«Άσχετος είμαι εγώ, ενώ εσείς είστε σχετικός» είπε εκνευρισμένος ο Περιφερειάρχης μιλώντας στο δημοσιογράφο Νίκο Σβέρκο.

Ο Γιώργος Πατούλης κατά τη διάρκεια της εκπομπής στην οποία ήταν καλεσμένος κλήθηκε να απαντήσει στις κατηγορίες που αναφέρουν πως το διδακτορικό του είναι προϊόν αντιγραφής.

Στην εκπομπή «Σήμερα» καλεσμένος ήταν και ο είναι διευθυντής του site της εφημερίδας Αυγής που έκανε τις αποκαλύψεις και έδωσε την δική του εκδοχή για το τι έχει γίνει, Νίκος Σβέρκος.

Ο περιφερειάρχης Αττικής ερωτήθηκε: α) αν έχει καταθέσει υπεύθυνη δήλωση ότι δεν αντέγραψε άλλα διδακτορικά, β) αν πέρασε από το ειδικό σύστημα Turnitin για την αποτροπή λογοκλοπής και γ) αν έχει βάλει παραπομπή στα εννιά διδακτορικά.

Τότε ο Γιώργος Πατούλης υπογράμμισε πως στο διδακτορικό του υπάρχουν 330 αναφορές, με τον κ. Σβέρκο να του λέει ότι αυτές είναι copy/paste και να τον ρωτά έχει βάλει παραπομπή στα εννιά διδακτορικά που έχει χρησιμοποιήσει.

«Ξέρω κόσμο που έχει ματώσει παπούτσια για να κάνει διατριβή»

Ο Γιώργος Πατούλης ρώτησε τον δημοσιογράφο εάν έχει κάνει ποτέ διατριβή και εκείνος του απάντησε πως ξέρει κόσμο «που έχει ματώσει παπούτσια για να κάνει».

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα οι τόνοι ανέβηκαν με τον περιφερειάρχη να χαρακτηρίζει τον δημοσιογράφο άσχετο και εκείνος να απαντά: «Άσχετος είμαι εγώ, ενώ εσείς είστε σχετικός».

Η συνέχεια της κόντρας για το διδακτορικό του Γιώργου Πατούλη αναμένεται να δοθεί στα δικαστήρια, καθώς ο ίδιος ο περιφερειάρχης έχει παραγγείλει πως θα καταφύγει εκεί για να δικαιωθεί και έχει στείλει εξώδικο στην εφημερίδα Αυγή.

Ο Γιώργος Πατούλης εξέδωσε μακροσκελή ανακοίνωση κατά της εφημερίδας μας με πλούσιο υβρεολόγιο, αλλά χωρίς την παραμικρή ουσιαστική εξήγηση για τα όσα αποκαλύπτει το ρεπορτάζ και τα ντοκουμέντα που φέρνει στο φως η Αυγή της Κυριακής.

Η “Αυγή” αναφέρει τα εξής:

Η «διατριβή» του Γ. Πατούλη έχει έκταση 130 σελίδων. Το κυρίως κείμενο έχει έκταση 77 σελίδων (από τη σελίδα 15 έως τη σελίδα 92). Τα υπόλοιπα είναι εισαγωγικές σελίδες (ευχαριστίες, όρκος του Ιπποκράτη, περιεχόμενα κ.λπ.) και βιβλιογραφικός πίνακας.

Ο βιβλιογραφικός πίνακας περιέχει μόνο ξενόγλωσσα έργα, είναι σχετικά πλούσιος (330 εγγραφές), όμως ο υπομνηματισμός εντός της «διατριβής» είναι πενιχρότατος, σχεδόν ανύπαρκτος – η βιβλιογραφία που παρατίθεται στον πίνακα δεν παραπέμπεται εντός κειμένου. Το σημαντικότερο όμως είναι η λογοκλοπή.

Με τη συνδρομή ομάδας ανεξάρτητων ερευνητών «τρέξαμε» τη διατριβή του Γ. Πατούλη σε λογισμικό εντοπισμού λογοκλοπής για να διαπιστώσουμε ότι από τις 77 σελίδες τού κυρίως κειμένου οι 62 είναι απλώς αντιγραφές τμημάτων ή συρραφές αυτολεξεί τμημάτων κυρίως από άλλες διατριβές.

