματά. Εάν, μάλιστα, οι εκλογές δεν διεξαχθούν πρόωρα, ο χρόνος είναι μακρύς και η απουσία του νέου αρχηγού από τη Βουλή θα γίνει αισθητή. Βεβαίως, ο Νίκος Ανδρουλάκης σχεδιάζει, όπως λένε συνομιλητές του, πολιτικές πρωτοβουλίες που θα εξισορροπήσουν την απουσία του, ωστόσο όλοι συμφωνούν πως κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο.

Φήμες αναφέρουν πως ο Ανδρέας Λοβέρδος θα διεκδικήσει τον ρόλο ανταλλάσσοντας την υποστήριξή του στον δεύτερο γύρο, από την άλλη, όμως, θα ήταν αρνητικό για το Νίκο Ανδρουλάκη να υποκύψει σε μία τέτοια παρασκηνιακή συμφωνία μετά την μεγάλη του νίκη. Και αναμφίβολα κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε συνθήκες άτυπης “διαρχίας” και δη με πρόσημο φιλικό προς την κυβέρνηση.

Το δεύτερο δίλημμα του Νίκου Ανδρουλάκη θα αναδειχθεί στο συνέδριο που θα διεξαχθεί την άνοιξη και αφορά την εκλογή νέου γραμματέα. Ο νεαρός Μανώλης Χριστοδουλάκης αποδείχθηκε ικανός να διαχειριστεί την εικόνα του κόμματος επί ηγεσίας Γεννηματά, όμως είναι βέβαιο πως ο Νίκος Ανδρουλάκης θα θελήσει έναν δικό του άνθρωπο στο κόμμα. Η επιλογή θα έχει σημασία, καθώς, απόντος του αρχηγού στην ευρωβουλή θα αποκτήσει ρόλο επικοινωνίας με τα άλλα κόμματα.

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Εκ πρώτης ανάγνωσης, το πρωθυπουργικό δίλημμα είναι και ηχηρό και ισχυρότερο. Σχεδόν απλοϊκό, ως εύληπτο και κατανοητό. Ακόμα κι αν εμπεριέχει αυταρέσκεια και πολιτικό κυνισμό, ο μέσος πολίτης το προσλαμβάνει με ευκολία.

Από την άλλη, το προβαλλόμενο εκλογικό διακύβευμα από τον Αλέξη Τσίπρα απευθύνεται σε πολίτες που θέλουν και μπορούν να προχωρήσουν σε δεύτερη, βαθύτερη επεξεργασία. Διότι, πέραν του συνθήματος που επιχειρεί να συμπυκνώσει το ζητούμενο από την αξιωματική αντιπολίτευση ανακύπτουν εύλογα ερωτήματα που δύσκολα απαντιούνται υπό τις σημερινές συνθήκες.

Το ποιο από τα δύο διλήμματα θα επικρατήσει τελικά, όταν φθάσουμε στον εκλογικό χρόνο -πιθανότατα εντός του 2022- θα εξαρτηθεί από πολλές παραμέτρους:

1.Υπάρχει όντως κουλτούρα συνεργασιών στον ενδιάμεσο εκλογικό χώρο που δίνει προβάδισμα και τελικά δίνει κυβερνήσεις;

Η δεκαετία των μνημονίων θα έλεγε κανείς πως παρήγαγε τέτοιες προϋποθέσεις και έδωσε απτά αποτελέσματα. Σωστό ή λάθος; Οι κυβερνήσεις συνεργασίας Παπαδήμου, Σαμαρά-Βενιζέλου, και Τσίπρα-Καμμένου προέκυψαν κυρίως ως προϊόντα εκλογικών συσχετισμών σε συνθήκες οικονομικού συναγερμού και ανάγκης. Είτε αυτοβούλως, είτε ως έμμεση εντολή των δανειστών. Οδηγηθήκαμε, βεβαίως, σε αυτές λόγω των εκλογικών αποτελεσμάτων, ή στην περίπτωση εκείνης του πρώην αντιπροέδρου της ΕΚΤ μετά την εκβιαστική “καθαίρεση” του Γιώργου Παπανδρέου (αν θυμηθούμε την επεισοδιακή νύχτα στη Σύνοδο Κορυφής των Καννών). Είναι, όμως, εξαιρετικά αμφίβολο εάν οι ψηφοφόροι αποφάνθηκαν στις κάλπες έχοντας κατά νου τον σχηματισμό τέτοιων κυβερνήσεων. Κι αυτό διότι σε μεγάλο βαθμό δεν είχε προϋπάρξει προετοιμασία και “εκπαίδευση” των εκλογέων. Όλοι θυμούνται τις βαρύτατες εκφράσεις που αντήλασσαν ο “αντιμνημονιακός” Αντώνης Σαμαράς και ο υπερασπιστής της αναγκαιότητας του πρώτου μνημονίου Ευάγγελος Βενιζέλος πριν οδηγηθούν στον σχηματισμό της τριμερούς (με τη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ που μιλούσε, τότε, για σταδιακή απαγκίστρωση από τα μνημόνια). Το φαινομενικά αδύνατο έγινε δυνατό και επιθυμητό μετά τα αποτελέσματα των δυο αναμετρήσεων του Μαϊου και του Ιουνίου του 2012 και με σαφή επιρροή του γερμανικού παράγοντα και του ΔΝΤ. “Ουδείς αναμάρτητος”, είχε δηλώσει εκ των υστέρων ο τότε πρωθυπουργός για να δικαιολογήσει την συγκυβέρνηση που μερικές εβδομάδες πριν έμοιαζε εντελώς ανέφικτη.

