Σε ανακοίνωσή τους οι συνήγοροι της Τυχεροπούλου αναφέρουν: 

«Με την υπ’ αριθ. 411/2026 απόφασή του, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών δικαιώνει πλήρως την κα Παρασκευή Τυχεροπούλου και ακυρώνει την απόφαση της διοίκησης Μπαμπασίδη, με την οποία καθαιρέθηκε από τη θέση της Διευθύντριας Εσωτερικού Ελέγχου και τοποθετήθηκε σε θέση πρωτοκόλλου, χωρίς πρόσβαση στο πληροφοριακό σύστημα και χωρίς ουσιαστικά καθήκοντα.

Το Δικαστήριο έκρινε ότι η καθαίρεσή της ήταν παράνομη και καταχρηστική, επισημαίνοντας ότι η ενάγουσα διέθετε αποδεδειγμένη εμπειρία, επάρκεια και εξειδίκευση στον τομέα των ελέγχων, ενώ η απομάκρυνσή της από τον τότε Πρόεδρο Κ. Μπαμπασίδη, δεν ερείδεται σε αντικειμενικά υπηρεσιακά κριτήρια αλλά συνιστά δυσμενή μεταχείριση οφειλόμενη μη δικαιολογούμενη από τις ανάγκες της υπηρεσίας αλλά οφειλόμενη σε μη αρεστές στη Διοίκηση συμπεριφορές της.

Περαιτέρω, το Δικαστήριο αναγνωρίζει ότι η κα Τυχεροπούλου άσκησε τα καθήκοντά της με επαγγελματισμό, ευσυνειδησία και προσήλωση στη νομιμότητα, εκτελώντας παράλληλα καθήκοντα ως ειδική επιστήμονας του Ελληνικού Γραφείου Ευρωπαίων Εντεταλμένων Εισαγγελέων, ανταποκρινόμενη πλήρως στις απαιτήσεις της θέσης του Προϊσταμένου με τις γνώσεις, την εμπειρία και την εργασία της, κρίνοντας ότι η μετακίνησή της σε θέση χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο οδήγησε σε πλήρη υπηρεσιακή της απαξίωση.

Ενόψει των ανωτέρω, το Δικαστήριο διατάσσει:

• την επανατοποθέτησή της στη θέση της Διευθύντριας Εσωτερικού Ελέγχου, με απειλή χρηματικής ποινής ύψους 100 ευρώ για κάθε ημέρα άρνησης συμμόρφωσης.

• την αποκατάσταση των μισθολογικών απωλειών που υπέστη,

• την καταβολή αποζημίωσης για την ηθική βλάβη, καθώς και

• την κάλυψη των δικαστικών της εξόδων.

Η απόφαση αυτή συνιστά πλήρη δικαστική επιβεβαίωση ότι η απομάκρυνση της κας Τυχεροπούλου δεν αποτέλεσε νόμιμη διοικητική επιλογή, αλλά αυθαίρετη και καταχρηστική ενέργεια, που στράφηκε κατά ενός στελέχους το οποίο άσκησε τα καθήκοντά του με επάρκεια, ανεξαρτησία και προσήλωση στη νομιμότητα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι η κα Τυχεροπούλου εξακολουθεί μέχρι σήμερα να διατηρείται στην ίδια υποβαθμισμένη θέση, ακόμη και μετά τη μετάβαση του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, γεγονός που, μετά τη σημερινή δικαστική απόφαση, καθίσταται πλέον απολύτως αδικαιολόγητο και ανεπίτρεπτο.

Αθήνα, 30 Μαρτίου 2026

Οι πληρεξούσιοι Δικηγόροι της

Παρασκευής Τυχεροπούλου

Αντώνης Βαγιάνος και

Παρασκευάς Ζουρντός

Για τον υπουργό Δικαιοσύνης, η εκταφή της σορού ήταν “ακραία ανακριτική πράξη” και για τον Άρειο Πάγο θα προκαλούσε μεγάλη καθυστέρηση στην έναρξη της δίκης. Και για κάποιους ακραίους δημοσιολογούντες έπρεπε να διαλυθεί το “τσίρκο” και το “τσαντίρι” στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη!