Δεν ανήκουν δηλαδή στον Γ. Πατούλη, αλλά, μεταξύ άλλων, ιδίως στους Ιωάννη Δ. Παπαναστασίου («Εμβιομηχανική και κλινική μελέτη της οστεοσύνθεσης υποκεφαλικών καταγμάτων μηριαίου με τρεις αποκλίνοντες αυλοφόρους κοχλίες δίκην ριπιδίου», Αθήνα, 2012), Ιωάννη Π. Γαλανόπουλο («Κλινική και εμβιομηχανική μελέτη των ανάστροφα λοξών καταγμάτων του ισχίου», Αθήνα, 2019), Κωνσταντίνο Γ. Μακρίδη («Προοπτική μελέτη της μετεγχειρητικής εξέλιξης των ασθενών με κάταγμα ισχίου και εκτίμηση των παραγόντων που μπορεί να την επηρεάζουν», Λάρισα, 2016), Χρήστο Θ. Βώττη (Αθήνα, 2019), Βασιλική Β. Παπακωνσταντίνου (Αθήνα, 2005), Γεώργιο Σ. Τρελλόπουλο («Μελέτη φλεγμονώδους αντίδρασης και διαταραχών πηκτικού μηχανισμού μετά από ενδοαγγειακή αντιμετώπιση ανευρισμάτων της κοιλιακής αορτής», 2015), Χαράλαμπο Σπ. Πατά («Παράγοντες που προδιαθέτουν για θρομβοεμβολική νόσο σε ορθοπεδικές επεμβάσεις αντικαταστάσεως της περιοχής ισχίου», Αθήνα, 1993), Μιχάλη Γκιώνη [«Εκτίμηση της πηκτικότητας του αίματος σε ασθενείς υψηλού κινδύνου για θρομβοεμβολική νόσο που λαμβάνουν προφύλαξη με ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους (ερευνητικό πρωτόκολλο διδακτορικής διατριβής), 2015], Μαριάννα Πολίτου («Μαθήματα Αιματολογίας», 2015).

Στη συνέχεια παραθέτουμε ενδεικτικά ορισμένες σελίδες της «διατριβής» δίπλα στις σελίδες από τις οποίες εκλάπη το περιεχόμενό τους. Η ΑΥΓΗ έχει στη διάθεσή της -και στη διάθεση κάθε ακαδημαϊκής, πολιτικής ή και δικαστικής αρχής, καθώς και κάθε προσώπου που έχει έννομο συμφέρον- τη «διατριβή» του Γ. Πατούλη και τις διατριβές και λοιπές δημοσιεύσεις των συγγραφέων απ’ όπου έγιναν οι αντιγραφές.

Τεχνολογία και λογοκλοπή

Το Πανεπιστήμιο Αθηνών έχει αποκτήσει από το 2017 συνδρομή στο λογισμικό εντοπισμού λογοκλοπής Turnitin, που, εκτός του Διαδικτύου, μπορεί να ανιχνεύσει ενδεχόμενη λογοκλοπή σε εργασίες οι οποίες έχουν κατατεθεί στο σύστημα, καθώς και σε περιεχόμενο εκδοτών που δεν είναι ελεύθερα προσπελάσιμο στο Διαδίκτυο, όπως έχει επιβεβαιώσει στη Βουλή ο υφυπουργός Παιδείας Βασίλης Διγαλάκης

Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, υλοποιώντας την απόφαση της 83ης Συνόδου των Πρυτάνεων στις 6.2.2017, βάσει σχετικής έγκρισης της Πανεπιστημιακής Συγκλήτου του ΕΚΠΑ κατά τη 19η συνεδρία του ακαδημαϊκού έτους 2016-2017, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 13.6.2017, έχει αποκτήσει ετήσια συνδρομή στο λογισμικό εντοπισμού λογοκλοπής Turnitin για τις ανάγκες της ακαδημαϊκής κοινότητας του ιδρύματος. Ειδικότερα, η συνδρομή αφορά το προϊόν Turnitin Originality Check, το οποίο αποτελεί τμήμα του πακέτου Turnitin Feedback Studio. Το λογισμικό αυτό χρησιμοποιείται σε περισσότερα από 15.000 εκπαιδευτικά ιδρύματα, από 1,6 εκατομμύρια καθηγητές και 26 εκατομμύρια φοιτητές παγκοσμίως. Η τεράστια βάση δεδομένων του Turnitin, με το περιεχόμενο της οποίας συγκρίνεται η εργασία του φοιτητή, περιλαμβάνει πάνω από 50 δισεκατομμύρια ιστοσελίδες, πάνω από 600 εκατομμύρια εργασίες φοιτητών, πάνω από 160 εκατομμύρια άρθρα από ακαδημαϊκά βιβλία και εκδόσεις σε συνεργασία με τους μεγαλύτερους παγκοσμίως εκδοτικούς οίκους (CrossCheck, Gale, Emerald Journals, SAGE Reference, Pearson, McGraw-Hill, ABC CLIO, Ebsco Host, Wiley κ.ά.).