2.Τι θέλει, πλέον, η κοινή γνώμη;

Μετά το 2018 και την έξοδο από τα μνημόνια που φέρει καθαρά την υπογραφή Τσίπρα άρχισε σταδιακά να διαμορφώνεται η άποψη περί επιστροφής στην κανονικότητα. Το συναίσθημα αυτό έγινε ακόμα εντονότερο μετά την μεγάλη νίκη Μητσοτάκη τον Ιούλιο του 2019. Έκτοτε, η επικοινωνιακή στρατηγική της κυβέρνησης τροφοδοτεί αυτό το συναίσθημα και πάνω από δύο χρόνια μετά αρκετοί θιασώτες της “αναγκαιότητας” των συνεργασιών έχουν αρχίσει και διολισθαίνουν στην αντίληψη ότι οι κυβερνητικές αυτοδυναμίες παράγουν σταθερότητα. ‘Ενα τμήμα της κοινωνίας ξορκίζει τις συμμαχίες ίσως επειδή παραπέμπουν σε (μνημονιακές) εποχές που θέλει να ξεχάσει. Το ίδιο το πολιτικό σύστημα, βεβαίως, και ειδικότερα η ενίσχυση του διπολισμού -μετά την περίοδο του κατακερματισμού- αναπαράγει στερεότυπα που ανακαλούνται από τις περιόδους του υπερδανεισμού, του πελατειακού κράτους και, εν τέλει, της οικονομικής χρεοκοπίας. Η ίδια η κοινωνία, αλλά και μερίδα του πολιτικού και μιντιακού συστήματος, ουδέποτε στάθηκαν απολογιστικά απέναντι σε όσα συνέβησαν πριν το 2010. Η συζήτηση αυτή δεν έγινε και ελάχιστοι επικαλούνται τις ευθύνες των μονοκομματικών και “ισχυρών” κυβερνήσεων. Οι καιροί έχουν παρέλθει και με όλα τα παραπάνω η αυτοδυναμία ανακτά -μάλλον παραπλανητικά- την αίγλη που απώλεσε εξαιτίας της καταστροφής της χώρας που οδήγησε στα αποικιοκρατικού τύπου μνημόνια.

3. Η αδυναμία (;) ορισμού της “προοδευτικής διακυβέρνησης”:

Ο Αλέξης Τσίπρας θέτει ένα δίλημμα λογικό αλλά δύσκολο. Όταν μιλά για ένα συνεργατικό κυβερνητικό σχήμα προοδευτικής κατεύθυνσης πρέπει να κατορθώσει να ορίσει εκ νέου και με σαφήνεια την έννοια “προοδευτικότητα”, κυρίως, όμως, να προσδιορίσει σε ποιους απευθύνεται. Από εντελώς πρακτική σκοπιά και υπό την θέα των σημερινών πολιτικών συσχετισμών, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης φαίνεται να έχει κατά νου το Κίνημα Αλλαγής και το Μερα25. Ούτε την Ελληνική Λύση μπορεί να εννοεί, ούτε, φυσικά, το ΚΚΕ που δηλώνει πεντακάθαρα πως δεν πρόκειται να συμμετάσχει σε μια τέτοια κυβέρνηση. Ακόμα κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τις καλύτερες προθέσεις και έχει, όντως, χειραφετηθεί μετά την περιπέτεια της διακυβέρνησης και της εφαρμογής του τρίτου μνημονίου, δεν είναι εύκολο να πείσει πως μπορεί να δρομολογηθεί μια τέτοια συνεργασία. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης (ΔΕΘ) έσπευσε να υπονομεύσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο επισημαίνοντας την συνύπαρξη Τσίπρα-Βαρουφάκη, το 2015, εξαιρώντας -καθόλου τυχαίο- την Φώφη Γεννηματά. Η δε τελευταία είναι βέβαιο πως μέχρι την ώρα των εκλογών θα διεκδικεί την αυτονομία της και θα αρνείται τις έμμεσες προτάσεις Τσίπρα, ενισχύοντας την αβεβαιότητα και την σύγχυση του εκλογικού κοινού.