Χρειάστηκαν 22 ημέρες, έπρεπε να διαφοροποιηθούν ηχηρά κορυφαίοι υπουργοί, να σπεύδουν κατά χιλιάδες οι πολίτες στο Σύνταγμα, να εκδηλώσει -δια της φυσικής του παρουσίας- τη συμπαράστασή του ο Αρχιεπίσκοπος, και να συγκροτηθεί αντιπολιτευτικό μέτωπο υπέρασπισης του αιτήματος του Πάνου Ρούτσι, για να ανακαλύψει η Εισαγγελία Πρωτοδικών Λάρισας κάποιες αρχειοθετημένες μυνητήριες αναφορές, και να τις αξιοποιήσει για να περάσει από τη ζώνη του ανέφικτου σε αυτή του εφικτού.

Η κυβέρνηση έχασε πολύτιμο χρόνο και, τελικά, μια άσκοπη μάχη κόντρα στη λογική, για να υποκύψει σε αυτό που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει από την πρώτη στιγμή: να δηλώσει, δηλαδή, ότι πρέπει να εξαντληθεί κάθε νομική δυνατότητα, ώστε να γίνει πράξη το δίκιο του πατέρα.

Δεν θα συνιστούσε κάτι τέτοιο παρέμβαση στη Δικαιοσύνη, τουλάχιστον όχι περισσότερο από όσα ειπώθηκαν από αρμόδιους και αναρμόδιους υπουργούς όλο αυτό το διάστημα. Η ρήση Φλωρίδη, για παράδειγμα, ότι η εκταφή συνιστά “ακραία ανακριτική πράξη”, τι ακριβώς σηματοδοτούσε; Ή η βεβαιότητα ότι κάτι τέτοιο θα προκαλούσε μεγάλη καθυστέρηση στην έναρξη της δίκης;

Η κυβέρνηση πρέπει να αξιολογήσει όχι μόνο γιατί έχασε τόσο χρόνο, αλλά, κυρίως, γιατί “κατόρθωσε” να βρεθεί απέναντι σε ένα απολύτως λογικό, ηθικά αναφαίρετο, και, εν τέλει, εφικτό αίτημα. Και η Δικαιοσύνη οφείλει να αξιολογήσει για ποιούς λόγους δεν αναζήτησε από την πρώτη στιγμή τη λύση που “εφηύρε” 22 ημέρες αργότερα. Γιατί έπληξε για ακόμα μία φορά το θεσμικό κύρος της και γιατί διέρρηξε περαιτέρω τη σχέση εμπιστοσύνης της με τους πολίτες. Αυτή που, πρωτίστως, πρέπει να προφυλάσσει ως κόρη οφθαλμού.

Υπάρχουν ευθύνες, και στους χειρισμούς της πυραμίδας της Δικαιοσύνης (από τον Άρειο Πάγο μέχρι τη Λάρισα), και σε μερίδα της κυβέρνησης που χρησιμοποίησε παράλογη επιχειρηματολογία και, εκ του αποτελέσματος, διαψεύσθηκε κατηγορηματικά. Ο πρωθυπουργός πρέπει, έστω και τώρα, να αντιληφθεί ποιοί και πώς του δημιουργούν λανθασμένη αίσθηση για τα πράγματα, και γιατί η κυβέρνησή του -αν και χωρίς πιεστική αντιπολίτευση- πέφτει σε τόσο σοβαρά λάθη που προσβάλλουν την κοινωνία. Και, συνάμα, ενισχύουν τον αντισυστημισμό, ακόμα και το “κύμα λαϊκισμού” που, ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επισήμανε προ ημερών ως σοβαρό κίνδυνο.