Στο πλαίσιο αυτό, το Turnitin, εκτός του Διαδικτύου, μπορεί να ανιχνεύσει ενδεχόμενη λογοκλοπή σε εργασίες οι οποίες έχουν κατατεθεί στο σύστημα καθώς και σε περιεχόμενο εκδοτών που δεν είναι ελεύθερα προσπελάσιμο στο Διαδίκτυο (μέσω του δικτύου Crossref). Τα παραπάνω επιβεβαίωσε με κατηγορηματικό τρόπο και ο υφυπουργός Παιδείας Βασίλης Διγαλάκης απαντώντας σε σχετική επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή (13 Ιουλίου 2020), τονίζοντας πως «τα ελληνικά πανεπιστήμια, με τη στήριξη του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, αντιμετωπίζουν με αποφασιστικότητα και σύγχρονα ψηφιακά εργαλεία το θέμα της λογοκλοπής».

Το σχόλιο του Γιώργου Πατούλη

Σχετικά με ερώτημά σας για τη δημοσιευθείσα διδακτορική διατριβή μου, σημειώνεται ότι:

1. Η ερευνητική μελέτη της διατριβής μου πραγματοποιήθηκε στην Ορθοπεδική Κλινική και στο Ακτινολογικό Τμήμα του Λαϊκού Νοσοκομείου Αθηνών, διευθυντών -τότε- των Ε. Ντούνη και Γ. Τζώρτζη, αντίστοιχα.

Αποτελεί πρωτογενή προοπτική τυχαιοποιημένη – διπλή μελέτη ελέγχου της μετεγχειρητικής ΦΘΕ καταγμάτων ισχίου, με μεγάλο αριθμό φλεβογραφημάτων.

Η ερευνητική αυτή μελέτη πραγματοποιήθηκε κατά την 4ετία 1993-1996, με τη συμμετοχή 72 ασθενών με κάταγμα ισχίου (44 διατροχαντήρια και 28 υποκεφαλικά) και δεν είχε γίνει όμοια μελέτη στη χώρα μας.

Το σχετικό πρωτόκολλο είχε την έγγραφη συγκατάθεση του Επιστημονικού Συμβουλίου του Λαϊκού Νοσοκομείου και την έγγραφη συγκατάθεση των ασθενών που συμμετείχαν.

Ειδικότερα:

Οι ασθενείς, μετά από κλήρωση, χωρίστηκαν σε δυο ομάδες που έλαβαν για 12-14 ημέρες ηπαρίνη μικρού μοριακού βάρους, η κλασική ηπαρίνη ως προφύλαξη.

Με το τέλος της αγωγής, όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε ανιούσα φλεβογραφία τη 12η-14η ημέρα με τροποποιημένο πρωτόκολλο Kakar και διαγνωστικό κριτήριο των Deweese και Rogoff.

Τα αποτελέσματα έδειξαν στην ομάδα Α εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση σε 9 από 36 ασθενείς και στην ομάδα Β 8/36.

Δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση μεταξύ των ομάδων, ούτε μεταξύ των διαφορετικών καταγμάτων.

Στην ομάδα Α ποσοστό 8,3% (3) παρουσίασαν πνευμονική εμβολή (μια μαζική θανατηφόρα), ενώ στην ομάδα Β 5,6% (2) η μία θανατηφόρα.

Μια επιπολής λοίμωξη κατεγράφη και δεν υπήρξε κλινική εκδήλωση συνδρόμου HIT.

Η προφύλαξη με ηπαρίνη μικρού μοριακού βάρους απεδείχθη εξίσου αποτελεσματική με την κλασική ηπαρίνη, η οποία έχει το μειονέκτημα του συχνού εργαστηριακού ελέγχου.

2. Η υπόψη ερευνητική μελέτη παρουσιάστηκε σε 4, τουλάχιστον, ιατρικά συνέδρια και ειδικότερα:

α. «Φθινοπωρινό συνέδριο Ελληνικής Εταιρείας Χειρουργικής Ορθοπεδικής και Τραυματολογίας. Αθήνα 26-29 Οκτωβρίου 1994», με θέμα «Η επίπτωση στη δια/μετεγχειρητική αιμορραγία της προφύλαξης της εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης σε κατάγματα ισχίου».

Συμμετείχαν: Σ. Σουρμελής, Γ. Πατούλης, Θ. Κοράκης, Α. Δάρας, Α. Αναστασιάδης

Περίληψη, στον τόμο περιλήψεων, σελ. 27-28.