Βεβαίως, ο Τσίπρας έχει δίκιο όταν λέει πως η πρώτη αναμέτρηση με απλή αναλογική μπορεί να αποδειχθεί εμβρυουλκός σεισμικών εξελίξεων. Νέα κόμματα μπορεί να εμφανισθούν και σε κάθε περίπτωση η διαφορά μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου κόμματος θα επιδράσει από μόνη της.

Στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κερδίσει “έστω και με μία ψήφο” -όπως έχει πει ο πρόεδρός του-, τα πράγματα γίνονται ευκολότερα. Εφόσον, όμως, νικητής είναι η Ν.Δ δεν πρέπει να θεωρείται απίθανο άλλη να είναι η συμπεριφορά της εάν η διαφορά από τον δεύτερο ΣΥΡΙΖΑ είναι μικρή (π.χ κάτω από 5 μονάδες), κι άλλη εάν είναι μεγάλη αλλά χωρίς αυτοδυναμία. Στην δεύτερη περίπτωση, το δίλημμα της περί αυτοδυναμίας θα γίνει ισχυρότερο και πρέπει να θεωρείται περίπου βέβαιο πως θα την κατακτήσει στην επαναληπτική αναμέτρηση με το νέο εκλογικό νόμο του κλιμακωτού μπόνους.

4. Η “χημεία” των προσώπων και η πόλωση:

Σημαντικό ρόλο θα παίξουν στην επόμενη διπλή (;) αναμέτρηση το οξύ κλίμα αντιπαράθεσης που καλλιεργείται σταδιακά και φέρει την υπογραφή του πρωθυπουργού. “Έχω εξαντλήσει κάθε προσπάθεια συναίνεσης με όλους τους πολιτικούς χώρους”, είπε από το βήμα τηςΔΕΘ και αυτό συνιστά μια σαφή στρατηγική την οποία θα υπηρετήσει και μάλιστα με κλιμακούμενη ένταση μέχρι τις εκλογές. Σε αυτό το κλίμα πόλωσης και σκληρού διπολισμού θα ακουστούν βαριές κατηγορίες και θα εξαπολυθούν προσωπικές επιθέσεις κατά πολύ χειρότερες από εκείνες που είχαν ακουστεί πριν τις διπλές εκλογές του 2012 (μεταξύ Σαμαρά και Βενιζέλου). Αρνητικό ρόλο θα παίξει, αναμφίβολα, και το χάσμα που χωρίζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη με τον Αλέξη Τσίπρα. Είναι δύο προσωπικότητες που παράγουν αντιπαραθέσεις και δύσκολο μπορεί να σκεφτεί κανείς πως θα μπορούσαν αν συνεργαστούν. Ακόμα κι αν εξωθεσμικοί ή εξωτερικοί παράγοντες θα ήθελαν να δοκιμάσουν ένα τέτοιο “πείραμα” σταθερότητας υπό το πρίσμα των μεγάλων επιχειρηματικών και οικονομικών σχεδίων, η “χημεία” Μητσοτάκη-Τσίπρα φαίνεται να είναι απαγορευτική.

Εν κατακλείδι, τα διλήμματα που άρχισαν να περιγράφουν οι δύο πολιτικοί αντίπαλοι οδηγούν αργά αλλά σταθερά σε μία συγκρουσιακή και ίσως “δηλητηριώδη” πολιτική περίοδο.

Εκτός, όμως, από τα διλήμματα υπάρχουν και οι στρατηγικές για την ίδια τη χώρα και την κοινωνία που θα επηρεάσουν το εκλογικό σώμα. Επ’ αυτού και οι δύο πλευρές έχουν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Ο πρωθυπουργός αποκάλυψε έμμεσα τα δικά του μειονεκτήματα εστιάζοντας, από την ΔΕΘ, στις νεότερες ηλικίες και τη μεσαία τάξη. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρέπει γρήγορα να παρουσιάσει ολοκληρωμένο σχέδιο που να δίνει διεξόδους σε κοινωνικά στρώματα που αισθάνονται αποκλεισμένα, χωρίς, ωστόσο, να εγκαταλείπει στον αντίπαλό του το πεδίο των επενδύσεων, των (λελογισμένων) ιδιωτικοποιήσεων, της επιχειρηματικότητας και εν γένει της ανάπτυξης.