β. «2ο Πανελλήνιο Συνέδριο Αγγειολογίας – Αγγειοχειρουργικής, 9-11 Δεκεμβρίου, Divani Caravel, Αθήνα 1994», με θέμα «Η αποτελεσματικότητα της χορήγησης μικρού μοριακού βάρους ηπαρίνης για την πρόληψη της εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης σε ασθενείς με κατάγματα ισχίου».

Συμμετείχαν: Σ. Σουρμελής, Γ. Πατούλης, Ι. Μούντανος, Σ. Σταθόπουλος Γ. Τζώρτζης.

Περίληψη, στο βιβλίο περιλήψεων, σελ.56.

γ. «2ο Πανελλήνιο συνέδριο Αγγειολογίας – Αγγειοχειρουργικής Divani-Caravel, Αθήνα 9-11 Δεκεμβρίου, 1994», με θέμα «Η θεραπεία της άνωθεν του γόνατος εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης με μικρού μοριακού βάρους ηπαρίνη».

Συμμετείχαν: Σ. Σουρμελής, Γ. Πατούλης, Σ. Σωτηρόπουλος, Ι. Μούντανος, Γ. Τζώρτζης.

Περίληψη, στο βιβλίο περιλήψεων, σελ. 57.

δ. «Κοινό συνέδριο Ελληνικής Εταιρείας Χειρουργικής Ορθοπεδικής και Τραυματολογίας, Σουηδικής Ορθοπεδικής Εταιρείας και Ορθοπεδικής Εταιρείας Κύπρου. Ρόδος 24-28 Οκτωβρίου 1995» με θέμα «Η προφύλαξη της εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης σε ασθενείς με κατάγματα ισχίου».

Συμμετείχαν: Σ. Σουρμελής, Γ. Πατούλης, Α. Αναστασιάδης, Χ. Ριφιώτης, Π. Κρίκης, Γ. Τζώρτζης, Ε. Ντούνης.

Περίληψη, στο βιβλίο περιλήψεων, σελ. 25-26.

3. Για τη συγγραφή της διδακτορικής μου διατριβής, στο μεν γενικό μέρος εκθέτω όσα έλαβα υπόψη μου απ’ τη μελέτη 330 ξενόγλωσσων και ελληνικών δημοσιεύσεων, μέχρι το έτος 2019, οι οποίες και αναφέρονται. Εξάλλου, όλες οι διατριβές με αντικείμενο κατάγματα ισχίου είναι προφανές ότι αφορούν στην ίδια ανατομία ισχίου, στην ίδια ταξινόμηση των καταγμάτων ισχίου, στον ίδιο τρόπο χειρουργικής αντιμετώπισης κ.λπ.

Στο δε ειδικό μέρος και με κάθε ακρίβεια, εκθέτω την πρωτογενή ερευνητική μελέτη μου, η οποία, σύμφωνα και με την άποψη εγκρίτων καθηγητών, είναι πρωτότυπη και τα δεδομένα της θα διευκολύνουν συναφείς μελλοντικές μελέτες.

4. Σημειώνεται ότι το κλινικό μέρος της διατριβής μου ολοκληρώθηκε το έτος 1996, η δε συγγραφή της, λόγω και της από έτους 1998 μέχρι σήμερα αυτοδιοικητικής κ.λπ. Ενασχόλησής μου, το έτος 2019 και εγκρίθηκε από την αρμόδια τριμελή επιτροπή του ΕΚΠΑ, αποτελούμενη από τον καθηγητή ορθοπεδικής, της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, κύριο Παναγιώτη Ι. Παπαγγελόπουλο, την αναπληρώτρια καθηγήτρια ορθοπεδικής, της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, κυρία  Όλγα Δ. Σαββίδου και τον καθηγητή αγγειοχειρουργικής, της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, κύριο Ιωάννη Δ. Κακίση.

Η πλήρης ανακοίνωση του περιφερειάρχη έχει ως εξής:

O “λασποκουβάς” της ΑΥΓΗΣ “δεν έχει πάτο”

Δεν ανακόπτεται ο ηθικός και εκδοτικός κατήφορος της ιστορικής εφημερίδας της Αριστεράς, με ψευδή και συκοφαντικά δημοσιεύματα.

Το ψέμα δεν πουλάει φύλλα

Το σημερινό άθλιο, ψευδές και συκοφαντικό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΑΥΓΗ της Κυριακής, καθώς και το ανώνυμο δημοσίευμα ενός, δήθεν, ειδικού συνεργάτη που το συνοδεύει, με το οποίο προσπαθούν να παρουσιάσουν την διδακτορική διατριβή μου ως, δήθεν, «προϊόν λογοκλοπής», χρησιμοποιώντας επιστημονικά αβάσιμα και «έωλα σοφίσματα», αποδεικνύει τον ηθικό και πολιτικό κατήφορο της εκδοτικής ομάδας που απέμεινε, σε αυτή την κάποτε ιστορική εφημερίδα.

Μια ομάδα επώνυμων κι ανώνυμων συντακτών, έχουν μετατρέψει τους τελευταίους μήνες την ΑΥΓΗ από εφημερίδα, σε “λασποκουβά” μιας αρρωστημένης αριστεράς, που δεν εκφράζει και με κανέναν τρόπο, τη μεγάλη πλειονότητα των υπεύθυνων πολιτών που πρόσκεινται ιδεολογικά στην «Αριστερά του Ήθους και των Αγώνων», οδηγώντας την, με τον τρόπο αυτό, σε εκδοτικό «θάνατο».

Πριν λίγες ημέρες, ήταν ο δημοσιογράφος Θανάσης Καρτερός, που με άρθρο «παραλήρημα» από τις στήλες της ίδιας εφημερίδας, εξύβριζε με σκαιό κι απαράδεκτο τρόπο τον Πρωθυπουργό της χώρας κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, με το γνωστό αρκτικόλεξο GFY.

Σήμερα, στην ίδια αυτή εφημερίδα, αναλαμβάνει “το ίδιο έργο”, «copy – paste», ένας άλλος, ανώνυμος αυτή τη φορά συντάκτης ( του οποίου φυσικά γνωρίζουμε καλά το ονοματεπώνυμο ), ο οποίος, υπογράφοντας ως δήθεν Ειδικός Συνεργάτης, με κατηγορεί για λογοκλοπή όσον αφορά την εκπόνηση της διδακτορικής διατριβής μου. Κι όχι μόνον με κατηγορεί, αλλά αγνοώντας και το περιεχόμενο της τεκμηριωμένης ενημέρωσης που του παρείχα και που φιλοξενείται στο ίδιο δημοσίευμα, “με κρίνει ένοχο και με καταδικάζει”, ζητώντας την άμεση παραίτησή μου.
Ο «ειδικός» αυτός συνεργάτης, αλλά και οι αρμόδιοι της εφημερίδας ΑΥΓΗ, ασφαλώς και αντιλαμβάνονται ότι, τα μέρη της διατριβής που καθορίζουν την αξία, τη σημασία και την επιστημονική αξία της διατριβής και πάνω στο οποίο κρίνεται είναι το ειδικό, ερευνητικό μέρος της μελέτης, τα αποτελέσματα και η συζήτηση και αυτά απαιτούνται να είναι πρωτότυπα.

Τα μέρη αυτά της συγκεκριμένης διατριβής είναι πρωτότυπα και δεν υπάρχει κανενός είδους επικάλυψη!!!

Στο πολιτικά “άρρωστο” διευθυντήριο της ΑΥΓΗΣ και στον ανώνυμο, θρασύδειλο και κρυπτόμενο συκοφάντη συντάκτη της, απαντώ επώνυμα και θαρραλέα. Όπως έχω κάνει σε όλη τη διάρκεια της πολιτικής, κοινωνικής και επιστημονικής μου διαδρομής.

Όλες τις μάχες μου, ως γιατρός, δήμαρχος και Περιφερειάρχης, τις έδωσα επώνυμα και τις κέρδισα όλες, έχοντας τη στήριξη κάθε φορά της οικογένειάς μου, των φίλων και των συναδέλφων μου, καθώς και της πλειοψηφίας των πολιτών.
Στους πολίτες λογοδοτώ κι όχι στην ΑΥΓΗ.

Μόνον οι πολίτες μπορούν “να με παραιτήσουν”. Με εκλογές. Κι όχι το διευθυντήριο της ΑΥΓΗΣ, ούτε οι κομματικοί τους προστάτες, που τους συναγωνίζονται στο θράσος και στο ψέμα.

Δεν θα τους ακολουθήσω στην ηθική και πολιτική τους κατρακύλα. Αλίμονο για τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στη χώρα μας, αν εκλεγμένες από το λαό Διοικήσεις ανατρέπονταν από στημένα και συκοφαντικά δημοσιεύματα φυλλάδων με μερικές δεκάδες αναγνώστες.

Όσον αφορά την αποκατάσταση του ονόματος μου και της επιστημονικής μου υπόστασης, σχετικά με τους συκοφαντικούς τους ισχυρισμούς περί δήθεν λογοκλοπής, αυτή θα γίνει από πλευράς μου, ασκώντας κάθε νόμιμο μέσο.

Τη Δικαιοσύνη τη φοβούνται οι ψεύτες και οι συκοφάντες και όχι εκείνοι που ασκούν το λειτούργημά τους, με ευθύνη και συνέπεια.

Το Φως δεν φοβάται το Σκοτάδι “κύριοι” της ΑΥΓΗΣ.

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

” Έχω διδακτορικό από το πανεπιστήμιο του Princeton. Δούλεψα σαν σκυλί για να το αποκτήσω και θαυμάζω άλλους που –σαν εμένα κάποτε–, ξημεροβραδιάζονται στη βιβλιοθήκη για να προκόψουν. Ζητώ συγγνώμη για την διατύπωσή μου σε συνέντευξη που παραχώρησα. Ήταν ατυχής και λάθος, ακόμα και για κάποιον που δεν είναι πολιτικός.”, αναφέρει με ανάρτησή του στο Facebook και κατόπιν υποδείξεως, όπως λέγεται, του Μεγάρου Μαξίμου και μετά τον σάλο που προκλήθηκε.

Γνωστός οικονομικός συντάκτης, εκ των πλέον σκληρών υποστηρικτών των μνημονιακών πολιτικών και ένθερμος θιασώτης της επιλογής του πρωθυπουργού να εμπλουτίσει το περιβάλλον του με τεχνοκράτες, ανέλυε παλαιότερα το βιογραφικό του κ. Πατέλη αναφωνώντας “Πόσοι πρωθυπουργοί έχουν έναν Alex Patelis στο γραφείο τους;”.

Σύμφωνα, λοιπόν, με το βιογραφικό, ” Στη Wall Street, o Alex Patelis έγινε πασίγνωστος επειδή εγκαίρως είχε προβλέψει και εκτιμήσει τους κινδύνους από τα ομόλογα με εγγύηση τα περιβόητα στεγαστικά δάνεια που προκάλεσαν την κρίση του 2008.
Είχε συμβουλέψει τους πελάτες του να κινηθούν αναλόγως και ένας από τους ευνοημένους ήταν ένα από τα hedge funds του μεγαλοεπενδυτή John Paulson, ο οποίος με μερικές κινήσεις κέρδισε εκατομμύρια.
Αργότερα, ο στενότερος συνεργάτης του John Paulson, ο Paolo Pellegrini αποφάσισε να λειτουργήσει το δικό του hedge hund και ξεκίνησε τη στελέχωση του γραφείου του με τον Αλέξη Πατέλη”.

Και για να ενισχύσει την άποψή του για την ευτυχή συμπαιγνία των πλανητών που έφεραν τον κ. Πατέλη στο γραφείο του Κυριάκου Μητσοτάκη, συμπλήρωνε τα εξής:

“Ο Αλέξης Πατέλης έχει διανύσει μια θαυμαστή ακαδημαϊκή και επαγγελματική διαδρομή. Γεννήθηκε το 1971 στην Αθήνα, πήγε σχολείο στου Μωραΐτη. Πήρε Bachelor of Arts στα Οικονομικά και τα Μαθηματικά το 1991 από το Πανεπιστήμιο Sussex του Ηνωμένου Βασιλείου. Το 1993 πήρε Master of Arts στα Οικονομικά από το παγκοσμίου φήμης Πανεπιστήμιο του Princeton στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπό την εποπτεία του -καθηγητή τότε και διοικητή της κεντρικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας FED αργότερα- περιβόητου Ben Bernanke.
Η διατριβή του είχε τίτλο «Επιστροφές περιουσιακών στοιχείων και νομισματική πολιτική» και το πρώτο κεφάλαιο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of Finance. Το 1997 ανακηρύχθηκε Doctor of Philosophy στα Οικονομικά.

Αργότερα αποφάσισε να μετατρέψει τις γνώσεις του σε πράξεις. Από το 1997 μέχρι το 2000 ο Alex Patelis εργάστηκε στο μεγαλύτερο dealing room του πλανήτη, ως trader της Goldman Sachs, στη Νέα Υόρκη. Μεγάλωσε, ωρίμασε, πλούτισε και κατόπιν εργάστηκε ως οικονομολόγος για τον Bill Dudley, κορυφαίο οικονομολόγο των ΗΠΑ.
Tο 2001 για έναν περίπου χρόνο μετακόμισε στο Λονδίνο για να δουλέψει ως οικονομολόγος στη Citigroup Asset Management. Το 2002 εντάχθηκε στη Merrill Lynch στο Λονδίνο. Γρήγορα ανέλαβε το επενδυτικό fund Global FX & debt Strategy το 2006 της Merrill Lynch.”

Η πορεία του κ. Πατέλη από το Sussex στο Princeton, και μετά στα μεγαλύτερα dealing rooms του πλανήτη και στα άδυτα των hedge funds (όπως του Polson, μεγαλομετόχου, πλέον, της Τράπεζας Πειραιώς), είναι (με όρους αγοράς) αξιοθαύμαστη. Το γεγονός, δε, πως στα 26 του χρόνια, με ένα διδακτορικό από το Princeton στο ακαδημαϊκό παλμαρέ του, κατόρθωνε να βγάζει εκατομμύρια, θα έπρεπε να είναι ένας βασικός λόγος για να συστήνει στους νέους να εξοπλίζονται με διδακτορικούς τίτλους, ώστε καλύτερα προετοιμασμένοι να μπορούν στην νεαρή ηλικία των 26 να ζήσουν το όνειρο που έζησε ο ίδιος.

Αντ’ αυτού, ο πρωθυπουργικός σύμβουλος με την έπαρση που διαθέτουν οι πιο αυστηροί head hunters του πλανήτη δήλωσε ακριβώς το αντίθετο. Εν ολίγοις είπε πως ο ίδιος δεν θα προσλάμβανε τον …εαυτό του διότι η ενασχόληση με τον τίτλο του Princeton θα πρόδιδε απροθυμία να εργαστεί. Θα έχανε τη δουλειά, δηλαδή, ως τεμπέλης! Υπό μία έννοια μεγαλύτερη απώλεια αυτοεκτίμησης δύσκολα συναντά κανείς.

Επειδή, όμως, δεν είναι αρκετά πιθανό ο επιτυχημένος πρωθυπουργικός σύμβουλος να ψέγει, τόσα χρόνια μετά, τον Μπερνάκε, τον Πόλσον, ή τον Πελεγκρίνι που τον εμπιστεύθηκαν –αν και με διδακτορικό από το Princeton-, κάτι άλλο συμβαίνει. Αυτή η μεταστροφή, ίσως να είναι αποκαλυπτική των νέων ιδεών του (και της κυβέρνησης;) σχετικά με την εργασία και την αναζήτηση, πλέον, άλλου τύπου “νέου εργαζόμενου” που επιθυμεί η αγορά με την οποία συναναστρέφεται.

Στην δήλωση του κ. Πατέλη, ωστόσο, περιέχεται και μια έμμεση απολογία που, τελικά, έχει, πιθανότατα, μεγαλύτερη αξία απ΄ όλα τα άλλα. “Ήταν ατυχής (η αρχική διατύπωση) και λάθος, ακόμα και για κάποιον που δεν είναι πολιτικός“, γράφει χαρακτηριστικά. Τι πάει να πει, όμως, “…ακόμα και για κάποιον που δεν είναι πολιτικός”; (Διαβάστε την δήλωση που έκανε σχετικά ο έμπειρος Νικήτας Κακλαμάνης).

Ο Alex Patelis ονομάζεται, πια, Αλέξης Πατέλης και κατέχει την εξαιρετικά σημαντική και θεσμική θέση του συμβούλου του πρωθυπουργού. Πολιτικές εισηγείται και πολιτική ασκεί από την θέση που του εμπιστεύθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης, μάλιστα, τον φέρουν εδώ και καιρό να αναλαμβάνει κάποια στιγμή τον θώκο του υπουργού Οικονομικών ή του υπουργού Ανάπτυξης. Η επίκληση, ως εκ τούτου, του ρόλου του τεχνοκράτη και όχι του πολιτικού (που είναι) μπορεί να χρησιμοποιείται ως “ελαφρυντικό” σχετικά με τις δημόσιες τοποθετήσεις του, όμως μόνο ελαφρυντικό δεν είναι.

Η χώρα και το πολιτικό σύστημα είχαν και κατά το παρελθόν τεχνοκράτες σε πολιτικές θέσεις. Ουδέποτε, ωστόσο, ο Κώστας Σημίτης (ως υπουργός και αργότερα ως πρωθυπουργός) δεν επικαλέστηκε την πανεπιστημιακή-τεχνοκρατική του ιδιότητα για να του συγχωρεθούν πολιτικές αμαρτίες. Ούτε ο Νίκος Χριστοδουλάκης, ούτε Γιώργος Αλογοσκούφης, ούτε ο Πέτρος Δούκας, ούτε ο Λουκάς Παπαδήμος, ούτε ο Γιάννης Στουρνάρας και ο Γκίκας Χαρδούβελης, ούτε ο Δουζίνας, ο Φωτάκης, ο Παπαδημητρίου, η Αντωνοπούλου, ο Χουλιαράκης και άλλοι επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Το πολιτικό σύστημα, τα μίντια και, εν τέλει, η κοινωνία ως πολιτικούς τους αντιμετώπισε και ως πολιτικούς, είτε τους επιβράβευσε, είτε τους απαξίωσε.

Η “πονηριά” του κ. Πατέλη να εκμαιεύει επιείκια επειδή “δεν είναι πολιτικός” δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να ζητήσει συγγνώμη από χιλιάδες νέους που αγωνίζονται –συνήθως, μάλιστα εργαζόμενοι σκληρά για να πληρώσουν τα δίδακτρά τους- να λάβουν διδακτορικό τίτλο. Όλοι οι Έλληνες του εξωτερικού που διαπρέπουν σε ξένα πανεπιστήμια και επιθυμούν κάποια στιγμή να επιστρέψουν στη χώρα είναι βέβαιο πως εκλαμβάνουν ως αποτροπή τις δηλώσεις του κ. Πατέλη.

Υπάρχει και ένα “παράπλευρο” αλλά σημαντικό πρόβλημα απ΄ όλα αυτά. Η τεχνοκρατία μπορεί να ενισχύσει και να συμπληρώσει την πολιτική μόνο στην περίπτωση που δεν επιβάλλεται σε αυτή και δεν αναιρεί τις έννοιες της (πολιτικής) ευθύνης και της αντιπροσωπευτικότητας. Κάθε κ. Πατέλης δεν βρίσκεται δίπλα σε έναν πρωθυπουργό, ή ακόμα περισσότερο δεν συμμετέχει θεσμικά σε μια κυβέρνηση, ως αυτόνομη προσωπικότητα που διεκπεραιώνει τα καθήκοντά του χωρίς την αγωνία της λογοδοσίας. Ούτε μπορεί να διέπεται από τις απόψεις που είχε ως συνεργάτης κάθε Πόλσον.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε την επιλογή να στελεχώσει την κεντρική ομάδα του Μεγάρου Μαξίμου με τεχνοκράτες της αγοράς ή των πανεπιστημίων. Η επιλογή έχει ενδιαφέρον και σε ορισμένες περιπτώσεις (όπως του Κυριάκου Πιερακκάκη) κρίνεται επιτυχημένη. Συμβαίνουν, όμως, και πολλές αστοχίες που δημιουργούν ευλόγως την εντύπωση πως αρκετοί συνεργάτες του ζουν (και δυστυχώς πολιτεύονται) σε ένα παράλληλο σύμπαν που ουδεμία σχέση έχει με την σκληρή πραγματικότητας της κοινωνίας, της οικονομίας και της πολιτικής. Όταν, δε, αυτό επεμβαίνει και καλύπτει την πολιτική διάσταση και, με την θετική έννοια, το πολιτικό κόστος που έχουν οι αποφάσεις τους, η κατάσταση μπορεί να αποβεί επικίνδυνη.

Θα υποστηρίξει, βεβαίως, κάποιος πως εν τέλει είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός που αναλαμβάνει αυτό το πολιτικό κόστος όσων πράττουν ή δηλώνουν οι τεχνοκράτες του περιβάλλοντός του. Δεν αρκεί κάτι τέτοιο, διότι, συνήθως, το πολιτικό κόστος εισπράττεται αφού έχουν υλοποιηθεί αυτές οι αποφάσεις και οι συνέπειές τους έχουν πληρωθεί από τους πολίτες.

Επίσης, θα ισχυριστεί κανείς πως τεχνοκράτες όπως ο κ. Πατέλης μπορούν να λειτουργήσουν πιο ελεύθερα απ΄ ότι αιρετά πολιτικά στελέχη που μετρούν ενίοτε τις ψήφους που κερδίζουν ή χάνουν από τις αποφάσεις τους. Μπορεί, ωστόσο, να φανταστεί κανείς μια πλήρως τεχνοκρατική διακυβέρνηση από μη αιρετούς που αποφασίζουν σε συνθήκες εργαστηρίου και αψηφούν τις κοινωνικές τάσεις;

Εν κατακλείδι, η τεχνοκρατία είναι χρήσιμη ως εργαλείο της πολιτικής και όχι ως αυτόνομος θύλακας που αναιρεί την αντιπροσωπευτικότητα και την κοινωνική συνείδηση.